Նոր գրականություն ՀՍՍՀ կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ: Մատենագիտական ինֆորմացիա

Այլ առարկաներ

Մակրոէկոնոմիկան տնտեսագիտության այն կարևոր ճյուղն է, որն ուսումնասիրում է ազգային տնտեսության ընդհանուր գործունեությունը, տնտեսական համակարգի զարգացման օրինաչափությունները, համախառն արտադրության, զբաղվածության, գնաճի, գործազրկության, պետական բյուջեի, դրամավարկային քաղաքականության և տնտեսական աճի փոխազդեցությունները։ Այն ձևավորվել է որպես առանձին գիտական ուղղություն՝ պայմանավորված տնտեսական կյանքի բարդացմամբ, արդյունաբերության զարգացման արագ տեմպերով և պետության դերի մեծացմամբ տնտեսության կառավարման գործընթացում։ Մակրոէկոնոմիկայի ծագման հիմնական նախադրյալներից էր այն հանգամանքը, որ միկրոէկոնոմիկական ուսումնասիրությունները չէին կարող ամբողջությամբ բացատրել ազգային տնտեսության մակարդակում տեղի ունեցող լայնածավալ փոփոխությունները, ինչպիսիք էին տնտեսական ճգնաժամերը, զանգվածային գործազրկությունը կամ երկարատև գնաճը։ Հատկապես 1929-1933 թվականների համաշխարհային տնտեսական մեծ ճգնաժամը ցույց տվեց, որ անհրաժեշտ է տնտեսությունը դիտարկել ոչ միայն առանձին ձեռնարկությունների և սպառողների, այլ ամբողջ տնտեսական համակարգի մակարդակում։ Այդ շրջանում մեծ նշանակություն ունեցան անգլիացի տնտեսագետ Ջոն Մեյնարդ Քեյնս-ի գաղափարները, ով հիմնավորեց, որ պետությունը պետք է ակտիվորեն միջամտի տնտեսությանը՝ ապահովելու տնտեսական կայունություն և բարձր զբաղվածություն։ Նրա տեսությունները դարձան ժամանակակից մակրոէկոնոմիկայի հիմքը և նպաստեցին այս գիտության զարգացմանը։ Մակրոէկոնոմիկայի առաջացման անհրաժեշտ նախադրյալներից էին նաև աշխատանքի բաժանման խորացումը, միջազգային տնտեսական կապերի ընդլայնումը, շուկաների փոխկախվածության աճը և ֆինանսական համակարգի զարգացումը։ Տնտեսական հարաբերությունների բարդացումը հանգեցրեց այն բանին, որ պետությունները սկսեցին մշակել ընդհանուր տնտեսական քաղաքականություններ՝ ուղղված ազգային եկամտի աճին, սոցիալական կայունության պահպանմանը և տնտեսական ճգնաժամերի կանխմանը։ Մակրոէկոնոմիկայի հիմնական սկզբունքները հիմնված են տնտեսական համակարգի ամբողջական ուսումնասիրության վրա։ Այդ սկզբունքներից են ազգային տնտեսության միասնական դիտարկումը, տնտեսական ցուցանիշների փոխկապակցվածության ճանաչումը, պետական կարգավորման անհրաժեշտության ընդունումը և տնտեսական գործընթացների կանխատեսման հնարավորությունը։ Մակրոէկոնոմիկան լայնորեն օգտագործում է այնպիսի կարևոր ցուցանիշներ, ինչպիսիք են համախառն ներքին արդյունքը, ազգային եկամուտը, գնաճի մակարդակը, գործազրկության ցուցանիշը և վճարային հաշվեկշիռը։ Այս ցուցանիշների միջոցով գնահատվում է երկրի տնտեսական վիճակը և մշակվում տնտեսական քաղաքականությունը։ Մակրոէկոնոմիկայի կարևոր սկզբունքներից է նաև հավասարակշռության գաղափարը, որի համաձայն տնտեսության արդյունավետ զարգացումը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ պահանջարկն ու առաջարկը հարաբերականորեն հավասարակշռված են։ Բացի դրանից, մակրոէկոնոմիկան ուսումնասիրում է տնտեսական ցիկլերը, որոնք բնութագրվում են վերելքների և անկումների պարբերական փոփոխություններով։ Ժամանակակից պայմաններում մակրոէկոնոմիկան մեծ դեր ունի ոչ միայն տնտեսագիտական տեսությունների զարգացման, այլև գործնական քաղաքականության մշակման մեջ, քանի որ դրա միջոցով կառավարությունները կարողանում են վերահսկել տնտեսական գործընթացները, պայքարել ճգնաժամերի դեմ և խթանել տնտեսական աճը։ Այսպիսով, մակրոէկոնոմիկայի ծագումը պայմանավորված էր տնտեսական հարաբերությունների զարգացման անհրաժեշտությամբ, իսկ դրա սկզբունքները դարձան ազգային տնտեսության արդյունավետ կառավարման և տնտեսական կայունության ապահովման կարևոր հիմք։

