«Մշակ»-ի ծածկանունների բառարան

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական սեփականության կառավարման և օգտագործման տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում պետական գույքը դիտարկվում է որպես հանրային նշանակություն ունեցող տնտեսական ռեսուրս, որի արդյունավետ կառավարումը կապված է պետական կառավարման որակի, բյուջետային միջոցների օգտագործման, հանրային ծառայությունների կազմակերպման և տնտեսության տարբեր ոլորտներում պետական մասնակցության հետ։ Քննության են առնվում պետական սեփականություն հանդիսացող անշարժ ու շարժական գույքի, պետական մասնակցությամբ կազմակերպությունների և այլ ակտիվների հաշվառման, գնահատման, կառավարման ու օգտագործման ընդհանուր սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գույքի օգտագործման արդյունավետության գնահատման չափանիշներին՝ դիտարկելով տնտեսական արդյունքը, պահպանման ծախսերը, շահագործման նպատակահարմարությունը և հանրային նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են չօգտագործվող կամ ոչ լիարժեք օգտագործվող պետական ակտիվների բացահայտման, դրանց տնտեսական շրջանառության մեջ ներգրավման և կառավարման արդյունավետ ձևերի ընտրության խնդիրները։ Կարևորվում է պետական գույքի վերաբերյալ տեղեկատվության ամբողջականությունը և հաշվառման համակարգերի կատարելագործումը, քանի որ կառավարման հիմնավորված որոշումների ընդունումը պահանջում է ակտիվների վիճակի, արժեքի և փաստացի օգտագործման վերաբերյալ հուսալի տվյալներ։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել վարձակալության, հավատարմագրային կառավարման, մասնավորեցման և պետական ու մասնավոր հատվածների համագործակցության տարբեր մեխանիզմներ՝ գնահատելով դրանց կիրառելիությունը պետական սեփականության տարբեր տեսակների նկատմամբ։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում կառավարման թափանցիկության, վերահսկողության և հաշվետվողականության նշանակությանը՝ պետական ակտիվների օգտագործման հետ կապված տնտեսական ռիսկերը նվազեցնելու տեսանկյունից։ Պետական գույքի կառավարումը դիտարկվում է ոչ միայն եկամուտների ավելացման, այլև հանրային գործառույթների իրականացման և երկարաժամկետ տնտեսական արժեքի պահպանման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հանրային հատվածի տնտեսագիտության, պետական ֆինանսների և գույքի կառավարման մոտեցումները՝ համակարգելու պետական ակտիվների օգտագործման արդյունավետության գնահատման մեխանիզմները և դրանց կառավարման կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները Հայաստանի պայմաններում։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է Գազել ընտանիքի միկրոավտոբուսների արգելակային համակարգի հուսալիության համակողմանի գնահատմանը՝ հիմնական շեշտադրումը դնելով մեքենամասերի ռեսուրսային ցուցանիշների ուսումնասիրության վրա։ Արգելակային համակարգը տրանսպորտային միջոցի անվտանգության տեսանկյունից ամենակարևոր համակարգերից է, քանի որ դրա տեխնիկական վիճակից անմիջականորեն կախված են արգելակման արդյունավետությունը, կանգառի ճանապարհը, մեքենայի կառավարելիությունը և վարորդի ու ուղևորների անվտանգությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են արգելակային համակարգի հիմնական հանգույցներն ու մեքենամասերը, դրանց աշխատանքային պայմանները, մաշվածության գործընթացները, խափանումների առաջացման պատճառները և շահագործման ընթացքում տեխնիկական վիճակի փոփոխության օրինաչափությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի ռեսուրսային ցուցանիշների վերլուծությանը, ինչպիսիք են մեքենամասերի ծառայության ժամկետը, սահմանային վիճակին հասնելու