Կոլեկտիվ և պատմական հիշողությունը հայոց ինքնության համատեքստում (ըստ XX դարի պատմա-ազգագրական նյութերի)

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է տարբեր տեսակի թափոնների հիման վրա ասֆալտբետոնների համար արդյունավետ ադհեզիոն հավելանյութերի մշակման և դրանց կիրառման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ասֆալտային կապակցանյութի և հանքային նյութերի միջև կպչողականության բարելավման խնդիրն է, քանի որ դրանց փոխազդեցության որակը կարևոր ազդեցություն ունի ճանապարհային ծածկույթի ամրության, ջրակայունության, երկարակեցության և շահագործման ընթացքում առաջացող վնասվածքների նկատմամբ դիմադրության վրա։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է այն հնարավորությունը, թե ինչպես կարելի է արդյունաբերական, շինարարական կամ այլ տեխնածին թափոններ վերամշակել և օգտագործել որպես ֆունկցիոնալ հավելանյութեր՝ միաժամանակ լուծելով նյութերի արդյունավետ օգտագործման և թափոնների կուտակման նվազեցման խնդիրները։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր թափոնային նյութերի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրություն, դրանց նախապատրաստման և մշակման եղանակների ընտրություն, հավելանյութերի բաղադրության ու օպտիմալ քանակի որոշում և ստացված ասֆալտբետոնային խառնուրդների հատկությունների փորձարարական գնահատում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ադհեզիոն հատկություններին, այսինքն՝ ասֆալտի և հանքային բաղադրիչների միջև կապի ամրությանը, ինչպես նաև խոնավության ազդեցության պայմաններում այդ կապի պահպանմանը։ Կարող են գնահատվել ասֆալտբետոնի մեխանիկական ամրությունը, ջրակայունությունը, դեֆորմացիաների նկատմամբ դիմադրությունը և այլ շահագործական բնութագրեր՝ հավելանյութի կիրառությունից առաջ և հետո։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է թափոնների օգտագործման տնտեսական և բնապահպանական արդյունավետությունը․ դրանց ներգրավումը նոր նյութերի արտադրության մեջ կարող է նվազեցնել ինչպես բնական հումքի սպառումը, այնպես էլ թափոնների կուտակման ծավալը։ Միաժամանակ մշակվող տեխնոլոգիան պետք է ապահովի հավելանյութի կայուն որակ, ասֆալտբետոնի պահանջվող հատկություններ և կիրառման տեխնոլոգիական նպատակահարմարություն։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ճանապարհաշինության, շինարարական նյութերի, նյութագիտության և շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտների մասնագետներին, ինչպես նաև այն հետազոտողներին, ովքեր զբաղվում են թափոնների երկրորդային օգտագործման և ռեսուրսախնայող տեխնոլոգիաների մշակմամբ։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XVII դարի հայ մտավոր և մշակութային կյանքի նշանավոր ներկայացուցիչ Երեմիա Քյոմուրճյանի պատմագրական գործունեության ու նրա թողած գրավոր ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հեղինակի պատմագիտական հայացքների, պատմական նյութի ընտրության և շարադրման սկզբունքների, աղբյուրների օգտագործման առանձնահատկությունների ու իր ժամանակաշրջանի իրադարձությունների մեկնաբանման եղանակների բացահայտումն է։ Նրա երկերը դիտարկվում են XVII դարի Օսմանյան կայսրության, Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի և ընդհանրապես հայ հասարակական ու մշակութային կյանքի պատմության ուսումնասիրման կարևոր սկզբնաղբյուրների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հանգամանքին, թե պատմագիրը ինչպես է համադրում իրադարձությունների ժամանակագրական ներկայացումը անձնական դիտարկումների, ժամանակակիցների մասին տեղեկությունների, հասարակական կյանքի նկարագրությունների և ավանդված պատմական նյութի հետ։ Այս տեսանկյունից նրա ժառանգությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունները, այլև քաղաքային առօրյան, համայնքային հարաբերությունները, եկեղեցական կյանքը, կրթամշակութային միջավայրը և հայ բնակչության կապերը տարածաշրջանի այլ հասարակական խմբերի հետ։ Կարևորվում է նաև հեղինակի՝ որպես իր ժամանակի ականատեսի և տեղեկություններ հավաքող մտավորականի դերը, քանի որ պատմական հաղորդումների աղբյուրագիտական արժեքը գնահատելիս անհրաժեշտ է տարբերակել անմիջական դիտարկումները, փոխանցված տեղեկությունները և ավելի վաղ աղբյուրներից վերցված նյութերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նրա պատմագրական լեզվին, պատմական կերպարների ներկայացման եղանակներին, ժամանակի և պատճառահետևանքային կապերի ընկալմանը, ինչպես նաև կրոնական ու բարոյական պատկերացումների ազդեցությանը պատմական իրադարձությունների մեկնաբանության վրա։ Ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրությունը ևս կարևոր ուղղություն է՝ հնարավորություն տալով պարզելու երկերի պահպանման, ընդօրինակման, խմբագրման և հետագա շրջանառության առանձնահատկությունները։ Նրա ստեղծագործությունների համադրումը ժամանակակից և նախորդ հայ պատմագիրների աշխատությունների հետ նպաստում է XVII դարի հայ պատմագրության զարգացման միտումների և հեղինակային առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը միավորում է պատմագրության պատմության, աղբյուրագիտության, ձեռագրագիտության և հայ մշակույթի պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով հեղինակի ժառանգության նշանակությունը վաղ նոր շրջանի հայ հասարակության, Կոստանդնուպոլսի հայկական միջավայրի և հայ պատմական մտքի զարգացման ուսումնասիրման համար։

