ԿՐԵԴԻՏԱՅԻՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ ՆԵՐԴՐՈՒՄԸ ՀՀ-ՈՒՄ, Բոլոնիայի գործընթաց Մոդել 2005-2007 ազգային հաշվետվությունների համար

Մանկավարժություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ֆիզիկական կուլտուրայի դասերի շրջանակում առողջ ապրելակերպի ձևավորման և դրա արդյունավետ դասավանդման մեթոդական հիմքերի ներկայացմանը։ Անդրադառնում է առողջության պահպանման և ամրապնդման ժամանակակից մոտեցումներին՝ ընդգծելով ֆիզիկական ակտիվության, հավասարակշռված սնուցման, օրվա ճիշտ ռեժիմի, անձնական հիգիենայի, վնասակար սովորությունների կանխարգելման և հոգեկան բարեկեցության կարևորությունը։ Աշխատությունում ներկայացվում են ուսուցման մեթոդներ, մանկավարժական տեխնոլոգիաներ, գործնական վարժություններ և ինտերակտիվ ձևեր, որոնք նպաստում են սովորողների մոտ առողջ վարքագծի, պատասխանատվության և առողջության նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Քննարկվում են նաև տարիքային առանձնահատկությունների հաշվառման, դասերի պլանավորման, կրթական միջավայրի կազմակերպման և տեսական գիտելիքները գործնական հմտությունների հետ համադրելու արդյունավետ ուղիները։ Գիրքը նախատեսված է ֆիզիկական կուլտուրայի ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, ուսանողների և առողջ ապրելակերպի կրթության ոլորտով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է իսպաներենի մարմնի մասերի անվանումներ պարունակող դարձվածաբանական միավորների կառուցվածքային և իմաստաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի և ռուսերենի համապատասխան լեզվական նյութի հետ զուգադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն կայուն բառակապակցություններն ու դարձվածային կառույցներն են, որոնց բաղադրիչներից մեկը մարդու մարմինը, նրա առանձին օրգանները կամ մարմնի մասերը նշանակող բառ է։ Նման միավորները յուրաքանչյուր լեզվի դարձվածաբանական համակարգի կարևոր շերտերից են, քանի որ մարդու մարմնի վերաբերյալ պատկերացումները հաճախ հիմք են դառնում վերացական հասկացությունների, հոգեվիճակների, բնավորության գծերի, վարքագծի, սոցիալական հարաբերությունների և տարբեր իրավիճակների փոխաբերական արտահայտման համար։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նման դարձվածքների կառուցվածքային մոդելների, բաղադրիչային կազմի, քերականական կազմակերպման, իմաստային ամբողջականության և փոխաբերական նշանակության ձևավորման մեխանիզմների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե մարմնի տարբեր մասերի անվանումները ինչպիսի իմաստաբանական դեր են կատարում կայուն արտահայտությունների կազմում և ինչպես են բառի սկզբնական բառարանային իմաստից ձևավորվում նոր, հաճախ ամբողջությամբ փոխաբերական նշանակություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գլխի, աչքի, ձեռքի, ոտքի, սրտի, բերանի, լեզվի, ականջի, քթի, դեմքի և մարդու մարմնի այլ մասերի անվանումներով կազմված դարձվածային միավորներին։ Դրանք կարող են արտահայտել մտավոր գործունեություն, զգացմունքներ, ուշադրություն, վախ, քաջություն, աշխատասիրություն, անտարբերություն, հաղորդակցություն, վերահսկողություն, փոխօգնություն կամ մարդկանց միջև հարաբերությունների այլ դրսևորումներ։ Այս իմաստային բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանությունը դիտարկել որպես լեզվական աշխարհապատկերի կարևոր մաս։ Հետազոտության կառուցվածքային ուղղությունը ներառում է դարձվածային միավորների քերականական կազմի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են ձևավորվել բայային, անվանական, ածականական, մակբայական և նախադասության կառուցվածքին մոտ տարբեր մոդելներով։ Վերլուծվում են հիմնական ու կախյալ բաղադրիչների հարաբերությունները, նախդիրների և հոդերի գործառույթները, բայական կառավարման առանձնահատկությունները, բառերի դասավորությունը և դարձվածքի կառուցվածքային կայունության աստիճանը։ Կարևոր է պարզել, թե որ բաղադրիչները կարող են փոփոխվել ըստ քերականական համատեքստի և որոնք են պահպանվում որպես դարձվածային միավորի անփոփոխ մաս։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սահմանազատել ազատ բառակապակցությունները կայուն դարձվածաբանական միավորներից և բացահայտել դրանց կառուցվածքային կազմակերպման օրինաչափությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության ընթացքում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում դարձվածքի ամբողջական իմաստի և նրա առանձին բաղադրիչների բառարանային նշանակությունների հարաբերակցությունը։ Որոշ դեպքերում ընդհանուր իմաստը հարաբերականորեն հեշտ է կապել մարմնի համապատասխան մասի գործառույթի հետ, մինչդեռ այլ դեպքերում կապը պատմական կամ մշակութային զարգացման հետևանքով դարձել է ավելի անուղղակի։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են իմաստային վերաիմաստավորման, փոխաբերացման և փոխանվանական անցումների մեխանիզմները։ Մարդու ֆիզիկական փորձը հաճախ վերածվում է վերացական հասկացությունների լեզվական արտահայտման հիմքի, ինչի շնորհիվ մարմնական բառապաշարը ձեռք է բերում զգացմունքային, հոգեբանական և սոցիալական նշանակությունների լայն շրջանակ։ Զուգադրական ուսումնասիրության առանցքային խնդիրը երեք լեզուներում իմաստային համարժեքության աստիճանի որոշումն է։ Որոշ դեպքերում նույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել նույն մարմնական բաղադրիչի միջոցով և ունենալ մոտ կառուցվածք, ինչը հնարավորություն է տալիս խոսել ամբողջական կամ գրեթե ամբողջական դարձվածաբանական համապատասխանության մասին։ Այլ դեպքերում նույն իմաստը փոխանցվում է մեկ այլ մարմնի մասի անվանմամբ կամ բոլորովին այլ պատկերային հիմքով։ Հնարավոր են նաև այնպիսի միավորներ, որոնք տվյալ լեզվում ունեն ազգային և մշակութային յուրահատկություն և չունեն անմիջական դարձվածային համարժեք մյուս լեզուներում։ Այդպիսի դեպքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզուների միջև ոչ միայն ընդհանրությունները, այլև դրանց ազգային լեզվամտածողության տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իսպաներենի և հայերենի համեմատությանը։ Տարբեր լեզվաընտանիքների պատկանելությունը պայմանավորում է դրանց քերականական համակարգերի զգալի տարբերությունները, սակայն դարձվածաբանության իմաստային մակարդակում կարող են հանդիպել բազմաթիվ ընդհանրություններ, որոնք կապված են մարդու մարմնի համընդհանուր ընկալման հետ։ Միևնույն ժամանակ յուրաքանչյուր լեզու այդ ընդհանուր ֆիզիկական փորձը կարող է յուրովի վերածել փոխաբերական պատկերի։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս տարբերակել համամարդկային ճանաչողական հիմքեր ունեցող դարձվածքները մշակութային և լեզվական առանձնահատկություններով պայմանավորված միավորներից։ Ռուսերենի նյութի ներգրավումը ընդլայնում է համեմատության հնարավորությունները և թույլ է տալիս երեք լեզուներում բացահայտել համարժեքության տարբեր աստիճաններ։ Հատուկ նշանակություն ունի դարձվածքների ազգային-մշակութային բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Կայուն արտահայտություններում պահպանվում են ժողովրդի պատմական փորձի, սովորույթների, արժեքային պատկերացումների և հաղորդակցական վարքի որոշ տարրեր։ Մարմնի նույն մասը տարբեր լեզուներում կարող է կապվել տարբեր խորհրդանշական նշանակությունների հետ։ Այդ տարբերությունները հատկապես տեսանելի են այն դեպքում, երբ բառացիորեն նման կառուցվածքներ ունեն տարբեր փոխաբերական իմաստներ կամ երբ նույն գաղափարը արտահայտելու համար երեք լեզուները ընտրում են տարբեր մարմնական պատկերներ։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել լեզվի և մշակույթի փոխհարաբերությունը և բացահայտել լեզվական աշխարհապատկերի ազգային առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է դարձվածաբանական հոմանիշության և հականիշության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել մի քանի կայուն միավորներով, որոնք տարբերվում են ոճական երանգով, արտահայտչականությամբ կամ կիրառության ոլորտով։ Դրանց համեմատությունը ցույց է տալիս լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների բազմազանությունը և հնարավորություն տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել յուրաքանչյուր միավորի գործառույթը խոսքում։ Նույն կերպ հակադիր իմաստներ արտահայտող դարձվածքների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե մարմնական պատկերները ինչպես են մասնակցում դրական և բացասական գնահատականների ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստությանը։ Որոշ կայուն արտահայտություններ կարող են տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել փոխկապակցված, բայց ոչ ամբողջությամբ նույնական նշանակություններ։ Համատեքստային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց իմաստային տարբերակները և պարզել, թե ինչպիսի բառային կամ իրավիճակային պայմաններ են նպաստում տվյալ նշանակության իրացմանը։ Այս մոտեցումը կարևոր է նաև բառարանագրության համար, քանի որ դարձվածաբանական բառարաններում անհրաժեշտ է հնարավորինս ճշգրիտ ներկայացնել միավորի իմաստային կառուցվածքը և կիրառության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է դարձվածքների գործառական և ոճական դասակարգումը։ Մարմնական բաղադրիչ ունեցող կայուն միավորները կարող են պատկանել չեզոք, խոսակցական, գրական կամ արտահայտչական այլ շերտերի։ Որոշ դարձվածքներ լայնորեն օգտագործվում են առօրյա հաղորդակցության մեջ, իսկ մյուսները կարող են բնորոշ լինել գեղարվեստական գրականությանը, հրապարակախոսությանը կամ որոշակի սոցիալական միջավայրի խոսքին։ Դրանց ոճական արժեքի ճիշտ որոշումը հատկապես կարևոր է օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ միայն բառարանային նշանակության իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է դարձվածքը բնական և տեղին օգտագործելու համար։ Առանձին ուղղություն է թարգմանական համարժեքության խնդիրը։ Դարձվածքները հաճախ դժվարություններ են առաջացնում թարգմանության ժամանակ, քանի որ բառացի փոխադրումը կարող է չարտահայտել սկզբնական իմաստը կամ նպատակային լեզվում առաջացնել անբնական կառուցվածք։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է տարբերակել ամբողջական դարձվածային համարժեքները, մասնակի համապատասխանությունները և այն դեպքերը, երբ իմաստը պետք է փոխանցվի այլ դարձվածքով կամ նկարագրական եղանակով։ Իսպաներեն, հայերեն և ռուսերեն նյութի համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել համապատասխանությունների համակարգ, որը կարող է օգտակար լինել ինչպես տեսական թարգմանագիտության, այնպես էլ գործնական թարգմանության համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ճանաչողական լեզվաբանության մոտեցումը։ Մարդու մարմինը լեզվական հայեցակարգման հիմնական աղբյուրներից է, քանի որ մարդն արտաքին աշխարհը ընկալում և նկարագրում է սեփական ֆիզիկական փորձի միջոցով։ Տարածությունը, զգացմունքները, մտածողությունը, սոցիալական հարաբերությունները և գործողությունները հաճախ լեզվականորեն մեկնաբանվում են մարմնական փորձից բխող պատկերներով։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու տարբեր լեզուներում հանդիպում են իմաստային առումով նման մարմնական փոխաբերություններ և միաժամանակ ինչու դրանց կոնկրետ լեզվական արտահայտությունները կարող են տարբեր լինել։ Կարևորվում է նաև դարձվածաբանական միավորների ծագման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Ժամանակի ընթացքում ազատ բառակապակցությունը կարող է աստիճանաբար կայունանալ, ձեռք բերել փոխաբերական իմաստ և վերածվել լեզվական համակարգում վերարտադրվող պատրաստի միավորի։ Որոշ դարձվածքների սկզբնական պատկերային հիմքը ժամանակակից խոսողի համար կարող է դեռևս պարզ լինել, իսկ մյուսների դեպքում այն հնարավոր է բացահայտել միայն պատմական և ստուգաբանական ուսումնասիրության միջոցով։ Երեք լեզուների համապատասխան նյութի պատմական համադրումը կարող է օգնել տարբերակել ինքնուրույն ձևավորված նմանությունները հնարավոր լեզվական ու մշակութային փոխազդեցություններից։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել նկարագրական, կառուցվածքային, բաղադրիչային, իմաստաբանական, զուգադրական և համատեքստային վերլուծության մեթոդները։ Դարձվածաբանական բառարաններից, գեղարվեստական գրականությունից, մամուլից և լեզվական այլ աղբյուրներից հավաքված նյութը կարող է դասակարգվել ըստ մարմնական բաղադրիչի, կառուցվածքային մոդելի, իմաստային խմբի և համարժեքության աստիճանի։ Քանակական տվյալների օգտագործումը հնարավորություն է տալիս նաև պարզել, թե մարմնի որ մասերի անվանումներն են առավել արդյունավետ դարձվածքների ձևավորման մեջ և ինչպիսի իմաստային ոլորտներում են դրանք առավել հաճախ գործածվում։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է օտար լեզուների ուսուցման, թարգմանության և բառարանագրության հետ։ Դարձվածաբանական միավորների ճիշտ ընկալումը կարևոր է լեզվի խորքային իմացության համար, քանի որ խոսողը պետք է հասկանա ոչ միայն առանձին բառերի նշանակությունները, այլև դրանցից ձևավորված կայուն արտահայտությունների ամբողջական իմաստը։ Իսպաներեն սովորող հայախոս և ռուսախոս անձանց համար զուգադրական ներկայացումը կարող է օգնել նկատել լեզուների միջև առկա համապատասխանություններն ու տարբերությունները, կանխել բառացի թարգմանությունից առաջացող սխալները և զարգացնել բնական խոսքային հմտությունները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանության կառուցվածքային, իմաստաբանական, մշակութային և զուգադրական բազմակողմ ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով իսպաներենի, հայերենի և ռուսերենի միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել իսպանագիտության, դարձվածաբանության, զուգադրական և ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության ու բառարանագրության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների, ուսանողների և իսպաներենի խորացված ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։

Աշխարհագրություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Թեհրան քաղաքի շրջակա տարածքներում ստորերկրյա ջրերի քիմիական աղտոտման հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը և դրա նվազեցմանն ուղղված բնապահպանական միջոցառումների գնահատմանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում ստորերկրյա ջրերի որակի վրա ազդող բնական և մարդածին գործոններն են, ինչպես նաև աղտոտիչների ձևավորման, տարածման և ստորերկրյա ջրային համակարգերում կուտակման գործընթացները։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել քաղաքային և արդյունաբերական գործունեության, գյուղատնտեսության, կենցաղային և արտադրական կեղտաջրերի, թափոնների կուտակման, հողօգտագործման և ոռոգման ազդեցությունները ջրային ռեսուրսների քիմիական կազմի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստորերկրյա ջրերում տարբեր քիմիական բաղադրիչների և աղտոտիչների պարունակության