Խիկարի զրույցը հայ մատենագրության մեջ՝ հինարևելյան գրականության համատեքստում

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է պիրիմիդինային համակարգերի նուկլեոֆիլային իզոմերիզացիոն ռեցիկլիզացիաների ուսումնասիրությանը՝ որպես հետերոցիկլային քիմիայի կարևոր ուղղություն։ Գրքում վերլուծվում են պիրիմիդինների կառուցվածքային առանձնահատկությունները և դրանց փոխակերպման հնարավոր ուղիները նուկլեոֆիլային հարձակման պայմաններում, ներառյալ օղակի բացման, վերակազմավորման և նոր ցիկլային կառուցվածքների ձևավորման մեխանիզմները։ Հեղինակը ներկայացնում է ռեակցիաների մեխանիստիկ մոդելները, միջանկյալ ակտիվ մասնիկների դերը, ինչպես նաև ռեակցիոն պայմանների ազդեցությունը արդյունքի ընտրողականության և ելքի վրա։ Քննարկվում են տարբեր նուկլեոֆիլների կիրառմամբ իրականացվող ռեցիկլիզացիոն գործընթացները և դրանց արդյունք հանդիսացող նոր հետերոցիկլային համակարգերի սինթեզը։ Աշխատության մեջ ընդգրկված են նաև ժամանակակից սպեկտրոսկոպիկ և քվանտաքիմիական մեթոդներ, որոնք կիրառվում են ռեակցիոն ուղիների հաստատման և մոլեկուլային կառուցվածքների վերլուծության համար։ Գիրքը նախատեսված է օրգանական և բժշկական քիմիկոսների, դեղագործական հետազոտողների և հետերոցիկլային միացությունների քիմիայով զբաղվող մասնագետների համար։

Այլ առարկաներ

«Բանբեր Հայաստանի գրադարանների» գիտամեթոդական հանդեսի 2019 թվականի առաջին համարը նվիրված է գրադարանագիտության, մատենագիտության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և ժամանակակից գրադարանային գործունեության արդիական հարցերին։ Համարում ընդգրկված են գիտական հոդվածներ, վերլուծություններ և մասնագիտական ուսումնասիրություններ, որոնք լուսաբանում են Հայաստանի գրադարանային համակարգի զարգացման միտումները, թվային տեխնոլոգիաների ներդրման հնարավորությունները, տեղեկատվական ռեսուրսների կառավարման, թվայնացման, պահպանման և մատչելիության խնդիրները, ինչպես նաև գրադարանների կրթական, մշակութային և գիտական դերի ընդլայնման ուղիները։ Հրատարակությունն անդրադառնում է նաև հայ գրքի և մամուլի պատմությանը, միջազգային գրադարանային փորձին, տեղեկատվության կազմակերպման և ավտոմատացված համակարգերի կիրառման ժամանակակից մոտեցումներին՝ նպաստելով ոլորտի մասնագետների գիտելիքների փոխանակմանը և մասնագիտական զարգացմանը։ Հանդեսը նախատեսված է գրադարանավարների, մատենագետների, արխիվագետների, տեղեկատվական համակարգերի մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և գրադարանային գործի զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Փիլիսոփայություն

Այս գիտական-տեսական աշխատությունը նվիրված է մշակույթի էության, կառուցվածքի, զարգացման օրինաչափությունների և հասարակական կյանքում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում մշակույթը դիտարկվում է որպես մարդկային գործունեության, արժեքների, գիտելիքների, ավանդույթների, նորմերի, խորհրդանիշների և ստեղծագործական արտահայտությունների ամբողջություն, որի միջոցով ձևավորվում և փոխանցվում է հասարակության հոգևոր ու նյութական փորձը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում մշակույթի վերաբերյալ հիմնարար տեսական և փիլիսոփայական հարցերն են, որոնք առնչվում են դրա ծագմանը, գործառույթներին, պատմական փոփոխություններին և հասարակության զարգացման հետ փոխհարաբերությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մշակույթի և հասարակության փոխադարձ ազդեցությանը, քանի որ մշակութային արժեքները մի կողմից ձևավորվում են սոցիալական պայմանների ազդեցությամբ, իսկ մյուս կողմից՝ կարող են էապես ազդել հասարակական հարաբերությունների, մտածողության և վարքագծի վրա։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև մշակույթի նյութական