Նոր գրքեր : Տեխնիկա : Ինֆորմացիոն ցանկ (1979, Հուլիս, թիվ 7)

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է փորձարարական Crush-համախտանիշի պայմաններում միոկարդի և նրա միկրոշրջանառու անոթների կառուցվածքային, հիստոքիմիական և ենթակառուցվածքային փոփոխությունների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են փորձարարական մոդելի ստեղծման մեթոդները, միոկարդի ու միկրոշրջանառու անոթների նորմալ հյուսվածքային կառուցվածքը և նրանց ռեակցիան վնասվածքների և հյուսվածքային իզխեմիայի նկատմամբ։ Հեղինակը վերլուծում է բջջային, միջբջջային և մեմբրանային մակարդակներում առաջացող փոփոխությունները, թափանցելիության, ածանցային նյութերի կուտակման և հյուսվածքային ինֆլամացիայի դինամիկան։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են համեմատական տվյալներ միոկարդի լայնավանդված և միկրոշրջանառու անոթների վրա ազդեցության չափերի, վնասվածքների բնույթի և վերականգնողական պրոցեսների վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարևոր է կարդիոլոգների, նյարդաֆիզիոլոգների, տրավմատոլոգների, փորձարարական բժշկության մասնագետների և կենսաբժշկական հետազոտողների համար՝ նպաստելով Crush-համախտանիշի մեխանիզմների խորքային ըմբռնմանը և բուժման նոր մոտեցումների մշակմանը։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է աշնանացան ցորենի համաշխարհային գենետիկական հավաքածուի ուսումնասիրմանը Շիրակի գոտու հողակլիմայական պայմաններում՝ նպատակ ունենալով գնահատել տարբեր նմուշների հարմարվողականությունը, արտադրողականությունը և սելեկցիոն արժեքը։ Վերլուծվում են սորտերի և գենոտիպերի աճի ու զարգացման առանձնահատկությունները, ձմեռադիմացկունությունը, երաշտադիմացկունությունը, հիվանդությունների նկատմամբ կայունությունը, ինչպես նաև բերքատվության և հատիկի որակի հիմնական ցուցանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական բնական պայմաններին առավել համապատասխան գենետիկական նյութի հայտնաբերմանը և արժեքավոր տնտեսապես օգտակար հատկանիշների կրող ձևերի ընտրությանը՝ հետագա սելեկցիոն աշխատանքներում օգտագործելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը նաև գնահատում է շրջակա միջավայրի գործոնների ազդեցությունը ուսումնասիրվող նմուշների կենսաբանական և տնտեսական հատկանիշների վրա՝ ներկայացնելով համեմատական փորձարարական տվյալներ։ Աշխատությունը նպաստում է աշնանացան ցորենի գենոֆոնդի արդյունավետ օգտագործմանը, նոր բարձր բերքատու և կայուն սորտերի ստեղծմանը, ինչպես նաև Շիրակի գոտու պայմաններում հացահատիկային մշակաբույսերի արտադրության զարգացմանը։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գլաուկոմայի տարածվածության ուսումնասիրությանը և դրա սոցիալ-հիգիենիկ գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել հիվանդության տարածման մակարդակը, կառուցվածքն ու դինամիկան, ինչպես նաև գնահատել դրա ազդեցությունը բնակչության առողջական վիճակի, աշխատունակության և կյանքի որակի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել գլաուկոմայի տարբեր ձևերի տարածվածությունը, հիվանդության հայտնաբերման հաճախականությունը, տարիքային և սեռային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հիվանդների աշխարհագրական բաշխվածությունը Հայաստանի տարբեր բնակավայրերում և տարածաշրջաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիվանդության առաջացման և զարգացման հնարավոր