Лингводидактические основы изучения грамматических структур в процессе обучения русскому языку студентов гуманитарных специальностей вузах РА

Փիլիսոփայություն

Կառլ Յասպերսի «Փիլիսոփայական հավատք» (1948) աշխատությունը նրա էքզիստենցիալ փիլիսոփայության կարևորագույն գործերից է, որտեղ նա փորձում է բացատրել մարդու հոգևոր և իմացական դիրքորոշումը աշխարհի, գոյության և վերջնական իմաստի նկատմամբ։ Յասպերսը տարբերակում է կրոնական հավատքն ու փիլիսոփայական հավատքը՝ ընդգծելով, որ փիլիսոփայական հավատքը չի հիմնվում դոգմաների, սուրբ գրքերի կամ բացարձակ ճշմարտությունների վրա, այլ առաջանում է մարդու սեփական մտածողության, ներքին փորձի և գոյության սահմանային իրավիճակների՝ մահի, տառապանքի, պայքարի և պատահականության գիտակցման արդյունքում։ Նրա կարծիքով մարդը չի կարող ամբողջապես ճանաչել աշխարհը գիտության միջոցով, քանի որ գոյություն ունեն այնպիսի սահմաններ, որոնք գիտությունը չի կարող հաղթահարել, և հենց այդ սահմանների գիտակցումն է, որ մարդուն մղում է դեպի փիլիսոփայական մտածողություն և հավատք։ Յասպերսը նաև ընդգծում է «սահմանային իրավիճակների» գաղափարը, որտեղ մարդը բախվում է իր գոյության վերջավորությանը և ստիպված է վերանայել իր արժեքներն ու կյանքի իմաստը։ Նրա փիլիսոփայության մեջ կարևոր դեր ունի ազատությունը, հաղորդակցությունը և անհատի ներքին պատասխանատվությունը սեփական կյանքի իմաստը ձևավորելու հարցում։ Այս աշխատությունը նպատակ ունի ցույց տալ, որ իրական իմաստավոր կյանքը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ մարդը գիտակցում է իր սահմանափակությունը, բայց միաժամանակ չի հրաժարվում իմաստի որոնումից։

Գրականություն

Կոմիտաս-ին նվիրված «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն, որը կազմել և խմբագրել է Լ.Վ. Միրիջանյան-ը, ներկայացնում է Կոմիտասի ստեղծագործական և հոգևոր աշխարհը բանաստեղծական ընկալման միջոցով՝ ընդգծելով նրա երաժշտական մտածողության, ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության խորքային շերտերը։ Թեև Կոմիտասը առավել հայտնի է որպես կոմպոզիտոր և հայ ժողովրդական երաժշտության մեծ հավաքագրող ու մշակող, այս ժողովածուն բացահայտում է նաև նրա ներշնչման աղբյուրները, ներաշխարհի զգայունությունը և հայրենիքի ու ժողովրդի նկատմամբ ունեցած բացառիկ կապվածությունը՝ արտահայտված բառային-գեղարվեստական ձևով։ Ժողովածուում ընդգրկված նյութերը ստեղծում են պատկերացում Կոմիտասի հոգևոր կերպարի մասին՝ որպես մարդու, ով իր արվեստով ձգտել է պահպանել և վերաիմաստավորել հայկական երաժշտական մտածողությունը՝ այն կապելով ազգային հիշողության և ինքնության պահպանման հետ։ Տեքստերում նկատելի է ինչպես մեղմ քնարականություն, այնպես էլ խորը ցավի ու կորուստի զգացում, որը պայմանավորված է ժամանակի պատմական իրադարձություններով և մշակութային ճնշումներով։ Ընդհանուր առմամբ, այս աշխատությունը կարևոր է ոչ միայն Կոմիտասի անձի, այլ նաև նրա թողած հոգևոր-մշակութային ժառանգության ամբողջական ընկալման համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է երաժշտական մտածողությունը վերածվել բառային արտահայտության և հակառակը։

Գրականություն

Ռիչարդ Օլդինգթոն-ը 20-րդ դարի անգլիական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից է, որը առավել հայտնի է որպես «Կորսված սերունդ» գրական ուղղության առանցքային հեղինակներից մեկը։ «Կորսված սերունդ» հասկացությունը վերաբերում է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում և դրանից հետո ձևավորված այն գրողների ու մտավորականների սերնդին, որոնք իրենց ստեղծագործություններում արտահայտում էին պատերազմի դաժանության, հիասթափության, արժեքների ճգնաժամի և կյանքի իմաստի կորուստի գաղափարները։ Այս գրական ուղղությունը ձևավորվել է հատկապես այն մարդկանց շրջանում, ովքեր անձամբ մասնակցել էին պատերազմին կամ խորապես զգացել էին դրա սոցիալական ու հոգեբանական հետևանքները։ Օլդինգթոնի ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ է զբաղեցնում մարդու ներքին կործանվածության, հասարակության նկատմամբ անվստահության և ավանդական արժեքների քայքայման թեմաները։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է «Հերոսի մահը» վեպը, որտեղ հեղինակը քննադատաբար ներկայացնում է պատերազմը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է այն ոչնչացնում անհատի կյանքը, երազանքները և բարոյական պատկերացումները։ «Կորսված սերունդ» գրական ուղղության հեղինակները, այդ թվում՝ Օլդինգթոնը, իրենց գործերում հաճախ օգտագործում էին սարկազմ, հոգեբանական խոր վերլուծություն և իրատեսական նկարագրություններ՝ ընդգծելու մարդկային գոյության փխրունությունն ու անորոշությունը։ Այս ուղղությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի գրականության զարգացման վրա՝ ձևավորելով նոր մոտեցում պատերազմի և մարդու հոգեբանության պատկերացման մեջ։ Այն նաև արտահայտում է մի ամբողջ սերնդի տրամադրություններ, որը կորցրել էր հավատը նախկին արժեքների նկատմամբ և փորձում էր գտնել նոր իմաստ կյանքում հետպատերազմյան իրականության մեջ։ Այսպիսով, Ռիչարդ Օլդինգթոնը և «Կորսված սերունդ» գրական ուղղությունը կարևոր դեր ունեն համաշխարհային գրականության պատմության մեջ՝ ներկայացնելով մարդու հոգեբանական ճգնաժամը և հասարակական արժեքների վերաիմաստավորումը պատերազմի հետևանքների համատեքստում։

