Կրակե շապիկ - Պետրոսյան Վարդգես

Բիզնես էկանոմիկա

Այս գիրքը ներկայացնում է Սթիվեն Քովիի հայտնի “The 7 Habits of Highly Effective People” աշխատության կոշտ (շարունակական) տարբերակը՝ կենտրոնանալով 7 հիմնական սովորությունների վրա, որոնք ձևավորում են արդյունավետ մտածողություն, վարք և ապրելակերպ։ Գիրքը օգնում է ընթերցողին զարգացնել անձնական և մասնագիտական հմտություններ՝ առաջնորդվելով հետևյալ հիմնական սկզբունքներով՝ Պատասխանատվության զգացում՝ ոչ թե պատճառներ փնտրել, այլ լուծումներ գտնել։ Նպատակային մտածողություն՝ սկզբում պատկերացնել վերջը, որպեսզի ճիշտ ուղով շարժվես։ Առաջնահերթությունների ճիշտ կառավարում՝ ժամանակը և էներգիան հատկացնել այն ամենին, ինչ կարևոր է։ Win-Win մոտեցում՝ բոլորի շահը հաշվի առնելով համագործակցել։ Հաղթահարել հաղորդակցման և համագործակցության դժվարությունները՝ լսել ու հասկանալ մյուսին, ապա արտահայտել սեփականը։ Սիներգիա՝ թիմային աշխատանքի շնորհիվ ավելի մեծ արդյունքի հասնել։ Շարունակական ինքնաճանաչում և աճ՝ հոգևոր, մտավոր, սոցիալական և ֆիզիկական զարգացում։ Այս գիրքը հատկապես օգտակար է նրանց համար, ովքեր ցանկանում են կառուցել կայուն, նպատակային կյանք և աշխատանք, ավելի արդյունավետ հարաբերություններ ունենալ, և հասնել անձնական հաջողության՝ առանց արագ, բայց ոչ ամուր արդյունքների։ Հրատարակիչ - Էդիթ Պրինտ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-75-217-4

Քաղաքագիտություն

«Քաղաքակրթությունների բախում» (անգլ. The Clash of Civilizations) Սամյուել Հանտինգթոնի կողմից ներկայացված քաղաքական-ֆիլիսոփայական աշխատություն է, որը քննարկում է ժամանակակից աշխարհի գլոբալ հակամարտությունների պատճառները։ Հանտինգթոնը ասում է, որ պատերազմների և հակամարտությունների հիմնական շարժիչ ուժը այլևս ռազմավարական կամ գաղափարական մրցակցությունը չէ, այլ՝ մշակութային ու քաղաքակրթական տարբերությունները։ Գրքում արտացոլվում են մի քանի կարևոր գաղափարներ՝ 📌 Գլխավոր թեմաները Մարդկության հիմնական հակամարտությունները ժամանակի ընթացքում տեղափոխվում են մշակութային հարթություն։ Ապագայի աշխարհում մեծ կոնֆլիկտները տեղի կունենան քաղաքակրթությունների միջև, ոչ թե պետությունների։ Քաղաքակրթությունները Hantington-ի պատկերացմամբ բաժանվում են՝ արևմտյան, իսլամական, սինո-չինական, հնդկական, ուղղափառ (ռուսական), լատինամերիկյան, և այլն։ Աջակցություն և հակազդեցություն կարող են ձևավորվել ոչ միայն քաղաքական, այլ նաև մշակութային արժեքների և կրոնի հիման վրա։ 🔥 Հանտինգթոնի հիմնական պնդում «Ապագայում մեծ կոնֆլիկտները լինելու են քաղաքակրթությունների միջև, որովհետև արժեքների ու ինքնության տարբերությունները ավելի կարևոր են, քան տնտեսական կամ քաղաքական շահերը»։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2021 ISBN - 978-5-17-096332-4

Գրականություն

Պատմական-հոգեբանական և գաղափարական արձակ գործ է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է անհատի հոգևոր առաքելության գաղափարը՝ կենտրոնանալով այն մարդու կերպարի վրա, ով իր կյանքը դիտում է որպես ծառայություն բարձր արժեքներին, հավատքին կամ հասարակությանը։ Ստեղծագործության մեջ «առաքյալ» հասկացությունը չի սահմանափակվում կրոնական իմաստով, այլ ավելի լայն՝ բարոյական և գաղափարական իմաստ է ստանում՝ որպես ճշմարտություն տարածող, զոհողությունների գնով իր համոզմունքներին հավատարիմ մնացող անձի խորհրդանիշ։ Մուրացանը խորացնում է կերպարի ներաշխարհը՝ ցույց տալով նրա պայքարը կասկածների, հասարակական հակազդեցության և անձնական դժվարությունների դեմ, որոնց ընթացքում բացահայտվում է նրա հոգևոր ուժը և սկզբունքայնությունը։ Գործում կարևոր տեղ ունեն նաև հասարակության արձագանքները նման մարդկանց նկատմամբ՝ ընդգծելով, որ հաճախ հասարակությունը չի ընդունում կամ ուշ է գնահատում իր իրական «առաքյալներին»։ Լեզուն դասական է, գաղափարապես հագեցած և հոգեբանական խորությամբ, ինչը ստեղծագործությանը տալիս է ծանրակշիռ և խորհրդանշական բնույթ։ Ընդհանուր առմամբ «Առաքյալը»-ն կարելի է դիտարկել որպես բարոյական-փիլիսոփայական արձակ, որտեղ Մուրացանը բարձրացնում է ինքնազոհության, գաղափարին հավատարմության և մարդու առաքելության թեմաները։

