Թուրք-իսրայելական ռազմավարական համագործակցությունը 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին

Կրոն

Գիրքը նախատեսված է Հայ եկեղեցու պատարագային և ծիսական ընթերցումների կազմակերպման ու իրականացման համար։ Այն ներկայացնում է տարվա օրերի և ամիսների համապատասխանությամբ սահմանված ավետարանական ընթերցումների համակարգը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով պարզելու, թե եկեղեցական տարվա յուրաքանչյուր օրը Սուրբ Պատարագի ընթացքում Ավետարանի որ հատվածն է ընթերցվում։ Հատուկ տեղ է հատկացված նաև պատարագի ժամանակ ընթերցվող ավետարանական հատվածների ցանկին, որը ծառայում է որպես գործնական ուղեցույց հոգևորականների և եկեղեցական սպասավորների համար։ Նման հրատարակությունները կարևոր նշանակություն ունեն Հայ եկեղեցու պաշտամունքային կյանքի կանոնակարգման, եկեղեցական տարվա տոնական ու հիշատակային օրերի առանձնացման և աստվածաշնչյան ընթերցումների հաջորդականության պահպանման գործում։ Դրանք արտացոլում են եկեղեցու ծիսական ավանդույթը, ըստ որի Ավետարանի ընթերցումները համապատասխանեցվում են տոներին, սրբերի հիշատակություններին և տարվա տարբեր ժամանակաշրջաններին։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես տեղեկատու նյութ պատարագային կարգի, եկեղեցական օրացույցի և աստվածաշնչյան ընթերցումների բաշխման ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր է նաև հայ եկեղեցական գրականության, ծիսագիտության և 19-րդ դարի հայ հոգևոր հրատարակչական ժառանգության հետազոտողների համար։

Մշակույթ

Հրատարակությունը ընթացիկ մատենագիտական բնույթի մասնագիտական տեղեկատու է, որի նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել Հայկական ԽՍՀ մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող նոր հրատարակությունների և հրապարակումների մասին տեղեկատվությունը։ Մատենագիտական ցանկերում ընդգրկվում են հայերեն և ռուսերեն գրքեր, ինչպես նաև հանրապետական ու կենտրոնական պարբերական մամուլում հրապարակված համապատասխան նյութերի վերաբերյալ տեղեկություններ։ Նյութերը դասակարգվում են թեմատիկ սկզբունքով՝ հնարավորություն տալով ընթերցողին կողմնորոշվել մշակույթի և արվեստի առանձին ոլորտների վերաբերյալ գրականության մեջ։ Ընդգրկված աղբյուրները կարող են վերաբերել երաժշտությանը, թատրոնին, կինոյին, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, ժողովրդական ստեղծագործությանը, մշակութային հաստատությունների գործունեությանը և մշակութային կյանքի այլ ուղղություններին։ Մատենագիտական նկարագրությունները տրամադրում են հրատարակությունների նույնականացման և որոնման համար անհրաժեշտ տվյալներ, իսկ նյութերի համակարգված դասավորությունը հեշտացնում է մասնագիտական գրականության ընտրությունն ու օգտագործումը։ Տեղեկատուի պարբերական հրատարակումը հնարավորություն է տալիս հետևելու մշակույթի և արվեստի ոլորտներում նոր գրականության համալրմանը, ուսումնասիրությունների թեմատիկ ուղղությունների փոփոխություններին և տվյալ ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեությանը։ Այն միաժամանակ կատարում է տեղեկատվական, որոնողական և փաստագրական գործառույթ՝ նպաստելով մասնագիտական տեղեկատվության տարածմանը և գրադարանային-մատենագիտական սպասարկման կազմակերպմանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր աղբյուր է նաև խորհրդային Հայաստանի մշակութային կյանքի և արվեստագիտական ուսումնասիրությունների պատմության հետազոտման համար և նախատեսված է գրադարանավարների, մատենագետների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, գիտաշխատողների, ուսանողների ու մշակույթի ոլորտի այլ մասնագետների համար։

Կրոն

