Ներքաղաքական իրադրությունն Իրանում Մահմուդ Ահմադինեժադի կառավարման տարիներին (2005-2013 թթ.)

Журналистика

Այս աշխատանքը քննադատական վերլուծության շրջանակում ուսումնասիրում է հայ-թուրքական փոխհարաբերությունների արտացոլումը հայ ժամանակակից մամուլում 1990-2010 թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով լրատվամիջոցների գաղափարական, քաղաքական և տեղեկատվական դերակատարումը հետխորհրդային Հայաստանի արտաքին քաղաքական ընկալումների ձևավորման գործընթացում։ Հետազոտության մեջ մամուլը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության փոխանցման միջոց, այլև որպես հասարակական կարծիքի ձևավորման ակտիվ գործոն, որը տարբեր ժամանակահատվածներում տարբեր կերպ է մեկնաբանել Հայաստանի և Թուրքիայի միջև հարաբերությունների զարգացումները՝ կախված տարածաշրջանային քաղաքական իրադարձություններից, Ղարաբաղյան հակամարտության ընթացքից և դիվանագիտական նախաձեռնություններից։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ 1990-ականների սկզբին մամուլում գերակշռում էին հարաբերությունների հնարավոր կարգավորման և դիվանագիտական բացման հույսերը, մինչդեռ 1990-ականների կեսերից և հատկապես 2000-ականներին ավելի ուժեղացավ քննադատական և անվստահական դիսկուրսը՝ պայմանավորված սահմանների փակ վիճակով, պատմական հիշողության խնդիրներով և անվտանգության ընկալումներով։ Վերլուծվում են նաև մեդիա դիսկուրսի տարբեր շերտերը՝ պաշտոնական թերթերի, անկախ լրատվամիջոցների և վերլուծական հրապարակումների միջև առկա տարբերություններով, որոնք հաճախ արտահայտում էին քաղաքական ուժերի և հասարակական խմբերի հակադիր դիրքորոշումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական և գաղափարական միջոցներին, որոնց միջոցով մամուլը կառուցում է «մենք-նրանք» հակադրությունը, ձևավորում է ազգային ինքնության և արտաքին վտանգի պատկերներ, ինչպես նաև ազդում է հանրային ընկալումների վրա՝ դառնալով քաղաքական սոցիալականացման կարևոր հարթակ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը եզրակացնում է, որ 1990-2010 թվականների հայ մամուլը հայ-թուրքական հարաբերությունների հարցում ունեցել է երկակի դեր՝ միաժամանակ արտացոլելով քաղաքական իրողությունները և ակտիվորեն մասնակցելով դրանց իմաստավորման ու հանրային ընկալման ձևավորմանը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի գերմանական գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Հայնրիխ Բյոլի փոքրածավալ արձակ ստեղծագործությունների գրականագիտական ուսումնասիրությանը՝ դրանց գաղափարական, գեղարվեստական, կառուցվածքային և ոճական առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Հետազոտության առանցքում են գրողի պատմվածքներն ու կարճ արձակ ստեղծագործությունները, որոնցում արտացոլվում են հետպատերազմյան գերմանական հասարակության սոցիալական, բարոյական և հոգեբանական հիմնախնդիրները, անհատի ներաշխարհի հակասությունները, մարդկային հարաբերությունների բարդությունները և հասարակական արժեքների վերաիմաստավորման գործընթացները։ Անդրադարձ է կատարվում Բյոլի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորմանը, նրա գրական ժառանգության զարգացման հիմնական ուղղություններին և գերմանական հետպատերազմյան գրականության մեջ ունեցած նշանակությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի և դրա հետևանքների գեղարվեստական արտացոլմանը, պատերազմի պայմաններում մարդկային արժանապատվության պահպանման, բարոյական պատասխանատվության, խղճի, կարեկցանքի և մարդասիրության գաղափարներին։ Քննարկվում են գրողի փոքր արձակին բնորոշ թեմատիկ առանձնահատկությունները, մասնավորապես հասարակ մարդու առօրյա կյանքը, սոցիալական անարդարությունը, նյութական և հոգևոր արժեքների հակադրությունը, անհատի օտարացումը, հասարակական անտարբերությունը և բարոյական ընտրության հիմնախնդիրները։ Կարևորվում է Բյոլի ստեղծագործություններում ներկայացվող մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների բազմակողմանի պատկերումը, սոցիալական պայմանների ազդեցությունը անհատականության ձևավորման վրա և հասարակական համակարգերի նկատմամբ գրողի քննադատական վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրվում են փոքրածավալ արձակի ժանրային առանձնահատկությունները, պատմվածքի կառուցվածքային կազմակերպումը, սյուժեի զարգացման սկզբունքները, կերպարների համակարգը, ժամանակի և տարածության գեղարվեստական ընկալումը, ինչպես նաև պատումի ձևավորման լեզվաոճական միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում Բյոլի արձակին բնորոշ հակիրճությանը, արտահայտչական զսպվածությանը, առօրյա մանրամասների խորհրդանշական նշանակությանը, երկխոսությունների կառուցման առանձնահատկություններին և ենթատեքստի միջոցով գաղափարական բովանդակության բացահայտմանը։ Դիտարկվում են հեգնանքի, երգիծանքի, հակադրության, խորհրդանշական պատկերների և հոգեբանական մանրամասների կիրառման եղանակները, որոնց միջոցով գրողը ներկայացնում է հասարակական հակասությունները և մարդկային վարքագծի բարոյական կողմերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Բյոլի ստեղծագործություններում քրիստոնեական բարոյականության, կրոնական մտածողության, անհատի ազատության և սոցիալական պատասխանատվության գաղափարների արտահայտմանը՝ հաշվի առնելով գրողի քննադատական վերաբերմունքը հասարակական կեղծավորության և ձևական բարեպաշտության նկատմամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել «Ճամփորդ, երբ դու Սպա գաս...», «Իմ թանկարժեք ոտքը», «Ծիծաղողը», «Կամուրջի մոտ» և այլ պատմվածքներ, որոնցում առանձնահատուկ արտահայտչականությամբ ներկայացվում են պատերազմի հետևանքները, մարդկային ճակատագրերը, հասարակության բարոյական հակասությունները և անհատի ներքին ապրումները։ Կարևորվում է նաև գրողի փոքր արձակի կապը նրա վիպական ստեղծագործության հետ, թեմատիկ և գաղափարական շարունակականությունը, ինչպես նաև կարճ պատմողական ձևերի դերը նրա գեղարվեստական մտածողության զարգացման գործընթացում։ Ուսումնասիրվում են Բյոլի ստեղծագործությունների տեղն ու նշանակությունը «փլատակների գրականության» ձևավորման և զարգացման համատեքստում, հետպատերազմյան գերմանական գրականության գեղագիտական որոնումները և գրողի արձակի ազդեցությունը ժամանակակից եվրոպական գրական մտածողության վրա։ Աշխատության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս խորությամբ հասկանալու Բյոլի փոքր արձակի գաղափարական բազմաշերտությունը, գեղարվեստական ինքնատիպությունը, հոգեբանական խորությունը և մարդասիրական ուղղվածությունը։ Այն կարևոր նշանակություն ունի գերմանական գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության, արձակի պոետիկայի և գրական ժանրերի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, գերմանագիտության մասնագետների, թարգմանիչների, ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների, ինչպես նաև XX դարի եվրոպական գրականությամբ, հետպատերազմյան արձակով և համաշխարհային գրականության զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար:

