Նորամուծական գործունեության ֆինանսավորման հիմնախնդիրները ՀՀ-ում (տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի օրինակով)

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է զինված հակամարտությունների ընթացքում հակամարտող կողմերի կողմից կատարված ռազմական հանցագործությունների քննության միջազգային-իրավական և կազմակերպական հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն իրավական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել ռազմական հանցագործությունների հանգամանքները, հավաքել և գնահատել ապացույցները, նույնականացնել ենթադրյալ մեղավորներին և ապահովել նրանց պատասխանատվության ենթարկումը ազգային կամ միջազգային իրավական ընթացակարգերի շրջանակում։ Աշխատանքում քննարկվում են զինված հակամարտությունների ժամանակ գործող միջազգային մարդասիրական իրավունքի հիմնական սկզբունքները, այդ թվում՝ քաղաքացիական բնակչության և ռազմական գործողություններին չմասնակցող անձանց պաշտպանության, ռազմական անհրաժեշտության, տարբերակման և համաչափության պահանջները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն արարքների իրավական բնութագրմանը, որոնք կարող են համարվել ռազմական հանցագործություններ, ինչպես նաև դրանց փաստական հանգամանքների հաստատման համար անհրաժեշտ ապացուցողական չափանիշներին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ռազմական հանցագործությունների քննության կազմակերպումը՝ քննչական մարմինների, դատախազության, դատական համակարգի, փորձագետների և այլ մասնագիտացված կառույցների փոխգործակցության տեսանկյունից։ Աշխատանքը անդրադառնում է ապացույցների հայտնաբերման, փաստաթղթավորման, պահպանման և ստուգման մեթոդներին՝ հաշվի առնելով զինված հակամարտության պայմաններում առաջացող հատուկ դժվարությունները։ Այդպիսի դժվարություններից են հանցագործության վայրերի անմատչելիությունը, շարունակվող ռազմական գործողությունները, վկաների անվտանգության ապահովումը, ապացույցների ոչնչացման կամ փոփոխման վտանգը և տարբեր իրավազորությունների միջև համագործակցության անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում միջազգային քրեական արդարադատության մեխանիզմներին, պետությունների միջև իրավական փոխօգնությանը, միջազգային և ազգային քննչական մարմինների համագործակցությանը, ինչպես նաև ռազմական հանցագործությունների համար անհատական քրեական պատասխանատվության սկզբունքին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի իրավական և կազմակերպական պայմաններ են անհրաժեշտ ռազմական հանցագործությունների արդյունավետ, անաչառ և ապացույցների վրա հիմնված քննության համար։ Միաժամանակ կարևորվում է տուժողների և վկաների իրավունքների պաշտպանությունը, նրանց անվտանգության ապահովումը և քննության ընթացքում մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների պահպանումը։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունն այն է, որ ներկայացված մոտեցումները կարող են կիրառվել ռազմական հանցագործությունների փաստահավաք և քննչական գործընթացների կազմակերպման, քննիչների ու իրավապահ մարմինների մասնագիտական պատրաստության, ինչպես նաև միջազգային իրավական համագործակցության կատարելագործման համար։ Թեման կարող է հետաքրքրել միջազգային իրավունքի և քրեական իրավունքի մասնագետներին, քննիչներին, դատախազներին, փաստաբաններին, իրավապահ մարմինների աշխատակիցներին, ռազմական իրավաբաններին, հետազոտողներին և իրավագիտության ոլորտի ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ռազմական հանցագործությունների քննությունը դիտարկում է որպես միջազգային իրավունքի, քրեական դատավարության և կազմակերպական գործիքների փոխկապակցված համակարգ, որի նպատակն է ապահովել ծանր խախտումների փաստերի արդյունավետ բացահայտումը և պատասխանատվության իրավական մեխանիզմների գործարկումը։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնությունում և Հայաստանի Հանրապետությունում անհատական սահմանադրական գանգատի ինստիտուտի ձևավորման, զարգացման և իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են սահմանադրական արդարադատության համակարգում անհատական գանգատի նշանակությունը, մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմները, ինչպես նաև սահմանադրական վերահսկողության իրականացման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու պետությունների սահմանադրական դատարանների իրավասություններին, անհատական գանգատների ներկայացման պայմաններին, դրանց ընդունելիության չափանիշներին և քննության ընթացակարգերին։ Ուսումնասիրվում են սահմանադրական գանգատ ներկայացնելու իրավունք ունեցող սուբյեկտների շրջանակը, դատական պաշտպանության այլ միջոցների սպառման պահանջը և վիճարկվող իրավական նորմերի սահմանադրականության ստուգման առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են Ռուսաստանի և Հայաստանի սահմանադրական օրենսդրությունների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, սահմանադրական արդարադատության զարգացման պատմական նախադրյալները և անհատական գանգատի ինստիտուտի իրավական բնույթը։ Կարևորվում են սահմանադրական դատարանների որոշումների իրավական ուժը, դրանց ազդեցությունը իրավակիրառ պրակտիկայի վրա և սահմանադրական իրավունքների խախտումների վերացման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատական վերլուծության ենթարկվել երկու երկրների սահմանադրական դատարանների դատական պրակտիկան, համապատասխան օրենսդրական կարգավորումները և անհատական գանգատների քննության ընթացքում առաջացող իրավական խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում արդար դատաքննության իրավունքի, դատական պաշտպանության մատչելիության, իրավական որոշակիության և համաչափության սկզբունքների նշանակությանը սահմանադրական գանգատների քննության գործընթացում։ Առանձնացվում են անհատական գանգատի արդյունավետության բարձրացման, ընթացակարգային սահմանափակումների հաղթահարման և քաղաքացիների սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության երաշխիքների ամրապնդման հնարավորությունները։ Կարևորվում են նաև միջազգային իրավական չափանիշների, մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական փորձի և սահմանադրական արդարադատության զարգացման ժամանակակից մոտեցումների ազդեցությունները ազգային իրավական համակարգերի վրա։ Աշխատությունը կարող է նպաստել անհատական սահմանադրական գանգատի ինստիտուտի կատարելագործման ուղղությունների բացահայտմանը, երկու երկրների իրավական փորձի համեմատական գնահատմանը և սահմանադրական վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման վերաբերյալ առաջարկությունների մշակմանը։ Հետազոտությունը գիտական և կիրառական նշանակություն ունի սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և դատական համակարգի զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է իրավաբանների, սահմանադրական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության հետազոտողների և ուսանողների համար։

Բժշկություն

Գիրքը ներկայացնում է գենետիկական և կլինիկական հետազոտություն, որը նվիրված է ընտանեկան միջերկրածովյան տենդով տառապող հայ հիվանդների շրջանում MEFV և SAA1 գեների մուտացիաների ու հիվանդության կլինիկական դրսևորումների միջև առկա փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես են տարբեր գենետիկական փոփոխություններ ազդում հիվանդության արտահայտման բնույթի, ախտանշանների ծանրության, բարդությունների զարգացման և հիվանդության ընթացքի առանձնահատկությունների վրա։ Հեղինակը ներկայացնում է գենոտիպ–ֆենոտիպ փոխհարաբերությունների գիտական գնահատականը՝ հիմնվելով կլինիկական տվյալների, լաբորատոր հետազոտությունների և մոլեկուլային գենետիկական վերլուծությունների արդյունքների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ամիլոիդոզի զարգացման ռիսկի, հիվանդության վաղ ախտորոշման, գենետիկական թեստավորման նշանակության և անհատականացված բուժման մոտեցումների հիմնավորմանը։ Հետազոտությունը նպաստում է ընտանեկան միջերկրածովյան տենդի ժառանգական առանձնահատկությունների ավելի խորքային ըմբռնմանը և կարող է հիմք ծառայել հիվանդության կանխարգելման, կանխատեսման և բուժման արդյունավետ ռազմավարությունների մշակման համար։ Գիրքը նախատեսված է բժիշկների, գենետիկների, ռևմատոլոգների, կենսաբժշկական հետազոտողների, ինչպես նաև բժշկական բուհերի դասախոսների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ժառանգական հիվանդությունների գենետիկական հիմքերի և կլինիկական դրսևորումների ուսումնասիրությամբ։

