Особенности разминки юных спортсменов-дзюдоистов

Իրավաբանություն

Научная работа посвящена исследованию оснований международно-правовой ответственности государств за совершение геноцида, одного из наиболее тяжких международных преступлений, затрагивающих основы существования защищаемых международным правом человеческих групп. В центре внимания находится вопрос о том, при каких условиях действия или бездействие государства могут повлечь его международно-правовую ответственность, какие нормы регулируют такую ответственность, каким образом устанавливается связь между поведением государства и совершением геноцида и какие правовые последствия возникают при установлении нарушения. Существенное значение имеет разграничение индивидуальной уголовной ответственности физических лиц и международно-правовой ответственности государства. Геноцид может совершаться конкретными людьми, которые при наличии соответствующих оснований несут индивидуальную уголовную ответственность, однако это не исключает возможности возникновения самостоятельной ответственности государства в случае нарушения его международных обязательств. Такой подход закреплён, в частности, в Конвенции о предупреждении преступления геноцида и наказании за него 1948 года, которая предусматривает обязательства государств предотвращать геноцид и наказывать виновных, а также устанавливает возможность рассмотрения споров между государствами о толковании, применении или выполнении Конвенции международным судебным органом. Важнейшей частью исследования является анализ самого понятия геноцида и его юридических признаков. Для квалификации деяния как геноцида имеет принципиальное значение наличие специального намерения уничтожить полностью или частично национальную, этническую, расовую или религиозную группу как таковую. В рамках исследования могут рассматриваться различные формы деяний, способных образовать состав геноцида: убийство членов защищаемой группы, причинение тяжкого физического или психического вреда, создание условий жизни, рассчитанных на физическое уничтожение группы, меры по предотвращению рождений и насильственная передача детей из одной группы в другую. Особое внимание уделяется вопросу об атрибуции поведения государству. Для возникновения международно-правовой ответственности необходимо установить, что соответствующее поведение может быть юридически отнесено к государству в соответствии с нормами международного права. Это может касаться действий государственных органов, должностных лиц и иных субъектов, чьё поведение при определённых обстоятельствах рассматривается как поведение государства. Отдельное направление исследования связано с ответственностью за бездействие. Международно-правовая обязанность государства не ограничивается непосредственным запретом участвовать в геноциде: при наличии соответствующих обстоятельств государство может нести ответственность за невыполнение обязанности по предотвращению геноцида. В этом контексте особое значение имеет вопрос о том, какие обстоятельства свидетельствуют о том, что государство знало или должно было знать о наличии серьёзного риска совершения геноцида и обладало возможностью предпринять разумные меры для его предотвращения. Важное место занимает анализ судебной практики Международного суда ООН, которая сформировала существенную часть современной доктрины ответственности государств в связи с Конвенцией о геноциде. Практика суда позволяет исследовать вопросы доказывания специального намерения, разграничения непосредственного участия и нарушения обязанности предотвращения, а также критерии, применяемые при установлении международно-правовой ответственности. Особую роль в этом отношении играет дело о применении Конвенции о предупреждении преступления геноцида и наказании за него, рассматривавшее ответственность государства и содержание обязанности предотвращения. Работа также может рассматривать вопрос о соотношении различных форм нарушения международных обязательств. Государство может нести ответственность не только за непосредственное совершение запрещённых действий, но и за подстрекательство, пособничество или иные формы участия, если соответствующие действия подпадают под применимые нормы международного права. При этом юридическая квалификация каждого конкретного поведения требует установления фактических обстоятельств и применимых международно-правовых норм. Значительная часть исследования может быть посвящена правовым последствиям установленной ответственности. Согласно общим принципам права международной ответственности государств, последствия международно-противоправного деяния могут включать прекращение продолжающегося нарушения, предоставление гарантий неповторения в соответствующих случаях и полное возмещение причинённого вреда. Специфика ситуации с геноцидом обусловлена особой тяжестью нарушаемых обязательств и их значением для международного сообщества в целом. Отдельно рассматривается вопрос о характере обязательств по предотвращению и наказанию геноцида. Они имеют особое значение в системе международной защиты прав человека и направлены на недопущение уничтожения защищаемых групп. Поэтому исследование ответственности государств за невыполнение таких обязательств имеет не только теоретическое, но и существенное практическое значение. В работе могут быть также проанализированы проблемы доказывания и применения международно-правовых норм. Дела о геноциде отличаются высокой сложностью из-за необходимости установить масштаб и характер действий, фактическую связь между государственными структурами и конкретными деяниями, а в соответствующих случаях — наличие специального намерения. Это требует комплексной оценки документов, официальных заявлений, свидетельских показаний, характера совершённых действий и других доказательств. В целом исследование направлено на раскрытие механизма международно-правовой ответственности государств в ситуациях, связанных с геноцидом, и на определение критериев, позволяющих разграничить различные формы нарушения соответствующих международных обязательств. Его значение заключается в систематизации норм международного права и судебной практики, а также в выявлении проблем, возникающих при привлечении государств к ответственности за совершение геноцида, участие в нём либо невыполнение обязанности по его предотвращению и наказанию виновных.

