Կենտրոնական գրավաճառատան հայերեն գրքերի ամբողջական ցանկ

Այլ առարկաներ

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 2018 թվականի ընթացքում Հայաստանի ազգային գրադարանի կողմից իրականացված աշխատանքների և գործունեության արդյունքների ամփոփ նկարագիրը։ Այն կազմվել է որպես տարեկան հաշվետվություն և հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հաշվետու ժամանակահատվածում գրադարանի հիմնական ուղղություններով իրականացված աշխատանքների, ձեռքբերումների և կազմակերպչական գործընթացների մասին։ Նման հաշվետվությունը կարևոր է գրադարանի գործունեության ամբողջական պատկերը վերականգնելու համար, քանի որ գրադարանային աշխատանքը ներառում է ոչ միայն ընթերցողների սպասարկում և գրականության տրամադրում, այլև հավաքածուների համալրում, գրքերի և այլ տեղեկատվական նյութերի մշակում, պահպանություն, մատենագիտական աշխատանք, թվայնացում, մշակութային միջոցառումների կազմակերպում և գիտատեղեկատվական ծառայությունների զարգացում։ Հաշվետվությունը կարող է ներկայացնել գրադարանի ֆոնդերի համալրման և պահպանման, գրադարանային սպասարկման, մատենագիտական ու տեղեկատու-մատենագիտական գործունեության, հրատարակչական աշխատանքների և մասնագիտական համագործակցության արդյունքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև ազգային գրադարանային ժառանգության պահպանման և հասանելիության ընդլայնման ուղղությունը, որի շրջանակում ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը հնարավորություն է տալիս նյութերը թվայնացնել և դրանք հասանելի դարձնել ավելի լայն լսարանի։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև որպես ինստիտուցիոնալ պատմության աղբյուր, քանի որ փաստագրում է որոշակի տարվա ընթացքում կատարված աշխատանքները և հնարավորություն է տալիս հետագայում համեմատել գործունեության ցուցանիշներն ու զարգացման ուղղությունները։ 2018 թվականի հաշվետվությունը հրատարակվել է 2019 թվականին Հայաստանի ազգային գրադարանի կողմից։ Այն կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, տեղեկատվական ոլորտի մասնագետներին, մշակութային հաստատությունների հետազոտողներին, պատմաբաններին և Հայաստանի գրադարանային համակարգի զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է Հայաստանի ազգային գրադարանի տվյալ ժամանակաշրջանի գործունեության, գրադարանային ծառայությունների կազմակերպման, ֆոնդերի պահպանության և մշակութային-տեղեկատվական ծրագրերի ուսումնասիրության համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է միաձույլ բետոնե և երկաթբետոնե կառուցվածքների իրականացման տեխնոլոգիայի կատարելագործմանը՝ նոր տիպի կաղապարամածային համակարգի մշակման միջոցով։ Ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունն է միաձույլ շինարարության գործընթացում կիրառվող կաղապարամածների կառուցվածքային և տեխնոլոգիական լուծումների հետազոտությունը, դրանց արդյունավետության գնահատումը և նոր համակարգի կիրառմամբ շինարարական աշխատանքների կազմակերպման բարելավումը։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են կաղապարամածային համակարգերի նկատմամբ ներկայացվող հիմնական պահանջները, դրանց ամրությունը, կայունությունը, հավաքման և ապամոնտաժման հարմարավետությունը, բազմակի օգտագործման հնարավորությունը և աշխատանքի անվտանգության ապահովումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նոր համակարգի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, բետոնացման գործընթացի կազմակերպմանը, բետոնային խառնուրդի ճնշումների ազդեցությանը և ձևավորվող կառուցվածքների երկրաչափական ճշգրտության ապահովմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև նոր կաղապարամածային լուծման ազդեցության գնահատումը շինարարության տևողության, աշխատատարության, նյութերի ծախսի և ընդհանուր տնտեսական արդյունավետության վրա։ Կարող են ուսումնասիրվել համակարգի փորձարարական կամ հաշվարկային բնութագրերը, դրա համեմատությունը ավանդական կաղապարամածային լուծումների հետ և տարբեր շինարարական պայմաններում կիրառման հնարավորությունները։ Նոր տեխնոլոգիական մոտեցումների ներդրումը կարող է նպաստել միաձույլ շինարարության գործընթացների արագացմանը, աշխատանքի որակի բարձրացմանը, ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը և շինարարական աշխատանքների կազմակերպման կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել շինարարական ինժեներներին, ճարտարապետներին, երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների նախագծողներին, շինարարական կազմակերպությունների մասնագետներին, տեխնոլոգներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Բժշկություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է երեխաների մոտ շնչառական օրգանների ոչ սպեցիֆիկ հիվանդությունների այն դեպքերի համալիր ուսումնասիրությանը, երբ հիվանդության կլինիկական ընթացքը ուղեկցվում է աղիքային համախտանիշով։ Հետազոտության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է նման հիվանդությունների ժամանակ առաջացող իմունաբանական և բակտերիոլոգիական փոփոխությունների բացահայտման, դրանց կլինիկական նշանակության գնահատման և շնչառական ու աղիքային համակարգերի ախտաբանական գործընթացների փոխկապակցվածության ուսումնասիրման վրա։ Աշխատանքի թեման հատկապես կարևոր է մանկաբուժության տեսանկյունից, քանի որ երեխաների օրգանիզմում իմունային համակարգի առանձնահատկությունները և միկրոֆլորայի հարաբերական անկայունությունը կարող են էական դեր ունենալ վարակային և բորբոքային հիվանդությունների ընթացքի ու դրսևորումների մեջ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել հիվանդ երեխաների իմունային համակարգի տարբեր ցուցանիշներ, դրանց փոփոխությունները հիվանդության տարբեր փուլերում, ինչպես նաև աղիքային միկրոֆլորայի կազմն ու հնարավոր շեղումները։ Բակտերիոլոգիական հետազոտությունների միջոցով ուշադրություն է դարձվում աղիքային միկրոօրգանիզմների հարաբերակցությանը, հնարավոր դիսբիոտիկ փոփոխություններին և դրանց կապին հիվանդության կլինիկական դրսևորումների հետ։ Միաժամանակ իմունաբանական ցուցանիշների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու օրգանիզմի պաշտպանական համակարգի արձագանքը և պարզելու, թե արդյոք իմունային փոփոխությունները կարող են կապված լինել հիվանդության ծանրության, տևողության կամ ընթացքի առանձնահատկությունների հետ։ Շնչառական և աղիքային համակարգերի միաժամանակյա ախտահարման ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ աղիքային միկրոբիոտան և իմունային համակարգը սերտորեն փոխկապակցված են, իսկ աղիքային մանրէային հավասարակշռության փոփոխությունները կարող են ուղեկցվել իմունային պատասխանի փոփոխություններով։ Այս պատճառով աշխատանքը դիտարկում է ոչ միայն առանձին լաբորատոր ցուցանիշներ, այլև դրանց հնարավոր փոխհարաբերությունները կլինիկական պատկերի հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել նման համակցված վիճակների ախտորոշման և կլինիկական գնահատման մոտեցումների կատարելագործմանը՝ օգնելով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հիվանդության ընթացքի մասին։ Հատուկ նշանակություն կարող է ունենալ նաև այն երեխաների տարբերակումը, որոնց մոտ շնչառական հիվանդության հետ միաժամանակ առկա են առավել արտահայտված աղիքային դրսևորումներ և միկրոբիոլոգիական շեղումներ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել մանկաբույժներին, մանկական վարակաբաններին, կլինիկական իմունոլոգներին, մանրէաբաններին և լաբորատոր ախտորոշման մասնագետներին, ինչպես նաև բժշկական բուհերի ուսանողներին, ասպիրանտներին և հետազոտողներին, որոնք ուսումնասիրում են մանկական շնչառական հիվանդությունների, աղիքային միկրոֆլորայի և իմունային համակարգի փոխազդեցության խնդիրները։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ աշխատանքը Է. Յու. Սիմոնյանի հեղինակած բժշկական գիտությունների թեկնածուի աստիճանի համար նախատեսված ատենախոսական աշխատանք է, որը ներկայացվել է Մ. Հերացու անվան Երևանի պետական բժշկական համալսարանում 2008 թվականին, ունի 25 էջ, ներառում է աղյուսակներ և նկարներ, իսկ գրականության ցանկը կազմված է 9 աղբյուրից։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է կենտրոնական նյարդային համակարգում հավասարակշռության, տարածական կողմնորոշման և շարժումների կարգավորման հետ կապված նեյրոնային մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Դեյտերսի կորիզի մասնակցությամբ ձևավորվող նյարդային կապերին։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են վեստիբուլյար համակարգից ստացվող ազդակների մշակման և հետագա փոխանցման առանձնահատկությունները դեպի միջին ուղեղի տեկտալ կառույցներ և թալամուս՝ բացահայտելու համար տարբեր նյարդային կենտրոնների միջև տեղեկատվության փոխանակման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Դեյտերսի կորիզի նեյրոնների ֆունկցիոնալ հատկություններին, դրանց գրգռման և արգելակման մեխանիզմներին, ինչպես նաև տարբեր ուղղություններով ընթացող նյարդային ազդակների փոխազդեցությանը։ Քննության են առնվում վեստիբուլյար ազդակների տարածման ուղիները և դրանց ազդեցությունը այն նեյրոնային համակարգերի վրա, որոնք մասնակցում են մարմնի դիրքի պահպանմանը, շարժումների համակարգմանը, տեսողական ու շարժողական արձագանքների համաձայնեցմանը և տարածական տեղեկատվության մշակմանը։ Վերլուծվում են նեյրոնների էլեկտրական ակտիվության փոփոխությունները տարբեր գրգռիչների ազդեցության պայմաններում, պատասխանների ժամանակային բնութագրերը և տարբեր կենտրոնների միջև առաջացող ակտիվացնող ու արգելակող փոխհարաբերությունները։ Կարևորվում է վեստիբուլյար, տեկտալ և թալամիկ համակարգերի համատեղ գործունեությունը, որի շնորհիվ հավասարակշռության օրգաններից ստացվող տեղեկատվությունը կարող է ինտեգրվել զգայական և շարժողական այլ ազդակների հետ։ Ուսումնասիրվում են նաև նյարդային ազդակների համակցման, փոխադարձ ազդեցության և կենտրոնական մշակման առանձնահատկությունները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել բարդ շարժողական ու դիրքային ռեակցիաների նյարդաֆիզիոլոգիական հիմքերի մասին։ Փորձարարական տվյալների վերլուծությունը կարող է նպաստել տարբեր նեյրոնային ուղիների ֆունկցիոնալ նշանակության և դրանց միջև գոյություն ունեցող կապերի բացահայտմանը։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի նեյրոֆիզիոլոգիայի և զգայական համակարգերի ֆիզիոլոգիայի համար՝ խորացնելով պատկերացումները հավասարակշռության պահպանման, շարժումների համակարգման և տարածական կողմնորոշման գործընթացներում ուղեղի տարբեր բաժինների փոխկապակցված գործունեության վերաբերյալ։

Հոգեբանություն