և հոգևոր ոլորտների փոխհարաբերությանը, մշակութային ժառանգության պահպանման ու փոխանցման խնդիրներին, ավանդույթի և նորարարության հարաբերությանը, ինչպես նաև մշակութային ինքնության ձևավորման գործընթացներին։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն հիմնահարցերը, որոնք առաջանում են տարբեր մշակույթների փոխազդեցության, մշակութային բազմազանության և գլոբալացման պայմաններում։ Այս համատեքստում մշակույթը կարող է ուսումնասիրվել որպես ինքնության պահպանման և հասարակությունների միջև հաղորդակցության կարևոր միջոց, բայց միաժամանակ նաև որպես արժեքային հակասությունների և տարբեր աշխարհայացքների բախման տարածք։ Աշխատության տեսական շրջանակը կարող է ներառել մշակույթի արժեքային, սոցիալական, մարդաբանական, պատմական և գեղագիտական չափումների քննություն՝ ցույց տալով, որ մշակույթը հնարավոր չէ սահմանափակել միայն արվեստի կամ հոգևոր արտադրանքի հասկացությամբ։ Այն ընդգրկում է մարդու կենսագործունեության լայն շրջանակ՝ սկսած լեզվից, կրթությունից և գիտությունից մինչև արվեստ, կրոնական ու բարոյական պատկերացումներ, կենցաղային սովորույթներ և հասարակական վարքագծի նորմեր։ Կարևոր հիմնահարցերից է նաև մշակույթի զարգացման և պահպանման հավասարակշռությունը, քանի որ յուրաքանչյուր հասարակություն միաժամանակ կանգնած է իր պատմական ժառանգությունը պահպանելու և ժամանակակից փոփոխություններին հարմարվելու խնդրի առաջ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ մշակութային արժեքների փոխանցման մեխանիզմներին, կրթության և սոցիալականացման դերին, մշակութային հիշողությանը և հասարակության պատմական ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Աշխատանքը արժեքավոր է մշակույթի ուսումնասիրության ընդհանուր տեսական հիմքերը հասկանալու և դրա առանձին խնդիրները միմյանց հետ փոխկապակցված դիտարկելու տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել մշակութաբաններին, փիլիսոփաներին, սոցիոլոգներին, պատմաբաններին, արվեստաբաններին, հասարակական գիտությունների ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև մշակույթի տեսությամբ, մշակութային ժառանգությամբ և ժամանակակից հասարակության արժեքային գործընթացներով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Աշխատության ընդհանուր ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս մշակույթը դիտարկել որպես հասարակության կենսագործունեության հիմնարար համակարգ և բացահայտել այն հիմնական տեսական ու գործնական հարցերը, որոնք ուղեկցում են դրա ձևավորմանը, պահպանմանը, զարգացմանը և վերափոխմանը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է XVII դարում Փոքր Հայքի տարածքում ձևավորված և զարգացած հայկական մանրանկարչական արվեստի պատմության, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական ձեռագրարվեստի զարգացման հիմնական ուղղությունները, մանրանկարչական ավանդույթների շարունակականությունը և տարածաշրջանի գրչության ու նկարազարդման կենտրոնների գործունեությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձեռագիր մատյանների պատկերազարդման ոճական առանձնահատկություններին, գունային լուծումներին, հորինվածքային կառուցվածքին, պատկերագրական համակարգերին և զարդարվեստի տարրերին։ Քննարկվում են մանրանկարիչների ստեղծագործական մոտեցումները, կրոնական ու մշակութային պատկերացումների արտացոլումը ձեռագրերում, ինչպես նաև միջնադարյան հայկական արվեստի ավանդույթների ազդեցությունը XVII դարի գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների վրա։ Անդրադարձ է կատարվում պատմական և հասարակական պայմանների ազդեցությանը մանրանկարչության զարգացման վրա, տարբեր գեղարվեստական դպրոցների փոխառնչություններին և տեղական ինքնատիպ հատկանիշների ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև ձեռագրերի գեղարվեստական հարդարանքի, պատկերային խորհրդանշանների և քրիստոնեական թեմատիկայի արտահայտման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը նպաստում է հայկական մանրանկարչության պատմության առավել խորքային ճանաչմանը և Փոքր Հայքի գեղարվեստական ժառանգության արժևորմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, պատմաբանների, հայագետների, ձեռագրագետների, մշակութաբանների և հայկական միջնադարյան արվեստով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Էջմիածնի հայրապետական աթոռի և ռուսական պետական իշխանությունների միջև հարաբերությունների սկզբնական շրջանի պատմական ուսումնասիրությանը՝ լուսաբանելով դրանց ձևավորման քաղաքական, եկեղեցական և դիվանագիտական նախադրյալները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն պատմական պայմանների վրա, որոնցում Հայոց եկեղեցու բարձրագույն հոգևոր իշխանությունը սկսեց կապեր հաստատել Ռուսաստանի հետ՝ տարածաշրջանում տեղի ունեցող քաղաքական փոփոխությունների և հայ բնակչության անվտանգության ու եկեղեցական շահերի պաշտպանության խնդիրների համատեքստում։ Քննության են առնվում Էջմիածնի կաթողիկոսների, հոգևորականների և հայ հասարակական շրջանակների նախաձեռնությունները, ռուսական իշխանություններին ուղղված դիմումները, նամակագրությունը և տարբեր ներկայացուցիչների միջոցով իրականացվող բանակցությունները։ Այս հարաբերությունները դիտարկվում են Հարավային Կովկասում և հարակից տարածքներում Ռուսաստանի քաղաքական ազդեցության աստիճանական ընդլայնման, ինչպես նաև Օսմանյան և Պարսկական տերությունների հետ նրա հարաբերությունների ընդհանուր համապատկերում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն շարժառիթներին, որոնք հայկական եկեղեցական շրջանակներին դրդում էին Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների զարգացմանը։ Դրանց թվում կարևորվում էին քրիստոնյա բնակչության պաշտպանության ակնկալիքները, եկեղեցական հաստատությունների իրավունքների ու ունեցվածքի պահպանման հարցերը, քաղաքական անկայունության պայմաններում անվտանգության ապահովման ձգտումները և արտաքին հովանավորություն ձեռք բերելու հնարավորությունները։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են ռուսական կառավարության շահերն ու նպատակները՝ պարզելու, թե հայկական եկեղեցական կառույցների հետ կապերը ինչ նշանակություն կարող էին ունենալ Ռուսաստանի կովկասյան և արևելյան քաղաքականության համար։ Էջմիածնի հայրապետական աթոռը ներկայացվում է ոչ միայն որպես հոգևոր կենտրոն, այլև որպես հայկական հասարակության կազմակերպման և արտաքին կապերի հաստատման կարևոր հաստատություն, որն իր հեղինակության շնորհիվ կարող էր մասնակցել քաղաքական ու դիվանագիտական գործընթացներին։ Քննության են առնվում եկեղեցական դիվանագիտության առանձնահատկությունները, պատվիրակությունների գործունեությունը, պաշտոնական և ոչ պաշտոնական հաղորդակցության ձևերը, ինչպես նաև տարբեր միջնորդների դերը հայ-ռուսական կապերի հաստատման գործում։ Հատուկ նշանակություն է տրվում նամակագրական և վավերագրական նյութերին, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է բացահայտել կողմերի ակնկալիքները, քաղաքական հաշվարկները և հարաբերությունների զարգացման կոնկրետ փուլերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե ինչպես սկզբնական առանձին շփումները ժամանակի ընթացքում վերածվեցին ավելի համակարգված հարաբերությունների և ստեղծեցին հետագա քաղաքական ու եկեղեցական համագործակցության նախադրյալներ։ Կարևորվում է նաև կրոնական գործոնի նշանակությունը, սակայն հայ-ռուսական կապերը չեն սահմանափակվում միայն քրիստոնեական ընդհանրությամբ։ Դրանք դիտարկվում են քաղաքական շահերի, տարածաշրջանային