Պատմություն

Ֆեոդալական պետության և իրավունքի ձևավորումը Անգլիայում երկարատև պատմական գործընթաց էր, որը կապված էր վաղ միջնադարյան հասարակության վերափոխումների, նորմանդական նվաճման և քաղաքական իշխանության կենտրոնացման հետ։ Այս գործընթացի հիմքում ընկած էր հողային սեփականության նոր համակարգի ձևավորումը, որտեղ հողը դարձավ հիմնական տնտեսական և քաղաքական իշխանության աղբյուրը, իսկ հասարակությունը բաժանվեց հիերարխիկ շերտերի՝ թագավորից մինչև վասալներ և գյուղացիներ։ 1066 թվականի նորմանդական նվաճումից հետո Ուիլյամ Նվաճողը հաստատեց ուժեղ կենտրոնացված միապետություն, որի միջոցով իրականացվեց ամբողջ երկրի հողերի վերահաշվարկ և բաշխում՝ ֆեոդալական կախվածության համակարգի ամրապնդմամբ։ Այս համակարգում թագավորը համարվում էր ամբողջ հողի գերագույն սեփականատերը, իսկ ազնվականությունը և ասպետները ստանում էին հողեր ծառայության դիմաց՝ հատկապես ռազմական պարտավորություններով։ Իրավունքի զարգացումը նույնպես անցավ կարևոր փուլ, քանի որ ձևավորվեցին ընդհանուր իրավունքի (common law) հիմքերը, որոնք աստիճանաբար փոխարինեցին տեղական սովորույթներին և դարձան միասնական դատական համակարգի հիմք։ Թագավորական դատարանների ստեղծումը և դատական պրակտիկայի միասնականացումը նպաստեցին իրավական նորմերի կայունացմանը և պետության վերահսկողության ուժեղացմանը հասարակության վրա։ Այսպիսով, Անգլիայում ֆեոդալական պետության ձևավորումը ոչ միայն քաղաքական և տնտեսական կառուցվածքի փոփոխություն էր, այլ նաև իրավական համակարգի զարգացման հիմք, որը հետագայում մեծ ազդեցություն ունեցավ եվրոպական իրավունքի պատմության վրա։

Քաղաքագիտություն

Левон Тер-Петросян в Российской прессе Հրատարակիչ - Անտարես ISBN - 978-9939-76-196-1

Lեզվաբանություն

«Հայոց լեզու և խոսքի մշակույթ»-ը ներկայացնում է լեզվի գործառույթները, խոսքի մշակույթը և գրավոր ու բանավոր հաղորդակցության կանոնները։ Գիրքը ընդգրկում է լեզվաբանական, հստակագիտական և մշակութաբանական մոտեցումներ՝ ընթերցողին տրամադրելով համակարգված պատկերացում հայոց լեզվի կառուցվածքի և կիրառության մասին։ Հիմնական թեմաները․ Հայոց լեզվի գրական և բանավոր խոսքի կանոններ Տառատեսակներ, շարահյուսություն և գրական ոճ Խոսքի մշակույթի բարելավման և ճիշտ կիրառման ուղեցույցներ Գրավոր և բանավոր հաղորդակցության նրբություններ Մշակութային և լեզվաբանական տեսանկյունից հաղորդակցություն Գրքի առանձնահատկությունները․ Համակողմանի ուղեցույց հայոց լեզվի և խոսքի մշակույթի համար Հարմար է ուսանողների, դպրոցականների և մասնագետների համար Միավորում է տեսական և գործնական մոտեցումներ Աշխատությունը հարմար է և լեզվաբանական վերլուծության, և առօրյա հաղորդակցության զարգացման համար