Այս գիրքը ուսումնասիրում է մաթեմատիկական վիճակագրության մեթոդների կիրառությունը հոգեբանական հետազոտություններում՝ ներկայացնելով, թե ինչպես են քանակական տվյալները օգտագործվում վարքային և հոգեբանական երևույթների վերլուծության համար։ Գրքում քննարկվում են նկարագրական և եզրակացական վիճակագրության հիմնական մեթոդները՝ միջիններ, դիսպերսիա, հարաբերակցություն, ռեգրեսիոն վերլուծություն և հիպոթեզների ստուգում։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև փորձարարական տվյալների մշակման, չափման հուսալիության և վավերականության գնահատման հարցերին։ Նյութում ներկայացվում են հոգեբանական հետազոտությունների իրական օրինակներ՝ ցույց տալով, թե ինչպես են վիճակագրական մեթոդները օգնում բացահայտել անձի առանձնահատկությունները, վարքային օրինաչափությունները և խմբային տարբերությունները։ Գիրքը համադրում է վիճակագրության տեսական հիմքերը և հոգեբանական հետազոտության գործնական կիրառությունները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով զարգացնել քանակական վերլուծության հմտություններ։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ավետիս Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակի թեմատիկ, գաղափարական և ոճական առանձնահատկությունների քննությանը՝ բացահայտելով նրա տեղն ու նշանակությունը XX դարասկզբի հայ գրականության զարգացման մեջ։ Ահարոնյանի արձակում միահյուսվում են ազգային կյանքի, պատմական ճակատագրի, հասարակական հակասությունների և անհատի հոգեբանական աշխարհի խնդիրները, ինչի շնորհիվ նրա ստեղծագործությունները ձեռք են բերում ինչպես ազգային, այնպես էլ համամարդկային բովանդակություն։ Հեղինակի համար գրականությունը ոչ միայն իրականության պատկերման միջոց է, այլև մարդու հոգևոր աշխարհի, հասարակական հարաբերությունների և պատմական հիշողության ուսումնասիրության ձև։ Ուսումնասիրության կենտրոնում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունը։ Ահարոնյանի հերոսները հաճախ հայտնվում են բարդ սոցիալական և պատմական պայմաններում, որտեղ նրանց անձնական ցանկությունները բախվում են արտաքին իրականության սահմանափակումներին։ Այդ բախումը ձևավորում է նրանց ներքին դրամատիզմը և հնարավորություն տալիս բացահայտելու մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը՝ վախը, հույսը, հավատը, հուսահատությունը, սերը, արժանապատվությունը և պայքարի պատրաստակամությունը։ Հերոսի հոգեբանական վիճակը հաճախ անմիջականորեն կապված է նրա ապրած ժամանակաշրջանի հետ, և անձնական ողբերգությունը վերածվում է ավելի լայն ազգային կամ հասարակական ողբերգության արտահայտության։ Ահարոնյանի արձակի կարևոր թեմաներից է ազգային ինքնագիտակցությունը։ Նրա ստեղծագործություններում հայ մարդու ճակատագիրը հաճախ ներկայացվում է պատմական դժվարությունների և ազգային գոյության սպառնալիքների համատեքստում։ Հայրենիքի, ժողովրդի, ազգային արժանապատվության և ազատության գաղափարները դառնում են բազմաթիվ կերպարների գործողությունների և ընտրությունների հիմքը։ Սակայն ազգային թեմատիկան հեղինակի մոտ չի սահմանափակվում միայն հայրենասիրական գաղափարների արտահայտմամբ․ այն կապվում է անհատի հոգեբանական փորձի, հիշողության, կորստի և ապագայի նկատմամբ ունեցած հույսի հետ։ Այդ պատճառով ազգային և անձնական ճակատագրերը հաճախ ներկայացվում են որպես փոխկապակցված երևույթներ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական իրականության գեղարվեստական արտացոլմանը։ Ահարոնյանի արձակը հաճախ արձագանքում է հայ ժողովրդի պատմական փորձին և ժամանակի հասարակական-քաղաքական իրադարձություններին։ Պատմական միջավայրը նրա ստեղծագործություններում ոչ միայն գործողությունների ֆոն է, այլև կերպարների մտածողությունը ձևավորող ուժ։ Պատմական աղետները, սոցիալական անարդարությունը, բռնությունը և քաղաքական