Особенности клинического течения хронического некалькулезного холецистита во взаимосвязи с параклиническими показателями на фоне метаболического синдрома

Գրականություն

«Թամար» վերնագրով այս հրատարակությունը հայ գրական ժառանգության նմուշներից է, որի բովանդակության ճշգրիտ բնույթը հնարավոր չէ որոշել միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա։ Թամար անունը պատմական և գրական ավանդույթներում հանդիպող անձնանուն է, որը կարող է կապվել անհատական ճակատագրի, սիրո, գեղեցկության, հիշողության և մարդկային ապրումների գեղարվեստական ներկայացման հետ։ Հայ գրականության մեջ անձնանուններով վերնագրված ստեղծագործությունները հաճախ կենտրոնանում են որոշակի կերպարի շուրջ՝ նրա միջոցով բացահայտելով անձնական զգացմունքներ, մարդկային հարաբերություններ կամ հասարակական միջավայրի առանձնահատկություններ։ Այդպիսի գործերը կարող են ունենալ քնարական, պատմողական կամ թատերական բնույթ, ուստի այս հրատարակության ժանրային պատկանելությունը հստակեցնելու համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել ստեղծագործության ամբողջական վերնագիրը կամ բովանդակությունը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի վերջի հայ գրական կյանքի և տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է ընդգրկվել հայ գրքի պատմության մատենագիտական հավաքածուներում՝ որպես տվյալ ժամանակաշրջանի գրական արտադրանքի պահպանված օրինակ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, գրահրատարակչության զարգացմամբ և պատմական գրքերի մատենագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ «Թամար» վերնագրի գրական ու մշակութային հնարավոր զուգորդումները նույնպես կարող են դառնալ ուսումնասիրության առարկա՝ ստեղծագործության բովանդակության և հեղինակային պատկանելության հաստատումից հետո։

Լեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է անգլերեն գիտական դիսկուրսում տեղեկատվական և խոսքարկման գործառույթների փոխհարաբերության ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում գիտական հաղորդակցության առանձնահատկություններն են և այն լեզվական միջոցները, որոնց միջոցով հեղինակը միաժամանակ ներկայացնում է փաստեր, գաղափարներ ու գիտական տեղեկություններ և արտահայտում է իր դիրքորոշումը, գնահատականը կամ վերաբերմունքը քննարկվող խնդրի նկատմամբ։ Աշխատանքում տեղեկատվական գործառույթը դիտարկվում է որպես գիտական տեքստի բովանդակային հիմք, որի միջոցով փոխանցվում, համակարգվում և մեկնաբանվում է մասնագիտական գիտելիքը, մինչդեռ խոսքարկման գործառույթը կապված է ընթերցողի վրա ազդեցության, հեղինակի տեսակետի հիմնավորման, համոզման և հաղորդակցական նպատակի իրականացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն լեզվական և շարահյուսական միջոցներին, որոնք ապահովում են այս երկու գործառույթների համատեղ իրականացումը՝ մոդալության, գնահատողական բառապաշարի, կապակցիչների, փաստարկման կառուցվածքների, հղումների, վերապահումների և այլ դիսկուրսային ռազմավարությունների միջոցով։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ գիտական տեքստը չի սահմանափակվում միայն օբյեկտիվ տեղեկատվության փոխանցմամբ․ գիտական հաղորդակցության ընթացքում հեղինակը նաև կառուցում է իր հեղինակային դիրքը, գնահատում ներկայացվող փաստերը, կանխատեսում ընթերցողի հնարավոր արձագանքը և ձևավորում փաստարկված համոզչականություն։ Այս համատեքստում տեղեկատվական և խոսքարկման գործառույթները հանդես են գալիս ոչ թե որպես միմյանցից անջատ երևույթներ, այլ որպես փոխկապակցված բաղադրիչներ, որոնք միասին ապահովում են գիտական դիսկուրսի հաղորդակցական արդյունավետությունը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել լեզվաբանների, թարգմանիչների, անգլերեն լեզվի և կիրառական լեզվաբանության մասնագետների, ինչպես նաև գիտական գրության և դիսկուրսի վերլուծությամբ զբաղվող հետազոտողների։

