Մրգակորիզներից բուսական յուղերի ստացման տեխնոլոգիայի մշակում

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է 1991-1994 թվականներին Ղարաբաղյան հակամարտության շուրջ ձևավորված միջազգային դիվանագիտական գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ստեղծված նոր քաղաքական իրադրությանը, հակամարտության ռազմականացմանը և դրա կարգավորման ուղղությամբ միջազգային դերակատարների ձեռնարկած քայլերին։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հակամարտությունը վերածվեց լայնածավալ ռազմական բախման, իսկ դրա կարգավորումը աստիճանաբար դարձավ ոչ միայն Հայաստանի և Ադրբեջանի, այլև տարածաշրջանային ու միջազգային քաղաքականության կարևորագույն խնդիրներից մեկը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ԽՍՀՄ փլուզման հետևանքով ստեղծված աշխարհաքաղաքական փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը Հարավային Կովկասի անվտանգության միջավայրի վրա։ Խորհրդային կենտրոնական իշխանության թուլացումը և հետագայում վերացումը փոխեցին հակամարտության կողմերի քաղաքական ու ռազմական հնարավորությունները, իսկ նորանկախ պետությունների ձևավորումը խնդիրը տեղափոխեց միջազգային հարաբերությունների ավելի լայն հարթություն։ Այդ պայմաններում տարբեր պետություններ և միջազգային կազմակերպություններ սկսեցին ներգրավվել հակամարտության կարգավորման գործընթացում՝ փորձելով հասնել ռազմական գործողությունների դադարեցման և քաղաքական բանակցությունների մեկնարկի։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային կազմակերպությունների, հատկապես ՄԱԿ-ի և ԵԱՀԽ-ի, գործունեության ուսումնասիրությունը։ 1992 թվականին ԵԱՀԽ-ի շրջանակներում ձևավորվեց հակամարտության խաղաղ կարգավորմանն ուղղված գործընթաց, որի առանցքային բաղադրիչներից էր բանակցությունների կազմակերպման և խաղաղ կարգավորման հնարավոր մեխանիզմների ձևավորումը։ Հետագա տարիներին այս գործընթացը դարձավ հակամարտության միջազգային միջնորդության հիմնական հարթակներից մեկը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Ռուսաստանի, Միացյալ Նահանգների և եվրոպական պետությունների դիրքորոշումներին։ Այդ ժամանակաշրջանում Ռուսաստանը տարածաշրջանում ուներ առանձնահատուկ քաղաքական, ռազմական և պատմական ազդեցություն, իսկ արևմտյան պետությունները աստիճանաբար ավելի մեծ հետաքրքրություն էին ցուցաբերում Հարավային Կովկասի անվտանգության և հակամարտության կարգավորման նկատմամբ։ Տարբեր դերակատարների շահերի համադրումն ու երբեմն հակասությունը էական ազդեցություն էին ունենում բանակցային գործընթացի ընթացքի վրա։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ռազմական գործողությունների և դիվանագիտական նախաձեռնությունների փոխկապակցվածությանը։ Ռազմաճակատում իրավիճակի փոփոխությունները անմիջականորեն ազդում էին բանակցային դիրքորոշումների վրա, իսկ միջազգային միջնորդների առաջարկները, հայտարարություններն ու հնարավոր համաձայնությունների նախագծերը փոխկապակցվում էին ռազմական իրադրության հետ։ Այս առումով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հակամարտությունը ոչ միայն որպես ռազմական դիմակայություն, այլև որպես քաղաքական և դիվանագիտական գործընթաց, որի զարգացումը պայմանավորված էր բազմաթիվ ներքին և արտաքին գործոններով։ Հետազոտության առանձին խնդիր է միջազգային իրավունքի և տարածքային ամբողջականության ու ժողովուրդների ինքնորոշման սկզբունքների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Հակամարտության շուրջ ձևավորված դիվանագիտական դիրքորոշումներում այս սկզբունքները հաճախ հանդես էին գալիս որպես կարևոր իրավաքաղաքական փաստարկներ, իսկ դրանց մեկնաբանության տարբերությունները բարդացնում էին միասնական կարգավորման ձևաչափի ձևավորումը։ Այդ համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել նաև տարածքային կարգավիճակի, անվտանգության երաշխիքների, բնակչության իրավունքների և ռազմական գործողությունների դադարեցման հետ կապված հարցերը։ Աշխատանքը կարող է վերլուծել 1992-1994 թվականների ընթացքում իրականացված բանակցային և միջնորդական տարբեր նախաձեռնությունները, դրանց նպատակները, արդյունքները և սահմանափակումները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի 1994 թվականի մայիսին ձեռք բերված հրադադարի համաձայնությունը, որը դադարեցրեց լայնածավալ ռազմական գործողությունները և ստեղծեց հակամարտության հետագա քաղաքական կարգավորման համար անհրաժեշտ հարաբերական կայունության պայմաններ։ Միաժամանակ հրադադարը ինքնին չլուծեց հակամարտության հիմնարար քաղաքական խնդիրները, ինչի հետևանքով կարգավորման գործընթացը շարունակվեց նաև հետագա տարիներին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև Հայաստանի և Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությունը։ Երկու պետությունների դիվանագիտական դիրքորոշումները ձևավորվում էին ինչպես ռազմական իրավիճակի, այնպես էլ ներքաղաքական զարգացումների, միջազգային աջակցության որոնման և տարածաշրջանային ուժերի հետ հարաբերությունների ազդեցությամբ։ Այդ քաղաքականությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու տարբեր ժամանակահատվածներում բանակցային դիրքորոշումները փոխվում էին և ինչու չէր հաջողվում արագ հասնել համապարփակ քաղաքական համաձայնության։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը կայանում է 1991-1994 թվականների իրադարձությունների համակողմանի դիտարկման մեջ՝ ռազմական, դիվանագիտական, միջազգային-իրավական և աշխարհաքաղաքական գործոնների փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հակամարտության միջազգայինացման հիմնական փուլերը, միջնորդական գործընթացների առանձնահատկությունները և տարածաշրջանային ու գլոբալ դերակատարների շահերի ազդեցությունը կարգավորման հնարավորությունների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1991-1994 թվականների Ղարաբաղյան հակամարտությունը որպես բարդ միջազգային-քաղաքական գործընթաց, որի ընթացքում ռազմական զարգացումներին զուգահեռ ձևավորվեց բազմակողմ դիվանագիտական միջնորդության համակարգ, իսկ 1994 թվականի հրադադարով ստեղծվեց հակամարտության հետագա բանակցային կարգավորման հիմքը։