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակային իմաստ արտահայտող շարահյուսական կառուցվածքների հոմանիշային հարաբերությունների ուսումնասիրությանը ժամանակակից անգլերենում։ Ներկայացվում են ժամանակային կապերի արտահայտման տարբեր քերականական միջոցները, դրանց կառուցվածքային և իմաստաբանական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր ձևերի կիրառման պայմանները խոսքում և գրավոր տեքստերում։ Վերլուծվում են ժամանակային նախադասությունների, դարձվածքների և այլ շարահյուսական միավորների փոխարինելիության հնարավորությունները, դրանց իմաստային նրբերանգները և հաղորդակցական գործառույթները։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են անգլերենի քերականական համակարգում ժամանակային հարաբերությունների արտահայտման բազմազան եղանակները՝ ընդգծելով լեզվական ընտրության դերը և համատեքստի ազդեցությունը։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, անգլերենի մասնագետների, թարգմանիչների, դասախոսների, ուսանողների և ժամանակակից անգլերենի կառուցվածքով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է բառաիմաստային փոխակերպումները բանաստեղծական տեքստում՝ ժամանակակից ֆրանսիական պոեզիայի նյութի հիման վրա՝ ընդգծելով իմաստային դինամիկայի, պատկերավորման և գեղարվեստական լեզվի փոխազդեցությունը։ Նշվում է, որ պոետական խոսքում բառերը հաճախ դուրս են գալիս իրենց անմիջական բառարանային իմաստներից և ենթարկվում են իմաստային ընդլայնման, նեղացման, փոխաբերականացման կամ կոնտեքստային վերաիմաստավորման, ինչը ստեղծում է բազմաշերտ իմաստային դաշտ։ Վերլուծվում է, որ ժամանակակից ֆրանսիական պոեզիայում այս փոխակերպումները հաճախ իրականացվում են մետաֆորների, մետոնիմիայի, սինեսթեզիայի և սիմվոլիկ լեզվի միջոցով, որոնք թույլ են տալիս արտահայտել վերացական զգացումներ, հոգեբանական վիճակներ և գոյաբանական փորձառություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բառի իմաստային փոխակերպումը պոեզիայում հաճախ պայմանավորված է ոչ միայն լեզվական, այլև ռիթմիկ և հնչյունական գործոններով, որոնք միասին ձևավորում են գեղարվեստական ամբողջականություն։ Նշվում է նաև, որ ժամանակակից ֆրանսիական պոեզիան բնութագրվում է իմաստային բացվածությամբ և բազմիմաստությամբ, որտեղ ընթերցողի մասնակցությունը կարևոր դեր ունի վերջնական իմաստի ձևավորման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ բառաիմաստային փոխակերպումները բանաստեղծական տեքստում հանդիսանում են գեղարվեստական լեզվի հիմնական մեխանիզմներից մեկը՝ ապահովելով պոետական խոսքի արտահայտչականությունն ու իմաստային խորությունը։

