Մեծ Հայքի Այրարատ աշխարհը ըստ «Աշխարհացույց»-ի

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է փաստարկման գործընթացում արտատրամաբանական և հոգեբանական գործոնների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այն հանգամանքները, որոնք ազդում են մարդու կողմից փաստարկների ընկալման, գնահատման և ընդունման վրա՝ զուտ տրամաբանական կառուցվածքից անկախ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է փաստարկումը ոչ միայն որպես տրամաբանական հիմնավորման գործընթաց, այլև որպես հաղորդակցական և հոգեբանական երևույթ, որի արդյունավետությունը պայմանավորված է խոսողի և լսարանի փոխհարաբերություններով, հուզական վիճակով, արժեքային համակարգով, համոզմունքներով և սոցիալական փորձով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի գործոնների, ինչպիսիք են վստահությունը խոսողի նկատմամբ, հեղինակությունը, համակրանքը, հուզական ազդեցությունը, նախնական դիրքորոշումները, կարծրատիպերը, համոզմունքները և լսարանի սպասումները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև փաստարկի ներկայացման ձևը, լեզվական ու հռետորական միջոցները, շեշտադրումները և հաղորդակցության իրավիճակը՝ որպես փաստարկի համոզչության վրա ազդող պայմաններ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այն հարցին, թե ինչպես կարող են հույզերը, ընկալման առանձնահատկությունները և ճանաչողական գործընթացները նպաստել կամ խոչընդոտել փաստարկի օբյեկտիվ գնահատմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տրամաբանական սխալների և հոգեբանական ազդեցության մեխանիզմների փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով, թե ինչու որոշ ոչ լիարժեք կամ սխալ հիմնավորումներ կարող են համոզիչ թվալ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել ներշնչման, համոզման, նույնացման, հեղինակության ազդեցության և խմբային մտածողության նման երևույթները, ինչպես նաև դրանց դերը տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Փաստարկման արտատրամաբանական բաղադրիչների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու համոզման մեխանիզմների մասին և հասկանալու, թե ինչպես են տրամաբանական ու հոգեբանական գործոնները փոխազդում իրական հաղորդակցության ընթացքում։ Աշխատության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ ինչպես տեսական տրամաբանության և փաստարկման տեսության, այնպես էլ հռետորաբանության, հաղորդակցության, սոցիալական հոգեբանության և քննադատական մտածողության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, տրամաբաններին, հոգեբաններին, հռետորաբանության և հաղորդակցության մասնագետներին, լեզվաբաններին, քաղաքական և մեդիա հաղորդակցության հետազոտողներին ու համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում աշխատանքային միգրացիայի կառավարման կատարելագործման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ սոցիալ-տնտեսական, իրավական և ժողովրդագրական գործոնների համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել աշխատանքային միգրացիայի ներկայիս միտումները, դրա ազդեցությունը երկրի աշխատաշուկայի, տնտեսական զարգացման և ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա, ինչպես նաև առաջարկել արդյունավետ կառավարման մեխանիզմներ՝ գործընթացը կարգավորելու և դրանից բխող բացասական հետևանքները նվազեցնելու համար։ Ուսումնասիրվում են Հայաստանից արտագնա աշխատանքի հիմնական ուղղությունները, միգրանտ աշխատուժի կառուցվածքը, նրանց ներգրավվածության պատճառները՝ ներառյալ աշխատավարձերի տարբերությունները, զբաղվածության սահմանափակ հնարավորությունները և սոցիալ-տնտեսական պայմանները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև աշխատանքային միգրացիայի վերադարձային ազդեցությանը՝ դրամական փոխանցումների դերի, մարդկային կապիտալի կորստի կամ վերադարձի և ներքին աշխատաշուկայի վրա դրանց ազդեցության տեսանկյունից։ Միաժամանակ վերլուծվում են պետական քաղաքականության գործիքները՝ ներառյալ զբաղվածության ծրագրերը, միգրացիոն կարգավորման իրավական դաշտը, միջազգային համագործակցությունը և միգրանտների սոցիալական պաշտպանությունը։ Առաջարկվող կատարելագործման ուղղություններում ընդգծվում են աշխատատեղերի ստեղծման խթանումը, տարածաշրջանային զարգացման քաղաքականության ակտիվացումը, մասնագիտական վերապատրաստման ծրագրերի ընդլայնումը և միգրացիոն հոսքերի ավելի արդյունավետ մոնիթորինգի համակարգի ներդրումը։ Այսպիսով, աշխատանքային միգրացիայի կառավարման արդյունավետ համակարգի ձևավորումը դիտարկվում է որպես Հայաստանի տնտեսական կայունության, աշխատաշուկայի հավասարակշռության և սոցիալական զարգացման կարևոր նախապայման։