Գրականություն

Ստեղծագործությունը պատմական-հոգեբանական արձակ է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է միջնադարյան կամ պատմական ժամանակաշրջանի հոգևորական միջավայրի ներքին կյանքը՝ կենտրոնանալով գլխավոր կերպարի՝ Անդրեաս երեցի հոգեբանական դիմանկարի, նրա ներքին պայքարի, հավատքի, կասկածների և բարոյական ընտրությունների վրա։ Գործում կարևոր տեղ ունեն եկեղեցական կյանքի նկարագրությունները, հասարակության և հոգևոր դասի հարաբերությունները, ինչպես նաև այն գաղափարական հակասությունները, որոնք առաջանում են հավատքի, պարտքի և մարդկային թուլությունների միջև։ Մուրացանը հատուկ ուշադրություն է դարձնում մարդու ներաշխարհին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են արտաքին պայմանները և ներքին համոզմունքները ազդում անհատի ճակատագրի վրա։ Ստեղծագործության մեջ ընդգծված է բարոյականության, ինքնազոհության, պատասխանատվության և հոգևոր արժեքների թեմատիկան, որոնք ներկայացվում են ինչպես կերպարների գործողությունների, այնպես էլ նրանց ներքին մենախոսությունների միջոցով։ Լեզուն դասական է, հագեցած պատմական շնչով և հոգեբանական խորությամբ, ինչը գործին տալիս է ծանրակշիռ և գաղափարական բնույթ։ Ընդհանուր առմամբ «Անդրեաս Երեց»-ը կարելի է դիտարկել որպես պատմական-հոգեբանական վեպ կամ պատմվածք, որտեղ հեղինակը համադրում է պատմական միջավայրի վերարտադրությունը և մարդու հոգևոր աշխարհի խորը վերլուծությունը։