Կրոնագիտական, աստվածաբանական, պատմաբանասիրական և հայագիտական բնույթի աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի՝ Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթական ժառանգությանը, քրիստոնեական հավատքի վերաբերյալ նրա պատկերացումներին և հայկական եկեղեցական ավանդության մեջ աղոթքի ունեցած նշանակությանը։ Լատիներեն ձևակերպված անվանումը մատնանշում է Հայոց կաթողիկոս Ներսես Կլայեցու աղոթքները՝ հնարավորություն ընձեռելով ուսումնասիրելու հայ միջնադարյան հոգևոր մշակույթի կարևորագույն արտահայտություններից մեկը։ Ներսես Դ Կլայեցին, որը հայ մատենագրության մեջ առավել հայտնի է Ներսես Շնորհալի անունով, տասներկուերորդ դարի նշանավոր աստվածաբան, բանաստեղծ, շարականագիր և եկեղեցական գործիչ էր, որի ստեղծագործական ժառանգությունը նշանակալի տեղ է զբաղեցնում հայ քրիստոնեական գրականության պատմության մեջ։ Նրա հոգևոր գործունեությունը կապված է Կիլիկյան Հայաստանի եկեղեցական և մշակութային կյանքի զարգացման, քրիստոնեական վարդապետության մեկնաբանության, հավատացյալների հոգևոր դաստիարակության և եկեղեցական միասնության գաղափարների տարածման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է աղոթքի աստվածաբանական բովանդակությունը, մարդու և Աստծու փոխհարաբերության քրիստոնեական ըմբռնումը, մեղքի ու ապաշխարության գաղափարները, աստվածային ողորմածության նկատմամբ հավատը և հոգևոր կատարելագործման ձգտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի աղոթական խոսքի կառուցվածքը, նրա ներքին տրամաբանությունը, աստվածաբանական խորհրդանշանները և հոգևոր ապրումների արտահայտման գրական միջոցները։ Ներսես Շնորհալու աղոթական ստեղծագործություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում խոնարհության, ինքնաքննության, ներողամտության, սիրո, բարեգործության և հոգևոր մաքրագործման գաղափարները, որոնք արտացոլում են միջնադարյան հայկական քրիստոնեական բարոյագիտության հիմնարար սկզբունքները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է աղոթքի՝ որպես անհատական և համայնքային հոգևոր կյանքի բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Հայկական եկեղեցական ավանդության մեջ աղոթքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական ծիսակարգի մաս, այլև որպես մարդու ներաշխարհի վերափոխման, հոգևոր ինքնաճանաչման և բարոյական պատասխանատվության գիտակցման միջոց։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի աղոթական տեքստերի լեզվական և գեղարվեստական կազմակերպումը, քանի որ դրանցում աստվածաբանական գաղափարները հաճախ ներկայացվում են բանաստեղծական պատկերների, խորհրդանշական արտահայտությունների և հուզականորեն ներգործուն խոսքի միջոցով։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև աղոթքների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դիմումների և խնդրանքների հաջորդականությունը, գոհաբանության ու փառաբանության ձևերը, ինչպես նաև աստվածաշնչյան գաղափարների և պատկերների արտացոլումը։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունների կապը Սուրբ Գրքի, եկեղեցու հայրերի ուսմունքի և հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի զարգացման հետ։ Նրա աղոթական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են աստվածաշնչյան բարոյական սկզբունքները և քրիստոնեական վարդապետության հիմնական դրույթները վերածվել հավատացյալների առօրյա հոգևոր կյանքի համար նախատեսված գրական արտահայտությունների։ Հատուկ նշանակություն ունի «Հավատով խոստովանիմ» աղոթաշարի հետ առնչվող ավանդույթը, որն առանձնահատուկ տեղ է գրավում հայ քրիստոնեական աղոթական մշակույթում և հայտնի է իր հոգևոր բովանդակությամբ ու քսանչորս աղոթքներից կազմված կառուցվածքով։ Ներսես Շնորհալու աղոթքների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայոց լեզվի պատմության և միջնադարյան գրականության տեսանկյունից, քանի որ նրա ստեղծագործություններում արտահայտվում են գրաբարի լեզվական հարուստ հնարավորությունները, հոգևոր բառապաշարի առանձնահատկությունները և միջնադարյան հայ գրական ոճի արտահայտչական միջոցները։ Լատիներեն անվանումը լրացուցիչ հետաքրքրություն է առաջացնում հայ հոգևոր ժառանգության միջազգային տարածման, թարգմանական ավանդույթների և եվրոպական գիտական ու եկեղեցական միջավայրերում հայկական աստվածաբանական գրականության ընկալման տեսանկյունից։ Նման հրատարակությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայերեն բնագրերի և օտարալեզու տարբերակների փոխհարաբերության, թարգմանական սկզբունքների, աստվածաբանական եզրույթների փոխանցման և մշակութային միջնորդության առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Միաժամանակ միայն անվանումից հնարավոր չէ որոշել տվյալ հրատարակության ամբողջական կազմը, բնագրային տարբերակը կամ գիտական մեկնաբանությունների առկայությունը, ուստի դրա կոնկրետ տեքստաբանական առանձնահատկությունները պահանջում են առանձին ուսումնասիրություն։ Պատմական տեսանկյունից կարևոր է նաև տասներկուերորդ դարի հայկական եկեղեցական կյանքի ընդհանուր միջավայրի դիտարկումը, երբ Կիլիկիայի հայկական իշխանական և հոգևոր կենտրոններում զարգանում էին մատենագրությունը, կրթությունը, աստվածաբանական բանավեճերը և միջեկեղեցական հարաբերությունները։ Ներսես Շնորհալու հոգևոր ժառանգությունը ձևավորվել է այդ պատմամշակութային պայմաններում և արտացոլում է ինչպես հայկական եկեղեցական ինքնության պահպանման, այնպես էլ քրիստոնեական համընդհանուր արժեքների արտահայտման ձգտումը։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև աղոթքի բարոյադաստիարակչական նշանակությանը, հավատացյալների հոգևոր կրթությանը և քրիստոնեական արժեքների սերնդեսերունդ փոխանցման գործընթացին։ Հետազոտության մեթոդաբանական շրջանակում կարող են կիրառվել պատմաբանասիրական, տեքստաբանական, աստվածաբանական, համեմատական գրականագիտական և լեզվաոճական վերլուծության մոտեցումներ։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու աղոթական տեքստերի գաղափարական կառուցվածքը, գրական արտահայտչամիջոցները, աստվածաշնչյան հղումների համակարգը և հայկական հոգևոր գրականության զարգացման մեջ դրանց ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում աղոթական ժառանգության ձեռագրական փոխանցման, հրատարակման, թարգմանության և եկեղեցական կիրառության պատմության հարցերը։ Աշխատության գիտական և մշակութային արժեքը պայմանավորված է հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի, քրիստոնեական բարոյագիտության և հոգևոր բանաստեղծության ուսումնասիրության համար դրա ունեցած նշանակությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբաններին, հայագետներին, եկեղեցու պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, կրոնագետներին, թարգմանաբաններին, հոգևոր կրթական հաստատությունների դասախոսներին, ուսանողներին և հայկական քրիստոնեական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Հրատարակությունն ունի կրոնագիտական, պատմական, գրականագիտական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով Ներսես Շնորհալու աղոթական մտածողության, հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության գեղարվեստական առանձնահատկությունների, քրիստոնեական բարոյական արժեքների և հայկական եկեղեցական մշակույթի պատմական շարունակականության առավել խորքային ըմբռնմանը։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Կովկասի տարածաշրջանում XX դարի սկզբին ձևավորված հայ-թաթարական (պատմական անվանումներով՝ հայ-ադրբեջանական) բախումների և դրանց սոցիալ-քաղաքական պատճառահետևանքային կապերի վերլուծությանը՝ դրանք դիտարկելով որպես ավելի լայն տարածաշրջանային գործընթացների և ազգային հարցերի դրսևորումներից մեկը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այդ ժամանակաշրջանի էթնիկ լարվածության ձևավորման գործոնները՝ ներառյալ կայսրության վարչական համակարգի ճգնաժամը, սոցիալ-տնտեսական անհավասարությունները, քաղաքական շարժումների ակտիվացումը և իշխանական վակուումը, որոնք միասին նպաստել են միջհամայնքային հակասությունների խորացմանը։ Վերլուծության մեջ կարևորվում է նաև ազգային շարժումների գաղափարական հիմքերի, քաղաքական նպատակների և տեղական ինքնակազմակերպման ձևերի ուսումնասիրությունը՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչպես են տարբեր կողմերի գործողությունները փոխազդել տարածաշրջանային անկայունության ընդհանուր ֆոնի վրա։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում արտաքին ուժերի ազդեցության, կենտրոնական իշխանության թուլացման և իրավական կարգավորման բացակայության դերին, որոնք սրել են հակամարտային իրավիճակը։ Աշխատությունը նպատակ ունի ներկայացնել այդ գործընթացները ոչ թե մեկակողմանի մեկնաբանությամբ, այլ որպես բազմագործոն պատմական երևույթ, որը ձևավորվել է բարդ քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական փոխազդեցությունների արդյունքում։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենի մասնագիտական դասընթացում իրադրային (situational) քերականության ուսուցման մեթոդական առանձնահատկություններին՝ ընդգծելով լեզվի գործառական կիրառման վրա հիմնված ուսուցման արդյունավետությունը։ Հեղինակը վերլուծում է քերականության ուսուցման ավանդական և հաղորդակցական մոտեցումների տարբերությունները և հիմնավորում իրադրային ուսուցման դերը ուսանողների լեզվական կարողությունների զարգացման գործում։ Գրքում դիտարկվում է քերականական նյութի ներկայացման և ամրապնդման գործընթացը իրական կամ մոդելավորված հաղորդակցական իրավիճակների միջոցով, որոնք նպաստում են քերականական կառուցվածքների գիտակցված և գործնական յուրացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական անգլերենի ուսուցման առանձնահատկություններին՝ որտեղ քերականությունը դիտարկվում է որպես մասնագիտական հաղորդակցության արդյունավետության ապահովման միջոց։ Հեղինակը ներկայացնում է դասի կազմակերպման մեթոդական մոդելներ, դերային խաղերի, իրավիճակային վարժությունների և խնդիրահեն ուսուցման կիրառման ձևեր։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ իրադրային քերականության ուսուցումը նպաստում է ուսանողների հաղորդակցական կոմպետենցիայի ձևավորմանը, լեզվական ճկունությանը և մասնագիտական խոսքի զարգացմանը։ Այն օգտակար է անգլերենի դասավանդողների, լեզվաբանների և բարձրագույն կրթության ոլորտի մանկավարժների համար։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական բանավոր ժառանգության կարևորագույն էպիկական ստեղծագործության տարբեր պատումների լեզվաբանական ուսումնասիրությանը և դրանց վերահրատարակման ժամանակ ժամանակակից բարբառագիտական տառադարձության սկզբունքների կիրառման անհրաժեշտության հիմնավորմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանահյուսական բնագրերի լեզվական հավաստիության պահպանումն է, հատկապես այն դեպքերում, երբ պատումները գրառվել են տարբեր ժամանակաշրջաններում, տարբեր բարբառներով և ոչ միատեսակ տառադարձական համակարգերով։ Քննվում է բանավոր խոսքի հնչյունական առանձնահատկությունների հնարավորինս ճշգրիտ գրավոր արտացոլման խնդիրը՝ ուշադրություն դարձնելով բարբառային արտասանությանը, հնչյունափոխություններին, շեշտադրությանը, ձևաբանական տարբերակներին, բառապաշարային յուրահատկություններին և տեղային խոսքին բնորոշ այլ հատկանիշներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում հին հրատարակություններում կիրառված գրառման սկզբունքների և նորագույն բարբառագիտական մեթոդների համեմատությանը՝ պարզելու համար, թե նախկին տառադարձությունները որքանով են փոխանցում ասացողների կենդանի խոսքի առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում է տառադարձական համակարգի ընտրության ազդեցությունը ոչ միայն լեզվաբանական ուսումնասիրությունների, այլև բանահյուսական տեքստի կառուցվածքի, ոճի, ռիթմի և բանավոր կատարողական առանձնահատկությունների ընկալման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր պատումների համեմատական քննությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նույն բառերի ու քերականական ձևերի բարբառային տարբերակները և հետևելու լեզվական հատկանիշների տարածքային բաշխմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բնագրագիտական աշխատանքի սկզբունքներին՝ սկզբնական գրառման, հետագա խմբագրումների և վերահրատարակված տարբերակների միջև հնարավոր տարբերությունները փաստագրելու տեսանկյունից։ Ժամանակակից տառադարձական միջոցների կիրառումը դիտարկվում է որպես լեզվական նյութի գիտական արժեքը պահպանելու, հետագա բարբառագիտական ուսումնասիրությունները հեշտացնելու և թվային շտեմարաններում տեքստերի մշակման հնարավորություններն ընդլայնելու միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ բարբառագիտության, բանագիտության, տեքստաբանության և հնչյունաբանության մոտեցումները՝ ընդգծելով էպիկական պատումների լեզվական բազմազանության հնարավորինս ճշգրիտ պահպանման կարևորությունը դրանց գիտական վերահրատարակության ընթացքում։