անկայունությունը ներթափանցում են հերոսների առօրյա կյանք և ազդում նրանց հոգևոր աշխարհի վրա։ Հեղինակը պատմական իրադարձությունները ներկայացնում է մարդկային ճակատագրերի միջոցով՝ դրանով իսկ պատմությանը հաղորդելով զգացմունքային և հոգեբանական խորություն։ Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակի առանձնահատկություններից է մարդու ներաշխարհի նկատմամբ մեծ ուշադրությունը։ Նրա հերոսների ապրումները հաճախ մանրամասնորեն բացահայտվում են ներքին խոսքի, հիշողությունների, հոգեբանական դիտարկումների և հուզական իրավիճակների միջոցով։ Ներքին և արտաքին աշխարհների փոխհարաբերությունը ստեղծում է բազմաշերտ կերպարներ, որոնց վարքագիծը հնարավոր չէ բացատրել միայն սոցիալական հանգամանքներով։ Նրանց որոշումների հիմքում հաճախ ընկած են անձնական փորձառություններ, բարոյական համոզմունքներ, վախեր և ներքին հակասություններ։ Կարևոր թեմա է նաև հայրենի հողի և մարդու կապը։ Հայրենիքը Ահարոնյանի արձակում կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես աշխարհագրական տարածք, այլև որպես հիշողության, ինքնության և հոգևոր պատկանելիության խորհրդանիշ։ Հայրենի միջավայրից հեռացումը կամ դրա կորուստը հաճախ առաջացնում է օտարման և հոգևոր դատարկության զգացում, իսկ հայրենիքի հետ կապի պահպանումը դառնում է ինքնության պահպանման կարևոր պայման։ Այս թեման հատկապես նշանակալի է հեղինակի այն ստեղծագործություններում, որտեղ անձնական ճակատագիրը միահյուսվում է ժողովրդի պատմական փորձին։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև Ահարոնյանի լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Նրա արձակին բնորոշ են պատկերավոր նկարագրությունները, հուզական լարվածությունը, բնության և մարդու հոգեվիճակի փոխկապակցված ներկայացումը, երկխոսությունների բնականությունը և կերպարների խոսքի անհատականացումը։ Բնությունը հաճախ հանդես է գալիս որպես հերոսի ներաշխարհի արտացոլող ուժ․ արտաքին միջավայրի փոփոխությունները կարող են ընդգծել կերպարի ուրախությունը, տագնապը, տխրությունը կամ հույսը։ Այսպիսով, նկարագրությունը դառնում է ոչ միայն միջավայրի ստեղծման, այլև հոգեբանական բնութագրման միջոց։ Ահարոնյանի արձակի կարևոր կողմերից է նաև բարոյական խնդիրների նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Նրա կերպարները հաճախ կանգնում են ընտրության առաջ, երբ անհրաժեշտ է որոշել անձնական երջանկության և պարտքի, անվտանգության և պայքարի, անհատական շահի և ընդհանուր նպատակի միջև։ Այդ իրավիճակներում բացահայտվում է մարդու բարոյական նկարագիրը։ Հեղինակը միաժամանակ ցույց է տալիս, որ պատմական ծանր պայմաններում բարոյական ընտրությունը կարող է ունենալ բարձր գին, սակայն հենց այդ ընտրությունն է մարդուն տալիս արժանապատվության և ներքին ամբողջականության զգացում։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ավետիս Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ գրականության մեջ՝ իր մեջ միավորելով ազգային պատմական հիշողությունը, հասարակական խնդիրները, հոգեբանական խորությունը և գեղարվեստական արտահայտչականությունը։ Նրա ստեղծագործություններում հայ մարդու անհատական ճակատագիրը հաճախ դառնում է ժողովրդի պատմական փորձի արտահայտություն, իսկ ազգային թեմաները ձեռք են բերում համամարդկային հնչեղություն։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականությամբ, ազգային գրականության պատմությամբ, XX դարասկզբի արձակով և հոգեբանական կերպարակերտման առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Ահարոնյանի գեղարվեստական ժառանգության և հայ արձակի զարգացման մեջ նրա ունեցած դերի մասին։