ռիսկի գործոններին, այդ թվում՝ տարիքին, ժառանգական նախատրամադրվածությանը, ուղեկցող հիվանդություններին, տեսողական ծանրաբեռնվածությանը և սոցիալական ու կենցաղային պայմաններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գլաուկոմայի վաղ հայտնաբերման և կանխարգելման կազմակերպական հնարավորությունների գնահատումը։ Քանի որ հիվանդությունը կարող է երկար ժամանակ ընթանալ առանց արտահայտված ախտանշանների և հետագայում հանգեցնել տեսողության անդառնալի կորստի, կարևոր նշանակություն է տրվում բնակչության պարբերական ակնաբուժական զննություններին, ռիսկային խմբերի բացահայտմանը և դիսպանսերային հսկողությանը։ Սոցիալ-հիգիենիկ գնահատումը կարող է ներառել նաև հիվանդության տնտեսական և սոցիալական հետևանքների ուսումնասիրությունը՝ բժշկական օգնության անհրաժեշտությունը, բուժման շարունակականությունը, աշխատունակության սահմանափակումը և տեսողության կորստի հետ կապված սոցիալական բեռը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են օգտագործվել բժշկական վիճակագրության, կլինիկական դիտարկումների, բնակչության հարցումների և առողջապահական ծառայությունների գործունեության վերաբերյալ տվյալներ՝ հիվանդության տարածվածության առավել ամբողջական պատկերը ստանալու համար։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև գլաուկոմայի դեմ պայքարի գործող կանխարգելիչ և բուժական միջոցառումների արդյունավետության գնահատումը, ինչպես նաև առողջապահական համակարգում դրանց կատարելագործման հնարավորությունների բացահայտումը։ Աշխատության արդյունքները կարող են հիմք ծառայել ռիսկային խմբերի նպատակային հայտնաբերման, կանխարգելիչ զննությունների կատարելագործման, ակնաբուժական ծառայությունների կազմակերպման և բնակչության առողջապահական իրազեկվածության բարձրացման համար։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել ակնաբույժներին, համաճարակաբաններին, հանրային առողջապահության և սոցիալական հիգիենայի մասնագետներին, առողջապահության կազմակերպիչներին, բժշկական վիճակագրությամբ զբաղվող հետազոտողներին և բժշկական կրթության ոլորտի մասնագետներին։

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է քլորոպրենի պոլիմերացման գործընթացի ուսումնասիրմանը մոնոմեր–ջուր ստատիկ հետերոգեն համակարգերում՝ առանց էմուլգատորների կիրառման։ Հետազոտության կենտրոնում պոլիմերացման ֆիզիկաքիմիական օրինաչափություններն են, ռեակցիայի ընթացքի վրա համակարգի փուլային կառուցվածքի ազդեցությունը և այն պայմանները, որոնցում հնարավոր է իրականացնել պոլիմերի առաջացումը երկու փոխադարձաբար սահմանափակ խառնելիություն ունեցող միջավայրերի սահմանում կամ դրանց առանձին հատվածներում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հարցի վրա, թե ինչպես է պոլիմերացման մեխանիզմը փոխվում սովորական էմուլսիոն համակարգերի համեմատությամբ, երբ բացակայում են միջփուլային մակերևույթը կայունացնող մակերևութային ակտիվ նյութերը։ Այս պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում մոնոմերի և ջրային փուլի հարաբերակցությունը, փուլերի սահմանային մակերևույթի հատկությունները, նախաձեռնման պայմանները, ջերմաստիճանը, ռեակցիայի տևողությունը և առաջացող պոլիմերային մասնիկների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Քլորոպրենը դիտարկվում է որպես արդյունաբերական նշանակություն ունեցող դիենային մոնոմեր, որի պոլիմերացման արդյունքում ձևավորվող նյութերը