Ներդրումային գործունեության մեջ լիզինգի զարգացման հիմնախնդիրները ՀՀ-ում

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է անգլալեզու առցանց հաղորդագրություններում հապավումների և համառոտագրությունների լեզվաոճական առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ դիտարկելով դրանք որպես ժամանակակից թվային հաղորդակցության կարևոր բաղադրիչ։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ ինտերնետային միջավայրում ձևավորված հաղորդակցական արագությունը և սահմանափակ նշանային տարածքը նպաստում են տարբեր տիպի կրճատումների լայն կիրառմանը՝ ներառյալ բառային հապավումները, սկզբնատառային ձևերը և խոսակցական սլենգային կրճատումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց ոճական գործառույթներին՝ էմոցիոնալ արտահայտչականության բարձրացում, հաղորդագրության արագացում, խմբային նույնականության ձևավորում և ոչ պաշտոնական հաղորդակցության տոնայնության ստեղծում։ Աշխատությունում վերլուծվում է նաև համատեքստի դերը հապավումների ընկալման գործընթացում, քանի որ դրանց իմաստը հաճախ կախված է սոցիալական միջավայրից, հաղորդակցական իրավիճակից և խոսողների փոխհարաբերություններից։ Միաժամանակ դիտարկվում են տարբեր առցանց հարթակներում՝ սոցիալական ցանցերում, չատերում և ֆորումներում հապավումների կիրառման տարբերությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը լեզվի զարգացման և նորմատիվ համակարգի վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հապավումներն ու համառոտագրությունները ժամանակակից անգլալեզու առցանց հաղորդակցության մեջ ոչ միայն լեզվական տնտեսման միջոց են, այլև կարևոր ոճական և սոցիալ-լեզվական գործիքներ։

Պատմություն

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Հայոց ցեղասպանությունը ոչ միայն որպես պատմական իրադարձություն, այլ նաև որպես ազգային և համամարդկային հիշողության կարևոր բաղադրիչ։ Այն անդրադառնում է Օսմանյան կայսրությունում իրականացված զանգվածային բռնություններին, տեղահանություններին և հայ ժողովրդի կորստին՝ ներկայացնելով քաղաքական, սոցիալական և պատմական այն պայմանները, որոնք հանգեցրին ողբերգությանը։ Գրքում մեծ ուշադրություն է դարձվում հիշողության պահպանման, պատմական արդարության և ցեղասպանության ճանաչման խնդիրներին՝ ցույց տալով, թե ինչպես է այս թեման փոխանցվել սերունդներին և դարձել ազգային ինքնության կարևոր մաս։ Հեղինակը քննարկում է նաև վկայությունների, հուշագրությունների, արխիվային նյութերի և մշակութային հիշողության դերը, ինչպես նաև միջազգային արձագանքներն ու ցեղասպանագիտության մեջ Հայոց ցեղասպանության տեղը։ Ստեղծագործությունը միավորում է պատմագիտական վերլուծությունը և հիշողության ուսումնասիրությունը՝ ներկայացնելով ոչ միայն անցյալի փաստերը, այլ նաև դրանց ազդեցությունը ներկայի հասարակական, քաղաքական և մշակութային գործընթացների վրա։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է պատմաբանների, ուսանողների, հետազոտողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են խորությամբ հասկանալ Հայոց ցեղասպանության պատմական նշանակությունն ու հիշողության պահպանման կարևորությունը։

Սոցիոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երկրորդ կեսի արևմտյան սոցիոլոգիական մտքում քաղաքացիական հասարակության վերաբերյալ տեսական պատկերացումների ձևավորման, վերաիմաստավորման և զարգացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքացիական հասարակությունը դիտարկվում է որպես պետության, անհատի, սոցիալական խմբերի և հասարակական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունները մեկնաբանելու կարևոր տեսական հասկացություն։ Ուշադրություն է հատկացվում այն սոցիալական ու մտավոր պայմաններին, որոնց ազդեցությամբ քաղաքացիական հասարակության գաղափարը նոր նշանակություն ձեռք բերեց հետպատերազմյան ժամանակաշրջանի արևմտյան հասարակագիտական քննարկումներում։ Քննվում են տարբեր սոցիոլոգիական մոտեցումներ, որոնցում քաղաքացիական հասարակությունը կարող է ներկայացվել որպես պետական կառույցներից հարաբերականորեն ինքնուրույն հասարակական հարաբերությունների, միավորումների, նախաձեռնությունների և հաղորդակցական տարածքների ամբողջություն։ Կարևորվում են անհատի ինքնավարության, հասարակական մասնակցության, կամավոր միավորումների, հանրային ոլորտի, սոցիալական վստահության, համերաշխության և հասարակական ինքնակազմակերպման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետության և քաղաքացիական հասարակության հարաբերակցության տարբեր մեկնաբանություններին՝ բացահայտելով դրանց տեսական հիմքերը և հասարակության կառուցվածքի վերաբերյալ տարբեր պատկերացումները։ Հետազոտության մեջ կարող են համադրվել կառուցվածքային-գործառութային, կոնֆլիկտաբանական, նեոմարքսիստական, հաղորդակցական և այլ տեսական ուղղություններ՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են տարբեր դպրոցներ մեկնաբանել հասարակական կազմակերպությունների, սոցիալական շարժումների և հանրային հաղորդակցության դերը։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են XX դարի երկրորդ կեսին տարածում ստացած նոր սոցիալական շարժումները, որոնց գործունեությունը նպաստեց հասարակական մասնակցության և ինքնակազմակերպման վերաբերյալ տեսությունների վերանայմանը։ Քննվում է նաև հանրային ոլորտի գաղափարը՝ որպես քաղաքացիների միջև հաղորդակցության, հասարակական խնդիրների քննարկման և ընդհանուր հետաքրքրությունների ձևակերպման միջավայր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սոցիալական կապիտալի, վստահության, հասարակական ցանցերի և կամավոր մասնակցության վերաբերյալ տեսական մոտեցումներին, որոնց միջոցով փորձ է արվում բացատրել հասարակական համագործակցության կայունությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գլոբալացման, տեղեկատվական հասարակության ձևավորման և պետական կառավարման փոփոխությունների ազդեցությանը քաղաքացիական հասարակության տեսական ընկալումների վրա։ Տարբեր հեղինակների ու դպրոցների հայեցակարգերի համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց ընդհանրությունները, տարբերությունները և պատմական զարգացումը՝ առանց որևէ մոտեցման գերակայությունը կանխադրելու։ Աշխատությունը նպաստում է ժամանակակից սոցիոլոգիական տեսության մեջ քաղաքացիական հասարակության հասկացության բազմաշերտ բովանդակության ըմբռնմանը և կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սոցիոլոգիայի, սոցիալական տեսության, քաղաքական սոցիոլոգիայի և հասարակագիտական մտքի պատմության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Քաղաքագիտություն

«Արագացումը կուսակցության ստրատեգիական կուրսն է. ՍՄԿԿ 27-րդ և ՀԿԿ 28-րդ համագումարի նյութերը» թեմայով գրականության հանձնարարական ցանկը ներառում է Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության (ՍՄԿԿ) 27-րդ համագումարի և Հայաստանի Կոմունիստական կուսակցության (ՀԿԿ) 28-րդ համագումարի նյութերի հիման վրա կազմված փաստաթղթերի, ելույթների, բանաձևերի, հաշվետվությունների և դրանց գիտական մեկնաբանությունների ընտրանին, որոնք արտացոլում են 1980-ական թվականների երկրորդ կեսի քաղաքական բարեփոխումների՝ «արագացման» (ускорение) և հետագայում վերակառուցման (պերեստրոյկա) գաղափարական հիմքերը։ Այս գրականության ցանկում ընդգրկվում են համագումարների պաշտոնական զեկույցները, ԿՊԿ Կենտկոմի որոշումները, կուսակցական մամուլում հրապարակված վերլուծական հոդվածները, ինչպես նաև խորհրդային տնտեսության և կառավարման բարեփոխումների վերաբերյալ գիտական ուսումնասիրություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 27-րդ համագումարում առաջ քաշված սոցիալ-տնտեսական զարգացման արագացման ռազմավարությանը, որը նպատակ ուներ բարձրացնել արտադրողականությունը, տեխնոլոգիական մակարդակը և կառավարման արդյունավետությունը, ինչպես նաև ՀԿԿ 28-րդ համագումարի նյութերին, որտեղ այդ քաղաքական գիծը տեղայնացվել էր Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական զարգացման խնդիրների համատեքստում։ Հանձնարարական ցանկերում ներառվում են նաև մարքսիստ-լենինյան տեսության արդի մեկնաբանություններ, կուսակցական կրթության համար նախատեսված ձեռնարկներ և խորհրդային տնտեսագիտական վերլուծություններ, որոնք օգնում են հասկանալ այդ ժամանակաշրջանի գաղափարական և քաղաքական մոտեցումները։ Ընդհանուր առմամբ, այս գրականության ընտրանին ծառայում է որպես աղբյուր կուսակցական ռազմավարության ուսումնասիրության, խորհրդային քաղաքական համակարգի գործունեության վերլուծության և պատմական զարգացումների գիտական գնահատման համար։

