Մշակ: Մատենագիտություն 1879

Պատմություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայաստանի համար միջազգային մանդատի գաղափարին և դրա շուրջ ձևավորված քաղաքական ու դիվանագիտական քննարկումներին՝ հատկապես Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ստեղծված միջազգային նոր իրավիճակի պայմաններում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն քաղաքական պատկերացումն է, որի համաձայն Հայաստանը պետք է անցներ միջազգային հովանավորության կամ կառավարման հատուկ համակարգի ներքո՝ նպատակ ունենալով ապահովել երկրի անվտանգությունը, պետական կառույցների կայացումը, տարածքային ամբողջականությունը և բնակչության պաշտպանությունը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել մանդատի գաղափարի առաջացման պատմական նախադրյալները, որոնք ձևավորվեցին Օսմանյան կայսրության պարտությունից, կայսրության փլուզումից և Հայկական հարցի միջազգային քաղաքականության օրակարգում նոր փուլ մտնելուց հետո։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ պատերազմի ավարտից հետո Հայաստանի ապագայի հարցը քննարկվում էր ոչ միայն հայ քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, այլև հաղթող տերությունների, միջազգային կազմակերպությունների և դիվանագիտական շրջանակների մակարդակներում։ Մանդատային համակարգը դիտարկվում է որպես այդ ժամանակաշրջանի միջազգային քաղաքականության գործիք, որի միջոցով նախատեսվում էր որոշ տարածքների կառավարումն ու պետականաշինության գործընթացը վստահել ավելի զարգացած պետություններին՝ մինչև տեղական կառավարման լիարժեք ինքնուրույնության հասնելը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի նկատմամբ մանդատ ստանձնելու հնարավոր թեկնածուների և նրանց քաղաքական շահերի ուսումնասիրությունը։ Այդ համատեքստում կարող են քննարկվել ԱՄՆ-ի, եվրոպական տերությունների և այլ միջազգային դերակատարների դիրքորոշումները, ինչպես նաև այն պատճառները, որոնք ազդեցին Հայաստանի մանդատի գաղափարի իրականացման հնարավորությունների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի անվտանգության խնդրին, սահմանների որոշմանը, հայ փախստականների և ցեղասպանությունից վերապրածների պաշտպանության հարցերին, տնտեսական վերականգնմանը և պետական կառավարման ինստիտուտների ձևավորմանը։ Մանդատի կողմնակիցների տեսանկյունից միջազգային հովանավորությունը կարող էր դիտարկվել որպես Հայաստանի պետականության ամրապնդման և արտաքին վտանգներից պաշտպանության միջոց, մինչդեռ դրա հակառակորդները կարող էին մտահոգություններ ունենալ ինքնիշխանության սահմանափակման, ֆինանսական ծախսերի և տարածաշրջանային քաղաքական բարդությունների վերաբերյալ։ Հետազոտության կարևոր աղբյուրագիտական ուղղություն կարող են կազմել դիվանագիտական փաստաթղթերը, միջազգային համաժողովների նյութերը, քաղաքական գործիչների հայտարարությունները, մամուլի հրապարակումները և Հայաստանի ապագայի վերաբերյալ միջազգային քննարկումները։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր ձևավորվում Հայաստանի նկատմամբ միջազգային պատասխանատվության գաղափարը և ինչպիսի քաղաքական ու իրավական սահմանափակումների էր այն բախվում։ Աշխատությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև Սևրի պայմանագրի, Հայաստանի Հանրապետության միջազգային կարգավիճակի և ԱՄՆ-ի կողմից Հայաստանի մանդատը ստանձնելու վերաբերյալ քննարկումների ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ այն թույլ է տալիս գնահատել, թե ինչու այդ նախագիծը չվերածվեց երկարաժամկետ գործող միջազգային կառավարման համակարգի և ինչպես հետագա աշխարհաքաղաքական զարգացումները փոխեցին Հայաստանի հարցի միջազգային ընկալումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել Հայկական հարցի, Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո միջազգային հարաբերությունների, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության, դիվանագիտության պատմության և միջազգային իրավունքի պատմության մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Հայաստանի համար միջազգային մանդատի գաղափարի քաղաքական էությունը, դրա առաջացման պատճառները, միջազգային դերակատարների դիրքորոշումները և իրականացման խոչընդոտները՝ այն դիտարկելով Առաջին աշխարհամարտից հետո ձևավորված միջազգային համակարգի և Հայկական հարցի լայն համատեքստում։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Սիմոն Վրացյանի հասարակական, քաղաքական և պետական գործունեության բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով 20-րդ դարի առաջին կեսի հայ ազգային-քաղաքական պատմության և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ձևավորման ու գործունեության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում նրա քաղաքական աշխարհայացքի ձևավորումը, կուսակցական և հասարակական գործունեությունը, պետական կառավարման համակարգում ունեցած մասնակցությունը, ինչպես նաև հետագա տարիների հրապարակախոսական, կրթական և կազմակերպական աշխատանքն են։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նրա կրթական և մտավոր ձևավորման միջավայրին, հասարակական կյանքում ներգրավվելուն և հայկական մամուլի հետ ունեցած երկարատև կապերին։ Վրացյանը տարբեր ժամանակներում զբաղվել է խմբագրական և լրագրողական գործունեությամբ, իսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին մասնակցել է հայկական հասարակական ու կազմակերպական գործընթացներին։ Հայաստանի անկախ պետականության ստեղծումից հետո նրա գործունեությունը տեղափոխվել է պետական կառավարման դաշտ․ նա ընտրվել է խորհրդարանի անդամ, զբաղեցրել նախարարական պաշտոն և 1920 թվականի նոյեմբերին ստանձնել Հայաստանի Առաջին Հանրապետության կառավարության ղեկավարի պաշտոնը։ Նրա վարչապետության շրջանը համընկել է հանրապետության համար ծայրահեղ ծանր ռազմաքաղաքական իրավիճակի և իշխանության փոխանցման գործընթացի հետ, ինչի պատճառով այդ փուլը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նրա պետական գործունեության ուսումնասիրության մեջ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննվել պետական կառավարման, արտաքին հարաբերությունների, սոցիալ-տնտեսական խնդիրների և ներքաղաքական հարաբերությունների վերաբերյալ նրա մոտեցումները՝ դրանք համադրելով ժամանակաշրջանի փաստաթղթերի և այլ գործիչների դիրքորոշումների հետ։ Առանձին ուշադրության է արժանի 1921 թվականի իրադարձություններին նրա մասնակցությունը և հետագայում Հայաստանից դուրս շարունակված քաղաքական ու հասարակական գործունեությունը։ Տարագրության տարիներին նա պահպանել է ակտիվ մասնակցությունը հայկական հասարակական կյանքին՝ զբաղվելով քաղաքական, խմբագրական, կրթական և պատմագիտական աշխատանքով։ Նրա գրական ու հուշագրական ժառանգությունը կարևոր աղբյուրային նշանակություն ունի Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և ժամանակաշրջանի քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար, սակայն որպես անմիջական մասնակցի շարադրանք՝ այն նաև պահանջում է աղբյուրագիտական քննադատություն և համադրում այլ վկայությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նրա պետական գործչի, կուսակցական գործչի, հրապարակախոսի և պատմական իրադարձությունների հուշագրողի դերերի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Այս տեսանկյունից նրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ոչ միայն մեկ գործչի քաղաքական կենսագրության, այլև հայկական պետականության վերականգնման, Առաջին Հանրապետության կառավարման փորձի, խորհրդայնացման շրջանի քաղաքական զարգացումների և սփյուռքահայ հասարակական կյանքի որոշ առանցքային գործընթացների մասին։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է մասնագիտական կողմնորոշման և կարիերայի կառավարման համակարգի զարգացման տեսական, մեթոդական և կազմակերպական հիմքերի ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի ժամանակակից տեխնոլոգիաների և գործիքների մշակման ու կիրառման վրա, որոնք հնարավորություն են տալիս անհատին գիտակցված ընտրել մասնագիտությունը, գնահատել սեփական կարողությունները, հետաքրքրությունները և մասնագիտական նախասիրությունները, կողմնորոշվել կրթական հնարավորությունների ու աշխատաշուկայի պահանջների մեջ և հետևողականորեն կառավարել սեփական կարիերայի զարգացումը։ Մասնագիտական կողմնորոշումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մասնագիտության ընտրության մեկանգամյա գործողություն, այլ որպես շարունակական գործընթաց, որը կարող է ընդգրկել կրթության տարբեր աստիճանները, աշխատանքի անցումը, մասնագիտական վերապատրաստումը և