Գրականություն

Գիրքը ուսումնասիրում է հին հայերի կրոնը, պաշտամունքը, դիցապաշտությունը և հարակից առասպելաբանությունը՝ ներկայացնելով դրանց սոցիալ-մշակութային և հոգևոր նշանակությունը։ Այն թույլ է տալիս ընթերցողին պատկերացում կազմել նախաքրիստոնեական հայերի հոգևոր կյանքի, գաղափարների համակարգի և հոգևոր սովորույթների մասին։ Հիմնական թեմաները․ Հին հայերի կրոնական հավատալիքներ և մշակույթ Տաճարներ, պաշտամունքային վայրեր և ծեսեր Դիցաբանություն և աստվածային կերպարների վերլուծություն Հավատալիքների ազդեցությունը սոցիալական և մշակութային կյանքում Նախաքրիստոնեական և քրիստոնեական ժամանակաշրջանների կապը Գրքի առանձնահատկությունները․ Հստակ ու համապարփակ ներկայացնում է հին հայերի հոգևոր աշխարհը Միավորում է կրոնագիտական, ազգագրական և պատմական մոտեցումներ Ներկայացնում է խորհրդանշական, դիցաբանական ու մշակութաբանական տարրեր Հարմար է ազգագրության, պատմության, կրոնագիտության և հայագիտության հետազոտողների համար

Lեզվաբանություն

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է ռուսական դիվանագիտական թեզերի լեզվաբանական միջոցների վերլուծությանը, որոնք ծառայում են միտիգացիայի (մեղմեցման, լռեցման կամ նրբագոյացման) գործառույթին՝ ուշադրություն դարձնելով լեզվական ոճի, բառապաշարի և քերականական կառուցվածքների վրա։ Աշխատությունը վերլուծում է, թե ինչպես դիվանագետները խոսքում կամ գրավոր հաղորդագրություններում օգտագործում են մեղմացնող արտահայտություններ, հապաղող ձևակերպումներ, մոդալիզատորներ և այլ ռեֆրակտիվ գործիքներ՝ նվազեցնելու կոնֆլիկտային պոտենցիալը, պահպանելու դիվանագիտական շեշտադրումները և կառուցելու քաղաքական համաձայներ։ Ուսումնասիրությունը ընդգրկում է լեզվաբանական վերլուծության մեթոդներ, օրինակներ՝ պաշտոնական ելույթներից, բանակցությունների արձանագրություններից և պաշտոնական հաղորդագրություններից, ինչը թույլ է տալիս բացահայտել միտիգացիայի գործառույթների նուրբ ձևերն ու ինտերակտիվ դերը դիվանագիտական հաղորդակցությունում։ Աշխատանքը կարևոր է լեզվաբանների, միջմշակութային կոմունիկացիայի մասնագետների և քաղաքական հաղորդակցության ուսումնասիրողների համար՝ նպաստելով լեզվաբանական տեխնիկայի, հոգեբանական ազդեցության և դիվանագիտական ռազմավարությունների համադրության վերլուծությանը։

Փիլիսոփայություն

Ֆրիդրիխ Նիցշեի առաջին հիմնական փիլիսոփայական աշխատանքներից է, որտեղ նա սկսում է տրված բոլոր ավանդական արժեքների հարցական բարձրացնել։ Գրքում Նիցշեն քննադատում է դարերի ընթացքում զարգացած բարոյականության, կրոնի, արվեստի և փիլիսոփայության հիմնական մոդելները, որոնք նրա կարծիքով, խոչընդոտում են մարդու ազատությունը և զարգացումը։ Գիրքը կազմված է կարճ հատվածներից, որտեղ Նիցշեն ուսումնասիրում է տարբեր գաղափարներ՝ մարդու բնույթը, խրախուսման և մեղադրանքի համար կշռված բարոյականությունը, նաև ճշմարտության և ստերիմության հարաբերությունները։ Նա նշում է, որ մարդը պետք է ինքնուրույն հասնի իր նպատակներին՝ դադարելով հնացած ու ստերեոտիպային մտածողությունից։ Հատկանշական է, որ Նիցշեն այստեղ դեռ գտնվում է այն դիրքում, որտեղ նա փորձում է ազատվել կրոնական և բարոյական արժեքներից, բայց դեռ չի պնդում իր հայտնի **«Սուպերմարդ»** և **«Երեք համագաղափար»** տեսությունները։ Գիրքը համարվում է քննադատական վերափոխման սկիզբ, որը բացում է ճանապարհ դեպի Նիցշեի փիլիսոփայության լիարժեք զարգացում՝ շեշտելով անհատականության և կյանքի ուժը։ «Մարդկային, չափազանց մարդկային»-ը կարող է հաճախ դժվար ընթերցելի լինել, սակայն այն անփոխարինելի մաս է կազմում այն փիլիսոփայական ավանդի, որը Նիցշեն թողել է մոդեռնիստական մտածողության և մշակույթի մեջ։ Հրատարակիչ - Эксмо Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-5-699-86991-6