Մաթեմատիկա

Компактный курс математического анализа. Часть 2, Дифференциальное исчисление функций многих переменных աշխատությունը բարձրագույն մաթեմատիկայի դասական ուսումնական ձեռնարկ է, որը կենտրոնանում է բազմափոփոխական ֆունկցիաների դիֆերենցիալ հաշվարկի վրա և ներկայացնում է այդ բաժնի հիմնական հասկացությունները, թեորեմները և կիրառական մեթոդները, այն բացատրում է սահմանների և շարունակականության ընդհանրացումը բազմաչափ տարածություններում, մասնակի ածանցյալների հաշվարկը, գրադիենտի, դիվերգենցիայի և ռոտորի գաղափարները, ինչպես նաև բազմակի ինտեգրալների և Տեյլորի բազմաչափ ընդլայնումների հիմունքները, գիրքը ընդգրկում է նաև էքստրեմումների որոնման խնդիրներ՝ սահմանափակումներով և Լագրանժի մուլտիպլիկատորների մեթոդով, միաժամանակ ներկայացնելով կիրառություններ ֆիզիկայում, օպտիմիզացիայում և ինժեներական խնդիրներում, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր մաթեմատիկայի և կիրառական գիտությունների ուսանողների համար։

Գրականություն

Այս հրատարակությունը հայ ազգային երգարվեստին առնչվող երգարանային ժողովածու է, որի վերնագիրը շեշտադրում է երգերի ազգային բնույթը և դրանց կապը հայ ժողովրդի մշակութային ինքնության հետ։ Երգարանները կարևոր դեր են ունեցել հայ երաժշտական ու գրական ժառանգության պահպանման, տարածման և սերունդներին փոխանցման գործում։ Դրանք հնարավորություն են տվել երգերը գրավոր ձևով հավաքելու, պահպանելու և հասանելի դարձնելու այն մարդկանց, որոնք հետաքրքրված են եղել երգեցողությամբ, բանաստեղծական խոսքով և ազգային մշակույթով։ «Ազգային երգարան» անվանումը կարող է մատնանշել այնպիսի ստեղծագործությունների ժողովածու, որոնց թեմաները, լեզուն կամ տարածման միջավայրը կապված են հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, հայրենիքի գաղափարի, ազգային զգացումների և մշակութային ավանդույթների հետ։ Սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, թե այս գրքում ընդգրկված են բացառապես հայրենասիրական երգեր, ժողովրդական ստեղծագործություններ, թե նաև այլ բնույթի երգեր։ Այդ հարցը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ժողովածուի բովանդակությունը։ Հայ ազգային երգարվեստը ձևավորվել է երկարատև պատմական զարգացման ընթացքում՝ միավորելով ժողովրդական երգեցողության ավանդույթները, բանաստեղծական ստեղծագործությունը, պատմական հիշողությունը և տարբեր հասարակական միջավայրերում տարածված երաժշտական ձևերը։ Երգերը հայ ժողովրդի կյանքում հաճախ ծառայել են ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության միջոց, այլև որպես հիշողության պահպանման և զգացմունքների փոխանցման ձև։ Դրանց միջոցով արտահայտվել են հայրենիքի նկատմամբ սերը, պատմական իրադարձությունների հիշատակը, ազատության ձգտումը, ընտանեկան կապերը, անձնական ապրումները և հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը։ Եթե ժողովածուն ներառում է ազգային կամ հայրենասիրական երգեր, դրանք կարող էին նպաստել ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը և հայրենիքի մասին պատկերացումների տարածմանը։ Եթե դրանում ընդգրկված են ժողովրդական կամ քնարական երգեր, ապա դրանք կարող են արտացոլել նաև առօրյա կյանքի, մարդկային հարաբերությունների և ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության առանձնահատկությունները։ Այնուամենայնիվ, այս թեմաները ներկայացնում են ազգային երգարանների հնարավոր բովանդակային շրջանակը և չեն հաստատում տվյալ գրքի երգերի կոնկրետ կազմը։ Տասնիններորդ դարում հայերեն երգարանների հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ուներ ազգային մշակույթի զարգացման համար։ Տպագիր ժողովածուները հնարավորություն էին տալիս երգերը պահպանելու գրավոր տեսքով և տարածելու տարբեր քաղաքներում բնակվող հայերի շրջանում։ Դրանք կարող էին օգտագործվել ընտանեկան միջավայրում, կրթական հաստատություններում, մշակութային հավաքույթների ժամանակ և համայնքային միջոցառումների ընթացքում։ Երգարանները նաև կապ էին ստեղծում բանավոր ավանդույթի և գրավոր մշակույթի միջև՝ հնարավորություն տալով երգերի բառերը պահպանելու, համեմատելու և հետագա սերունդներին փոխանցելու։ Երգերի գրավոր ամրագրումը կարևոր էր հատկապես այն ժամանակաշրջանում, երբ ազգային մշակույթի նկատմամբ հետաքրքրությունն աճում էր, իսկ հայերեն տպագրությունը զարգանում էր ինչպես պատմական հայրենիքում, այնպես էլ սփյուռքի տարբեր կենտրոններում։ «Նոր» բնորոշումը կարող է ցույց տալ, որ ժողովածուն ներկայացվել է որպես նոր կազմված կամ նախկինում տարածված երգարաններից տարբերվող հրատարակություն։ Սակայն առանց նախաբանի, բովանդակության կամ այլ մատենագիտական տեղեկությունների հնարավոր չէ որոշել, թե այդ բնորոշումն ինչի վրա է հիմնված՝ նոր երգերի ընդգրկման, նյութերի ընտրության, դասավորության, թե ավելի վաղ ժողովածուների համեմատության։ Նույն կերպ հնարավոր չէ միայն վերնագրից եզրակացնել, թե երգերն ունեն երաժշտական նոտագրություն, նշված են դրանց հեղինակները կամ մեղեդիների աղբյուրները։ Այդ առանձնահատկությունները պետք է ճշտել գրքի բնագրի ուսումնասիրությամբ։ Ռոստովը տասնիններորդ դարում եղել է հայերի բնակության և հասարակական կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը։ Տարածաշրջանի հայկական համայնքներն ունեցել են իրենց կրթական, եկեղեցական