Կլիմայի գլոբալ փոփոխությունը և Հարավային Կովկասը

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Արարատի շրջանի գյուղական ինքնուրույն գրադարանների 1973–1974 թվականների գործունեության հիմնական ցուցանիշների ուսումնասիրմանն ու համեմատական վերլուծությանը՝ տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային սպասարկման վիճակը, արդյունավետությունը և զարգացման առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտության հիմքում գրադարանային վիճակագրական տվյալներն են, որոնց միջոցով գնահատվում են գրքային ֆոնդերի ծավալն ու կազմը, դրանց համալրման ընթացքը, ընթերցողների թիվը, հաճախումները, գրքատացքը և գրականության օգտագործման ինտենսիվությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում առանձին գյուղական գրադարանների ցուցանիշների համադրմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց գործունեության ընդհանրություններն ու տարբերությունները և գնահատելու սպասարկման կազմակերպման արդյունքները։ Քննվում է գրքային ֆոնդերի համապատասխանությունը գյուղական բնակչության ընթերցողական պահանջներին, նոր գրականության համալրման նշանակությունը և տարբեր թեմատիկ բաժինների օգտագործման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև ընթերցողների սոցիալական և տարիքային կազմի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե բնակչության որ խմբերն են առավել ակտիվ օգտվել գրադարանային ծառայություններից և ինչպիսի ընթերցողական հետաքրքրություններ են բնորոշ եղել նրանց։ Վերլուծության շրջանակում կարող են դիտարկվել զանգվածային և մշակութային աշխատանքի տարբեր ձևերը՝ գրքի քննարկումներ, ցուցադրություններ, ընթերցողական միջոցառումներ և գրականության տարածմանը նպաստող այլ նախաձեռնություններ։ Երկու հաջորդական տարիների ցուցանիշների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու գրադարանների գործունեության փոփոխություններին, արձանագրելու դրական կամ նվազող միտումները և առանձնացնելու կազմակերպական այն խնդիրները, որոնք ազդել են աշխատանքի արդյունքների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է վիճակագրական հաշվառման ճշգրտությունը՝ որպես գրադարանային աշխատանքի պլանավորման և գնահատման անհրաժեշտ հիմք։ Միաժամանակ վերլուծական տվյալները կարող են օգտագործվել ֆոնդերի համալրման, ընթերցողների ներգրավման և գյուղական բնակչության գրադարանային սպասարկման կատարելագործման վերաբերյալ մեթոդական առաջարկությունների ձևավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Արարատի շրջանի գյուղական գրադարանների գործունեության փաստագրական պատկերը և արժեքավոր աղբյուր է տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի գյուղական գրադարանային գործի կազմակերպման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։