ժամանակը կամ վազքը, խափանումների հաճախականությունը, միջխափանային աշխատանքը և տեխնիկական սպասարկման կամ վերանորոգման անհրաժեշտության առաջացման պարբերականությունը։ Նման ցուցանիշների միջոցով հնարավոր է ավելի օբյեկտիվորեն գնահատել արգելակային համակարգի հուսալիությունը և բացահայտել այն բաղադրիչները, որոնց մաշվածությունն առավել մեծ ազդեցություն ունի ամբողջ համակարգի աշխատանքի վրա։ Աշխատությունում կարող է ուսումնասիրվել արգելակային համակարգի առանձին տարրերի՝ արգելակային կոճղակների կամ բարձիկների, սկավառակների կամ թմբուկների, աշխատանքային և գլխավոր գլանների, խողովակաշարերի, միացումների, զսպանակների և այլ բաղադրիչների տեխնիկական վիճակը։ Դրանց ռեսուրսային բնութագրերի համադրումը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե շահագործման որ փուլերում է աճում խափանման հավանականությունը և ինչպիսի կանխարգելիչ միջոցառումներ կարող են նվազեցնել վթարային իրավիճակների առաջացման ռիսկը։ Կարևոր է նաև շահագործման պայմանների ազդեցության գնահատումը, քանի որ միկրոավտոբուսի հաճախակի կանգառները, քաղաքային երթևեկությունը, մեծ ծանրաբեռնվածությունը, ճանապարհային պայմանները, եղանակային գործոնները և վարելու առանձնահատկությունները կարող են զգալիորեն փոխել արգելակային մեքենամասերի մաշվածության արագությունը և դրանց իրական ռեսուրսը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել շահագործման տվյալների հավաքագրում և վիճակագրական մշակում, որի արդյունքում հնարավոր է գնահատել մեքենամասերի միջին ռեսուրսը, դրանց ռեսուրսների տարածվածությունը, խափանումների առաջացման հավանականությունը և տեխնիկական վիճակի փոփոխության միտումները։ Ստացված արդյունքների հիման վրա հնարավոր է մշակել արգելակային համակարգի տեխնիկական սպասարկման և ախտորոշման ավելի հիմնավորված պարբերականություն՝ հիմնված ոչ միայն սահմանված ժամանակային կամ վազքային միջակայքերի, այլև իրական շահագործման պայմանների և մեքենամասերի փաստացի ռեսուրսի վրա։ Աշխատության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ հուսալիության գնահատման արդյունքները կարող են օգտագործվել տեխնիկական սպասարկման գործընթացների կատարելագործման, անսարքությունների վաղ հայտնաբերման, չնախատեսված վերանորոգումների կրճատման և շահագործման անվտանգության բարձրացման նպատակով։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս կապ հաստատել մեքենամասերի մաշվածության և ամբողջ արգելակային համակարգի հուսալիության միջև՝ ցույց տալով, թե առանձին բաղադրիչների ռեսուրսի ճիշտ գնահատումն ինչպես կարող է նպաստել տրանսպորտային միջոցի տեխնիկական պատրաստվածության բարձրացմանը։ Արդյունքում աշխատանքը ձևավորում է մեթոդական և գործնական մոտեցում, որի միջոցով հնարավոր է գնահատել Գազել ընտանիքի միկրոավտոբուսների արգելակային համակարգի հուսալիությունը, կանխատեսել հիմնական մեքենամասերի ծառայության ռեսուրսը և հիմնավորել դրանց տեխնիկական սպասարկման, վերահսկման ու փոխարինման անհրաժեշտությունը։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է ռեզոնանսային համակարգերում առաջացող մոդուլացիոն երևույթների տեսական և փորձարարական ուսումնասիրությանը՝ տատանողական գործընթացների, արտաքին ազդեցությունների և համակարգի սեփական բնութագրերի փոխազդեցության համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն ֆիզիկական մեխանիզմներն են, որոնց հետևանքով տատանման ամպլիտուդը, հաճախականությունը կամ փուլը ժամանակի ընթացքում փոփոխվում են արտաքին կամ ներքին գործոնների ազդեցությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ռեզոնանսի պայմաններում մոդուլացիայի դրսևորմանը, քանի որ համակարգի սեփական հաճախականությանը մոտ ազդեցությունների դեպքում նույնիսկ համեմատաբար փոքր փոփոխությունները կարող են էականորեն անդրադառնալ տատանումների բնույթի և սպեկտրային կառուցվածքի վրա։ Քննվում են պարբերական պարամետրային փոփոխությունների և արտաքին ազդանշանների ազդեցությունները, մոդուլացված տատանումների ձևավորման օրինաչափությունները, ինչպես նաև հիմնական ու լրացուցիչ հաճախականային բաղադրիչների առաջացման ֆիզիկական պատճառները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռեզոնանսային կորի, համակարգի բարորակության, մարման, էներգիայի կուտակման և փոխանցման գործընթացների ուսումնասիրությունը՝ մոդուլացիոն ազդեցությունների պայմաններում։ Գծային համակարգերի հետ մեկտեղ կարող են դիտարկվել նաև ոչ գծային ռեզոնանսային երևույթները, որոնց դեպքում համակարգի արձագանքը կարող է բարդ կախվածություն ունենալ արտաքին ազդեցության պարամետրերից և սեփական դինամիկական հատկություններից։ Մոդուլացիոն գործընթացների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հաճախականությունների փոխակերպման, փոխազդող տատանումների և ազդանշանների սպեկտրային փոփոխությունների ընդհանուր օրինաչափությունները։ Տեսական նկարագրության համար կարևոր նշանակություն ունեն տատանումների դիֆերենցիալ հավասարումները, հաճախականային և փուլային վերլուծությունը, մոտավոր մաթեմատիկական մեթոդները և ստացված արդյունքների համադրումը փորձարարական դիտարկումների հետ։ Հետազոտվող երևույթներն ունեն նաև կիրառական նշանակություն ռադիոֆիզիկայի, էլեկտրոնիկայի, օպտիկայի, ակուստիկայի, կապի համակարգերի և տարբեր տեսակի ռեզոնատորների ուսումնասիրության համար, որտեղ մոդուլացիան կարող է օգտագործվել ազդանշանների ձևավորման, մշակման կամ համակարգերի բնութագրերի գնահատման նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տատանումների տեսության, ռեզոնանսային ֆիզիկայի, ոչ գծային դինամիկայի և ազդանշանների սպեկտրային վերլուծության մոտեցումները՝ ներկայացնելով մոդուլացիոն երևույթները որպես տարբեր ֆիզիկական ռեզոնանսային համակարգերի համար ընդհանուր նշանակություն ունեցող գործընթաց։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տնտեսական ինքնիշխանության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ տնտեսական անկախության, ազգային տնտեսության կայունության և արտաքին ու ներքին տնտեսական գործոնների փոխազդեցության համատեքստում։ Տնտեսական ինքնիշխանությունը ենթադրում է պետության կարողությունը ինքնուրույն ձևավորելու և իրականացնելու իր տնտեսական քաղաքականությունը, արդյունավետորեն տնօրինելու ազգային տնտեսական ներուժը, պաշտպանելու ռազմավարական շահերը և նվազեցնելու այնպիսի արտաքին կախվածությունները, որոնք կարող են սահմանափակել տնտեսական որոշումների ինքնուրույնությունը։ Հայաստանի նման փոքր և բաց տնտեսություն ունեցող երկրի համար այս խնդիրը հատկապես կարևոր է, քանի որ համաշխարհային և տարածաշրջանային տնտեսական գործընթացների ազդեցությունը կարող է զգալիորեն անդրադառնալ երկրի արտադրության, առևտրի, ֆինանսների, էներգետիկայի և ներդրումային միջավայրի վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են տնտեսական ինքնիշխանության տեսական հիմքերը, դրա հիմնական բաղադրիչները և պետական տնտեսական քաղաքականության մեջ ունեցած նշանակությունը։ Տնտեսական ինքնիշխանությունը կարող է դիտարկվել մի քանի փոխկապակցված ուղղություններով՝ ֆինանսական և դրամավարկային կայունություն, պետական բյուջեի ինքնուրույնություն, արտադրական ներուժի զարգացում, էներգետիկ և պարենային անվտանգություն, արտաքին առևտրի դիվերսիֆիկացում, տեխնոլոգիական ինքնուրույնություն և