Մաթեմատիկա

Ժողովածուն ընդգրկում է տարբեր թեմաներով խնդիրներ՝ տվյալների նկարագրական վիճակագրություն, միջին արժեքներ, ցրվածություն, հավանականական բաշխումներ, ընտրանքային մեթոդներ և հիպոթեզների ստուգում։ Խնդիրները կառուցված են աստիճանաբար աճող բարդությամբ, ինչը հնարավորություն է տալիս զարգացնել վերլուծական մտածողություն և տվյալների մշակման հմտություններ։ Նյութը նաև նպաստում է վիճակագրական մեթոդների կիրառման ընկալմանը իրական ոլորտներում՝ տնտեսագիտություն, սոցիոլոգիա, ինժեներական վերլուծություն և գիտական հետազոտություններ։ Այն կարևոր գործիք է թե՛ ինքնուրույն ուսուցման, թե՛ դասընթացային աշխատանքի համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ընդհանուր օգտագործման ուղևորատար ավտոմոբիլային տրանսպորտի ոլորտում աշխատավարձի կազմակերպման համակարգի ուսումնասիրությանը և դրա կատարելագործման ուղիների մշակմանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է տրանսպորտային կազմակերպությունների աշխատակիցների աշխատանքի վարձատրության արդյունավետ կազմակերպման խնդիրը՝ հաշվի առնելով ոլորտի արտադրական, տնտեսական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են աշխատավարձի ձևավորման և հաշվարկման գործող մեխանիզմները, աշխատուժի ծախսերի կառուցվածքը, վարձատրության տարբեր ձևերի կիրառման հնարավորությունները և աշխատանքի արդյունքների ու աշխատավարձի միջև փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վարորդների, տեխնիկական և սպասարկող անձնակազմի աշխատանքի բնույթին, քանի որ ուղևորատար ավտոմոբիլային տրանսպորտում աշխատանքի արդյունքը պայմանավորված է ոչ միայն կատարված աշխատանքի ծավալով, այլև երթուղիների երկարությամբ, աշխատանքի ռեժիմով, ուղևորահոսքի առանձնահատկություններով, տրանսպորտային միջոցների շահագործման պայմաններով և ծառայության որակի պահանջներով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է աշխատավարձի համակարգի՝ աշխատանքի արտադրողականության և տրանսպորտային ծառայությունների արդյունավետության վրա ունեցած ազդեցության գնահատումը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել աշխատանքի վարձատրության սակագնային, ժամավճարային, գործավարձային և խառը մեխանիզմները, ինչպես նաև պարգևատրման և նյութական խրախուսման տարբեր ձևերը։ Կարևորվում է այնպիսի համակարգի ձևավորման անհրաժեշտությունը, որը միաժամանակ կապահովի աշխատողների շահագրգռվածությունը, աշխատանքի որակի բարձրացումը, ծառայությունների հուսալիությունը և տրանսպորտային կազմակերպությունների տնտեսական արդյունավետությունը։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև աշխատավարձի կազմակերպման վրա ազդող տնտեսական գործոններին, այդ թվում՝ փոխադրումների ինքնարժեքին, վառելիքի և շահագործման ծախսերին, աշխատանքի արտադրողականությանը, ուղևորափոխադրումների ծավալին և կազմակերպությունների ֆինանսական արդյունքներին։ Աշխատության վերլուծական հատվածը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գործող համակարգի թերություններն ու սահմանափակումները և առաջարկել դրանց վերացմանն ուղղված կազմակերպատնտեսական միջոցառումներ։ Կատարելագործման առաջարկները կարող են ուղղված լինել աշխատանքի արդյունքների առավել ճշգրիտ գնահատմանը, աշխատավարձի և արտադրողականության փոխկապակցվածության ամրապնդմանը, խրախուսման համակարգերի բարելավմանը և ոլորտում աշխատանքի վարձատրության ավելի արդար ու արդյունավետ մեխանիզմների ներդրմանը։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև սոցիալական տեսանկյունից, քանի որ ուղևորատար տրանսպորտի բնականոն աշխատանքը մեծապես կախված է աշխատողների մասնագիտական պատրաստվածությունից, պատասխանատվությունից և աշխատանքի նկատմամբ մոտիվացիայից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, տրանսպորտի կառավարման մասնագետների, աշխատանքի տնտեսագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների, կազմակերպությունների ղեկավարների, մասնագիտական կրթության ոլորտի ներկայացուցիչների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Մանկավարժություն