Մենեջմենթ

Competitive Strategy: Techniques for Analyzing Industries and Competitors-ը կառավարման և ռազմավարական մենեջմենթի դասական աշխատություն է, որի հեղինակն է Michael Porter-ը, և այն համարվում է ժամանակակից ռազմավարական վերլուծության հիմնարար աղբյուրներից մեկը, աշխատությունում ներկայացվում են արդյունաբերության կառուցվածքը և մրցակցային ուժերը հասկանալու հիմնական գործիքները՝ հայտնի «հինգ ուժերի մոդելը», որը ներառում է նոր մրցակիցների մուտքի սպառնալիքը, մատակարարների և գնորդների ուժը, փոխարինող ապրանքների վտանգը և գործող մրցակիցների միջև մրցակցությունը, միաժամանակ բացատրվում են մրցակցային ռազմավարությունների հիմնական տեսակները՝ ծախսային առավելություն, տարբերակում և ֆոկուսային ռազմավարություն, ինչպես նաև դրանց կիրառման պայմանները տարբեր շուկաներում, գրքում մեծ ուշադրություն է դարձվում արդյունաբերությունների վերլուծությանը, մրցակցային դիրքի գնահատմանը և երկարաժամկետ շահութաբերության ապահովմանը, աշխատությունը նաև առաջարկում է գործնական մոտեցումներ ընկերությունների ռազմավարական որոշումների կայացման համար՝ օգնելով հասկանալ, թե ինչպես են կազմակերպությունները կարող ստեղծել և պահպանել մրցակցային առավելություն գլոբալ շուկայում։

Տնտեսագիտություն

Մոնոպոլիան և օլիգոպոլիան շուկայական կառուցվածքի ձևեր են, որոնք բնութագրում են մրցակցության մակարդակը և շուկայի կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Մոնոպոլիան այն շուկայի ձևն է, որտեղ գործում է միայն մեկ արտադրող կամ վաճառող, որը վերահսկում է ամբողջ շուկայի առաջարկը և կարող է զգալի ազդեցություն ունենալ գների ձևավորման վրա։ Այս պայմաններում մրցակցություն գրեթե չի լինում, իսկ սպառողները ստիպված են օգտվել միայն մեկ մատակարարի ծառայություններից կամ ապրանքներից։ Մոնոպոլիայի առաջացման պատճառներ կարող են լինել բարձր մուտքային խոչընդոտները, բնական ռեսուրսների վերահսկումը, տեխնոլոգիական առավելությունները կամ պետական կարգավորումները։ Օլիգոպոլիան, իր հերթին, շուկայի այն ձևն է, որտեղ գործում են մի քանի խոշոր ընկերություններ, որոնք վերահսկում են շուկայի հիմնական մասը։ Այս ընկերությունները փոխկապակցված են և իրենց որոշումները հաճախ կախված են մրցակիցների վարքագծից, ինչի պատճառով շուկայում ձևավորվում է ռազմավարական փոխազդեցություն։ Օլիգոպոլիայի դեպքում մրցակցությունը կա, բայց այն սահմանափակ է, և ընկերությունները կարող են համագործակցել կամ անուղղակի համաձայնություններ ունենալ գների և արտադրության ծավալների վերաբերյալ։ Երկու շուկայական կառուցվածքներն էլ կարող են ունենալ ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական հետևանքներ․ մոնոպոլիան կարող է բերել գների բարձրացման և արդյունավետության նվազման, մինչդեռ օլիգոպոլիան կարող է ապահովել կայունություն, բայց սահմանափակել մրցակցությունը։ Պետությունը սովորաբար փորձում է կարգավորել այս շուկաները հակամենաշնորհային քաղաքականության միջոցով՝ ապահովելով արդար մրցակցություն և սպառողների շահերի պաշտպանություն։