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2010 թվականներին Աբխազիայի շուրջ Թուրքիայի քաղաքական և տնտեսական ներգրավվածության ուսումնասիրությանը՝ Հարավային Կովկասում հետխորհրդային վերափոխումների և տարածաշրջանային հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Թուրքիայի արտաքին քաղաքական ու տնտեսական շահերի, Սևծովյան տարածաշրջանի նկատմամբ նրա մոտեցումների և աբխազական ուղղությամբ ձևավորված կապերի առանձնահատկությունների վերլուծությունն է։ Քննվում է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո ստեղծված նոր աշխարհաքաղաքական միջավայրը, վրաց-աբխազական հակամարտության ազդեցությունը տարածաշրջանային հարաբերությունների վրա և այն պայմանները, որոնց շրջանակում Թուրքիան կառուցել է հարաբերություններ տարածաշրջանի տարբեր դերակատարների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պաշտոնական քաղաքականության և ոչ պետական կապերի հարաբերակցությանը, քանի որ տվյալ ժամանակաշրջանում նշանակություն են ունեցել ոչ միայն միջպետական հարաբերությունները, այլև գործարար շրջանակների, հասարակական կազմակերպությունների և Թուրքիայում բնակվող աբխազական ու հյուսիսկովկասյան ծագում ունեցող համայնքների գործունեությունը։ Տնտեսական հարթությունում դիտարկվում են առևտրային կապերը, մասնավոր ձեռնարկատիրական գործունեությունը, տրանսպորտային հաղորդակցության խնդիրները և տնտեսական սահմանափակումների պայմաններում ձևավորված փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ Քննության առարկա են դառնում նաև այդ հարաբերությունների հնարավոր ազդեցությունները Աբխազիայի տնտեսական միջավայրի, արտաքին կապերի և տարածաշրջանային տնտեսական գործընթացների վրա։ Քաղաքական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Թուրքիայի գործունեության փոխկապակցվածությունը Վրաստանի հետ հարաբերությունների, Սևծովյան տարածաշրջանի քաղաքականության և տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրների հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Ռուսաստանի դերակատարությանը՝ որպես Աբխազիայի շուրջ ձևավորված քաղաքական և տնտեսական գործընթացների կարևոր արտաքին գործոնի։ Ժամանակագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Թուրքիայի ներգրավվածության փոփոխությունները երկու տասնամյակների ընթացքում և տարբերակելու քաղաքական հայտարարությունները, պաշտոնական սահմանափակումները և փաստացի տնտեսական ու հասարակական կապերը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային հարաբերությունների, տարածաշրջանագիտության և միջազգային տնտեսագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Թուրքիայի աբխազական ուղղությամբ գործունեության քաղաքական ու տնտեսական հետևանքները Հարավային Կովկասի հետխորհրդային զարգացման ընդհանուր գործընթացների շրջանակում։

Պատմություն

Այս լատիներեն վերնագրով աշխատությունը վերաբերում է Տակիտոսի (Tacitus) «Աննալներ»-ի XI–XVI գրքերում նկարագրված իրադարձությունների ժամանակագրական հարցերի քննությանը՝ մասնավորապես Պարթևական և հայկական պատմությունների փոխկապակցվածությանը, որոնք մեկնաբանվել են և մեկնաբանվում են հետագա հետազոտողների կողմից՝ հատկապես Դ. Ավգուստի (D. Aug.) խմբագրական կամ մեկնաբանական աշխատանքների հիման վրա։ Ուսումնասիրությունը կենտրոնանում է Հռոմեական կայսրության արևելյան քաղաքականության, Պարթևական թագավորության ներքին և արտաքին զարգացումների, ինչպես նաև Հայաստանի՝ որպես ռազմավարական միջանկյալ պետության դերի վրա այդ ժամանակաշրջանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Տակիտոսի հաղորդումների ժամանակագրական անհստակություններին, աղբյուրների համեմատական քննությանը և պատմական իրադարձությունների վերակազմակերպման փորձերին՝ հստակեցնելու համար Պարթևա-հռոմեական հակամարտությունների և հայկական գահակալական փոփոխությունների հաջորդականությունը։ Աշխատությունը նաև վերլուծում է Հայաստանի քաղաքական կախվածության փոփոխական բնույթը՝ որպես Հռոմի և Պարթևաստանի ազդեցության ոլորտների միջև գտնվող երկիր, և ընդգծում է տեղական արքայատոհմերի դերը տարածաշրջանային ուժային հավասարակշռության մեջ։ Մեթոդաբանական առումով կիրառվում է դասական պատմագրության քննադատական վերլուծություն՝ համադրելով Տակիտոսի տվյալները այլ հին հեղինակների՝ Պլինիոս Ավագի, Ստրաբոնի և Դիոն Կասիոսի տեղեկությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի վերականգնել ավելի հստակ ժամանակագրական պատկեր Պարթևա-հայկական հարաբերությունների վերաբերյալ՝ հռոմեական պատմագրության շրջանակում, ինչպես նաև գնահատել Տակիտոսի պատմական տվյալների վստահելիությունը։