Տնտեսագիտություն

Արժեքի աշխատանքային տեսությունը տնտեսական տեսություն է, որը բացատրում է ապրանքների արժեքի ձևավորումը՝ որպես դրանց արտադրության համար անհրաժեշտ աշխատանքի արդյունք։ Այս տեսության էությունը կայանում է նրանում, որ ապրանքի արժեքը որոշվում է այն հասարակորեն անհրաժեշտ աշխատաժամանակով, որը ծախսվում է դրա արտադրության վրա։ Այսինքն՝ որքան ավելի շատ աշխատանք է պահանջվում որևէ ապրանքի ստեղծման համար, այնքան բարձր է նրա արժեքը։ Տեսությունը զարգացել է դասական տնտեսագետների՝ Ադամ Սմիթի, Դավիդ Ռիկարդոյի աշխատություններում և հետագայում առավել ամբողջական ձևով ներկայացվել է Կարլ Մարքսի կողմից։ Մարքսը տարբերակում էր ապրանքի օգտագործման արժեքը և փոխանակային արժեքը՝ նշելով, որ փոխանակային արժեքի հիմքում ընկած է մարդկային աշխատանքը։ Նրա մոտեցմամբ՝ աշխատանքի միջոցով է ստեղծվում հավելյալ արժեք, որը կապիտալիստական համակարգում յուրացվում է գործատուի կողմից որպես շահույթ։ Արժեքի աշխատանքային տեսությունը կարևոր դեր է խաղացել տնտեսագիտության զարգացման մեջ, քանի որ այն փորձել է բացատրել տնտեսական հարաբերությունները արտադրության իրական գործընթացների միջոցով։ Սակայն ժամանակակից տնտեսագիտության մեջ այս տեսությունը համարվում է մասնակի բացատրություն, քանի որ ապրանքի արժեքի վրա ազդում են նաև այլ գործոններ՝ պահանջարկը, առաջարկը, տեխնոլոգիաները և սպառողների նախասիրությունները։ Այդուհանդերձ, աշխատանքային տեսությունը շարունակում է մնալ տնտեսական մտքի պատմության կարևոր հիմքերից մեկը և օգտագործվում է տնտեսական համակարգերի վերլուծության մեջ։