Իրավաբանություն

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է իրավունքի էության, հասարակական նշանակության և պատմական զարգացման օրինաչափությունների տեսական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում իրավունքի ծագման, ձևավորման և զարգացման վերաբերյալ հիմնական հայեցակարգերը, ինչպես նաև դրա տեղն ու դերը հասարակական հարաբերությունների կարգավորման համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքի և պետության, բարոյականության, սոցիալական նորմերի, ազատության, արդարության ու պատասխանատվության փոխհարաբերություններին։ Վերլուծվում են տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում իրավունքի ընկալման առանձնահատկությունները և իրավական գաղափարների փոփոխությունները՝ պայմանավորված հասարակական հարաբերությունների զարգացմամբ։ Քննարկվում են իրավունքի կարգավորիչ, պաշտպանական և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման գործառույթները, ինչպես նաև իրավական նորմերի ազդեցությունը անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու իրավունքի՝ որպես պատմականորեն զարգացող սոցիալական և նորմատիվ երևույթի մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավունքի տեսության, պետության և իրավունքի պատմության, իրավափիլիսոփայության և հասարակագիտական այլ ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Մեծ Արարատ լեռան ուսումնասիրությանը և նրա գագաթը նվաճելու տարբեր ժամանակաշրջանների փորձերի պատմությանը։ Հեղինակն է ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի կովկասագետ, աշխարհագրագետ և հետազոտող Եվգենի Վեյդենբաումը։ Աշխատության առանձին հրատարակությունը լույս է տեսել Թիֆլիսում 1901 թվականին՝ 68 էջ ծավալով, իսկ ավելի վաղ նույն ուսումնասիրությունը հրապարակվել էր 1884 թվականին Կովկասյան բաժնի կայսերական ռուսական աշխարհագրական ընկերության «Записки»-ում։ Ուսումնասիրության առանցքում Արարատի ֆիզիկական և աշխարհագրական նկարագրությունն է, լեռան առանձնահատկությունները, նրա գագաթ հասնելու բարդությունները և տարբեր ժամանակներում իրականացված արշավների ու վերելքների պատմությունը։ Հեղինակը հավաքագրում և վերլուծում է Արարատի գագաթը բարձրանալու բազմաթիվ փորձերի վերաբերյալ տեղեկությունները՝ ուշադրություն դարձնելով ճանապարհներին, բնական պայմաններին, եղանակային դժվարություններին, բարձրության ազդեցությանը, տեղանքի առանձնահատկություններին և արշավախմբերի կազմակերպմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև որպես պատմական աղբյուր, քանի որ այն փաստագրում է 19-րդ դարի ընթացքում Արարատի նկատմամբ եվրոպացի և ռուս ճանապարհորդների, գիտնականների ու լեռնագնացների հետաքրքրությունը և ներկայացնում է այն ժամանակվա գիտական պատկերացումները լեռան վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ տեղ ունի Ֆրիդրիխ Պարրոտի 1829 թվականի վերելքը, որը համարվում է Մեծ Արարատի առաջին փաստագրված հաջող գագաթ բարձրացումը, ինչպես նաև դրան նախորդած և հաջորդած բազմաթիվ անհաջող ու հաջող փորձերը։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ լեռնագնացության պատմությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես արկածների և վտանգների շարք, այլև որպես գիտական հետազոտությունների բաղկացուցիչ մաս։ Արարատի ուսումնասիրությունը կապվում է աշխարհագրության, երկրագիտության, տեղագրության, բնագիտության և տարածաշրջանի պատմության հետ, ինչի շնորհիվ գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Կովկասի և Հայկական լեռնաշխարհի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Վեյդենբաումի այս նյութը հետագայում ընդգրկվել է նրա «Կովկասյան էտյուդներ» ժողովածուի մեջ, որը ներառում է Կովկասի պատմությանը, ազգագրությանը, ճանապարհորդություններին և գրականությանը վերաբերող մի շարք ուսումնասիրություններ։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է Արարատի պատմական ընկալման, 19-րդ դարի ճանապարհորդական ու գիտական գրականության և վաղ շրջանի լեռնագնացության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, լեռնագնացության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագիտության և կովկասագիտության մասնագետներին, ինչպես նաև Արարատի մասին պատմական աղբյուրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Տնտեսագիտություն

Սոցիոլոգիական և սոցիալ-տնտեսական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անցումային տնտեսությամբ երկրներում տեղի ունեցող սոցիալական վերափոխումների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Քննության են առնվում տնտեսական համակարգի փոփոխություններին զուգահեռ հասարակության սոցիալական կառուցվածքում, բնակչության կենսամակարդակում, զբաղվածության և սոցիալական հարաբերությունների ոլորտներում տեղի ունեցող գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական շերտավորման, եկամուտների տարբերակման, աշխատանքի շուկայի փոփոխությունների, աղքատության և սոցիալական պաշտպանության հետ կապված հիմնախնդիրներին։ Վերլուծվում են տնտեսական վերափոխումների ազդեցությունները տարբեր սոցիալական խմբերի վիճակի, հասարակական վարքագծի և նոր սոցիալական հարաբերությունների ձևավորման վրա։ Քննարկվում են նաև պետական սոցիալական քաղաքականության, սոցիալական ինստիտուտների վերափոխման և բնակչության՝ փոփոխվող տնտեսական պայմաններին հարմարվելու խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու անցումային ժամանակաշրջանում տնտեսական և սոցիալական գործընթացների փոխկապակցվածությունը և հասարակական փոփոխությունների հիմնական ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգիայի, սոցիալական տնտեսագիտության, սոցիալական քաղաքականության և անցումային տնտեսությունների ուսումնասիրության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