Տնտեսագիտություն

Տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է զբոսաշրջության նշանակության ուսումնասիրությանը երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման գործընթացում՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Քննության են առնվում զբոսաշրջային ոլորտի զարգացման տնտեսական նախադրյալները, դրա փոխկապակցվածությունը զբաղվածության, եկամուտների ձևավորման, ներդրումային ակտիվության և տարածաշրջանային զարգացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջային ծառայությունների ընդլայնման, ենթակառուցվածքների զարգացման, նոր աշխատատեղերի ստեղծման և տեղական տնտեսությունների ակտիվացման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են զբոսաշրջության ազդեցությունը հարակից ոլորտների՝ տրանսպորտի, հյուրանոցային տնտեսության, հանրային սննդի, առևտրի և մշակութային ծառայությունների զարգացման վրա։ Քննարկվում են նաև զբոսաշրջային ներուժի արդյունավետ օգտագործման, ոլորտի մրցունակության բարձրացման, ներդրումների ներգրավման և պետական քաղաքականության կատարելագործման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու զբոսաշրջության դերը տնտեսական ակտիվության խթանման, բնակչության սոցիալական բարեկեցության և տարածքային համաչափ զարգացման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել զբոսաշրջության տնտեսագիտության, տարածաշրջանային զարգացման, տնտեսական քաղաքականության և զբոսաշրջության կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է ֆիզիկապես ոչ գծային հատկություններով օժտված գլանային բարակապատ խողովակների, ինչպես նաև գյուղատնտեսական և մելիորատիվ մեքենաների գազահիդրավլիկ շարժաբերների կայունության հետազոտությանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է բարակապատ գլանային տարրերի լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ձևավորման առանձնահատկությունները, նյութերի ոչ գծային վարքագիծը և դրանց ազդեցությունը կառուցվածքների կրողունակության ու կայունության վրա։ Քննարկվում են առաձգական-պլաստիկ դեֆորմացիաների, արտաքին և ներքին բեռնվածքների, ճնշման փոփոխությունների և շահագործման պայմանների ազդեցությունը ինժեներական համակարգերի հուսալիության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գազահիդրավլիկ շարժաբերների նախագծման, հաշվարկման և օպտիմալացման խնդիրներին, դրանց աշխատանքային կայունության բարձրացման մեթոդներին և շահագործման ընթացքում հնարավոր խափանումների կանխարգելմանը։ Հետազոտության շրջանակում կիրառվում են մաթեմատիկական մոդելավորման, տեսական մեխանիկայի և կառուցվածքային հաշվարկների մեթոդներ՝ նպատակ ունենալով մշակել ավելի ճշգրիտ մոտեցումներ բարդ տեխնիկական համակարգերի գնահատման համար։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի գյուղատնտեսական և մելիորատիվ մեքենաշինության զարգացման, սարքավորումների հուսալիության բարձրացման և նորարարական ինժեներական լուծումների մշակման համար։ Այն նախատեսված է մեքենաշինության մասնագետների, ինժեներների, կառուցվածքների մեխանիկայի ոլորտի հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և տեխնիկական համակարգերի կայունության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Օսկար Ուայլդի արձակի լեզվաբանաստեղծական առանձնահատկությունների և դրանց հայերեն թարգմանություններում արտացոլման համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է Ուայլդի ստեղծագործական լեզվի ոճական բազմաշերտությունը՝ ընդգծելով նրա էսթետիկ մտածողությունը, աֆորիստիկ կառուցվածքները, սարկազմի և հումորի կիրառումը, ինչպես նաև պատկերավորման նուրբ համակարգը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է, թե ինչպես են այս լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները ձևավորում Ուայլդի արձակի գեղարվեստական ինքնատիպությունը և իմաստային խորությունը։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանական գործընթացի խնդիրներին՝ բառապաշարային համարժեքության, ոճական հավասարակշռության և մշակութային հղումների փոխանցման դժվարություններին։ Վերլուծվում են հայերեն տարբեր թարգմանություններ՝ բացահայտելով, թե ինչպես են պահպանվում կամ փոփոխվում բնագրի լեզվական-գեղարվեստական առանձնահատկությունները թարգմանության ընթացքում։ Ներկայացվում են թարգմանական ռազմավարություններ և մոտեցումներ, որոնք կիրառվում են Ուայլդի բարդ ոճի փոխանցման ժամանակ, ինչպես նաև գնահատվում է դրանց արդյունավետությունը։ Գիրքը համադրում է լեզվաբանական և գրականագիտական մոտեցումները՝ նպաստելով թարգմանության տեսության և գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրության զարգացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է լեզվաբանների, թարգմանիչների, գրականագետների, ուսանողների և անգլիական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։