Պատմություն

1945-1965 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում կրթության զարգացումը բնութագրվում էր արագ ընդլայնմամբ, համակարգի ամրապնդմամբ և գաղափարական վերահսկողության պայմաններում գիտակրթական մակարդակի բարձրացմամբ, երբ հետպատերազմյան շրջանում առաջնահերթ խնդիր էր բնակչության կրթական մակարդակի վերականգնումն ու բարձրացումը, դպրոցական ցանցի ընդլայնումը և գրագիտության համընդհանուր ապահովումը։ Այս ժամանակահատվածում զգալիորեն աճեց միջնակարգ դպրոցների թիվը, բարելավվեց ուսուցման նյութատեխնիկական բազան, ներդրվեցին միասնական կրթական ծրագրեր, որոնք համահունչ էին խորհրդային կրթական համակարգի պահանջներին, և մեծ ուշադրություն դարձվեց տեխնիկական ու բնագիտական առարկաներին՝ երկրի արդյունաբերականացման ու գիտատեխնիկական առաջընթացի պահանջներին համապատասխան։ Զուգահեռաբար զարգացավ բարձրագույն կրթությունը՝ ընդլայնվեցին Երևանի պետական համալսարանը և այլ ինստիտուտներ, ձևավորվեցին նոր մասնագիտական ուղղություններ, որոնք պատրաստում էին ինժեներներ, բժիշկներ, մանկավարժներ և գիտաշխատողներ, ինչի արդյունքում աճեց գիտական կադրերի քանակը և որակը։ Այս տարիներին նաև ակտիվացավ գիտահետազոտական գործունեությունը, ամրապնդվեց Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի դերը, և կրթությունը դարձավ սոցիալական շարժունակության կարևոր միջոց, որը հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչներին ստանալ բարձրագույն կրթություն։ Միաժամանակ կրթական համակարգը կրում էր խորհրդային գաղափարախոսության ազդեցությունը, ինչը արտահայտվում էր ուսումնական ծրագրերի բովանդակության և դաստիարակչական քաղաքականության մեջ, սակայն ընդհանուր առմամբ այս փուլը համարվում է կրթական համակարգի կայացման և որակական աճի կարևոր շրջափուլ Հայաստանում։