բնութագրվում են արժեքավոր ֆիզիկական և քիմիական հատկություններով։ Այդ պատճառով դրա պոլիմերացման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարևոր է ինչպես բարձրամոլեկուլային միացությունների հիմնարար քիմիայի, այնպես էլ համապատասխան նյութերի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման տեսանկյունից։ Առանց էմուլգատորի իրականացվող գործընթացը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել համակարգի վարքագիծը այնպիսի պայմաններում, երբ մակերևութային ակտիվ նյութերի ազդեցությունը բացառված է, և ավելի հստակ կարող են դրսևորվել մոնոմերի, ջրային միջավայրի, նախաձեռնող համակարգի և միջփուլային սահմանների անմիջական փոխազդեցությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հետերոգեն համակարգի կառուցվածքին։ Մոնոմերային և ջրային փուլերի միջև սահմանը կարող է կարևոր դեր կատարել պոլիմերացման սկզբնական փուլերում՝ ազդելով ակտիվ կենտրոնների առաջացման, մոնոմերի տեղափոխման և պոլիմերային մասնիկների ձևավորման վրա։ Ստատիկ պայմաններում համակարգի բաղադրիչների ինտենսիվ մեխանիկական խառնումը բացակայում է կամ նվազագույն է, ինչի շնորհիվ հնարավոր է ուսումնասիրել փուլերի բնական դասավորության և միջփուլային գործընթացների ազդեցությունը ռեակցիայի կինետիկայի վրա։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել մեխանիկական դիսպերսմամբ պայմանավորված երևույթները հենց քիմիական և ֆիզիկաքիմիական գործընթացներից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պոլիմերացման կինետիկայի ուսումնասիրությունը։ Գնահատվում է մոնոմերի փոխարկման աստիճանի փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում, ռեակցիայի արագությունը և դրա կախվածությունը համակարգի հիմնական պարամետրերից։ Այս տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե գործընթացի որ փուլերն են սահմանափակում ընդհանուր արագությունը և ինչ դեր ունեն նախաձեռնման, շղթայի աճի ու ավարտի ռեակցիաները։ Հետերոգեն միջավայրում կինետիկական օրինաչափությունները կարող են էապես տարբերվել համասեռ լուծույթում ընթացող պոլիմերացումից, քանի որ ակտիվ մասնիկների և մոնոմերի տեղաբաշխումը տարբեր փուլերում ստեղծում է զանգվածափոխանակության լրացուցիչ գործոններ։ Կարևորվում է նախաձեռնող համակարգի բնույթի և կոնցենտրացիայի ազդեցության գնահատումը։ Ազատ ռադիկալային պոլիմերացման դեպքում ակտիվ կենտրոնների առաջացման արագությունը կարող է որոշիչ ազդեցություն ունենալ ամբողջ գործընթացի վրա։ Հետերոգեն համակարգում կարևոր է նաև այն հարցը, թե որ փուլում են հիմնականում առաջանում ակտիվ մասնիկները և ինչպես են դրանք հասնում մոնոմերային հատվածներին։ Այս երևույթների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել պոլիմերային մասնիկների առաջացման սկզբնական մեխանիզմների վերաբերյալ և պարզել, թե ինչպես են տարբեր պայմանները ազդում դրանց քանակի, չափերի ու հետագա աճի վրա։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա է ջերմաստիճանի ազդեցությունը։ Ջերմաստիճանի փոփոխությունը կարող է ազդել նախաձեռնողի քայքայման արագության, մոնոմերի ռեակցունակության, դիֆուզիոն գործընթացների և ձևավորվող մակրոմոլեկուլների կառուցվածքի վրա։ Տարբեր ջերմաստիճաններում իրականացվող փորձերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել գործընթացի կինետիկական բնութագրերը և ընտրել այնպիսի պայմաններ, որոնցում հնարավոր է ստանալ կանխատեսելի