Նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի օրացույց 1970: Հուլիս, օգոստոս, սեպտեմբեր

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Ճապոնիայի արդիականացման գործընթացների և ճապոնացիների էթնիկ ինքնության միջև առկա փոխազդեցությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է երկրի տնտեսական վերելքը, քաղաքական և սոցիալական բարեփոխումները, արևմտյան ազդեցությունների ընդլայնումը և դրանց ազդեցությունը ազգային ինքնագիտակցության, մշակութային արժեքների ու ավանդույթների պահպանման վրա։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդիականացման և ազգային ինքնության միջև ձևավորված հավասարակշռությանը, ճապոնական հասարակության մշակութային առանձնահատկություններին, կրթական համակարգի, ընտանիքի, կրոնի և հասարակական ինստիտուտների դերին ինքնության ձևավորման ու պահպանման գործում։ Գրքում ներկայացվում են նաև գլոբալացման, տեխնոլոգիական զարգացման և միջազգային ինտեգրման պայմաններում ազգային արժեքների վերաիմաստավորման գործընթացները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է Ճապոնիան կարողացել համատեղել ժամանակակից զարգացման ուղին և ազգային ավանդույթների շարունակականությունը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է պատմության, արևելագիտության, ազգագրության, մշակութաբանության և միջազգային հարաբերությունների ոլորտներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1878-1914 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում, մասնավորապես Արևմտյան Հայաստանի վեց հիմնական նահանգներում՝ Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի, Խարբերդի, Դիարբեքիրի և Սեբաստիայի վիլայեթներում, հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ առկա վիճակագրական տվյալների ուսումնասիրությանը և համեմատական վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում Օսմանյան կառավարության և Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքարանի կողմից հավաքագրված ու հրապարակված ժողովրդագրական տվյալներն են, դրանց ձևավորման մեթոդաբանությունը, հավաստիության աստիճանը, տարբերությունների պատճառները և քաղաքական նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է նրանով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում հայ բնակչության թվաքանակի և դրա հարաբերակցության հարցը մյուս էթնիկ ու կրոնական խմբերի նկատմամբ դուրս էր գալիս զուտ ժողովրդագրական վիճակագրության շրջանակներից և անմիջականորեն առնչվում էր Հայկական հարցին, միջազգային դիվանագիտությանը և Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում բարեփոխումների իրականացման խնդրին։ Աշխատանքը ներկայացնում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ վիճակագրական տվյալները կարող էին դառնալ քաղաքական ու դիվանագիտական պայքարի կարևոր գործիք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բեռլինի պայմանագրից հետո ձևավորված իրավիճակին, երբ արևմտահայաբնակ նահանգներում բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերաբերյալ տվյալները կարևոր նշանակություն ստացան բարեփոխումների անհրաժեշտության և դրանց տարածքային ու քաղաքական հիմնավորման քննարկումներում։ Հետազոտության կարևոր բաժիններից է Օսմանյան պաշտոնական վիճակագրության և Հայոց պատրիարքարանի տվյալների համադրումը։ Ուսումնասիրության մեջ մանրամասն անդրադարձ է կատարվում պատրիարքարանի կողմից 1878-1880 և 1913-1914 թվականներին կազմակերպված մարդահամարներին, դրանց անցկացման ընթացքին, հարցաթերթերի բովանդակությանը, տեղական հոգևոր և վարչական կառույցների մասնակցությանը, ինչպես նաև այն դժվարություններին ու խոչընդոտներին, որոնց հանդիպել են տվյալների հավաքագրման ընթացքում։ Միաժամանակ վերլուծվում են Օսմանյան վիճակագրության առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող էին ազդել բնակչության հաշվառման ամբողջականության ու արդյունքների վրա։ Համեմատական տվյալները ցույց են տալիս, որ երկու կառույցների ներկայացրած թվերը էականորեն տարբերվում էին միմյանցից, հատկապես վեց նահանգների հայ բնակչության հաշվարկներում, ինչն ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում է ոչ միայն որպես վիճակագրական մեթոդների տարբերության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրության համատեքստում։ Աշխատանքը փորձում է պարզել, թե որքանով կարող էին վարչական սահմանները, հաշվառման մեթոդները, կրոնական պատկանելության հիմքով բնակչության դասակարգումը, տեղական իշխանությունների գործունեությունը, միգրացիաները և այլ ժողովրդագրական գործընթացներ ազդել վերջնական թվերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այն հարցին, թե ինչպես էր բնակչության թվաքանակի խնդիրը ներկայացվում միջազգային դիվանագիտական գործընթացներում, հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ հայկական բարեփոխումների հարցը կրկին ակտիվորեն հայտնվում էր միջազգային օրակարգում։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ ոչ միայն ներկայացնում