գնահատմանը, դրանց տարածական բաշխմանը և հնարավոր աղբյուրների բացահայտմանը։ Թեմայի կարևոր կողմերից է նաև ջրային ռեսուրսների նկատմամբ մարդածին ճնշման և տարածաշրջանի բնական պայմանների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ ստորերկրյա ջրերի վերականգնման սահմանափակ հնարավորությունները կարող են խորացնել երկարատև աղտոտման հետևանքները։ Աշխատանքը դիտարկում է աղտոտման նվազեցման և կանխարգելման հնարավոր միջոցառումներ՝ կեղտաջրերի արդյունավետ մաքրում, աղտոտման աղբյուրների վերահսկում, թափոնների պատշաճ կառավարում, հողերի և ջրերի մոնիթորինգ, աղտոտված տարածքների վերականգնում և ստորերկրյա ջրային պաշարների կայուն օգտագործման մեխանիզմների ներդրում։ Կարևոր նշանակություն է տրվում նաև բնապահպանական մշտադիտարկման համակարգերի կատարելագործմանը և ջրի որակի փոփոխությունների ժամանակին հայտնաբերմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս կանխարգելիչ միջոցներ ձեռնարկել մինչև աղտոտման ավելի լայն տարածումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հիմք հանդիսանալ Թեհրանի շրջակա տարածքների ստորերկրյա ջրերի պահպանությանն ուղղված համալիր բնապահպանական քաղաքականության մշակման համար՝ համադրելով աղտոտման կանխարգելումը, ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարումը և երկարաժամկետ էկոլոգիական անվտանգության ապահովումը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Էրիվանի նահանգի Գյոկչայի լճի ափին գտնվող Կելանի-Կիրլանի (Ալուչալու) տեղանքում հայտնաբերված սեպագիր արձանագրության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական առարկան Ռուսա I-ի ժամանակաշրջանին վերագրվող արձանագրությունն է, որի վերծանումը և մեկնաբանությունը կարևոր նշանակություն ունեն Ուրարտուի պատմության, արքայական իշխանության և տվյալ տարածքի քաղաքական ու տնտեսական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է ներառել արձանագրության հայտնաբերման վայրի նկարագրությունը, սեպագրերի ընթերցումը, տեքստի լեզվաբանական և պատմական մեկնաբանությունը, ինչպես նաև արձանագրության համադրումը Ռուսա I-ի իշխանության շրջանի այլ վիմագրական աղբյուրների հետ։ Սեպագիր նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել հին պետության տարածքային ընդարձակման, ռազմական արշավների, բնակավայրերի և շինարարական գործունեության մասին տեղեկություններ, ինչպես նաև հասկանալ արքայական արձանագրությունների քաղաքական և գաղափարական նշանակությունը։ Գյոկչայի ավազանի հնագիտական հուշարձանները հատկապես կարևոր են Ուրարտական ժամանակաշրջանի պատմության տեսանկյունից, քանի որ այդ տարածաշրջանում պահպանվել են արքայական շինարարության և վարչական գործունեության հետ կապված բազմաթիվ նյութական ու վիմագրական վկայություններ։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել ուրարտագիտության, հին Հայաստանի պատմության, հնագիտության և սեպագրագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ որպես կոնկրետ հնագիտական հուշարձանի և դրա վրա պահպանված գրավոր սկզբնաղբյուրի գիտական քննության նյութ։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսության ոլորտում իրականացվող բյուջետային ծրագրերի տնտեսական արդյունավետության գնահատման և բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պետական ֆինանսական միջոցների պլանավորման, բաշխման և օգտագործման մեխանիզմներն են՝ գյուղատնտեսական քաղաքականության նպատակների իրականացման և հատկացվող ռեսուրսներից առավել հիմնավորված արդյունքներ ստանալու տեսանկյունից։ Գյուղատնտեսության պետական ֆինանսավորումը դիտարկվում է որպես ոլորտի զարգացմանը նպաստող տնտեսական գործիք, որի արդյունավետությունը պայմանավորված է ծրագրերի նպատակների