հատկություններով պոլիմերային նյութ։ Միաժամանակ չափազանց ինտենսիվ ռեակցիան կամ կողմնակի գործընթացների ակտիվացումը կարող են ազդել վերջնական նյութի կառուցվածքի և հատկությունների վրա, ուստի օպտիմալ պայմանների որոշումը դառնում է հետազոտության կարևոր խնդիր։ Մեծ նշանակություն ունի մոնոմեր–ջուր հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Փուլերի ծավալային հարաբերակցությունը որոշում է միջփուլային մակերևույթի հարաբերական նշանակությունը, մոնոմերի հասանելիությունը և պոլիմերային մասնիկների ձևավորման միջավայրը։ Ջրային փուլի քանակի փոփոխությունը կարող է ազդել ինչպես ռեակցիայի արագության, այնպես էլ ստացված դիսպերս համակարգի հատկությունների վրա։ Այս պարամետրի համակարգված փոփոխությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գործընթացի այն պայմանները, որոնցում առավել հստակ արտահայտվում են միջփուլային պոլիմերացման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պոլիմերային մասնիկների առաջացման և կայունացման մեխանիզմներին։ Սովորական էմուլսիոն պոլիմերացման ժամանակ մակերևութային ակտիվ նյութերը կարևոր դեր են կատարում մասնիկների կայունացման և դրանց միաձուլման կանխարգելման գործում։ Էմուլգատորի բացակայության պայմաններում անհրաժեշտ է պարզել, թե ինչ գործոններ են ապահովում ձևավորվող մասնիկների հարաբերական կայունությունը։ Դրանց թվում կարող են նշանակություն ունենալ մասնիկների մակերևույթին առաջացող լիցքերը, նախաձեռնող համակարգից առաջացած ֆունկցիոնալ խմբերը և պոլիմերային մակերևույթի ու ջրային միջավայրի փոխազդեցությունները։ Այս երևույթների ուսումնասիրությունը կարևոր է առանց լրացուցիչ մակերևութային ակտիվ նյութերի կայուն պոլիմերային դիսպերս համակարգերի ձևավորման սկզբունքները հասկանալու համար։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև ստացված պոլիմերի մոլեկուլային և կառուցվածքային բնութագրերը։ Պոլիմերացման պայմանները կարող են ազդել մակրոմոլեկուլների մոլեկուլային զանգվածի, դրա բաշխման, շղթայի կառուցվածքի, ճյուղավորման և այլ կառուցվածքային առանձնահատկությունների վրա։ Քլորոպրենի դեպքում կարևոր են նաև մոնոմերային օղակների միացման տարբեր հնարավորությունները, որոնք կարող են պայմանավորել վերջնական նյութի ֆիզիկական և մեխանիկական հատկությունները։ Պոլիմերի կառուցվածքի և ռեակցիայի պայմանների միջև կապի բացահայտումը հնարավորություն է տալիս ավելի նպատակային կերպով կառավարել ստացվող նյութի հատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստացված պոլիմերային համակարգերի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների գնահատմանը։ Մասնիկների չափերը, դրանց բաշխումը, դիսպերսիայի կայունությունը, պոլիմերի մոլեկուլային բնութագրերը և ջերմային հատկությունները կարող են օգտագործվել տարբեր պոլիմերացման պայմանների համեմատության համար։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե էմուլգատորի բացակայությունը ինչ ազդեցություն է ունենում վերջնական արտադրանքի մաքրության, կառուցվածքի և տեխնոլոգիական հատկությունների վրա։ Էմուլգատոր չպարունակող համակարգերի հնարավոր առավելություններից մեկը վերջնական նյութում մակերևութային ակտիվ նյութերի մնացորդների նվազեցումն է, ինչը որոշ կիրառությունների համար կարող է ունենալ էական նշանակություն։ Հետազոտության տեսական հատվածում կարող են քննարկվել ազատ ռադիկալային պոլիմերացման ընդհանուր մեխանիզմները՝ նախաձեռնման, շղթայի աճի, փոխանցման և ավարտի փուլերի փոխկապակցվածությամբ։ Հետերոգեն համակարգի դեպքում այդ դասական պատկերացումը լրացվում է փուլերի միջև նյութափոխանակության, դիֆուզիայի և միջփուլային մակերևույթի ազդեցությամբ։ Այս գործոնների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս մշակել գործընթացի ավելի ամբողջական կինետիկական և ֆիզիկաքիմիական պատկերացում։ Հատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հարցին, թե պոլիմերացման հիմնական մասը տեղի է ունենում մոնոմերային փուլում, ջրային միջավայրում ձևավորված մասնիկներում, միջփուլային սահմանում, թե միաժամանակ մի քանի տեղամասերում։ Փորձարարական տվյալների համադրումը տեսական մոդելների հետ հնարավորություն է տալիս գնահատել առաջարկվող մեխանիզմների համապատասխանությունը իրական գործընթացին։ Առանձին նշանակություն ունի ստատիկ համակարգերի ուսումնասիրությունը որպես մոդելային մոտեցում։ Խառնման բացակայությունը հնարավորություն է տալիս հետևել փուլային սահմանների բնական զարգացմանը և պարզել պոլիմերացման հետևանքով համակարգի կառուցվածքի աստիճանական փոփոխությունները։ Պոլիմերի առաջացման հետ մեկտեղ կարող են փոխվել փուլերի ֆիզիկական հատկությունները, միջփուլային սահմանը և մոնոմերի տեղափոխման պայմանները, ինչն իր հերթին կարող է ազդել ռեակցիայի հետագա ընթացքի վրա։ Այս փոխադարձ ազդեցությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է հետերոգեն պոլիմերացման ինքնակարգավորվող բնույթի բացահայտման համար։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է պոլիքլորոպրենային նյութերի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման հնարավորության հետ։ Էմուլգատորների օգտագործման նվազեցումը կամ դրանցից հրաժարումը կարող է որոշ դեպքերում պարզեցնել վերջնական արտադրանքի մաքրման գործընթացները և նվազեցնել օժանդակ բաղադրիչների մնացորդային պարունակությունը։ Սակայն նման տեխնոլոգիական մոտեցման կիրառելիությունը կախված է պոլիմերացման կայունությունից, փոխարկման աստիճանից, ստացված նյութի որակից և գործընթացի վերահսկելիությունից։ Այդ պատճառով հիմնարար կինետիկական ու կառուցվածքային ուսումնասիրությունները կարևոր հիմք են հնարավոր տեխնոլոգիական լուծումների գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է քլորոպրենի հետերոգեն պոլիմերացման մեխանիզմների, կինետիկայի, միջփուլային երևույթների և ստացվող պոլիմերի հատկությունների համալիր ուսումնասիրություն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով մակերևութային ակտիվ նյութերի բացակայության պայմաններին։ Այն կարող է նպաստել պոլիմերային դիսպերս համակարգերի ձևավորման հիմնարար օրինաչափությունների ավելի խորքային ընկալմանը և պոլիմերացման գործընթացների կառավարման նոր մոտեցումների մշակմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պոլիմերային քիմիայի, բարձրամոլեկուլային միացությունների ֆիզիկաքիմիայի, քիմիական տեխնոլոգիայի, նյութագիտության և սինթետիկ էլաստոմերների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, տեխնոլոգների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի օգնության կոմիտեի գործունեությանը 1921–1937 թվականների ընթացքում՝ դիտարկելով այն որպես սփյուռքահայ հասարակական-մարդասիրական կարևոր կառույց, որը ձևավորվել էր Առաջին համաշխարհային պատերազմի և դրա հետևանքով առաջացած հայության ծանր սոցիալ-տնտեսական ու մարդասիրական