История

Գիրքը ժամանակի հաշվարկման և օրացուցային համակարգերի պատմությանն առնչվող հրատարակություն է, որը ներկայացնում է 1847 թվականի օրերի, ամիսների և ժամանակային հաջորդականության կազմակերպումը՝ միաժամանակ պահպանելով տերունական և հայոց թվականության ավանդույթները։ Այն կարևոր նյութ է հայոց տոմարի կիրառության, քրիստոնեական ժամանակագրության և տարբեր թվականությունների համադրման ուսումնասիրության համար։ Օրացույցները միայն օրերի հերթականությունը ցույց տվող գործիքներ չեն եղել․ դրանք նաև արտացոլել են հասարակության կրոնական կյանքը, տոնական օրերի կազմակերպումը, ժամանակի ընկալումն ու առօրյա գործունեության ռիթմը։ Այսպիսի հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, տոմարագետներին և հայ մշակույթի ուսումնասիրողներին՝ պարզելու, թե ինչպես են 19-րդ դարի հայ ընթերցողները կողմնորոշվել ժամանակի հաշվարկման մեջ և կիրառել տարբեր օրացուցային ավանդույթներ։ Այն նաև արժեքավոր վկայություն է հայ գրավոր մշակույթում օրացուցային գրականության զարգացման և հայկական ու քրիստոնեական ժամանակագրական համակարգերի փոխկապակցվածության մասին։

Биология

Անտառագիտական և բնապահպանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Երևանի կանաչ գոտու հատումների ենթարկված տնկարկների վիճակի և դրանց բնական վերականգնման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ծառաթփային բուսականության կառուցվածքը, պահպանված տնկարկների կենսական վիճակը, տեսակային կազմը և հատումներից հետո տեղի ունեցող վերականգնողական գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնական վերաճի ձևավորմանը, երիտասարդ բույսերի տարածմանը, դրանց աճի պայմաններին և տարբեր ծառատեսակների վերականգնողական կարողություններին։ Վերլուծվում են հողային, կլիմայական, մարդածին և այլ էկոլոգիական գործոնների ազդեցությունները կանաչ տարածքների վիճակի ու բնական վերականգնման ընթացքի վրա։ Քննարկվում են նաև վնասված և նոսրացած տնկարկների պահպանման, վերականգնման, խնամքի և հետագա արդյունավետ կառավարման հնարավոր մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու քաղաքային և մերձքաղաքային կանաչ տարածքների ինքնավերականգնման ներուժը և հիմնավորելու համապատասխան անտառվերականգնողական ու բնապահպանական միջոցառումների անհրաժեշտությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել անտառագիտության, քաղաքային կանաչապատման, բուսաբանության, էկոլոգիայի և բնական ռեսուրսների պահպանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։