կարիերայի հետագա փոփոխությունները։ Քննության են առնվում մասնագիտական կողմնորոշման հոգեբանական, մանկավարժական, սոցիալական և տնտեսական բաղադրիչները։ Անձի մասնագիտական ընտրության վրա կարող են ազդել նրա ընդունակությունները, արժեքային համակարգը, հետաքրքրությունները, անձնային առանձնահատկությունները, ընտանիքի և սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը, կրթական հնարավորությունները և աշխատաշուկայի կառուցվածքը։ Այդ գործոնների համատեղ գնահատումը հնարավորություն է տալիս մասնագիտական կողմնորոշման գործընթացը կառուցել անհատականացված սկզբունքներով՝ խուսափելով մասնագիտության ընտրությունը միայն առանձին ցուցանիշներով պայմանավորելուց։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դպրոցականների և երիտասարդների մասնագիտական ինքնորոշմանը։ Հանրակրթության ավարտական փուլերում սովորողները կանգնում են կրթական և մասնագիտական կարևոր ընտրությունների առջև, ուստի անհրաժեշտ է նրանց տրամադրել ոչ միայն մասնագիտությունների վերաբերյալ ընդհանուր տեղեկատվություն, այլև ինքնաճանաչման, որոշումների կայացման և կարիերայի պլանավորման գործիքներ։ Դիտարկվում են մասնագիտական հետաքրքրությունների և կարողությունների գնահատման մեթոդները, խորհրդատվական աշխատանքը, մասնագիտական տեղեկատվության տրամադրումը, կրթական հաստատությունների և աշխատավայրերի վերաբերյալ ճանաչողական ծրագրերը։ Կարևորվում է մասնագիտական կողմնորոշման ծառայությունների կապը իրական աշխատաշուկայի հետ։ Աշխատաշուկայի պահանջարկի և առաջարկի, մասնագիտական կառուցվածքի, զբաղվածության հնարավորությունների և գործատուների պահանջների վերաբերյալ արդիական տեղեկատվությունը հնարավորություն է տալիս կրթական և կարիերային որոշումները հիմնավորել ոչ միայն անձնական նախասիրություններով, այլև տնտեսական միջավայրի իրական պայմաններով։ Քննության է առնվում այն խնդիրը, որ մասնագիտական ընտրության վերաբերյալ տեղեկատվության պակասը կամ աշխատաշուկայի վերաբերյալ ոչ իրատեսական պատկերացումները կարող են հանգեցնել կրթության և զբաղվածության միջև անհամապատասխանության։ Այդ պատճառով արդյունավետ համակարգը պետք է ապահովի կրթության ոլորտի, զբաղվածության ծառայությունների, գործատուների և կարիերայի խորհրդատուների միջև տեղեկատվական կապ։ Առանձին տեղ է հատկացվում կարիերայի կառավարման գաղափարին։ Այն ներառում է անձի մասնագիտական նպատակների սահմանումը, հնարավորությունների գնահատումը, անհրաժեշտ գիտելիքների և հմտությունների զարգացումը, կրթական ու աշխատանքային քայլերի պլանավորումը և փոփոխվող պայմաններին հարմարվելու կարողությունը։ Ժամանակակից կարիերան դիտարկվում է որպես դինամիկ գործընթաց, որի ընթացքում մարդը կարող է փոխել աշխատանքային գործառույթները, կազմակերպությունը կամ նույնիսկ մասնագիտական ուղղությունը։ Հետևաբար կարիերայի կառավարման տեխնոլոգիան պետք է զարգացնի ոչ միայն կոնկրետ մասնագիտության ընտրության, այլև շարունակական ուսումնառության և մասնագիտական հարմարվողականության կարողություններ։ Քննության են առնվում կարիերայի պլանավորման գործիքները՝ անհատական զարգացման ծրագրերը, նպատակների ձևակերպումը, մասնագիտական կարողությունների գնահատումը, կրթական ուղիների ընտրությունը և ձեռք բերված արդյունքների պարբերական վերանայումը։ Կարևորվում է այն մոտեցումը, ըստ որի անհատը պետք է աստիճանաբար դառնա սեփական մասնագիտական զարգացման ակտիվ կազմակերպողը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կարիերայի խորհրդատվության մեթոդաբանությանը։ Խորհրդատուի խնդիրը դիտարկվում է ոչ թե որպես անձի փոխարեն մասնագիտություն ընտրելը, այլ նրան համապատասխան տեղեկատվություն և ինքնագնահատման գործիքներ տրամադրելը, տարբեր հնարավորությունների առավելություններն ու սահմանափակումները բացահայտելուն և ինքնուրույն որոշում կայացնելուն աջակցելը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում են անհատական և խմբային խորհրդատվության, հարցազրույցների, թեստավորման, ինքնագնահատման և կարիերային ծրագրերի մշակման մեթոդները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մասնագիտական կողմնորոշման և կրթական համակարգի փոխկապակցվածությանը։ Դպրոցները, նախնական և միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատությունները, բուհերը և շարունակական կրթության կառույցները կարող են մասնակցել մասնագիտական ինքնորոշման տարբեր փուլերին։ Ուսումնասիրվում է կարիերայի կենտրոնների գործունեության կազմակերպումը, դրանց գործառույթները և համագործակցությունը գործատուների ու զբաղվածության ոլորտի կառույցների հետ։ Բարձրագույն կրթության համակարգում կարիերայի ծառայությունները կարող են նպաստել ուսանողների անցմանը կրթությունից աշխատանքի՝ տրամադրելով աշխատաշուկայի վերաբերյալ տեղեկատվություն, աջակցելով մասնագիտական հմտությունների ներկայացմանը և գործատուների հետ կապերի ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը։ Էլեկտրոնային տեղեկատվական հարթակները, մասնագիտությունների և կրթական ծրագրերի տվյալների բազաները, առցանց ինքնագնահատման գործիքները և հեռավար խորհրդատվությունը կարող են ընդլայնել մասնագիտական կողմնորոշման ծառայությունների հասանելիությունը։ Թվային համակարգերի միջոցով հնարավոր է համադրել անձի կրթական և մասնագիտական հետաքրքրությունների վերաբերյալ տվյալները աշխատաշուկայի ու կրթական հնարավորությունների մասին տեղեկատվության հետ՝ աջակցելով տարբեր այլընտրանքների դիտարկմանը։ Միաժամանակ կարևորվում է տեղեկատվության հավաստիությունը, պարբերական թարմացումը և անձնական տվյալների պատշաճ պաշտպանությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև մասնագիտական կողմնորոշման գործընթացում գործատուների մասնակցությունը։ Կազմակերպությունների կողմից մասնագիտական պահանջների ներկայացումը, ուսումնական հաստատությունների հետ համագործակցությունը, պրակտիկաների և մասնագիտական ճանաչողական միջոցառումների կազմակերպումը կարող են օգնել սովորողներին ավելի հստակ պատկերացնել աշխատանքի իրական բովանդակությունը։ Կրթություն–աշխատաշուկա կապի զարգացումը հնարավորություն է տալիս նաև կրթական ծրագրերում առավել լավ հաշվի առնել մասնագիտական ոլորտների փոփոխվող պահանջները։ Առանձին նշանակություն է տրվում աշխատաշուկայում պահանջվող ընդհանուր կարողությունների զարգացմանը։ Մասնագիտական գիտելիքների հետ մեկտեղ կարևորվում են հաղորդակցությունը, թիմային աշխատանքը, խնդիրների լուծումը, ինքնուրույն սովորելու կարողությունը, թվային գրագիտությունը, ժամանակի կառավարումը և փոփոխվող պայմաններին հարմարվողականությունը։ Այդ կարողությունները դիտարկվում են որպես կարիերայի կայուն զարգացման կարևոր նախադրյալներ։ Քննության են առնվում նաև այն խմբերի մասնագիտական կողմնորոշման առանձնահատկությունները, որոնք կարող են բախվել կրթական կամ զբաղվածության լրացուցիչ դժվարությունների։ Ծառայությունների հասանելիությունը, անհատական կարիքների գնահատումը և համապատասխան աջակցության մեխանիզմների ձևավորումը կարևոր են հավասար հնարավորությունների ապահովման տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մասնագիտական կողմնորոշման ծառայությունների արդյունավետության գնահատումը։ Դիտարկվում են այնպիսի ցուցանիշներ, ինչպիսիք են մասնագիտական որոշումների գիտակցվածությունը, կրթական և մասնագիտական ընտրությունների համապատասխանությունը անձի կարողություններին ու նպատակներին, ծառայություններից օգտվողների հետագա կրթական կամ աշխատանքային առաջընթացը և տրամադրվող խորհրդատվության օգտակարության գնահատումը։ Արդյունավետության պարբերական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել համակարգի թույլ կողմերը և կատարելագործել կիրառվող մեթոդները։ Հայաստանի պայմաններում գործընթացի զարգացումը դիտարկվում է նաև պետական կառավարման, կրթության, զբաղվածության և սոցիալական քաղաքականության փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Արդյունավետ համակարգի ձևավորումը պահանջում է տարբեր կառույցների գործառույթների համակարգում, մասնագետների պատրաստում, միասնական մեթոդական մոտեցումների զարգացում և աշխատաշուկայի վերաբերյալ տեղեկատվության շարունակական թարմացում։ Կարևորվում է նաև տարածաշրջանային հասանելիության խնդիրը, որպեսզի մասնագիտական կողմնորոշման և կարիերայի կառավարման ծառայությունները հասանելի լինեն ոչ միայն խոշոր քաղաքներում, այլև տարբեր համայնքներում բնակվող սովորողներին և աշխատանք փնտրողներին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է մասնագիտական ինքնորոշման և կարիերայի կառավարման գործընթացների միասնական համակարգային դիտարկմամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ կրթական և զբաղվածության ծառայությունների կատարելագործման, կարիերային խորհրդատվության ժամանակակից մեթոդների ներդրման և անձանց կրթությունից աշխատանքի անցման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մասնագիտական կողմնորոշման, կրթության կառավարման, կարիերայի խորհրդատվության, աշխատանքի տնտեսագիտության, հոգեբանության և զբաղվածության քաղաքականության ոլորտների հետազոտողների, մանկավարժների, խորհրդատուների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Մենեջմենթ