Բժշկություն

Այս ուսումնասիրությունը ներկայացնում է պերիկոնտալ հիվանդությունների համալիր բուժման մեթոդներ՝ հիմնված բրեֆոկոսթային նյութի և օստեոգեն ստիմուլյատորների կիրառման վրա, ներկայացնելով կլինիկա-հետազոտական մոտեցում՝ համատեղելով կլինիկական փորձը և փորձարարական մոդելները։ Գիրքը մանրամասն նկարագրում է բուժման փուլերը, նյութերի ֆիզիոլոգիական ազդեցությունը գինգիվայի և ոսկրային հյուսվածքների վերականգնման վրա, ինչպես նաև արյան շրջանառության, բորբոքային գործընթացների և հյուսվածքների վերածննդի մեխանիզմների վրա ունեցած ազդեցությունը։ Ներկայացվում են կլինիկական փորձի արդյունքները՝ հիվանդների վերականգնման տևողությունը, հյուսվածքների վերականգնման որակը և բարդությունների նվազեցումը՝ համեմատած այլ ստանդարտ մեթոդների հետ։ Աշխատանքը կարևոր տեղեկություններ է տալիս դենտալ բուժքույրների, վիրաբույժների և գիտնականների համար, ովքեր հետաքրքրված են ժամանակակից նյութերի և կենսակայուն բիոպրեպարատների կիրառմամբ պերիկոնտալ հիվանդությունների արդյունավետ բուժմամբ։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի 1960–1980-ական թվականների ռուսական գեղարվեստական արձակում Հայաստանի թեմայի արտացոլման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով երկրի պատմության, մշակույթի, բնաշխարհի, հասարակական կյանքի և ազգային ինքնության գրական ներկայացմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն արձակ ստեղծագործություններն են, որոնցում հայկական իրականությունը հանդես է գալիս որպես սյուժեի միջավայր, կերպարների կենսաշխարհի բաղադրիչ, պատմական հիշողության տարածք կամ հեղինակային գեղարվեստական ընկալման առարկա։ Ուսումնասիրվում է, թե ռուսագիր հեղինակները ինչպիսի պատկերային և լեզվաոճական միջոցներով են ներկայացրել Հայաստանը, ինչպես են մեկնաբանել հայկական մշակութային միջավայրը և ինչ դեր է այդ թեման կատարել ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղարվեստական կառուցվածքում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Հայաստանի գրական կերպարի ձևավորման վրա։ Գեղարվեստական արձակում երկիրը կարող է ներկայանալ իր բնաշխարհով, քաղաքային և գյուղական միջավայրով, պատմական հուշարձաններով, կենցաղով, մարդկանց փոխհարաբերություններով, ազգային ավանդույթներով և մշակութային հիշողությամբ։ Այս տարրերը ստեղծագործության մեջ հանդես են գալիս ոչ միայն որպես նկարագրական ֆոն, այլև կարող են մասնակցել կերպարների հոգեբանական աշխարհի, ստեղծագործության տրամադրության և գաղափարական բովանդակության ձևավորմանը։ Բնապատկերների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպես են լեռները, հովիտները, քաղաքները, գյուղերը և պատմամշակութային տարածքները վերածվում գեղարվեստական խորհրդանիշների և ինչպիսի զգացմունքային նշանակություն են ձեռք բերում հեղինակային պատումում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Երևանի գրական կերպարին։ Քաղաքային տարածքը կարող է ներկայացվել որպես ժամանակակից կյանքի, մշակութային հաղորդակցության և պատմական հիշողության հանդիպման վայր։ Քաղաքի ճարտարապետությունը, փողոցները, հասարակական ու մշակութային միջավայրը և առօրյա կյանքը հնարավորություն են տալիս հեղինակներին բացահայտել ժամանակաշրջանի սոցիալական փոփոխություններն ու մարդկանց կենսակերպը։ Միաժամանակ քաղաքային պատկերի միջոցով կարող է արտահայտվել հնի և նորի հարաբերակցությունը, երբ պատմական շերտերը համադրվում են արդիականացման գործընթացների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական գյուղի և ավանդական կենսակերպի ներկայացմանը։ Գյուղական միջավայրը գեղարվեստական արձակում կարող է կապվել աշխատանքի, ընտանիքի, սերունդների հարաբերությունների, հողի նկատմամբ վերաբերմունքի և ավանդույթների պահպանման թեմաների հետ։ Նման պատկերները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել, թե ռուսական արձակը ինչպես