ռազմավարական ոլորտների պաշտպանություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի տնտեսության արտաքին կախվածությունների ուսումնասիրությունը։ Փոքր տնտեսության համար արտաքին առևտրի, ներմուծման, արտահանման, օտարերկրյա ներդրումների, դրամական փոխանցումների և արտաքին ֆինանսավորման նշանակությունը կարող է լինել մեծ, ուստի տնտեսական ինքնիշխանության ապահովման համար անհրաժեշտ է գնահատել այդ կապերի ոչ միայն տնտեսական օգուտները, այլև հնարավոր ռիսկերը։ Արտաքին տնտեսական հարաբերությունների ընդլայնումը կարող է նպաստել տնտեսական աճին, ներդրումների ներգրավմանը և շուկաների ընդլայնմանը, սակայն միակողմանի կախվածությունը որոշ ապրանքներից, շուկաներից կամ ֆինանսավորման աղբյուրներից կարող է բարձրացնել երկրի խոցելիությունը արտաքին ցնցումների նկատմամբ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում ֆինանսական և դրամավարկային ինքնիշխանությանը։ Դրամավարկային քաղաքականության արդյունավետությունը, ազգային արժույթի կայունությունը, ֆինանսական համակարգի դիմակայունությունը և պետական պարտքի կառավարումը տնտեսական ինքնուրույնության կարևոր նախապայմաններ են։ Պետությունը պետք է կարողանա ապահովել մակրոտնտեսական կայունություն՝ միաժամանակ պահպանելով զարգացման համար անհրաժեշտ ներդրումային և սոցիալական քաղաքականության հնարավորությունները։ Պետական պարտքի բարձր մակարդակը, արտաքին ֆինանսավորման նկատմամբ չափազանց մեծ կախվածությունը կամ ֆինանսական շուկաների անկայունությունը կարող են սահմանափակել տնտեսական քաղաքականության ճկունությունը, ինչի պատճառով պարտքի կառավարման արդյունավետությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական ինքնիշխանության կարևոր բաղադրիչ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտադրական ինքնուրույնության խնդրին։ Հայաստանի տնտեսության համար կարևոր է բարձրացնել տեղական արտադրության մրցունակությունը, զարգացնել արդյունաբերությունը, գյուղատնտեսությունը, վերամշակող ճյուղերը և տեխնոլոգիական ոլորտները։ Ներքին արտադրական կարողությունների զարգացումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել որոշ ռազմավարական ապրանքների ներմուծումից կախվածությունը, ստեղծել աշխատատեղեր, ընդլայնել արտահանման հնարավորությունները և բարձրացնել տնտեսության դիմակայունությունը արտաքին շոկերի նկատմամբ։ Այս համատեքստում կարևոր է նաև տնտեսական դիվերսիֆիկացումը, քանի որ տնտեսության չափազանց մեծ կախվածությունը սահմանափակ թվով ոլորտներից կարող է մեծացնել կառուցվածքային ռիսկերը։ Էներգետիկ ինքնիշխանությունը ևս տնտեսական ինքնուրույնության կարևոր բաղադրիչ է։ Էներգակիրների ներմուծումից կախվածությունը կարող է տնտեսությունը դարձնել արտաքին գների և մատակարարումների փոփոխությունների նկատմամբ զգայուն։ Այդ պատճառով էներգետիկ աղբյուրների բազմազանեցումը, վերականգնվող էներգետիկայի զարգացումը, էներգաարդյունավետության բարձրացումը և տեղական էներգետիկ ներուժի արդյունավետ օգտագործումը կարող են նպաստել տնտեսական անվտանգության ամրապնդմանը։ Նույն տրամաբանությամբ ուսումնասիրվում է պարենային անվտանգության հարցը, քանի որ հիմնական սննդամթերքի ներմուծումից չափազանց մեծ կախվածությունը կարող է ստեղծել լրացուցիչ տնտեսական և սոցիալական ռիսկեր։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև արտաքին առևտրի կառուցվածքի և աշխարհագրական դիվերսիֆիկացման ուսումնասիրությունը։ Արտահանման շուկաների ընդլայնումը և տարբեր երկրների հետ տնտեսական կապերի զարգացումը կարող են նվազեցնել առանձին շուկաների նկատմամբ կախվածությունը և բարձրացնել հայկական տնտեսության