1945–1965 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը թևակոխեց նոր փուլ, որը բնութագրվում էր հետպատերազմյան վերականգնմամբ, գիտական ինստիտուցիոնալացման խորացմամբ և տարբեր ոլորտներում արագ առաջընթացով։ Այս շրջանում գիտությունը դարձավ պետական զարգացման ռազմավարական ուղղություն, և զգալի միջոցներ ուղղվեցին գիտահետազոտական կենտրոնների ստեղծման ու ընդլայնման համար։ Կարևոր դեր խաղաց Հայաստանի գիտությունների ակադեմիան՝ Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիա, որը համակարգեց գիտական աշխատանքները և միավորեց տարբեր ինստիտուտների գործունեությունը։ Բնական և տեխնիկական գիտությունների ոլորտում առանձնանում էին մաթեմատիկայի, ֆիզիկայի, մեխանիկայի և ինժեներական գիտությունների զարգացումը։ Ձևավորվեցին ճանաչված գիտական դպրոցներ, հատկապես մաթեմատիկայի և տեսական ֆիզիկայի ոլորտներում, որոնք հետագայում միջազգային ճանաչում ձեռք բերեցին։ Բժշկագիտությունը նույնպես զարգացում ապրեց՝ կենտրոնանալով առողջապահական համակարգի բարելավման և նոր բուժական մեթոդների ներդրման վրա։ Միաժամանակ առաջընթաց գրանցվեց երկրաբանության և էներգետիկայի ոլորտներում, ինչը կապված էր արդյունաբերական զարգացման և բնական ռեսուրսների ուսումնասիրության հետ։ Հումանիտար գիտությունների մեջ զգալի աշխատանք կատարվեց հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության և գրականագիտության ոլորտներում, որտեղ զարգացան ազգային մշակույթի ուսումնասիրության նոր մոտեցումներ։ Այս տարիներին գիտական կադրերի պատրաստումը ակտիվորեն իրականացվում էր բուհերում և ասպիրանտուրայում, ինչը նպաստեց գիտական նոր սերնդի ձևավորմանը։ Չնայած ձեռքբերումներին՝ գիտությունը գործում էր խիստ կենտրոնացված խորհրդային համակարգի շրջանակներում, ինչը որոշ դեպքերում սահմանափակում էր գաղափարական բազմազանությունը։ Այնուամենայնիվ, 1945–1965 թթ. փուլը համարվում է Խորհրդային Հայաստանի գիտության կայացման և արագ զարգացման կարևորագույն շրջանը, որը հիմք դրեց հետագա գիտական առաջընթացի համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Գրիգոր Արծրունու գրական-հասարակական գործունեության և նրա ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ XIX դարի երկրորդ կեսի հայ մշակութային ու հասարակական կյանքի համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է Արծրունու՝ որպես գրական գործչի ձևավորման ընթացքը, նրա ստեղծագործական հայացքները, գրական-քննադատական գործունեությունը և հայ հասարակական մտքի զարգացման գործում ունեցած ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա հրապարակախոսական ու գրական գործունեությանը, հասարակական երևույթների նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքին և ժամանակի կարևոր խնդիրների արտացոլմանը նրա ստեղծագործություններում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ Արծրունու լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին, գրական ժանրերի նկատմամբ նրա մոտեցումներին, կերպարների ու թեմաների ընտրությանը և հասարակական գաղափարների գեղարվեստական արտահայտությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նրա գրական-քննադատական հայացքների ուսումնասիրությունը, քանի որ նա նշանակալի դեր է ունեցել ժամանակի գրական գործընթացների գնահատման, նոր գրական ուղղությունների տարածման և ընթերցող հասարակության ձևավորման գործում։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել նաև Արծրունու կապերը ժամանակի հայ մտավորականների և գրական գործիչների հետ, ինչպես նաև նրա գործունեության ազդեցությունը արևելահայ հասարակական և մշակութային կյանքի վրա։ Նրա ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու XIX դարի հայ գրականության և հասարակական մտքի փոխկապակցված զարգացումը, երբ գրականությունը հաճախ հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության միջոց, այլև որպես հասարակական խնդիրների քննարկման և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման կարևոր հարթակ։ Աշխատությունը կարող է գնահատել Արծրունու տեղը հայ գրականության պատմության մեջ, նրա ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը և հետագա գրական ու հասարակական գործընթացների վրա թողած ազդեցությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, պատմաբաններին, լրագրության և հրապարակախոսության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայ գրականության պատմության մասնագետներին, ուսանողներին և XIX դարի հայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։