է վիճակագրական թվերը, այլև փորձում է գնահատել դրանց՝ որպես պատմական աղբյուրների արժեքը, սահմանափակումները և փոխադարձ համադրելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել որևէ մեկ վիճակագրական համակարգի տվյալները մեխանիկորեն ընդունելուց և խնդիրը դիտարկել ավելի լայն՝ քաղաքական, վարչական, ժողովրդագրական և աղբյուրագիտական համատեքստում։ Աշխատանքի կարևորությունը հատկապես ընդգծվում է Հայոց ցեղասպանության նախօրյակի ժողովրդագրական պատկերը վերականգնելու տեսանկյունից, քանի որ նախապատերազմյան հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ տարբեր տվյալները հետագայում նշանակալի դեր են ունեցել ինչպես պատմագիտական ուսումնասիրություններում, այնպես էլ զոհերի թվաքանակի և ցեղասպանության ժողովրդագրական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներում։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Օսմանյան կայսրության բազմազգ և բազմակրոն հասարակության ժողովրդագրական կառուցվածքի մասին՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն հայերի բացարձակ թվաքանակին, այլև նրանց տեսակարար կշռին տվյալ տարածքների ընդհանուր բնակչության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, աղբյուրագիտության, վիճակագրական վերլուծության և Հայկական հարցի պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելու համար արևմտահայության թվաքանակի վերաբերյալ տվյալների ձևավորման, ներկայացման և քաղաքական օգտագործման առանձնահատկությունները 1878-1914 թվականներին։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, արևմտահայության ժողովրդագրությամբ և Հայոց ցեղասպանության նախապատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Տեխնոլոգիա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է բնական և կեղտաջրերի մաքրմանը էլեկտրաքիմիական մեթոդների՝ մասնավորապես էլեկտրօքսիդացման և էլեկտրակոագուլյացիայի կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ուսումնասիրել այդ տեխնոլոգիաների արդյունավետությունը ջրում առկա տարբեր աղտոտիչների հեռացման, օրգանական և անօրգանական միացությունների քայքայման և ջրի որակի բարելավման գործընթացներում։ Էլեկտրաքիմիական մաքրման մեթոդները կարևոր այլընտրանք են ավանդական ֆիզիկական, քիմիական և կենսաբանական եղանակներին, քանի որ դրանց կիրառմամբ հնարավոր է որոշ դեպքերում նվազեցնել լրացուցիչ քիմիական ռեագենտների օգտագործումը և գործընթացը կազմակերպել համեմատաբար վերահսկելի պայմաններում։ Էլեկտրօքսիդացման դեպքում ջրում առկա աղտոտիչների հեռացումը տեղի է ունենում էլեկտրաքիմիական օքսիդացման գործընթացների արդյունքում, որոնց ընթացքում կարող են քայքայվել տարբեր օրգանական նյութեր և փոխակերպվել որոշ անօրգանական միացություններ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել էլեկտրոդների նյութի, հոսանքի խտության, լարման, մշակման տևողության, ջրի քիմիական կազմի և այլ գործոնների ազդեցությունը մաքրման արդյունավետության վրա։ Էլեկտրակոագուլյացիայի մեթոդի դեպքում կարևոր նշանակություն ունի էլեկտրոդների լուծման արդյունքում առաջացող կոագուլյացիոն գործընթացը, որի միջոցով ջրից կարող են հեռացվել կախված մասնիկներ, կոլոիդային համակարգեր, որոշ մետաղական իոններ և այլ աղտոտիչներ։ Հետազոտության ընթացքում կարող է գնահատվել տարբեր մաքրման ռեժիմների ազդեցությունը ջրի ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշների վրա՝ ներառյալ օրգանական աղտոտվածության, կախված նյութերի, գույնի, պղտորության և այլ բաղադրիչների փոփոխությունները։ Կարևոր է նաև պարզել, թե ինչպես են էլեկտրաքիմիական գործընթացները փոխազդում միմյանց հետ և ինչպիսի արդյունք կարելի է ստանալ դրանց համակցված կամ հաջորդական կիրառման դեպքում։ Բնական ջրերի մաքրման դեպքում տեխնոլոգիաների կիրառումը կարող է ուղղված լինել ջրի որակի բարելավմանը և որոշ անցանկալի բաղադրիչների նվազեցմանը, իսկ կեղտաջրերի դեպքում՝ արդյունաբերական կամ կենցաղային աղտոտիչների հեռացմանն ու ջրի հետագա օգտագործման կամ անվտանգ հեռացման հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է նաև տեխնոլոգիական գործընթացների արդյունավետության գնահատումը՝ հաշվի առնելով էներգիայի ծախսը, էլեկտրոդների սպառումը, մաքրման տևողությունը և ստացված արդյունքի որակը։ Այդ ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս ընտրել առավել նպատակահարմար աշխատանքային պայմաններ և գնահատել տեխնոլոգիայի կիրառման տնտեսական ու բնապահպանական արդյունավետությունը։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ էլեկտրաքիմիական մեթոդները կարող են կիրառվել տարբեր բնույթի ջրային հոսքերի մաքրման համակարգերում և հարմարեցվել աղտոտվածության տարբեր մակարդակներին։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել բնապահպանության մասնագետներին, ջրամաքրման տեխնոլոգներներին, քիմիկոսներին, էլեկտրաքիմիկոսներին և արդյունաբերական կեղտաջրերի կառավարմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է էլեկտրաքիմիայի, ջրի մաքրման և շրջակա միջավայրի պաշտպանության սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով գնահատել էլեկտրօքսիդացման և էլեկտրակոագուլյացիայի հնարավորությունները բնական ու կեղտաջրերի արդյունավետ մաքրման, աղտոտիչների նվազեցման և ավելի անվտանգ ջրային ռեսուրսների կառավարման գործում։