Գրականություն

Ստեղծագործության վերնագիրը՝ «Կեսգիշերային զրույց», արդեն իսկ ստեղծում է ինտիմ, մտերմիկ և խորհրդածական մթնոլորտ, որտեղ կարևոր է ոչ միայն ասվածը, այլ նաև լռությունը, ենթատեքստը և ներհայեցողությունը։ Նման ձևաչափով կառուցված գրական գործերում հաճախ կենտրոնական են մարդու ներքին խոսակցությունները՝ ինքն իր հետ կամ մեկ այլ կերպարի հետ, որոնք բացահայտում են հոգեբանական վիճակներ, հիշողություններ և արժեքային հակասություններ։ Վարդգես Պետրոսյանի արձակում ընդհանուր առմամբ նկատելի է հասարակական և անհատական խնդիրների համադրությունը․ նրա ստեղծագործություններում մարդը հաճախ ներկայացվում է որպես իր ժամանակի սոցիալական միջավայրի կրող, բայց միաժամանակ՝ ներքին մտորումների և բարոյական ընտրությունների կենտրոն։ «Կեսգիշերային զրույց» վերնագրի տրամաբանության մեջ կարելի է ենթադրել, որ խոսքը վերաբերում է այդպիսի ներհայեցողական երկխոսության, որտեղ բացահայտվում են կյանքի, հարաբերությունների կամ հիշողության կարևոր շերտեր։

Տնտեսագիտություն

Ասլանյան Ա., հանդիսանում է գիտահետազոտական և վերլուծական աշխատություն, որը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բարձրագույն մասնագիտական կրթության համակարգի շուկայական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է կրթական ծառայությունների շուկայի ձևավորման և զարգացման արդի միտումները, բարձրագույն կրթության առաջարկի և պահանջարկի փոխազդեցությունները, ինչպես նաև կրթության և աշխատանքի շուկաների միջև կապերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Գրքում մանրամասն վերլուծվում են շրջանավարտների զբաղվածության խնդիրները, մասնագիտական պատրաստվածության համապատասխանությունը աշխատաշուկայի պահանջներին, ինչպես նաև կրթական հաստատությունների մրցունակության գործոնները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված կրթական ծառայությունների գնագոյացման մեխանիզմներին, ֆինանսավորման աղբյուրներին, պետական և մասնավոր հատվածների դերակատարությանը բարձրագույն կրթության զարգացման մեջ։ Ներառված են նաև կրթական քաղաքականության արդյունավետության գնահատման մոտեցումներ և բարեփոխումների հնարավոր ուղղություններ՝ ուղղված կրթության որակի բարձրացմանը և աշխատաշուկայի պահանջներին համապատասխանեցմանը։ Այս աշխատությունը նախատեսված է կրթության կառավարման, տնտեսագիտության, պետական քաղաքականության և բարձրագույն կրթության ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով կրթական համակարգի և աշխատաշուկայի փոխհարաբերությունների խորքային ընկալմանը։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է 1893–1898 թվականների հայ-վրացական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Ռուսական կայսրության կազմում գտնվող Հարավային Կովկասի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային գործընթացների համատեքստում։ Հեղինակը վերլուծում է երկու ժողովուրդների փոխհարաբերությունները այն ժամանակաշրջանում, երբ տարածաշրջանը գտնվում էր կայսերական վարչական համակարգի վերահսկողության ներքո, սակայն ազգային շարժումները արդեն սկսում էին ավելի ակտիվ ձևավորվել։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, որ այդ տարիներին հայերի և վրացիների միջև հարաբերությունները հիմնականում զարգանում էին վարչական, տնտեսական և մշակութային շփումների միջոցով՝ կապված Թիֆլիսի (Տբիլիսիի) որպես տարածաշրջանային կենտրոնի կարևոր դերի հետ, որտեղ կենտրոնացած էին թե՛ հայկական, թե՛ վրացական մտավորական շրջանակները։ Քաղաքը հանդես էր գալիս որպես բազմազգ մշակութային միջավայր, որտեղ գործում էին տպարաններ, թերթեր, դպրոցներ և հասարակական կազմակերպություններ, որոնք նպաստում էին գաղափարական և մշակութային փոխազդեցությանը։ Միևնույն ժամանակ, աշխատանքում նշվում են նաև որոշ լարվածության դրսևորումներ, որոնք կապված էին հողային հարցերի, եկեղեցական ազդեցության, ինչպես նաև ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացների հետ, սակայն դրանք հիմնականում չէին վերածվում բաց հակամարտության։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական կապերին՝ առևտրին, արհեստագործությանը և աշխատուժի տեղաշարժին, որոնք նպաստում էին երկու ժողովուրդների փոխկապակցվածությանը և տարածաշրջանային տնտեսության զարգացմանը։ Բացի այդ, քննարկվում է մտավորականության դերը՝ թե՛ հայ, թե՛ վրացի հասարակական գործիչների և գրողների ներդրումը մշակութային երկխոսության և փոխընկալման ձևավորման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1893–1898 թվականների հայ-վրացական հարաբերությունները որպես բարդ, բազմաշերտ և հիմնականում համագործակցության վրա հիմնված գործընթաց, որը տեղի էր ունենում Ռուսական կայսրության ընդհանուր քաղաքական համակարգի շրջանակներում։