Միգրացիոն հոսքերը և դրանց տնտեսական հետևանքների քանակական գնահատումը (ՀՀ օրինակով)

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է լիզինգի քաղաքացիաիրավական կարգավորման համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի նյութերի հիման վրա։ Գրքում վերլուծվում է լիզինգի իրավական բնույթը, դրա առանձնահատկությունները և քաղաքացիական իրավահարաբերությունների համակարգում ունեցած տեղը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լիզինգային հարաբերությունների մասնակիցների՝ լիզինգատուի, լիզինգառուի և գույքի մատակարարի իրավական կարգավիճակին, նրանց իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև նրանց միջև ձևավորվող փոխհարաբերությունների առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են լիզինգային պայմանագրի կնքման, կատարման, փոփոխման և դադարեցման հետ կապված իրավական հարցերը, ինչպես նաև լիզինգի առարկայի նկատմամբ սեփականության իրավունքի և դրա օգտագործման իրավունքի փոխհարաբերությունը։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում լիզինգի տարբեր ձևերին, պայմանագրի էական պայմաններին, կողմերի պատասխանատվությանը, պարտավորությունների պատշաճ կատարման ապահովման մեխանիզմներին և պայմանագրային հարաբերությունների խախտման դեպքում կիրառվող իրավական պաշտպանության միջոցներին։ Կարևորվում են նաև լիզինգի և հարակից քաղաքացիաիրավական պայմանագրերի տարբերությունները, լիզինգային գործարքների իրավական որակավորման խնդիրները և դատական կամ իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող հնարավոր վեճերը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է գործող օրենսդրության և դրա կիրառման արդյունքում ձևավորվող իրավական մոտեցումների գնահատումը, ինչպես նաև լիզինգային հարաբերությունների առավել արդյունավետ և հստակ կարգավորման հնարավոր ուղղությունների բացահայտումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի և ձեռնարկատիրական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, տնտեսագետների, ուսանողների, լիզինգային գործունեությամբ զբաղվող կազմակերպությունների ներկայացուցիչների և պայմանագրային հարաբերությունների իրավական կարգավորմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Երևանի հանրային տարածքների ձևավորման, զարգացման և փոխակերպման գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով քաղաքային միջավայրում տեղի ունեցած սոցիալական, մշակութային, պատմական և քաղաքաշինական փոփոխություններին։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում վերափոխվել քաղաքի հրապարակները, զբոսայգիները, փողոցները և հանրային օգտագործման այլ տարածքները, ինչպես նաև ուսումնասիրում է այդ փոփոխությունների ազդեցությունը քաղաքացիների առօրյա կյանքի, հասարակական փոխհարաբերությունների և քաղաքային ինքնության ձևավորման վրա։ Աշխատությունում ներկայացվում են հանրային տարածքների գործառույթների, խորհրդանշական նշանակության և օգտագործման ձևերի փոփոխությունները՝ դիտարկելով պետական քաղաքականության, տնտեսական գործընթացների, շուկայական հարաբերությունների, մշակութային միտումների և բնակչության սոցիալական վարքագծի փոխազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հետխորհրդային շրջանի վերափոխումներին, որոնց ընթացքում հանրային տարածքները ձեռք են բերել նոր նշանակություններ և կիրառություններ՝ արտացոլելով հասարակական, քաղաքական և մշակութային փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է ազգագրական դիտարկումների, դաշտային հետազոտությունների, պատմական աղբյուրների և տեսական վերլուծությունների վրա՝ ներկայացնելով Երևանի քաղաքային տարածքների զարգացման բազմաշերտ պատկերը։ Գիրքը նախատեսված է ազգագրության, քաղաքագիտության, քաղաքաշինության, մշակութաբանության և սոցիոլոգիայի մասնագետների, բուհերի ուսանողների, ինչպես նաև բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Երևանի քաղաքային միջավայրի, հանրային տարածքների և դրանց պատմամշակութային փոխակերպումների ուսումնասիրությամբ։

Պատմություն

Գիրքը ուսումնասիրում է Հայաստանի տարբեր շրջաններում պահպանված ժայռապատկերները՝ սկսած քարի դարից մինչև բրոնզի դար, և փորձում է բացահայտել դրանց իմաստը, խորհրդանիշները և կապը նախնադարյան մարդկանց կյանքին։ Հիմնական բովանդակությունը․ Ժայռապատկերների ծագումը Առաջին պատկերային նշանների առաջացումը նախնադարյան հասարակություններում։ Քարի դարի արվեստ Կենդանիների, որսի տեսարանների և խորհրդանշական պատկերների արտահայտում քարերի վրա։ Բրոնզի դարի զարգացումներ Բարդացված պատկերներ, կրոնական և ծիսական նշանակություն ունեցող նշաններ։ Սիմվոլների վերլուծություն Արեգակ, կենդանիներ, մարդակերպ պատկերներ և դրանց հնարավոր իմաստները։ Հասարակական և կրոնական պատկերացումներ Ինչպես են ժայռապատկերները արտացոլում նախնադարյան մարդկանց հավատալիքներն ու աշխարհընկալումը։ Հայաստանի հնագիտական ժառանգություն Հայաստան-ի ժայռապատկերների կարևորությունը համաշխարհային հնագիտության մեջ։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական վերարտադրությանը ժամանակակից հայ պատմավեպում՝ բացահայտելով այն եղանակները, որոնց միջոցով պատմական անցյալը վերածվում է գրական պատումի և ձեռք բերում նոր գաղափարական ու գեղագիտական նշանակություն։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ ժողովրդի պատմության բարդ և հակասական մի ժամանակաշրջանն է, որը բնորոշվում էր քաղաքական անկայունությամբ, օտար տերությունների ազդեցությամբ, ազգային ինքնության պահպանման դժվարություններով, ազատագրական ձգտումներով, սոցիալական հակասություններով և մշակութային կյանքի շարունակական զարգացմամբ։ Այս պատմական միջավայրի գեղարվեստական ներկայացումը ժամանակակից հայ պատմավեպում հնարավորություն է տալիս ոչ միայն վերականգնելու անցյալի պատկերն ու մթնոլորտը, այլև այն վերաիմաստավորելու ներկայի արժեքային և գաղափարական հարցադրումների շրջանակում։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերության բացահայտումը։ Պատմավեպը չի սահմանափակվում փաստերի ճշգրիտ շարադրանքով․ պատմական իրադարձությունները դառնում են գեղարվեստական աշխարհի կառուցման հիմք, իսկ իրական անձանց և դեպքերի կողքին կարող են ստեղծվել երևակայական կերպարներ ու իրավիճակներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ավելի խորությամբ ներկայացնելու ժամանակաշրջանի հասարակական և հոգեբանական մթնոլորտը։ Այդ եղանակով պատմությունը ձեռք է բերում մարդկային չափում, քանի որ մեծ քաղաքական իրադարձությունները ներկայացվում են անհատների ճակատագրերի, հարաբերությունների, ներքին ապրումների և բարոյական ընտրությունների միջոցով։ Ժամանակակից պատմավեպերում առանձնահատուկ նշանակություն ունի ազգային ինքնության և պատմական հիշողության թեման։ XVII–XVIII դարերի իրադարձությունների գեղարվեստական վերակերտումը հաճախ կապված է հայ ժողովրդի ինքնությունը պահպանելու, մշակութային արժեքները պաշտպանելու և ազգային ապագայի մասին մտածելու խնդիրների հետ։ Անցյալի հերոսների պայքարը, կորուստներն ու ձեռքբերումները ներկայացվում են ոչ միայն որպես պատմական իրողություններ, այլև որպես ազգային հիշողության մաս, որը կարող է ազդեցություն ունենալ հետագա սերունդների ինքնագիտակցության վրա։ Այս համատեքստում պատմավեպը հանդես է գալիս որպես անցյալի և ներկայի միջև երկխոսության յուրահատուկ ձև։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ազատագրական գաղափարների գեղարվեստական արտացոլմանը։ Դարաշրջանի քաղաքական պայմանները, ազգային ազատության ձգտումները և պետականության գաղափարը պատմավեպերում հաճախ դառնում են սյուժետային հիմնական առանցքներ։ Հերոսները կանգնում են անձնական անվտանգության և ազգային պարտքի, սեփական կյանքի և ընդհանուր նպատակի միջև ընտրության առաջ։ Նրանց վարքագիծը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայրենասիրության, անձնազոհության, հավատարմության և պատասխանատվության գաղափարները՝ միաժամանակ ցույց տալով պատմական պայքարի մարդկային գինը։ Պատմական իրականության գեղարվեստական պատկերման կարևոր բաղադրիչ է ժամանակաշրջանի կենցաղի և մշակութային միջավայրի վերականգնումը։ Պատմավեպերում ներկայացվում են մարդկանց առօրյան, սովորույթները, հասարակական հարաբերությունները, հոգևոր և մշակութային կյանքը, քաղաքային ու գյուղական միջավայրերը, ինչպես նաև ժամանակաշրջանին բնորոշ բարքերը։ Այս մանրամասները նպաստում են պատմական հավաստիության տպավորության ստեղծմանը և ընթերցողին հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու XVII–XVIII դարերի հայ հասարակության մասին։ Միաժամանակ այդ կենցաղային ու մշակութային պատկերը հաճախ ծառայում է կերպարների բնավորության բացահայտմանը և նրանց սոցիալական միջավայրի ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի պատմական անձի գեղարվեստական կերպավորումը։ Իրական պատմական գործիչը պատմավեպում վերածվում է ոչ միայն պատմության գործող անձի, այլև գրական կերպարի, որի միջոցով հեղինակը կարող է ուսումնասիրել իշխանության, պատասխանատվության, հայրենասիրության, բարոյական ընտրության և մարդկային թուլությունների խնդիրները։ Պատմական կերպարի մարդկայնացումը հնարավորություն է տալիս նրան ներկայացնել ոչ միայն որպես հերոսական կամ քաղաքական նշանակություն ունեցող անհատ, այլև որպես հակասություններով, զգացմունքներով ու ներքին պայքարով օժտված մարդ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր է նաև ժամանակակից հայ պատմավեպի գեղարվեստական առանձնահատկությունների քննությունը։ Պատմական նյութի մատուցման ժամանակ օգտագործվում են տարբեր պատմողական եղանակներ, բազմաշերտ սյուժեներ, երկխոսություններ, հոգեբանական նկարագրություններ և պատմական ու անձնական ժամանակների զուգահեռում։ Այս միջոցներով հեղինակը կարողանում է համադրել պատմական լայն համայնապատկերը և անհատի ներքին աշխարհը՝ ստեղծելով անցյալի բազմակողմանի պատկերը։ XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական արտացոլումը կարևոր նշանակություն ունի նաև ժամանակակից պատմական գիտակցության ձևավորման տեսանկյունից։ Պատմավեպը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ոչ միայն ճանաչելու անցյալի իրադարձությունները, այլև դրանք զգալու կերպարների ճակատագրերի և մարդկային ապրումների միջոցով։ Այդ պատճառով պատմական գրականությունը կարող է նպաստել պատմական հիշողության պահպանմանը՝ միաժամանակ խթանելով անցյալի նկատմամբ քննադատական և բազմակողմանի վերաբերմունքը։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից հայ պատմավեպում XVII–XVIII դարերի իրականությունը վերածվում է ոչ միայն անցյալի նկարագրության, այլև ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, ազատության, պետականության և մարդու բարոյական պատասխանատվության մասին խորհելու միջոցի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, պատմավեպի ժանրով, ազգային պատմական հիշողությամբ և ժամանակակից հայ արձակով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի բարդ պատմական իրականությունը վերաիմաստավորվում ժամանակակից գեղարվեստական մտածողության շրջանակում։

Գրականություն

Գրքում ուսումնասիրվում է 20-րդ դարի 70–80-ական թվականներին ստեղծված հայ արձակ գործերի հոգեբանական շերտը և ստեղծագործական արտահայտման միջոցները, վերլուծվում են այն մեթոդները, որոնց միջոցով գրողներն ընթերցողին ներկայացնում են հերոսների ներաշխարհը, մտքերը, զգացմունքները և ներքին հակասությունները, դիտարկվում է հոգեբանության ներկայացման դինամիկայի ձևը՝ ներառյալ ներբովանդակային վերլուծությունը, համառոտ հիշողությունները, ներքին մենախոսությունները և սյուժետային ճշգրտումները, ներկայացվում է հերոսների անհատականության կառուցվածքը և սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը նրանց հոգեբանական դրսևորումների վրա, ընդգծվում է մոդեռնիստական մոտեցումների դերը՝ ներքին տեքստային դրսևորումների միջոցով մարդու հոգեբանության խորը բացահայտման գործում, քննարկվում է լեզվական և սիմվոլիկ միջոցների կիրառությունը հոգեբանական նրբությունների արտահայտման համար, գիրքը համադրում է գրական, հոգեբանական և սոցիալական վերլուծությունները՝ նպատակ ունենալով ցույց տալ հայ արձակի տարողունակությունը մարդության ներքին վիճակների փոխանցման, հոգեբանական խորը շերտերի ուսումնասիրության և ժամանակակից գրական պրակտիկայի մեջ հոգեբանության ներկայացման մեթոդների զարգացման համատեքստում։

Ինֆորմատիկա

Формальные грамматики и языки. Элементы теории трансляции աշխատությունը տեսական ինֆորմատիկայի և ծրագրավորման լեզուների ուսումնասիրության դասական ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ֆորմալ քերականությունների և ձևական լեզուների հիմունքները, այն բացատրում է Չոմսկու հիերարխիան, կանոնավոր, կոնտեքստից ազատ և ավելի բարդ քերականությունների կառուցվածքը, ինչպես նաև ավտոմատների տեսությունը և դրանց կապը լեզուների ճանաչման գործընթացների հետ, գիրքը անդրադառնում է ծրագրավորման լեզուների կառուցվածքին և կոմպիլյատորների աշխատանքի սկզբունքներին՝ լեքսիկական, սինտակսական և սեմանտիկ վերլուծության փուլերով, միաժամանակ ընդգրկելով թարգմանության (translators) տեսության հիմունքները և կոդի գեներացման մոտեցումները, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր համակարգչային գիտության, ծրագրավորման լեզուների և կոմպիլյատորների նախագծման ուսանողների համար։