ճգնաժամերի պայմաններում։ Կոմիտեի հիմնական նպատակը եղել է օգնության կազմակերպումը գաղթական հայ բնակչությանը, ինչպես նաև խորհրդային Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական վերականգնմանն աջակցելը՝ սննդի, հագուստի, դեղորայքի և ֆինանսական միջոցների հավաքագրման ու բաշխման միջոցով։ Նրա գործունեությունը ծավալվել է տարբեր երկրներում ձևավորված մասնաճյուղերի և տեղական հանձնախմբերի միջոցով, որոնք համագործակցում էին հայկական համայնքների, եկեղեցական կառույցների և միջազգային մարդասիրական կազմակերպությունների հետ։ Այս գործընթացում առանձնահատուկ նշանակություն է ունեցել սփյուռքահայության համախմբումը համազգային օգնության գաղափարի շուրջ, որը ոչ միայն նյութական աջակցություն էր ապահովում, այլ նաև ուժեղացնում էր ազգային ինքնության և համերաշխության զգացումը օտար միջավայրերում։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Լենինական–Գյումրիի բնակչության ժողովրդագրական շարժընթացի ուսումնասիրությանը 1950–2000 թվականներին՝ ընդգրկելով քաղաքի բնակչության թվաքանակի, բնական աճի, միգրացիոն գործընթացների և սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքի ժողովրդագրական զարգացման տարբեր փուլերն են, որոնք պայմանավորված էին խորհրդային ժամանակաշրջանի արդյունաբերականացմամբ, քաղաքաշինական ընդլայնմամբ, աշխատուժի ներհոսքով և հետագայում տեղի ունեցած խոշոր սոցիալ-տնտեսական ու բնական աղետային փոփոխություններով։ 1950-ականներից մինչև 1980-ականների վերջը քաղաքը բնութագրվում էր բնակչության արագ աճով. 1959 թվականի մարդահամարով Լենինականն ուներ շուրջ 108,4 հազար, 1970 թվականին՝ մոտ 165 հազար, 1979 թվականին՝ շուրջ 207 հազար բնակիչ, իսկ 1980-ականների վերջին բնակչության թիվը գերազանցում էր 200 հազարը։ Ժողովրդագրական աճը կարող է դիտարկվել արդյունաբերական ձեռնարկությունների զարգացման, նոր բնակելի թաղամասերի կառուցման, կրթական ու մշակութային հաստատությունների ընդլայնման և գյուղական բնակավայրերից քաղաք ուղղված տեղաշարժերի համատեքստում։ Հետազոտության առանցքային հատվածներից է 1988 թվականի երկրաշարժի ժողովրդագրական հետևանքների ուսումնասիրությունը, քանի որ աղետը խիստ վնասեց քաղաքային միջավայրը և առաջացրեց բնակչության թվաքանակի ու տարածական տեղաբաշխման կտրուկ փոփոխություններ։ 1989 թվականի մարդահամարում քաղաքում գրանցվել էր մոտ 122,5 հազար բնակիչ, սակայն այդ ցուցանիշի վրա ազդեց նաև աղետից հետո բնակչության զգալի մասի ժամանակավոր տեղափոխությունը։ 1990-ական թվականների ժողովրդագրական զարգացումները դիտարկվում են արդեն հետխորհրդային տնտեսական վերափոխումների, զբաղվածության խնդիրների, միգրացիայի և քաղաքի վերականգնման գործընթացների համատեքստում։ Այսպիսով, կեսդարյա ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու բնակչության արագ աճի, աղետով պայմանավորված կտրուկ փոփոխության և հետխորհրդային ժողովրդագրական վերափոխումների փուլերը։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել նաև բնակչության տարիքային ու սոցիալական կառուցվածքի, բնական շարժի և միգրացիոն հաշվեկշռի փոփոխություններին։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, քաղաքային պատմության և սոցիալ-տնտեսական աշխարհագրության մոտեցումները՝ բացահայտելով քաղաքի բնակչության շարժընթացի հիմնական օրինաչափությունները և դրանց կապը XX դարի երկրորդ կեսի պատմական ու սոցիալ-տնտեսական գործընթացների հետ։