մրցակցության, առևտրական կապերի և հայկական համայնքների սոցիալական ու իրավական դրության հետ փոխկապակցված։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր պատմական իրավիճակներում որքանով էին համընկնում կամ տարբերվում Էջմիածնի և ռուսական պետական իշխանությունների նպատակները։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հարաբերությունների պատմությունը ներկայացնել ոչ թե որպես միակողմանի գործընթաց, այլ որպես տարբեր շահեր ունեցող կողմերի փոխգործակցություն։ Աշխատության աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է նաև պաշտոնական գրագրության, եկեղեցական փաստաթղթերի, դիվանագիտական հաղորդագրությունների և ժամանակաշրջանի այլ վավերագրերի օգտագործման հնարավորությամբ, որոնք տեղեկություններ են հաղորդում ինչպես քաղաքական իրադարձությունների, այնպես էլ Հայոց եկեղեցու արտաքին գործունեության մասին։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հետագա հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմական հիմքերը հասկանալու համար, քանի որ սկզբնական կապերի ընթացքում ձևավորված քաղաքական պատկերացումները, հաղորդակցության ուղիները և փոխադարձ ակնկալիքները հետագայում ազդեցություն ունեցան տարածաշրջանում տեղի ունեցող զարգացումների վրա։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Էջմիածնի հայրապետական աթոռի քաղաքական և հասարակական դերակատարության, Հայոց եկեղեցու արտաքին հարաբերությունների և Ռուսաստանի հարավկովկասյան քաղաքականության ձևավորման մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Հայոց եկեղեցու պատմության, հայ-ռուսական հարաբերությունների, Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության, Կովկասի պատմության և պատմական դիվանագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, պատմաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Մշակույթ

Այս թեման ներկայացնում է ժամանակակից արվեստի աշխարհի ամենահայտնի և ազդեցիկ մշակութային կենտրոններից մեկը՝ Սալամոն Գուգենհայմի թանգարանը, որը գտնվում է ԱՄՆ-ի Նյու Յորք քաղաքում։ Թանգարանը հիմնադրվել է ամերիկացի գործարար և արվեստի հավաքորդ Solomon R. Guggenheim-ի նախաձեռնությամբ և հանդիսանում է համաշխարհային արվեստի կարևորագույն հաստատություններից մեկը։ Այն հայտնի է ոչ միայն իր հարուստ հավաքածուներով, այլև յուրահատուկ ճարտարապետական կառուցվածքով, որը նախագծել է աշխարհահռչակ ճարտարապետ Frank Lloyd Wright-ը։ Թանգարանի շենքը համարվում է ժամանակակից ճարտարապետության գլուխգործոց, քանի որ իր շրջանաձև և պարուրաձև կառուցվածքով կտրուկ տարբերվում է ավանդական թանգարանային կառույցներից։ Ներսում այցելուները ցուցասրահները դիտում են վերևից ներքև ձգվող թեք անցուղիներով, ինչը ստեղծում է արվեստի ընկալման յուրահատուկ միջավայր։ Գուգենհայմի թանգարանը պահպանում և ցուցադրում է ժամանակակից և ավանգարդ արվեստի բազմաթիվ արժեքավոր գործեր՝ ներառյալ նկարներ, քանդակներ, գրաֆիկական աշխատանքներ և ինստալացիաներ։ Թանգարանի հավաքածուներում ընդգրկված են համաշխարհային արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործություններ, ինչպիսիք են Pablo Picasso, Vincent van Gogh, Wassily Kandinsky և շատ ուրիշներ։ Թանգարանը կարևոր դեր ունի արվեստի զարգացման, կրթական ծրագրերի կազմակերպման և մշակութային համագործակցության ոլորտներում։ Այն հաճախ անցկացնում է միջազգային ցուցահանդեսներ, գիտաժողովներ և կրթական միջոցառումներ, որոնք նպաստում են ժամանակակից արվեստի տարածմանն ու հանրահռչակմանը։ Սալամոն Գուգենհայմի թանգարանը դարձել է համաշխարհային մշակութային խորհրդանիշ, որը միավորում է արվեստը, ճարտարապետությունն ու նորարարական գաղափարները՝ հանդիսանալով միլիոնավոր այցելուների հետաքրքրության կենտրոն։