հստակությամբ, շահառուների ընտրության սկզբունքներով, ֆինանսավորման մեխանիզմներով և արդյունքների գնահատման համակարգով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել պետական աջակցության տարբեր ծրագրերի կառուցվածքը, ֆինանսավորման ուղղությունները և դրանց ազդեցությունը գյուղատնտեսական արտադրության, ներդրումների, արտադրողականության, տնտեսավարողների եկամուտների ու ոլորտի մրցունակության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բյուջետային ծախսերի արդյունավետության գնահատման մեթոդաբանությանը՝ համադրելով ծրագրային նպատակները, օգտագործված ֆինանսական ռեսուրսները և ստացված տնտեսական արդյունքները։ Կարևորվում է ծրագրերի արդյունքային ցուցանիշների այնպիսի համակարգի ձևավորումը, որը հնարավորություն կտա գնահատել ոչ միայն ֆինանսական միջոցների ծախսման մակարդակը, այլև դրանց իրական ազդեցությունը գյուղատնտեսության զարգացման վրա։ Առանձին ուղղություն կարող է լինել պետական աջակցության հասցեականության ուսումնասիրությունը՝ պարզելու, թե որքանով են համապատասխան միջոցները հասանելի տարբեր չափերի և մասնագիտացման գյուղատնտեսական տնտեսություններին։ Կարող են դիտարկվել նաև ծրագրերի պլանավորման, իրականացման, մշտադիտարկման և հետագա գնահատման միջև կապերը՝ պետական ֆինանսների կառավարման արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Կարևոր նշանակություն ունի բյուջետային ծրագրերի և գյուղատնտեսության զարգացման երկարաժամկետ առաջնահերթությունների համապատասխանությունը, քանի որ կարճաժամկետ ֆինանսական աջակցությունը առավել արդյունավետ է այն դեպքում, երբ այն նպաստում է արտադրողականության, տեխնոլոգիական զարգացման, ենթակառուցվածքների և տնտեսությունների տնտեսական կայունության բարելավմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել նաև ծրագրերի իրականացման ընթացքում առաջացող վարչական և կազմակերպական խնդիրները, տեղեկատվության հասանելիությունը և պետական կառավարման մարմինների ու շահառուների փոխգործակցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, հանրային ֆինանսների, ծրագրային բյուջետավորման և պետական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել գյուղատնտեսության ոլորտի բյուջետային ծրագրերի տնտեսական արդյունավետության բարձրացման և պետական ռեսուրսների առավել նպատակային օգտագործման հնարավոր ուղղությունները։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հեռուստատեսային գովազդի լեզվագործաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը անգլերենում՝ հայերենի և ռուսերենի զուգադրական վերլուծության համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են գովազդային տեքստերի կառուցվածքային, իմաստային և ոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցության մեխանիզմները լսարանի վրա։ Աշխատությունում վերլուծվում են անգլերեն հեռուստագովազդի լեզվական միջոցները՝ սեղմություն, կրկնություն, իմպերատիվ ձևեր, էմոցիոնալ լեքսիկա և խաղային լեզվական կառուցվածքներ, որոնք նպաստում են հաղորդագրության արագ ընկալմանը և հիշելիությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվագործաբանական (պրագմատիկ) գործոններին՝ խոսքային ակտերի տեսակներին, ենթատեքստային իմաստներին, համոզման և ազդեցության ռազմավարություններին։ Զուգադրական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են նաև հայերեն և ռուսերեն գովազդային տեքստերում կիրառվող լեզվական միջոցները՝ բացահայտելով մշակութային և լեզվական տարբերությունների ազդեցությունը գովազդի կառուցման և ընկալման վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում է նաև փոխառությունների, կոդի փոխման և գլոբալիզացիայի ազդեցությունը ժամանակակից գովազդային լեզվի վրա։