Այլ առարկաներ

Գիրքը «Լոկալ և պայմանական էքստրեմումներ»՝ Կարեն Ավետիսյանի, նվիրված է ֆունկցիաների էքստրեմալ կետերի ուսումնասիրման մաթեմատիկական մեթոդներին: Այն ներկայացնում է, թե ինչպես որոշել ֆունկցիայի լոկալ (տեղական) և պայմանական (սահմանափակումների ներքո) մաքսիմում և մինիմում կետերը՝ կիրառելով տարբեր անալիտիկ և թվային մոտեցումներ։ Հիմնական թեմաները ընդգրկում են՝ Լոկալ էքստրեմումներ – առաջին և երկրորդ մասշտաբային արտահայտությունների օգտագործումը, անհրաժեշտ և բավարար պայմաններ։ Պայմանական էքստրեմումներ – Լագրանջի բազմապատիկների մեթոդ, սահմանափակումներով օպտիմալացման խնդիրների վերլուծություն։ Գործնական կիրառություններ – տնտեսագիտություն, ֆիզիկա, ինժեներական խնդիրներ, որտեղ անհրաժեշտ է ֆունկցիայի առավելագույն կամ նվազագույն արժեքը գտնել։ Գիրքը նախատեսված է ուսանողների և մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են ֆունկցիաների վերլուծությամբ և օպտիմալացման խնդիրների լուծմամբ։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է փորձարարական երկարատև ճնշման համախտանիշի պայմաններում չամրացված միակցիչ հյուսվածքի մորֆոֆունկցիոնալ փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են հյուսվածքային կառուցվածքի փոփոխությունները տարբեր փուլերում՝ ընդգծելով բջջային և միջբջջային նյութի դեգեներատիվ, դիստրոֆիկ և վերականգնողական գործընթացները, որոնք զարգանում են երկարատև մեխանիկական վնասվածքի հետևանքով։ Հեղինակը վերլուծում է միկրոշրջանառության խանգարումները, հյուսվածքային այտուցի ձևավորումը, բորբոքային ռեակցիաները և ռեպարատիվ գործընթացների առանձնահատկությունները՝ փորձարարական մոդելների հիման վրա։ Քննարկվում են նաև չամրացված միակցիչ հյուսվածքի դերը օրգանիզմի ընդհանուր պատասխանի ձևավորման մեջ, ինչպես նաև դրա զգայունությունը իշեմիկ և տրավմատիկ գործոնների նկատմամբ։ Աշխատության մեջ ընդգրկված են հյուսվածաբանական, մորֆոմետրիկ և փորձարարական տվյալներ, որոնք թույլ են տալիս գնահատել վնասման խորությունը և վերականգնման հնարավորությունները։ Գիրքը նախատեսված է պաթոլոգների, հյուսվածաբանների, փորձարարական բժշկության մասնագետների, վիրաբույժների և բժշկական հետազոտողների համար։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Germany-ի միջև քաղաքական, տնտեսական, մշակութային և դիվանագիտական հարաբերությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրությանը 1991-2008 թվականների ընթացքում։ Գրքում վերլուծվում են Հայաստանի անկախացումից հետո երկու պետությունների միջև հաստատված համագործակցության հիմնական ուղղությունները, միջպետական կապերի զարգացման նախադրյալներն ու առանձնահատկությունները, ինչպես նաև երկկողմ հարաբերությունների վրա ազդած տարածաշրջանային և միջազգային գործոնները։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման գործընթացին, բարձր մակարդակի պաշտոնական այցերին, միջկառավարական համաձայնագրերին և քաղաքական երկխոսության զարգացման փուլերին։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է տնտեսական համագործակցության գնահատումը, որտեղ ներկայացվում են առևտրատնտեսական կապերի ընդլայնման, ներդրումային ծրագրերի, տեխնիկական աջակցության և զարգացման համագործակցության տարբեր ձևերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Գերմանիայի մասնակցությանը Հայաստանի ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացման, քաղաքացիական հասարակության ամրապնդման և տնտեսական բարեփոխումների գործընթացներին։ Գրքում լուսաբանվում են նաև կրթական, գիտական և մշակութային փոխանակումների ծրագրերը, որոնք նպաստել են երկու ժողովուրդների միջև կապերի խորացմանը և փոխըմբռնման ամրապնդմանը։ Աշխատությունը հիմնված է պաշտոնական փաստաթղթերի, դիվանագիտական աղբյուրների, միջազգային կազմակերպությունների նյութերի և գիտական հետազոտությունների վրա՝ ընթերցողին առաջարկելով հայ-գերմանական հարաբերությունների համակողմանի պատկեր։