Այլ առարկաներ

Հեղինակ Ա. Ջ. Տեր-Գրիգորյանը և համահեղինակները գրքում ներկայացնում են վնասակար օրգանիզմների կենսաբանական ցիկլերը, զարգացման փուլերը, բազմացման առանձնահատկությունները և շրջակա միջավայրի պայմանների ազդեցությունը դրանց տարածման ու վնասակարության վրա։ Աշխատությունը մանրամասն անդրադառնում է հիմնական գյուղատնտեսական վնասատուների և հիվանդությունների էկոլոգիական պահանջներին՝ ջերմաստիճան, խոնավություն, սննդային բազա և հողային պայմաններ, ինչը թույլ է տալիս հասկանալ դրանց զարգացման կանխատեսման մեխանիզմները։ Գրքում ընդգրկված են նաև վնասակար օրգանիզմների տարածման դինամիկան, համաճարակային իրավիճակների ձևավորման գործոնները և դրանց վերահսկման գիտական հիմքերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինտեգրված բույսերի պաշտպանության սկզբունքներին՝ կենսաբանական, ագրոտեխնիկական և քիմիական միջոցառումների համադրմանը՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել վնասը և պահպանել էկոլոգիական հավասարակշռությունը։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, ագրոնոմների, բույսերի պաշտպանության մասնագետների և հետազոտողների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները վնասակար օրգանիզմների կենսաէկոլոգիայի և դրանց վերահսկման ժամանակակից մոտեցումների վերաբերյալ։

Իրավաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնությունում դատական որոշումների բողոքարկման իրավունքի սահմանադրաիրավական հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է դատական պաշտպանության իրավունքի սահմանադրական երաշխիքները, բողոքարկման ինստիտուտի իրավական բնույթը, դրա նշանակությունը արդար դատաքննության ապահովման և մարդու իրավունքների պաշտպանության գործում։ Աշխատության մեջ քննարկվում են վերաքննիչ և վճռաբեկ վարույթների իրավական կարգավորումները, դատական ակտերի վերանայման ընթացակարգերը, ազգային օրենսդրության և միջազգային իրավական չափանիշների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև դատական պրակտիկայում առկա հիմնախնդիրներն ու դրանց լուծման հնարավորությունները։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների, հետազոտողների և սահմանադրական ու դատավարական իրավունքի հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության կրած աղետների պատճառների և Սասունի ավերածությունների համար պատասխանատվության պատմաքաղաքական ու հասարակական գնահատմանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում XIX դարի վերջի Օսմանյան կայսրության հայաբնակ շրջաններում տիրող քաղաքական, վարչական և սոցիալ-տնտեսական իրավիճակն է, ինչպես նաև այդ պայմանների ազդեցությունը հայ բնակչության անվտանգության և կենսապայմանների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սասունի իրադարձություններին, որոնք կապված էին հարկային ճնշումների, տեղական իշխանությունների և զինված ուժերի գործողությունների, բնակչության ինքնապաշտպանության և դրա հետևանքով ծագած ռազմական բախումների հետ։ Աշխատանքում կարող են քննության առնվել Սասունի բնակչության նկատմամբ կիրառված բռնությունների, բնակավայրերի ավերման, մարդկային կորուստների և տեղահանությունների մասին ժամանակակից վկայությունները, ինչպես նաև դրանց արձագանքը Օսմանյան կայսրության ներսում և եվրոպական տերությունների շրջանում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է պատասխանատվության հարցի ուսումնասիրությունը՝ պետական իշխանությունների, տեղական վարչական մարմինների և ռազմական ուժերի գործողությունների համատեքստում։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել ժամանակաշրջանի փաստագրական աղբյուրներում առկա տեղեկությունները, դրանց հեղինակների դիրքորոշումները և հետագա պատմագրական մեկնաբանությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայկական հարցի միջազգայինացման գործընթացին և Սասունի դեպքերի ազդեցությանը եվրոպական դիվանագիտական օրակարգի վրա։ Սասունի իրադարձությունները հետագայում դարձան Օսմանյան կայսրությունում հայերի վիճակի վերաբերյալ միջազգային քննարկումների կարևոր փաստարկներից մեկը և նպաստեցին բարենորոգումների պահանջների ու հայկական հարցի շուրջ դիվանագիտական ճնշման ուժեղացմանը։ Նյութը կարող է արժեքավոր լինել որպես իր ժամանակաշրջանի քաղաքական ու հասարակական ընկալումներն արտացոլող սկզբնաղբյուր, հատկապես եթե այն ուսումնասիրվում է այլ արխիվային փաստաթղթերի, դիվանագիտական հաղորդագրությունների, մամուլի հրապարակումների և վկայությունների հետ համադրությամբ։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմության, Հայկական հարցի, Օսմանյան կայսրության պատմության, Սասունի պատմության, ցեղասպանագիտության և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։