Lեզվաբանություն

Աշխատանքը նվիրված է հռետորական խոսքում հոմանիշների և հականիշների բառային-իմաստային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակակից անգլո-ամերիկյան քաղաքական գործիչների ելույթների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական հրապարակային խոսքի այն լեզվական միջոցներն են, որոնց միջոցով խոսողը կարող է առավել հստակ ձևակերպել իր դիրքորոշումը, ընդգծել գաղափարների հակադրությունը, ստեղծել անհրաժեշտ հուզական ազդեցություն և ուղղորդել լսարանի ընկալումը։ Հոմանիշների և հականիշների նպատակային օգտագործումը քաղաքական հռետորաբանության մեջ միայն բառերի փոխարինման կամ հակադրման միջոց չէ․ դրանք կարող են իրականացնել իմաստային, արտահայտչական, փաստարկային և համոզչական մի շարք գործառույթներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել հոմանիշային շարքերը, դրանց անդամների իմաստային նրբերանգները, գործածության հաճախականությունը և համատեքստային փոխարինելիության աստիճանը։ Քաղաքական ելույթներում խոսողը կարող է ընտրել նույն ընդհանուր նշանակության տարբեր բառեր՝ շեշտադրելու դրական կամ բացասական գնահատականը, ընդգծելու որոշակի հատկանիշ կամ խոսքը հարմարեցնելու կոնկրետ լսարանի սպասումներին։ Այս առումով հոմանիշների ընտրությունը կարող է կապված լինել ոչ միայն լեզվական, այլև քաղաքական և գաղափարական նպատակների հետ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել հականիշների կիրառությանը։ Հակադրությունը քաղաքական հռետորաբանության ամենաարդյունավետ կառուցողական մեխանիզմներից մեկն է, քանի որ թույլ է տալիս բարդ քաղաքական խնդիրները ներկայացնել պարզ երկընտրանքների միջոցով՝ «մենք–նրանք», «ուժ–թուլություն», «ազատություն–սահմանափակում», «առաջընթաց–հետընթաց» և նմանատիպ իմաստային հակադրություններով։ Նման կառույցները կարող են ուժեղացնել ելույթի տրամաբանական կառուցվածքը, բարձրացնել դրա հիշվողությունը և ձևավորել որոշակի գնահատականներ քաղաքական երևույթների կամ մրցակիցների նկատմամբ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են առանձնացվել հոմանիշների և հականիշների տարբեր տեսակներ՝ հաշվի առնելով դրանց բառային, համատեքստային, իմաստային և ոճական բնույթը։ Կարևոր է ուսումնասիրել նաև այն դեպքերը, երբ բառերը բառարանային մակարդակում կարող են ամբողջական հոմանիշներ կամ հականիշներ չլինել, սակայն կոնկրետ քաղաքական համատեքստում ձեռք են բերում նման հարաբերություն։ Այսպիսի համատեքստային իմաստային հարաբերությունները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու քաղաքական խոսքի ստեղծագործական և մանիպուլյատիվ լեզվական ներուժը։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է բառապաշարի կապը հռետորական ազդեցության հետ։ Քաղաքական գործիչների ելույթներում բառերի ընտրությունը հաճախ ուղղված է լսարանի հույզերի, արժեքային պատկերացումների և քաղաքական վերաբերմունքի վրա ազդելուն։ Հոմանիշների միջոցով հնարավոր է մեղմել կամ ուժեղացնել որևէ գնահատական, իսկ հականիշների միջոցով՝ ընդգծել հակառակ դիրքորոշումների միջև տարբերությունը։ Այդ պատճառով բառային-իմաստային միջոցների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի լավ հասկանալ քաղաքական խոսքի համոզչական մեխանիզմները։ Հետազոտությունը կարող է ներառել ժամանակակից անգլո-ամերիկյան քաղաքական գործիչների հրապարակային ելույթների համեմատական վերլուծություն՝ բացահայտելով տարբեր խոսնակների կողմից հոմանիշների և հականիշների ընտրության առանձնահատկությունները։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև քաղաքական թեմատիկ տարբեր ոլորտներ՝ ներքին և արտաքին քաղաքականություն, տնտեսություն, սոցիալական խնդիրներ, անվտանգություն, միջազգային հարաբերություններ և հասարակական արժեքներ։ Տարբեր թեմատիկ դաշտերում բառային հակադրությունների և հոմանիշային շարքի ընտրությունը կարող է ունենալ տարբեր նպատակներ ու հուզական երանգավորում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել հռետորական կրկնությանը, զուգահեռ կառուցվածքներին և հակադրական շարահյուսական ձևերին, որոնց միջոցով հոմանիշային և հականիշային հարաբերությունները ստանում են լրացուցիչ արտահայտչական ուժ։ Երբ նույն կամ մոտիմաստ բառերը հաջորդաբար կիրառվում են տարբեր կառուցվածքներում, դրանք կարող են ամրապնդել հիմնական գաղափարը և մեծացնել դրա ազդեցությունը լսարանի վրա։ Նմանապես, հակադիր բառերի զուգահեռ տեղադրումը կարող է ստեղծել հստակ ռիթմիկ և տրամաբանական հակադրություն։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ այն բառային իմաստաբանության խնդիրները դիտարկում է կենդանի քաղաքական խոսքի նյութի վրա՝ միավորելով բառագիտության, ոճաբանության, հռետորաբանության և քաղաքական հաղորդակցության մոտեցումները։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են բառային հարաբերությունները վերածվում քաղաքական ազդեցության գործիքների և ինչպես է համատեքստը փոփոխում կամ ընդլայնում հոմանիշների ու հականիշների գործառույթները։ Գործնական առումով արդյունքները կարող են օգտակար լինել անգլերեն լեզվի ուսուցման, թարգմանության, քաղաքական տեքստերի վերլուծության, խոսքի մշակույթի և մեդիա հաղորդակցության ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հոմանիշներն ու հականիշները քաղաքական հռետորաբանության մեջ հանդես են գալիս ոչ միայն որպես լեզվի բառային համակարգի տարրեր, այլև որպես իմաստային շեշտադրման, գնահատման, հակադրության, փաստարկման և լսարանի վրա համոզչական ազդեցության կարևոր գործիքներ։

Գրականություն

Այս պատմավեպը ներկայացնում է Ղարաբաղի տարածաշրջանի պատմական, սոցիալական և քաղաքական իրավիճակը՝ կենտրոնանալով հայ ժողովրդի փորձառությունների, պայքարի և հարուստ մշակութային ավանդույթների վրա: Գրքում մանրամասնորեն պատկերվում են տարածաշրջանի անցյալը, բնակչության առօրյա կյանքը, տեղական ավանդույթները, ինչպես նաև հակամարտությունների, պայքարի և ազգային ինքնության ձևավորման ազդեցությունը մարդկանց վրա: Աշխատությունը համադրում է պատմական փաստերը, մարդկային պատմությունները և հերոսների ներքին աշխարհը՝ ընթերցողին հաղորդելով համապարփակ պատկերացում Ղարաբաղի պատմության, սոցիալական հարաբերությունների և համայնքային դիմակայության մասին, միաժամանակ ընդգծելով ազգային արժեքների, մշակութային ժառանգության պահպանման և ազատության պաշտպանության կարևորությունը: