Մխիթար Սեբաստացու աշակերտների՝ Վենետիկում տպագրած գրքերի ընդհանուր ցանկ

Գրականություն

«Թափառական հրեա» անվանումը կապված է եվրոպական քրիստոնեական մշակույթում տարածված ավանդության հետ, որի կենտրոնական կերպարը դատապարտված է անվերջ թափառելու և չի կարողանում հանգիստ գտնել։ Դարերի ընթացքում այս կերպարը դարձել է գրականության, բանահյուսության և կրոնական պատկերացումների կարևոր խորհրդանիշ՝ արտահայտելով մարդկային ճակատագրի, պատժի, ապաշխարության, ժամանակի անընդհատ ընթացքի և փրկության հնարավորության վերաբերյալ տարբեր գաղափարներ։ Թափառականության մոտիվը ստեղծագործության մեկնաբանության մեջ կարող է կապվել նաև օտարության, մենության, պատմական հիշողության և մարդու՝ սեփական անցյալի հետ ունեցած բարդ հարաբերությունների հետ։ Եվրոպական գրականության մեջ այս ավանդությունը բազմիցս վերամշակվել է՝ ձեռք բերելով տարբեր իմաստային շերտեր և ծառայելով որպես բարոյական, կրոնական ու հասարակական հարցադրումների գեղարվեստական արտահայտման միջոց։ Կերպարի երկարատև գոյությունը հնարավորություն է տալիս գրական պատումում համադրելու տարբեր ժամանակաշրջաններ, հասարակություններ և մարդկային ճակատագրեր՝ ընդգծելով պատմական փոփոխությունների ու անհատի փորձառության կապը։ Այս թեմայով ստեղծագործությունները հաճախ անդրադառնում են մարդկային պատասխանատվությանը, մեղքի ու ներման փոխհարաբերությանը, հավատքի նշանակությանը և հոգևոր հանգստության որոնմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել եվրոպական գրական ավանդությունների, քրիստոնեական մշակույթի, կրոնական սիմվոլիկայի և պատմական գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են կրոնական ավանդությունները փոխանցվել տարբեր լեզուներով և ներգրավվել հայ ընթերցողական միջավայրի գրական մշակույթում։

Գրականություն

Այս գիրքը ուսումնասիրում է գրողի և գրական կերպարի անհատականության փոխհարաբերությունները՝ կենտրոնանալով Մուրացանի և Նար-Դոսի ստեղծագործությունների վրա։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես են հեղինակների աշխարհայացքը, սոցիալական միջավայրը և գաղափարական դիրքորոշումները արտացոլվում նրանց ստեղծած կերպարների հոգեբանական կառուցվածքում և վարքագծում։ Հեղինակը համեմատական մոտեցմամբ դիտարկում է Մուրացանի պատմահայրենասիրական և բարոյական գաղափարները, ինչպես նաև Նար-Դոսի քաղաքային կյանքի ռեալիստական և հոգեբանական պատկերումները։ Նյութում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կերպարի ձևավորման մեխանիզմներին, ներքին մոնոլոգին և անհատականության դրսևորման ձևերին։ Գիրքը համադրում է գրականագիտության և հոգեբանական վերլուծության մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով խորապես հասկանալ հեղինակի և կերպարի փոխազդեցությունը հայ արձակում։

Աշխարհագրություն

Գիրքը հայ աշխարհագրական բառարանագրության և տեղագրական ուսումնասիրությունների նշանակալի աշխատություններից է, որը կազմել է Մխիթարյան միաբանության անդամ, վարդապետ Սուքիաս Էփրիկյանը (1873–1952)։ Այն նվիրված է հայկական բնակավայրերի, պատմական գավառների, քաղաքների, գյուղերի, աշխարհագրական վայրերի և դրանց հետ կապված պատմամշակութային տեղեկությունների ներկայացմանը։ Բառարանային հոդվածներում տեղանունները ներկայացվում են նկարագրական տեղեկություններով, որոնք կարող են ընդգրկել բնակավայրերի աշխարհագրական դիրքը, պատմական անցյալը, բնակչության վերաբերյալ տվյալները, եկեղեցիները, վանքերը, հնավայրերն ու այլ հիշարժան վայրերը։ Աշխատության առաջին հատորը ներառում է Ա–Ը տառերով սկսվող տեղանունները և հարակից տեղեկությունները։ Հրատարակությունը հարուստ է նկարներով, լուսանկարներով, դիմանկարներով և աղյուսակներով, որոնք լրացնում են տեքստային նյութը և նպաստում պատմական ու աշխարհագրական տվյալների ընկալմանը։ Գիրքը լույս է տեսել Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում՝ Մխիթարյան միաբանության տպարանում. առաջին հրատարակությունը թվագրվում է 1902 թվականով, իսկ երկրորդ տպագրությունը՝ 1903 թվականով։ Այն կարևոր աղբյուր է Հայաստանի և պատմական հայկական բնակավայրերի տեղագրության, պատմական աշխարհագրության, հայագիտության, տեղանունների ուսումնասիրության և հայկական մշակութային ժառանգության հետազոտության համար։

Այլ առարկաներ

Էներգետիկայի, տնտեսական քաղաքականության և ենթակառուցվածքային կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի էլեկտրաէներգետիկական համակարգի ճգնաժամային վիճակից դեպի կայուն գործունեություն անցման գործընթացների, դրանց տնտեսական և կազմակերպական նախադրյալների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Հայաստանի էներգետիկ համակարգի զարգացման պատմական առանձնահատկությունները, էներգամատակարարման ճգնաժամի առաջացման պատճառները և էլեկտրաէներգիայի արտադրության ու բաշխման ոլորտներում ի հայտ եկած կառուցվածքային հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հետխորհրդային տնտեսական վերափոխումների, վառելիքաէներգետիկ ռեսուրսների մատակարարման սահմանափակումների և էներգետիկ ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակի ազդեցությանը ոլորտի գործունեության վրա։ Վերլուծվում են էլեկտրաէներգիայի արտադրության, հաղորդման և բաշխման համակարգերի վերականգնման, կառավարման բարեփոխումների և ֆինանսական կայունության ապահովման հնարավոր մեխանիզմները։ Քննարկվում են էներգետիկ ընկերությունների կազմակերպական վերակառուցման, սակագնային քաղաքականության, վճարումների հավաքագրման և ներդրումային ծրագրերի իրականացման հետ կապված հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել պետական կարգավորման, մասնավոր հատվածի մասնակցության և միջազգային ֆինանսական կազմակերպությունների աջակցության դերերը էներգետիկ համակարգի կայունացման գործընթացում։ Անդրադարձ է կատարվում էլեկտրամատակարարման հուսալիության բարձրացմանը, տեխնիկական ու առևտրային կորուստների նվազեցմանը և էներգետիկ ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության ապահովմանը։ Կարևորվում է էներգետիկ անվտանգության, տնտեսական կայունության և սոցիալական հետևանքների փոխկապակցվածությունը՝ ոլորտային բարեփոխումների արդյունքների գնահատման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է նպաստել Հայաստանի էներգետիկ համակարգի ճգնաժամի հաղթահարման պատմական փորձի համակարգմանը և ենթակառուցվածքային բարեփոխումների արդյունավետության գնահատմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել էներգետիկ տնտեսագիտության, էլեկտրաէներգետիկական համակարգերի կառավարման, պետական կարգավորման, տնտեսական բարեփոխումների և Հայաստանի տնտեսական պատմության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Turkey և Israel միջև ռազմավարական համագործակցության ձևավորման, զարգացման և վերափոխման գործընթացներին 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին։ Գրքում վերլուծվում են երկու պետությունների քաղաքական, ռազմական և տնտեսական փոխգործակցության հիմքերը՝ ընդգծելով սառը պատերազմի ավարտից հետո ձևավորված նոր տարածաշրջանային անվտանգության ճարտարապետության ազդեցությունը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է համագործակցության հիմնական ուղղությունները՝ ռազմական տեխնոլոգիաների փոխանակում, հետախուզական համագործակցություն, էներգետիկ և տնտեսական կապեր, ինչպես նաև դիվանագիտական հարաբերությունների ինստիտուցիոնալ զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային հակամարտությունների, մասնավորապես Մերձավոր Արևելքի ճգնաժամերի, պաղեստինյան խնդրի և հարևան արաբական երկրների հետ հարաբերությունների ազդեցությանը երկկողմ համագործակցության դինամիկայի վրա։ Քննարկվում են նաև քաղաքական փոփոխությունները երկու երկրներում, որոնք տարբեր փուլերում բերել են հարաբերությունների խորացման կամ լարվածության։ Աշխատությունը նախատեսված է քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների և անվտանգության հարցերով զբաղվող հետազոտողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1890–1920 թվականներին հայկական ազգային-քաղաքական կազմակերպություններից մեկի արտաքին քաղաքական պատկերացումների և ռազմավարական կողմնորոշումների ձևավորման ու փոփոխության պատմական ուսումնասիրությանը։ Քննվող ժամանակաշրջանը ներառում է կազմակերպության հիմնադրումից մինչև Հայաստանի Առաջին Հանրապետության գոյության վերջին փուլը՝ ընդգրկելով Օսմանյան և Ռուսական կայսրություններում տեղի ունեցող քաղաքական զարգացումները, Առաջին համաշխարհային պատերազմը, Ռուսական հեղափոխությունները և հայկական պետականության վերականգնումը։ Կազմակերպությունը հիմնադրվել է 1890 թվականին և սկզբնական շրջանում իր քաղաքական նպատակները կապում էր հատկապես Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության իրավունքների պաշտպանության, բարեփոխումների և քաղաքական ինքնավարության հարցերի հետ։ Հետազոտություններում 1890-ականների առաջին կեսի ռազմավարությունը բնութագրվում է որպես Արևմտյան Հայաստանում քաղաքական ինքնավարության և սոցիալ-տնտեսական բարեփոխումների հասնելու ուղղություն։ Հետագա փուլերում միջազգային և տարածաշրջանային պայմանների փոփոխությանը զուգահեռ վերափոխվում էին նաև կազմակերպության ծրագրային պատկերացումները, իսկ անկախության գաղափարը 1890–1920 թվականների ընթացքում անցնում էր աստիճանական զարգացում և տարբեր կերպ էր արտահայտվում ծրագրային փաստաթղթերում ու քաղաքական գործունեության մեջ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են առանձնացվել տարբեր ժամանակահատվածներ՝ ըստ Ռուսաստանի, Օսմանյան կայսրության, եվրոպական տերությունների և հետագայում ձևավորված նոր քաղաքական կենտրոնների նկատմամբ որդեգրված մոտեցումների։ Առանձնահատուկ ուշադրության առարկա է Առաջին համաշխարհային պատերազմի շրջանը, երբ տարբեր կայսրությունների տարածքներում գործող կուսակցական կառույցները հայտնվեցին էապես տարբեր քաղաքական և ռազմական պայմաններում և կիրառեցին տարբեր ռազմավարություններ ու մարտավարություններ։ 1917 թվականի հեղափոխություններից և Ռուսական կայսրության քաղաքական համակարգի փլուզումից հետո արտաքին քաղաքական խնդիրները նոր բովանդակություն ստացան, իսկ 1918 թվականին անկախ հայկական պետականության ստեղծումը կազմակերպությանը կանգնեցրեց արդեն պետական արտաքին քաղաքականության իրականացման խնդիրների առջև։ Այդ փուլում առաջնային նշանակություն ձեռք բերեցին միջազգային ճանաչման, անվտանգության, սահմանների, հարևան պետությունների հետ հարաբերությունների և արտաքին աջակցության հարցերը։ 1918–1920 թվականների զարգացումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու կուսակցական արտաքին քաղաքական պատկերացումները պետական կառավարման պայմաններում իրականացվող դիվանագիտական քաղաքականությունից և գնահատելու դրանց փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը պատմաքաղաքական և աղբյուրագիտական տեսանկյուններից ուսումնասիրում է արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների փոփոխությունները՝ դրանք կապելով միջազգային հարաբերությունների համակարգի վերափոխումների, հայկական հարցի զարգացման և ազգային պետականության ձևավորման գործընթացների հետ։