դիմակայունությունը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է զարգացնել այնպիսի արտադրություններ, որոնք ունեն միջազգային շուկաներում մրցակցային առավելություններ և կարող են ապահովել բարձր ավելացված արժեք։ Տեխնոլոգիական ինքնիշխանության հարցը ևս կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից տնտեսությունում։ Նոր տեխնոլոգիաների, թվային ենթակառուցվածքների, գիտահետազոտական կարողությունների և մարդկային կապիտալի զարգացումը կարող է նվազեցնել տեխնոլոգիական արտաքին կախվածությունը և բարձրացնել երկրի տնտեսական մրցունակությունը։ Այս տեսանկյունից կրթության, գիտության, նորարարության և բարձր տեխնոլոգիական արտադրության զարգացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տնտեսական աճի, այլև երկարաժամկետ տնտեսական ինքնիշխանության ապահովման միջոց։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև պետական տնտեսական քաղաքականության գործիքները։ Դրանց թվում են հարկաբյուջետային քաղաքականությունը, դրամավարկային կարգավորումը, արդյունաբերական և ներդրումային քաղաքականությունը, արտահանման խթանումը, փոքր և միջին ձեռնարկությունների աջակցությունը, մրցակցության պաշտպանությունը և ռազմավարական ոլորտների պետական կարգավորումը։ Կարևոր է գտնել պետական միջամտության և շուկայական մեխանիզմների այնպիսի համադրություն, որը միաժամանակ կապահովի մրցակցային միջավայր, տնտեսական արդյունավետություն և ազգային ռազմավարական շահերի պաշտպանություն։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել նաև տնտեսական ինքնիշխանության և միջազգային ինտեգրման հարաբերակցությունը։ Ժամանակակից պայմաններում լիակատար տնտեսական մեկուսացումը ոչ իրատեսական և ոչ արդյունավետ մոտեցում է, ուստի տնտեսական ինքնիշխանությունը նպատակահարմար է դիտարկել ոչ թե որպես արտաքին կապերի սահմանափակում, այլ որպես երկրի՝ միջազգային տնտեսական հարաբերություններում սեփական շահերից ելնելով ինքնուրույն և հավասարակշռված որոշումներ ընդունելու կարողություն։ Այս մոտեցումը ենթադրում է արտաքին տնտեսական գործընկերների բազմազանեցում, փոխշահավետ համագործակցություն և ազգային տնտեսության ներքին դիմակայունության բարձրացում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը տնտեսական ինքնիշխանությունը ներկայացնում է որպես ազգային տնտեսական անվտանգության և կայուն զարգացման համալիր համակարգ՝ ուսումնասիրելով Հայաստանի արտաքին տնտեսական կախվածությունները, արտադրական և ֆինանսական ներուժը, էներգետիկ ու պարենային անվտանգությունը, տեխնոլոգիական զարգացումը, արտաքին առևտուրը և պետական տնտեսական քաղաքականության հնարավորությունները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք ծառայել Հայաստանի տնտեսական դիմակայունության բարձրացման, ռազմավարական կախվածությունների նվազեցման, տնտեսական քաղաքականության արդյունավետության բարելավման և երկարաժամկետ զարգացման ավելի ինքնուրույն ու կայուն մոդելի ձևավորման վերաբերյալ առաջարկությունների մշակման համար։

Պատմություն

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XII–XIV դարերում Կիլիկյան Հայաստանի տնտեսական կապերի և միջերկրածովյան առևտրային հարաբերություններում նրա մասնակցության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում պետության աշխարհագրական դիրքի, նավահանգիստների, ցամաքային ու ծովային ճանապարհների նշանակությունը և դրանց դերը տարածաշրջանային ու միջազգային ապրանքաշրջանառության կազմակերպման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եվրոպական և արևելյան առևտրական կենտրոնների հետ ձևավորված տնտեսական կապերին, օտարերկրյա վաճառականների գործունեությանը, ապրանքների