է ընկալել հայկական հասարակության առօրյա մշակույթը և ինչպիսի կերպարային միջոցներով է ներկայացրել ազգային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է հայ մարդու գեղարվեստական կերպարի վերլուծությունը։ Ուսումնասիրվում են տարբեր սոցիալական խմբերի և սերունդների ներկայացուցիչների կերպարները, նրանց բնավորությունը, արժեքային պատկերացումները, ընտանեկան ու հասարակական հարաբերությունները։ Կարևորվում է այն հարցը, թե հեղինակները որքանով են ստեղծում անհատականացված կերպարներ և ինչպես են դրանց միջոցով ներկայացնում ավելի լայն մշակութային ու սոցիալական միջավայրը։ Այս տեսանկյունից ուշադրություն է դարձվում կերպարների խոսքին, վարքագծին, հոգեբանական նկարագրությանը և նրանց հարաբերություններին այլ մշակութային միջավայրերի ներկայացուցիչների հետ։ Կարևոր թեմա է պատմական հիշողության դերը։ Հայաստանի մասին գեղարվեստական պատումներում ժամանակակից իրականությունը հաճախ կարող է ընկալվել անցյալի հետ շարունակական կապի մեջ։ Հնագույն և միջնադարյան մշակութային հուշարձանները, պատմական տեղանունները, ընտանեկան պատմությունները և սերունդների հիշողությունը կարող են ծառայել որպես տարբեր ժամանակաշրջանների միջև կապ ստեղծող գեղարվեստական միջոցներ։ Այսպիսի կառուցվածքում անցյալը չի սահմանափակվում պատմական տեղեկատվությամբ, այլ ներգրավվում է կերպարների ինքնագիտակցության և ստեղծագործության ընդհանուր իմաստային համակարգի մեջ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական մշակութային ժառանգության ներկայացմանը։ Ճարտարապետական հուշարձանները, եկեղեցիները, վանքերը, ձեռագրական մշակույթը, երաժշտությունը, գրականությունը և ժողովրդական արվեստը կարող են դառնալ գեղարվեստական պատկերման կարևոր տարրեր։ Դրանց միջոցով ռուս հեղինակները հնարավորություն են ստանում ներկայացնելու հայկական մշակույթի պատմական խորությունը և տարբեր դարաշրջանների միջև պահպանվող շարունակականությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող է ուսումնասիրվել, թե մշակութային ժառանգությունը ստեղծագործություններում ինչ գործառույթ է կատարում՝ նկարագրակա՞ն, խորհրդանշակա՞ն, պատմակա՞ն, թե կերպարների աշխարհընկալումը բացահայտող։ Բնության պատկերը նույնպես դիտարկվում է որպես թեմայի կարևոր բաղադրիչ։ Հայկական բնաշխարհի նկարագրությունները կարող են ստեղծել ստեղծագործության տարածական միջավայրը և միաժամանակ արտահայտել հեղինակի վերաբերմունքը երկրի նկատմամբ։ Բնական պատկերները երբեմն կարող են համադրվել պատմական հիշողության կամ մարդու ներաշխարհի հետ՝ ձեռք բերելով խորհրդանշական նշանակություն։ Բնապատկերի լեզվաոճական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գունային, ձայնային, տարածական և զգայական պատկերների համակարգը և որոշել դրանց դերը պատումի կառուցվածքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է «սեփականի» և «օտարի» հարաբերակցության խնդիրը։ Մեկ այլ ազգային մշակույթի մասին գրող հեղինակը գործում է իր լեզվական ու մշակութային փորձի շրջանակում և միաժամանակ փորձում է ճանաչել այլ միջավայր։ Այդ պատճառով Հայաստանի գրական պատկերը կարող է կառուցվել արտաքին դիտարկման և ներքին մշակութային ընկալման փոխազդեցությամբ։ Ուսումնասիրվում է, թե հեղինակներն ինչպես են հաղթահարում մշակութային հեռավորությունը, ինչպես են մեկնաբանում իրենց համար նոր կամ առանձնահատուկ երևույթները և որքանով են կարողանում խուսափել ընդհանրացված պատկերացումներից։ Այս խնդիրը կարևոր է ազգային կերպարների և միջմշակութային հաղորդակցության գրական ուսումնասիրության համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հայ և ռուս ժողովուրդների մշակութային հարաբերությունների թեման։ Գրական ստեղծագործություններում տարբեր ազգային պատկանելություն ունեցող կերպարների հանդիպումները կարող են ներկայացնել փոխադարձ ճանաչման, բարեկամության, մասնագիտական համագործակցության կամ մշակութային հետաքրքրության տարբեր ձևեր։ Նման դրվագների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե տվյալ ժամանակաշրջանի արձակում ինչպիսի պատկերացումներ են ձևավորվել միջմշակութային հարաբերությունների վերաբերյալ և