և մշակութային կյանքը, իսկ հայերեն գրքերի հրատարակությունն ու տարածումը նպաստել են համայնքային կապերի պահպանմանը։ Նման միջավայրում ազգային երգարանի հրատարակությունը կարող էր ծառայել հայերեն երգերի տարածմանը և ազգային մշակութային ավանդույթների պահպանմանը։ Այն կարող էր կարևոր լինել նաև այն ընթերցողների ու երգասերների համար, որոնք ցանկանում էին ծանոթանալ հայերեն երգերի ժողովածուներին և դրանք օգտագործել առօրյա կամ համայնքային կյանքում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ երաժշտական մշակույթի պատմությամբ, ազգային երգերի հավաքման և հրատարակման ավանդույթով, հայերեն երգարանների մատենագիտությամբ ու Ռոստովի հայկական համայնքի մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է նաև արժեք ներկայացնել որպես տասնիններորդ դարի հայերեն տպագիր ժառանգության նմուշ, որի ուսումնասիրությունը կարող է օգնել պարզելու երգարանների տարածման աշխարհագրությունը, ազգային երաժշտական մշակույթի ներկայացման եղանակները և հայերեն գրքի պատմության որոշ առանձնահատկություններ։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը կարելի է բնութագրել որպես ազգային երգարվեստին նվիրված երգարան, որի վերնագիրը շեշտադրում է հայ մշակութային ինքնության և երգեցողության միջև կապը։ Միաժամանակ, երգերի թեմատիկ կազմը, հեղինակային պատկանելությունը, մեղեդիների առկայությունը և ժողովածուի կազմման սկզբունքները ճշգրտորեն նկարագրելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հենց գրքի բովանդակությունը։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Մոսկվայի Լազարյան ինստիտուտի՝ արևելյան լեզուների և արևելագիտության կարևոր կրթական կենտրոններից մեկի պատմությանը, գործունեությանը և նշանակությանը։ Ինստիտուտը ձևավորվել է Մոսկվայում Լազարյան ընտանիքի գործունեության հիման վրա և երկար ժամանակ կարևոր դեր է ունեցել արևելյան լեզուների ուսուցման, արևելագիտական գիտելիքի տարածման և հայ մշակութային ու կրթական կյանքի զարգացման գործում։ Հետազոտվող նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հաստատության կազմակերպական կառուցվածքի, կրթական նպատակների, ուսումնական ծրագրերի և այն միջավայրի մասին, որտեղ իրականացվել է արևելյան լեզուների ու մշակույթների ուսումնասիրությունը։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում հաստատության հայագիտական բաղադրիչը, քանի որ այն միաժամանակ կապված էր հայկական կրթության, լեզվի, պատմության և մշակույթի ուսումնասիրման ու տարածման հետ։ Լազարյան հաստատության գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ռուսահայ համայնքի մշակութային պատմության մեջ․ այն ծառայել է որպես կրթական և գիտական կենտրոն, որտեղ տարբեր ժամանակներում ձևավորվել են հայագիտության և արևելագիտության զարգացման համար նշանակալի պայմաններ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հաստատության հիմնադրման նախադրյալները, հովանավորության համակարգը, դասախոսական կազմը, ուսումնական առարկաները և ուսանողների պատրաստության ուղղությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի արևելյան լեզուների ուսուցումը, քանի որ այդպիսի կրթությունը կապված էր ոչ միայն լեզվական գիտելիքի ձեռքբերման, այլև արևելյան ժողովուրդների պատմության, գրականության, մշակույթի և հասարակական կյանքի ուսումնասիրության հետ։ Հաստատության գործունեությունը կարելի է դիտարկել նաև XIX դարի ռուսական և հայկական կրթական համակարգերի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Լազարյանների նախաձեռնությունը կարևոր օրինակ է այն բանի, թե ինչպես մասնավոր հովանավորությունը կարող էր նպաստել կրթական հաստատության ձևավորմանն ու երկարատև զարգացմանը և միաժամանակ ծառայել ազգային մշակութային նպատակների իրականացմանը։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել նաև գրքի և հրատարակչական մշակույթի պատմության տեսանկյունից, քանի որ Լազարյան հաստատության հետ կապված կրթական և գիտական գործունեությունը նպաստել է արևելագիտական և հայագիտական գրականության ստեղծման ու տարածման գործընթացներին։ Հաստատության շուրջ ձևավորված գիտակրթական միջավայրը կարևոր դեր է ունեցել մասնագետների պատրաստման և արևելքի լեզուների ու մշակույթների վերաբերյալ գիտելիքի համակարգման գործում։ Այս պատմական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լայնորեն հասկանալու հայ կրթական հաստատությունների զարգացումը Ռուսական կայսրության տարածքում և հայկական համայնքների մշակութային ինքնակազմակերպման առանձնահատկությունները։ Հատկապես կարևոր է հաստատության դերը հայ երիտասարդների կրթության և մտավոր զարգացման գործում, ինչպես նաև դրա կապը Մոսկվայի հայկական համայնքի մշակութային կյանքի հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Լազարյան ինստիտուտը որպես կրթական, գիտական և մշակութային նշանակություն ունեցող հաստատություն, որի գործունեությունը միաժամանակ առնչվել է արևելյան լեզուների ուսումնասիրմանը, արևելագիտության զարգացմանը և հայկական կրթամշակութային ժառանգության պահպանմանն ու տարածմանը։ Այն կարող է կարևոր աղբյուր լինել XIX դարի հայկական կրթության, հայ-ռուսական մշակութային կապերի, արևելագիտության պատմության և Մոսկվայի հայ համայնքի մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար։

Գրականություն

«Երկու տող» վերնագրով հրատարակությունը պատկանում է հայերեն գեղարվեստական գրականության տպագիր ժառանգությանը։ Վերնագրի հակիրճությունը կարող է հուշել փոքրածավալ գրական ձևի, խտացված մտքի կամ սեղմ արտահայտության նշանակության մասին, սակայն այն ինքնին չի սահմանում ստեղծագործության ժանրը։ Հայ գրականության մեջ կարճ բանաստեղծական կամ արձակ ձևերը հնարավորություն են տալիս սահմանափակ ծավալով արտահայտելու զգացմունքներ, անձնական ապրումներ, խոհեր և գաղափարներ։ Նման երկերի ուսումնասիրությունը կարևոր է գրական լեզվի, արտահայտչամիջոցների և գեղարվեստական խոսքի ձևավորման առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ 19-րդ դարում հայերեն տպագիր գրականությունը զարգանում էր տարբեր մշակութային կենտրոններում, իսկ գրքերի հրատարակությունը նպաստում էր գրական ստեղծագործությունների տարածմանը և ընթերցողական կապերի ամրապնդմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, հին տպագիր գրքերով և 19-րդ դարի հայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրմամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև մատենագիտական նշանակություն ունի՝ որպես հայերեն գրավոր ժառանգության պահպանված օրինակ, որն ընդգրկվում է ժամանակաշրջանի տպագրական և գրական գործունեության ընդհանուր պատկերի մեջ։