Սոցիոլոգիա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հաշմանդամություն ունեցող անձանց սոցիալական պաշտպանության արդիական մոտեցումների ուսումնասիրությանը և դրանց արդյունավետ իրագործման հնարավորությունների ու հեռանկարների վերլուծությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել սոցիալական պաշտպանության այնպիսի համակարգերի և մեխանիզմների անհրաժեշտությունը, որոնք հաշմանդամություն ունեցող անձանց կապահովեն ոչ միայն սոցիալական աջակցության որոշակի ձևերով, այլև հասարակական կյանքին լիարժեք և հավասար մասնակցության իրական հնարավորություններով։ Աշխատության հիմքում ընկած է հաշմանդամության նկատմամբ ժամանակակից մոտեցումը, որի շրջանակում շեշտը տեղափոխվում է միայն բժշկական կամ խնամակալական ընկալումներից դեպի մարդու իրավունքների, սոցիալական ներառման, հավասար հնարավորությունների և անկախ կյանքի սկզբունքները։ Այս տեսանկյունից հաշմանդամություն ունեցող անձը դիտարկվում է ոչ թե պարզապես սոցիալական աջակցության ստացող, այլ հասարակության լիարժեք անդամ, որի իրավունքների իրացման համար անհրաժեշտ է վերացնել ֆիզիկական, տեղեկատվական, կրթական, տնտեսական և սոցիալական խոչընդոտները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է սոցիալական պաշտպանության գործող համակարգի վերլուծությունը՝ ներառելով պետական նպաստները, սոցիալական ծառայությունները, վերականգնողական ծրագրերը, զբաղվածությանն աջակցող միջոցառումները, առողջապահական և կրթական ծառայությունների հասանելիությունը և սոցիալական աջակցության այլ ձևերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական պաշտպանության հասցեականության, արդյունավետության և մատչելիության խնդիրներին, ինչպես նաև այն հանգամանքին, թե որքանով են գործող մեխանիզմները համապատասխանում հաշմանդամություն ունեցող անձանց իրական կարիքներին։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ներառական կրթության, մասնագիտական ուսուցման և զբաղվածության հիմնախնդիրը, քանի որ տնտեսական ինքնուրույնությունը և աշխատանքային շուկայում հավասար մասնակցությունը սոցիալական ներառման առանցքային պայմաններից են։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են մատչելի միջավայրի ստեղծման, հասարակական տրանսպորտի, շենքերի և տեղեկատվական համակարգերի հասանելիության հարցերը, որոնք անմիջականորեն ազդում են մարդու ինքնուրույնության և հասարակական կյանքում մասնակցության հնարավորությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև ընտանիքի, համայնքի, հասարակական կազմակերպությունների և պետական կառույցների դերերն ու փոխգործակցությունը սոցիալական պաշտպանության համակարգում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի սոցիալական ծառայությունների ապակենտրոնացման և համայնքային մակարդակում դրանց հասանելիության հարցը, քանի որ արդյունավետ աջակցությունը պետք է հնարավորինս մոտ լինի անձի բնակության և առօրյա կյանքի միջավայրին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև խտրականության, սոցիալական մեկուսացման, աղքատության, գործազրկության և հասարակական կարծրատիպերի խնդիրներին, որոնք հաճախ սահմանափակում են հաշմանդամություն ունեցող անձանց լիարժեք ինտեգրումը հասարակության մեջ։ Հեռանկարային ուղղությունների շարքում կարևոր են անհատականացված սոցիալական ծառայությունների զարգացումը, անկախ կյանքի հնարավորությունների ընդլայնումը, անձի ինքնորոշման և որոշումների կայացման իրավունքի ապահովումը, թվային և ֆիզիկական հասանելիության բարելավումը, ինչպես նաև պետական և հասարակական կառույցների համագործակցության ամրապնդումը։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել սոցիալական քաղաքականության կատարելագործման, սոցիալական ծառայությունների արդյունավետության բարձրացման և ներառական հասարակության ձևավորմանն ուղղված ծրագրերի մշակման ընթացքում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել սոցիալական քաղաքականության մասնագետներին, սոցիալական աշխատողներին, իրավաբաններին, պետական կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, հասարակական կազմակերպություններին, հետազոտողներին և սոցիալական պաշտպանության ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հաշմանդամություն ունեցող անձանց սոցիալական պաշտպանությունը դիտարկում է որպես մարդու իրավունքների և սոցիալական արդարության ապահովման համակարգային խնդիր՝ ընդգծելով պետական քաղաքականության, ծառայությունների, ներառական միջավայրի և հասարակական վերաբերմունքի փոխկապակցված բարեփոխումների անհրաժեշտությունը։