փոխանակմանը և առևտրի իրավական կարգավորման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են մաքսային քաղաքականության, առևտրային արտոնությունների, պայմանագրային հարաբերությունների և դրամաշրջանառության նշանակությունը տնտեսական կյանքի զարգացման համար։ Քննարկվում են նաև միջերկրածովյան առևտրային ուղիների փոփոխությունների և տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների ազդեցությունները տնտեսական հարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Կիլիկյան Հայաստանի տնտեսական պատմության, արտաքին առևտրային կապերի և միջնադարյան Միջերկրականի տնտեսական համակարգերում նրա ներգրավվածության վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, միջնադարագիտության, տնտեսական պատմության և միջազգային առևտրի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է տարրական կրթության փուլում մայրենի լեզվի զարգացնող ուսուցման կազմակերպման տեսական և մեթոդական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ուսումնական ծրագրի, դասագրքի և դասագործընթացի փոխկապակցված համակարգի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում այն մանկավարժական մոտեցումն է, որի համաձայն լեզվական գիտելիքների յուրացումը պետք է միաժամանակ նպաստի երեխայի խոսքի, մտածողության, ընթերցողական կարողությունների, ստեղծագործական ակտիվության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության զարգացմանը։ Քննվում է ուսումնական ծրագրի դերը կրթության նպատակների, բովանդակության, թեմատիկ հաջորդականության և ակնկալվող կարողությունների սահմանման գործում, ինչպես նաև այն հարցը, թե ծրագրային պահանջներն ինչպես են արտացոլվում դասագրքի կառուցվածքում և առանձին ուսումնական առաջադրանքներում։ Դասագիրքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվական և գրական նյութի աղբյուր, այլև որպես սովորողի ճանաչողական գործունեությունը կազմակերպող միջոց, որի տեքստերը, հարցերը, վարժությունները և ստեղծագործական առաջադրանքները կարող են նպաստել համեմատելու, վերլուծելու, ընդհանրացնելու, սեփական կարծիքը ձևակերպելու և լեզուն հաղորդակցական իրավիճակներում կիրառելու կարողությունների զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դասագործընթացին, որտեղ ծրագրային նպատակներն ու դասագրքային նյութը վերածվում են ուսուցչի և աշակերտների համատեղ գործունեության։ Դիտարկվում են ուսուցման այն ձևերն ու մեթոդները, որոնք խրախուսում են երեխայի ակտիվ մասնակցությունը, հարցադրումը, քննարկումը, տեքստի գիտակցված ընկալումը, բառապաշարի հարստացումը և կապակցված խոսքի զարգացումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կարդալու, գրելու, լսելու և խոսելու կարողությունների փոխկապակցված ձևավորումը՝ տարիքային առանձնահատկություններին և սովորողների անհատական հնարավորություններին համապատասխան։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ուսումնական առաջադրանքների աստիճանական բարդացմանը, հետադարձ կապի և գնահատման դերին, ինչպես նաև ուսուցչի կողմից զարգացնող կրթական միջավայրի ստեղծմանը։ Ծրագիր–դասագիրք–դասագործընթաց ամբողջական համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել դրանց միջև համապատասխանության նշանակությունը և այն պայմանները, որոնց դեպքում մայրենիի ուսուցումը կարող է դուրս գալ միայն լեզվական կանոնների յուրացման շրջանակից և դառնալ սովորողի ընդհանուր մտավոր ու հաղորդակցական զարգացման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տարրական կրթության մանկավարժության, մայրենիի դասավանդման մեթոդիկայի, զարգացնող ուսուցման և կրթության բովանդակության կազմակերպման մոտեցումները։