Նախահամագումարյան սոցմրցումը և գրադարանները: (Հանձնարարականներ)

Մաթեմատիկա

Այս աստղաֆիզիկական հետազոտությունը նվիրված է թույլ հոսքի խտություններով արտագալակտիկ ռադիոաղբյուրների ուսումնասիրությանը 0.1–7.7 ԳՀց հաճախականությունների տիրույթում՝ ժամանակակից ռադիոաստղագիտական դիտարկումների և տվյալների վերլուծության հիման վրա։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ռադիոաղբյուրների սպեկտրալ հատկությունները, էներգետիկ բնութագրերը և տարածական բաշխման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը գալակտիկաների ակտիվ միջուկների և տիեզերական կառուցվածքների էվոլյուցիայի հետ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է թույլ ազդանշանների հայտնաբերման մեթոդները, աղմուկի նվազեցման տեխնիկաները և ճառագայթման սպեկտրալ ինդեքսների հաշվարկման մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմահաճախական դիտարկումների համադրմանը, տվյալների կալիբրացման խնդիրներին և ռադիոինտերֆերոմետրիայի կիրառությանը՝ բարձր լուծաչափով քարտեզագրման համար։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև արտագալակտիկ աղբյուրների ֆիզիկական մոդելները՝ ներառյալ սինքրոտրոնային ճառագայթման մեխանիզմները և մագնիսական դաշտերի դերը։ Հետազոտության արդյունքները կարևոր են տիեզերաբանության, ռադիոաստղագիտության և բարձր էներգիաների աստղաֆիզիկայի ոլորտների համար՝ նպաստելով տիեզերքի խորը կառուցվածքի և գալակտիկական էվոլյուցիայի ավելի ճշգրիտ ընկալմանը։

Այլ առարկաներ

Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմության, աշխարհագրության, հասարակական-քաղաքական կյանքի, հայ լեզվաբանության, գրականագիտության, արվեստի, Հայաստանի բնության, բնական ռեսուրսների, ժողովրդական տնտեսության, Հայաստանում ճշգրիտ գիտությունների զարգացման պատմության վերաբերյալ նոր գրքերի ցանկ Հրատ.՝ Ալ. Մյասնիկյանի անվան պետական գրադարանի ինֆորմացիայի և մատենագիտության բաժին, Երևան, 1979, 8 էջ [src=123456789/12035] [dspace.nla.am]

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Գրականություն

Սոցիալ-հոգեբանական արձակ պատմվածք է, որտեղ հեղինակը պատկերում է մարդկային խոցելիությունը, կյանքի դժվարությունների ազդեցությունը անհատի վրա և հասարակության վերաբերմունքը թույլ կամ հաշմանդամ դարձած մարդու նկատմամբ։ Գործի կենտրոնում է մի կերպար, որը ֆիզիկական սահմանափակման պատճառով ստիպված է շարժվել հենակներով, և հենց այդ վիճակը դառնում է ոչ միայն արտաքին դժվարության, այլ նաև հոգեբանական փորձության աղբյուր։ Նար-Դոսը մանրամասն ներկայացնում է հերոսի ներաշխարհը՝ նրա ամոթի, ինքնազգացողության, արժանապատվության և հասարակության կողմից ընդունվելու կամ մերժվելու զգացումները։ Ստեղծագործության միջոցով բացահայտվում է նաև հասարակության վերաբերմունքը նման մարդկանց նկատմամբ՝ երբեմն կարեկցող, երբեմն անտարբեր կամ նույնիսկ դաժան, ինչը ուժեղացնում է սոցիալական քննադատության շերտը։ Գործում կարևոր է նաև մարդու ներքին ուժի գաղափարը՝ ցույց տալով, որ ֆիզիկական սահմանափակումը չի ոչնչացնում մարդու արժանապատվությունը կամ ներքին արժեքը։ Լեզուն պարզ է, իրականիստական և հոգեբանական նուրբ դիտարկումներով հագեցած, ինչը Նար-Դոսի ոճին բնորոշ է։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Իրանի Իսլամական Հանրապետության ազգային նավթաքիմիական ոլորտի արտադրանքի արտահանման ծավալների ավելացման համար առավել նպատակահարմար ռազմավարության ընտրության ուսումնասիրությանը։ Աշխատության հիմքում նավթաքիմիական արտադրանքի միջազգային շուկաներում մրցունակության բարձրացման, արտահանման ներուժի արդյունավետ օգտագործման և արտաքին շուկաներում կայուն դիրքավորման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նավթաքիմիական արդյունաբերության արտադրական հնարավորությունները, արտահանվող ապրանքների կառուցվածքը, հիմնական արտաքին շուկաները, միջազգային պահանջարկը, գնային և մրցակցային միջավայրը, ինչպես նաև արտահանման վրա ազդող տնտեսական և քաղաքական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմավարական այլընտրանքների համեմատությանը և այնպիսի մոտեցման ընտրությանը, որը կարող է նպաստել արտահանման աշխարհագրության ընդլայնմանը, նոր շուկաների ներթափանցմանը, արտադրանքի տեսականու զարգացմանը և միջազգային մրցունակության ամրապնդմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև արտաքին առևտրի սահմանափակումներին, շուկաների փոփոխվող պահանջներին, լոգիստիկ խնդիրներին, միջազգային մրցակիցների ազդեցությանը և նավթաքիմիական արտադրանքի ավելացված արժեքի բարձրացման հնարավորություններին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռազմավարական կառավարման գործիքների կիրառումը՝ ներքին և արտաքին միջավայրի գնահատման, ուժեղ և թույլ կողմերի բացահայտման, հնարավորությունների ու սպառնալիքների վերլուծության և տարբեր ռազմավարական ուղղությունների արդյունավետության համեմատության նպատակով։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ արտահանման քաղաքականության կատարելագործման, թիրախային շուկաների ընտրության, արտադրանքի մրցակցային առավելությունների ձևավորման և միջազգային շուկայում երկարաժամկետ դիրքի ամրապնդման համար։ Աշխատությունը հատկապես օգտակար է տնտեսագիտության, միջազգային առևտրի, մարքեթինգի, ռազմավարական կառավարման և նավթաքիմիական արդյունաբերության ոլորտներով հետաքրքրվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի հասարակական, տնտեսական և քաղաքական կյանքի ուսումնասիրությանը 1929 թվականի խորքային վերափոխումների համատեքստում։ Քննության կենտրոնում խորհրդային տնտեսական և սոցիալական քաղաքականության փոփոխություններն են, որոնք կապված էին արագացված արդյունաբերականացման, գյուղատնտեսության կոլեկտիվացման, տնտեսության կենտրոնացված կառավարման ընդլայնման և հասարակական հարաբերությունների վերակազմավորման հետ։ Ուսումնասիրվում է հանրապետության տնտեսության վիճակը, արդյունաբերական արտադրության զարգացման ուղղությունները, նոր արտադրական կարողությունների ստեղծման քաղաքականությունը, կապիտալ ներդրումների նշանակությունը և աշխատուժի կառուցվածքում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գյուղատնտեսությանը, որտեղ պետական քաղաքականության փոփոխությունը էական ազդեցություն էր ունենում գյուղացիական տնտեսությունների կազմակերպման ձևերի, հողօգտագործման, արտադրության կառավարման և գյուղական հասարակության սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Դիտարկվում են կոլեկտիվ տնտեսությունների ձևավորման սկզբնական գործընթացները, դրանց նկատմամբ գյուղացիության տարբեր խմբերի վերաբերմունքը և գյուղի ավանդական տնտեսական կառուցվածքի վերափոխման հետ կապված հակասությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական կառավարման և կուսակցական մարմինների դերակատարության ուսումնասիրությունը՝ տնտեսական ծրագրերի իրականացման, արտադրական ռեսուրսների կենտրոնացման և հասարակական կյանքի վերահսկման համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև աշխատավորության սոցիալական վիճակին, քաղաքային բնակչության աճին, աշխատանքային հարաբերությունների փոփոխությանը և նոր տնտեսական քաղաքականությունից կենտրոնացված պլանային համակարգին անցնելու հետևանքներին։ Մշակութային և կրթական գործընթացները դիտարկվում են սոցիալական վերափոխումների ընդհանուր միջավայրում՝ ուշադրություն դարձնելով գրագիտության տարածմանը, մասնագիտական կադրերի պատրաստմանը և նոր հասարակական արժեքների հաստատմանն ուղղված քաղաքականությանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այդ փոփոխությունների հակասական կողմերը՝ վարչական մեթոդների ուժեղացումը, տնտեսական և սոցիալական ճնշումները և հասարակության տարբեր խմբերի առջև առաջացած դժվարությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս 1929 թվականը դիտարկել որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր անցումային փուլ՝ բացահայտելով տնտեսական կառուցվածքի, գյուղատնտեսության, արդյունաբերության, պետական կառավարման և հասարակական հարաբերությունների վերափոխումների փոխկապակցված բնույթը։