Լաբորատորիայում որակի կառավարման համակարգը գործընթացների և կանոնների ամբողջություն է, որը ապահովում է հետազոտությունների ճշգրտությունն ու հուսալիությունը։ Այն ներառում է աշխատանքների ստանդարտացում, սարքավորումների վերահսկում, աշխատակիցների պատրաստվածություն և արդյունքների մշտական ստուգում։ Այս համակարգը հաճախ հիմնվում է միջազգային չափանիշների վրա, օրինակ՝ ISO 15189, որոնք օգնում են պահպանել բարձր որակ և վստահելիություն։ Ընդհանուր առմամբ, որակի կառավարման համակարգի նպատակը սխալների նվազեցումն է և լաբորատոր աշխատանքի արդյունավետության բարձրացումը։

Մանկավարժություն

Այս հրատարակությունը նվիրված է երեխաների պաշտպանության, դաստիարակության, կրթության, առողջության և սոցիալական բարեկեցության հիմնահարցերին՝ կազմված որպես թեմատիկ հանձնարարական գրականության ցանկ։ Այն ներկայացնում է տվյալ թեմային առնչվող գրական և տեղեկատվական աղբյուրներ, որոնք կարող են օգտակար լինել երեխաների իրավունքների, մանկության սոցիալական նշանակության, երեխայի համակողմանի զարգացման և հասարակության մեջ նրա պաշտպանության խնդիրների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակության հիմքում ընկած թեման միջազգային մակարդակով երեխաների նկատմամբ ուշադրության ուժեղացման, նրանց բարեկեցության ապահովման և մանկության հիմնախնդիրների հանրային ու պետական կարևորության ընդգծման գաղափարն է։ Գրականության ցանկը կարող է ներառել մանկավարժական, հոգեբանական, իրավական, սոցիոլոգիական և հասարակագիտական բնույթի աշխատություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տարբեր տեսանկյուններից ուսումնասիրել երեխայի զարգացման պայմանները, կրթության և դաստիարակության կազմակերպումը, ընտանիքի ու հասարակության դերը, ինչպես նաև երեխաների իրավունքների պաշտպանության հարցերը։ Նման մատենագիտական հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է թեմատիկ հետազոտություն իրականացնող ուսանողների, մանկավարժների, գրադարանավարների, սոցիալական ոլորտի մասնագետների և երեխաների հետ աշխատող այլ անձանց համար, քանի որ այն համակարգված կերպով ուղղորդում է ընթերցողին համապատասխան գրականության որոնման և ընտրության հարցում։ Նյութը կարող է ծառայել նաև որպես օժանդակ աղբյուր՝ երեխաների սոցիալական կարգավիճակի, նրանց կրթական ու մշակութային զարգացման, մանկության պաշտպանության միջազգային մոտեցումների և այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված հասարակական նախաձեռնությունների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակության պատմական համատեքստը այն դարձնում է հետաքրքիր նաև XX դարի երկրորդ կեսի մանկության հիմնախնդիրների նկատմամբ միջազգային ուշադրության զարգացման և երեխաների պաշտպանության ոլորտում ձևավորված գաղափարների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Գյուղատնտեսություն

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, մասնագետների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը ժամանակակից գյուղատնտեսական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոտեխնիկային, հողագիտությանը, ոռոգման համակարգերին, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական մեքենայացմանը և գյուղատնտեսության տնտեսագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով ոլորտի գիտատեխնիկական զարգացման արդի միտումները և կիրառական նոր մոտեցումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված և հուսալի ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և արտադրական պրակտիկայի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական և գործնական արժեքը և կիրառել այն ոլորտի զարգացման նպատակներով։