ինչպես է Հայաստանը ներառվել ռուսական գրական աշխարհընկալման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1960–1980-ական թվականների գրական միջավայրի առանձնահատկություններին։ Այդ ժամանակաշրջանի արձակում նկատելի էին մարդու ներաշխարհի, բարոյական ընտրության, պատմական հիշողության, առօրյա կյանքի և ազգային մշակույթների նկատմամբ հետաքրքրության տարբեր դրսևորումներ։ Հայաստանի թեմայի ուսումնասիրությունը այս լայն գրական գործընթացների համատեքստում հնարավորություն է տալիս պարզել, թե այն ինչպիսի տեղ է զբաղեցրել ժամանակաշրջանի ռուսական արձակում և ինչպես է փոխվել դրա գեղարվեստական մեկնաբանությունը տարբեր տասնամյակների ընթացքում։ Կարևորվում է հեղինակային դիրքորոշման վերլուծությունը։ Նույն մշակութային տարածքը տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում կարող է ներկայացվել տարբեր կերպ՝ պայմանավորված նրանց կենսափորձով, ճանապարհորդություններով, անձնական կապերով, գեղագիտական սկզբունքներով և ընտրված ժանրով։ Հետևաբար համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել Հայաստանի վերաբերյալ տարբեր հեղինակային պատկերացումները և առանձնացնել կրկնվող թեմատիկ ու պատկերային կառուցվածքները։ Հետազոտության մեջ կարող են համադրվել վեպերը, վիպակները, պատմվածքները, գեղարվեստական ակնարկները և արձակի այլ ձևեր։ Ժանրային տարբերությունները նույնպես ազդում են թեմայի ներկայացման եղանակի վրա։ Ծավալուն վեպում հայկական միջավայրը կարող է դառնալ սյուժեի ամբողջական տարածք, մինչդեռ պատմվածքում կամ ակնարկում այն կարող է կենտրոնանալ մեկ դրվագի, կերպարի կամ մշակութային տպավորության շուրջ։ Ժանրային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպես է նույն թեման փոփոխվում ստեղծագործության կառուցվածքային պահանջներին համապատասխան։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Հայաստանի և հայկական իրականության ներկայացման ժամանակ ռուսերեն արձակում կարող են օգտագործվել հայկական տեղանուններ, անձնանուններ, մշակութային հասկացություններ և առանձին ազգային իրողություններ արտահայտող բառեր։ Դրանց ներգրավումը ռուսերեն գեղարվեստական տեքստ կարող է կատարել ոչ միայն տեղեկատվական, այլև ոճական ու մշակութային գործառույթ։ Ուսումնասիրվում է, թե այդ լեզվական միավորները ինչպես են բացատրվում կամ մեկնաբանվում համատեքստում և ինչ դեր ունեն ազգային միջավայրի գեղարվեստական հավաստիության ձևավորման գործում։ Կարևոր խնդիր է նաև կերպավորման միջոցների ուսումնասիրությունը։ Փոխաբերությունները, համեմատությունները, խորհրդանիշները, բնապատկերային նկարագրությունները, դիմանկարները և հեղինակային մեկնաբանությունները միասին ձևավորում են Հայաստանի գեղարվեստական պատկերը։ Դրանց համակարգային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն այն, թե ինչ է պատմվում երկրի մասին, այլև այն, թե ինչպես է ստեղծվում այդ պատկերը գրական լեզվի միջոցով։ Այս տարբերակումը կարևոր է թեմատիկ ուսումնասիրությունը զուտ բովանդակային նկարագրությունից գրականագիտական վերլուծության վերածելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել պատմագրական, համեմատական-տիպաբանական, թեմատիկ, պատկերաբանական և լեզվաոճական վերլուծության մեթոդները։ Առանձին ստեղծագործությունների մանրամասն քննությունը կարող է համադրվել ժամանակաշրջանի ընդհանուր գրական գործընթացների ուսումնասիրության հետ։ Սա հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես անհատական հեղինակային առանձնահատկությունները, այնպես էլ մի շարք ստեղծագործություններում հանդիպող ընդհանուր միտումները։ Կարևոր է նաև գրական տեքստերի համադրումը պատմամշակութային համատեքստի հետ՝ առանց գեղարվեստական ստեղծագործությունը փաստագրական աղբյուրի հետ նույնացնելու։ Գեղարվեստական արձակը ներկայացնում է ոչ թե իրականության ուղղակի պատճենը, այլ հեղինակային ընտրությամբ, պատկերային համակարգով և ժանրային պայմանականություններով ձևավորված աշխարհ։ Այդ պատճառով ուսումնասիրության կարևոր խնդիր է տարբերակել պատմական կամ մշակութային իրողությունը դրա գրական վերաիմաստավորումից։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ Հայաստանի թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ դիտարկել ռուսական արձակի թեմատիկ զարգացումը, ազգային կերպարի ստեղծման սկզբունքները և հայ-ռուսական գրական ու մշակութային փոխառնչությունները։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել XX դարի ռուս գրականության պատմության վերաբերյալ պատկերացումները և ցույց տալ, թե ինչպես է մեկ ազգային մշակույթ ներկայացվել մեկ այլ լեզվով ստեղծված գեղարվեստական գրականության մեջ։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի գրական կերպարի փոփոխությունները և առանձնացնել այն թեմաները, պատկերներն ու խորհրդանիշները, որոնք առավել կայուն տեղ են զբաղեցրել ռուսագիր հեղինակների ստեղծագործություններում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Հայաստանի պատմամշակութային և ազգային կերպարի բազմակողմ գրականագիտական ուսումնասիրություն՝ ռուսական գեղարվեստական արձակի երեք տասնամյակների նյութի հիման վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել ռուս գրականության, համեմատական գրականագիտության, հայ-ռուսական գրական կապերի, մշակութային փոխազդեցությունների և ազգային կերպարների գրական ներկայացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Հրատարակությունը կենսամատենագիտական բնույթի ժողովածու է, որը համակարգված ձևով ներկայացնում է հայ նշանավոր ճարտարապետի կյանքի, ստեղծագործական գործունեության և մասնագիտական ժառանգության վերաբերյալ մատենագիտական նյութերը։ Այն կազմված է որպես տեղեկատվական և հետազոտական ուղեցույց՝ հնարավորություն տալով մեկ աղբյուրում գտնել ինչպես ճարտարապետի գործունեության հետ անմիջականորեն կապված նյութերի, այնպես էլ նրա մասին հրատարակված ուսումնասիրությունների, հոդվածների և այլ հրապարակումների տվյալները։ Ժողովածուն լույս է տեսել Երևանում 1978 թվականին և ընդգրկում է 158 էջ՝ հանդիսանալով մասնագիտացված մատենագիտական աշխատանք։ Կառուցվածքում կարևոր տեղ են զբաղեցնում ճարտարապետի կյանքի ու գործունեության տարբեր փուլերին վերաբերող նյութերը, որոնք հնարավորություն են տալիս հետևելու նրա մասնագիտական ձևավորմանը, նախագծային աշխատանքներին, քաղաքաշինական գործունեությանը և հայկական ճարտարապետության զարգացման մեջ ունեցած ներդրմանը։ Մատենագիտական գրառումները հետազոտողին ուղղորդում են դեպի տարբեր ժամանակներում հրատարակված գրքեր, հոդվածներ, փաստաթղթեր և այլ աղբյուրներ՝ ստեղծելով հետագա ուսումնասիրությունների համար անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմք։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն Երևանի քաղաքաշինական զարգացման, գլխավոր հատակագծի մշակման, հասարակական և վարչական շենքերի նախագծման, հայկական ճարտարապետական ավանդույթների ուսումնասիրության և դրանց նոր ժամանակների ճարտարապետության մեջ ստեղծագործաբար կիրառման վերաբերյալ նյութերը։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն անհատ ճարտարապետի ստեղծագործական ճանապարհը, այլև XX դարի առաջին կեսի հայկական ճարտարապետության ու քաղաքաշինության զարգացման ընդհանուր ընթացքը։ Կենսագրական և մատենագիտական բաղադրիչների համադրումը նպաստում է մասնագիտական գործունեության ժամանակագրության վերականգնմանը և համապատասխան սկզբնաղբյուրների որոնմանը։ Հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է ճարտարապետության պատմությամբ, Երևանի քաղաքաշինական ժառանգությամբ և հայկական մշակույթի պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողների համար, քանի որ մատենագիտական տեղեկատվությունը համակարգում է տարբեր բնույթի և տարբեր ժամանակներում տպագրված նյութերը։ Այն կարող է կիրառվել նաև գրադարանային ու տեղեկատու աշխատանքներում, թեմատիկ ցուցակների կազմման, գիտական ուսումնասիրությունների աղբյուրագիտական բազայի ձևավորման և ճարտարապետական ժառանգությանը վերաբերող հրապարակումների որոնման ժամանակ։ Իր բնույթով ժողովածուն միաժամանակ կենսագրական, մատենագիտական և մասնագիտական տեղեկատու է, որը նպաստում է ճարտարապետի ստեղծագործական ժառանգության վերաբերյալ գրականության պահպանմանը, համակարգմանը և հետագա գիտական շրջանառությանը։