Այս գիտամեթոդական ուսումնասիրությունը նվիրված է օլիմպիական շարժման էությանը, զարգացման հիմնական փուլերին և երիտասարդ մարզիկների օլիմպիական կրթության մեթոդիկայի ձևավորման խնդիրներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են օլիմպիզմի գաղափարական հիմքերը, նրա դաստիարակչական նշանակությունը և սպորտի միջոցով համամարդկային արժեքների տարածման դերը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է երիտասարդ մարզիկների կրթական գործընթացում օլիմպիական գաղափարների ինտեգրման մեթոդները՝ ընդգծելով բարոյական դաստիարակության, թիմային համագործակցության, առողջ մրցակցության և սպորտային էթիկայի ձևավորման կարևորությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական ծրագրերի կառուցվածքին, մարզիչների դերին, ոչ ֆորմալ կրթական մեթոդներին և հոգեբանական պատրաստվածության զարգացման միջոցներին։ Աշխատությունը համադրում է մանկավարժական, սպորտային և հոգեբանական մոտեցումներ՝ առաջարկելով գործնական ուղիներ երիտասարդ մարզիկների համակողմանի զարգացման և օլիմպիական արժեքների ձևավորման համար։ Այն օգտակար է մարզիչների, սպորտային մանկավարժների, ֆիզիկական կուլտուրայի մասնագետների և սպորտային կրթության ոլորտի հետազոտողների համար։

Բժշկություն

Ուսումնասիրությունը նվիրված է հիվանդանոցային վարակների համաճարակաբանությանը և դրանց կանխարգելման հիմնախնդիրներին՝ առողջապահական համակարգի նոր սոցիալ-տնտեսական պայմաններում։ Աշխատության կենտրոնում բուժհաստատություններում վարակների տարածման օրինաչափությունների, ռիսկի գործոնների և կանխարգելիչ միջոցառումների արդյունավետության ուսումնասիրությունն է։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հիվանդանոցային վարակների առաջացմանն ու տարածմանը նպաստող գործոնները, այդ թվում՝ բուժական միջամտությունները, հիվանդների խոցելիությունը, բուժանձնակազմի գործունեությունը, հիվանդանոցային միջավայրի առանձնահատկությունները և վարակի վերահսկման կազմակերպումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում համաճարակաբանական հսկողության համակարգին, որի միջոցով հնարավոր է ժամանակին հայտնաբերել վարակների դեպքերը, հետևել դրանց տարածման դինամիկային և բացահայտել հնարավոր բռնկումները։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հակամանրէային դեղամիջոցների նկատմամբ միկրոօրգանիզմների կայունության խնդրին, որը բարդացնում է բուժումը և մեծացնում վարակների վերահսկման անհրաժեշտությունը։ Նոր սոցիալ-տնտեսական պայմանների համատեքստում քննարկվում են առողջապահական ռեսուրսների, ֆինանսավորման, բուժհաստատությունների կազմակերպման, կադրային ապահովման և վարակի վերահսկման ծրագրերի ազդեցությունը համաճարակաբանական իրավիճակի վրա։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են կանխարգելման հիմնական ուղղությունները՝ ձեռքերի հիգիենան, ախտահանման և ստերիլիզացման պատշաճ կազմակերպումը, բժշկական սարքավորումների անվտանգ օգտագործումը, մեկուսացման միջոցառումները, բուժանձնակազմի ուսուցումը և համաճարակաբանական մշտադիտարկումը։ Կարևորվում է նաև կանխարգելիչ միջոցառումների համակարգված իրականացումը, քանի որ հիվանդանոցային վարակների նվազեցումը պահանջում է ոչ միայն առանձին հիգիենիկ գործողություններ, այլև հաստատության մակարդակով կազմակերպված վարակի վերահսկման ամբողջական համակարգ։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հիվանդանոցային վարակների կանխարգելման ռազմավարությունների կատարելագործմանը, հիվանդների անվտանգության բարձրացմանը և առողջապահական ծառայությունների որակի բարելավմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել համաճարակաբաններին, վարակաբաններին, հիգիենիստներին, կլինիկական բժիշկներին, բուժքույրերին, առողջապահության կազմակերպիչներին, հանրային առողջապահության մասնագետներին, ինչպես նաև բժշկական բուհերի ուսանողներին և ասպիրանտներին։