Աշխարհագրություն

Գրքում ուսումնասիրվում են մեքենայական արտանետումների ազդեցությունը լեռնային շրջաններում օդի որակի վրա և դրանց նվազեցման հնարավոր լուծումները, վերլուծվում են լեռնային տարածքների բնագիտական առանձնահատկությունները՝ օդափոխության և աղտոտիչների կոնցենտրացիայի առումով, դիտարկվում են տրանսպորտային միջոցների տարբեր տեսակների արտանետումների բնութագրերը և դրանց տարածման մոդելները լեռնային միջավայրում, ներկայացվում են մոնիթորինգի մեթոդներ, աղտոտման գնահատման մաթեմատիկական մոդելներ և կանխարգելիչ միջոցառումների արդյունավետություն, առաջարկվում են տեխնիկական, կազմակերպչական և քաղաքական լուծումներ՝ օդի պաշտպանությունն ապահովելու համար, շեշտադրվում է տրանսպորտի կառավարման, ճանապարհաշինության և տեխնոլոգիական միջոցների ներդրման դերը, գիրքը համադրում է էկոլոգիական գիտելիքները, տեխնոլոգիական մոտեցումները և վարչական կառավարման մեխանիզմները՝ նպաստելով լեռնային շրջաններում կայուն զարգացման և մարդու առողջության պահպանման համար օդի որակի պաշտպանությանը։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է նախնական մասնագիտական կրթության համակարգում մասնագետների պատրաստման որակի բարձրացման խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կրթական բարեփոխումների, աշխատաշուկայի փոփոխվող պահանջների և մասնագիտական կարողությունների ձևավորման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում մասնագետների պատրաստման որակը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ հասկացություն, որը ներառում է սովորողների տեսական գիտելիքները, գործնական հմտությունները, մասնագիտական կարողությունները, աշխատանքային մշակույթը և հետագա մասնագիտական գործունեությանը պատրաստվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կրթության բովանդակության արդիականացմանը, ուսումնական ծրագրերի և մասնագիտական չափորոշիչների կատարելագործմանը, ինչպես նաև դրանց համապատասխանեցմանը տնտեսության տարբեր ոլորտներում ձևավորվող պահանջներին։ Քննվում են ուսուցման կազմակերպման ավանդական և նոր մոտեցումները, գործնական պարապմունքների նշանակությունը, արտադրական ուսուցման արդյունավետությունը և իրական աշխատանքային միջավայրի հետ կրթական գործընթացի կապի ամրապնդման հնարավորությունները։ Կարևորվում է կրթական հաստատությունների և գործատուների համագործակցությունը, քանի որ մասնավոր ու արտադրական հատվածների մասնակցությունը կարող է նպաստել պահանջված մասնագիտական հմտությունների հստակեցմանը, պրակտիկայի կազմակերպմանը և շրջանավարտների զբաղվածության հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դասավանդող և արտադրական ուսուցման մասնագետների մասնագիտական պատրաստվածության գնահատումը, նրանց շարունակական վերապատրաստման անհրաժեշտությունը և ժամանակակից տեխնոլոգիաների ու աշխատանքային մեթոդների յուրացումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նյութատեխնիկական բազայի զարգացմանը, արհեստանոցների և լաբորատորիաների համապատասխանեցմանը մասնագիտական ուսուցման պահանջներին, ինչպես նաև ժամանակակից սարքավորումների կիրառմանը։ Քննվում են մասնագիտական կրթության որակի գնահատման և վերահսկման մեխանիզմները՝ սովորողների ձեռք բերած կարողությունների, ուսումնական արդյունքների և շրջանավարտների մասնագիտական պատրաստվածության տեսանկյունից։ Կարևորվում է այնպիսի գնահատման համակարգի ձևավորումը, որը հնարավորություն է տալիս որոշել ոչ միայն տեսական գիտելիքների մակարդակը, այլև իրական աշխատանքային խնդիրներ լուծելու կարողությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև մասնագիտական կողմնորոշման, կրթության մատչելիության, մասնագիտությունների նկատմամբ սովորողների հետաքրքրության և արհեստագործական կրթության հասարակական ընկալման հետ կապված հարցերը։ Բարեփոխումների արդյունավետությունը դիտարկվում է կրթական կառավարման, ֆինանսավորման, չափորոշիչների, սոցիալական գործընկերության և աշխատաշուկայի հետ փոխգործակցության միասնական համակարգում։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մասնագետների պատրաստման որակի վրա ազդող հիմնական գործոնները և հիմնավորելու կրթական գործընթացի կատարելագործման ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել մասնագիտական կրթության կառավարման, մանկավարժության, կրթական քաղաքականության, աշխատանքի շուկայի և արհեստագործական ուսուցման զարգացման հարցերով զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու կրթության կազմակերպիչների համար։