Օտարազգի բառերի գործածությունը հայերեն պաշտոնական լեզվում

History

Գիրքը ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմությունը, մշակույթը, կենցաղը, ազգային ավանդույթները և հասարակական կյանքը՝ անդրադառնալով Հայաստանի աշխարհագրական միջավայրին, պատմական իրադարձություններին և տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված ազգային ինքնությանը։ Հեղինակը նկարագրում է ժողովրդի ծագման վերաբերյալ պատմական պատկերացումները, կրոնական և մշակութային ժառանգությունը, հասարակական հարաբերությունները, կրթությունը, սովորույթներն ու առօրյա կյանքը՝ փորձելով ամբողջական պատկերացում կազմել երկրի և նրա բնակիչների մասին։ Աշխատությունում նաև քննարկվում են տարածաշրջանի քաղաքական զարգացումները, հարևան ժողովուրդների հետ փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև Հայաստանի պատմական նշանակությունը միջազգային համատեքստում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, մշակութային ժառանգության ուսումնասիրողների, ուսանողների և հայ ժողովրդի պատմությամբ ու մշակույթով հետաքրքրվող լայն ընթերցողների համար։

History

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է XIX-XX դարերի ընթացքում Իրանական Ադրբեջան տարածաշրջանի բնակչության էթնիկ ինքնության ձևավորման և փոփոխության պատմական գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե պատմական, քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային ինչ գործոնների ազդեցությամբ է ձևավորվել տեղի բնակչության ինքնության ընկալումը, ինչպես են փոխվել ինքնանույնականացման ձևերը և ինչ դեր են ունեցել լեզուն, մշակույթը, կրոնը, տեղական պատկանելության գիտակցությունը և քաղաքական գործընթացները այդ զարգացումներում։ Աշխատությունը թեման դիտարկում է երկարատև պատմական ժամանակահատվածում՝ հնարավորություն տալով հետևելու ինքնության ձևավորման տարբեր փուլերին և դրանց փոխկապակցվածությանը տարածաշրջանում տեղի ունեցած լայնածավալ քաղաքական փոփոխությունների հետ։ XIX դարի ընթացքում Իրանի պետական համակարգի, վարչական կառուցվածքի, սոցիալական հարաբերությունների և տարածաշրջանային քաղաքականության փոփոխությունները ստեղծել են այն միջավայրը, որտեղ բնակչության տեղական, կրոնական, լեզվական և ավելի լայն քաղաքական ինքնությունները կարող էին փոխկապակցվել և վերաիմաստավորվել։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է լեզվի և մշակույթի դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ լեզվական պատկանելությունը, գրական ավանդույթները, բանավոր մշակույթը, պատմական հիշողությունը և կրթական միջավայրը կարող են էական դեր ունենալ էթնիկ ինքնագիտակցության ձևավորման գործում։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է անդրադառնալ Իրանի պետական քաղաքականության, վարչական կենտրոնացման, կրթական համակարգի, մամուլի և քաղաքական շարժումների ազդեցությանը բնակչության ինքնանույնականացման գործընթացների վրա։ XX դարի առաջին կեսի իրադարձությունները, սահմանադրական շարժումը, տարածաշրջանային քաղաքական ակտիվությունը, խորհրդային ազդեցության տարածումը հարակից տարածքներում և հետագա քաղաքական վերափոխումները ստեղծել են նոր պայմաններ, որոնցում էթնիկ և տարածքային ինքնության գաղափարները ստացել են նոր բովանդակություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել նաև XX դարի երկրորդ կեսին, երբ արդիականացման գործընթացները, քաղաքայնացումը, կրթության տարածումը, զանգվածային հաղորդակցության զարգացումը և պետական քաղաքականության փոփոխությունները նոր ազդեցություններ են ունեցել ինքնության ձևավորման վրա։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկություններից է էթնիկ ինքնությունը որպես փոփոխվող և բազմաշերտ պատմական երևույթ դիտարկելը․ այն չի սահմանափակվում միայն լեզվական կամ ծագումնաբանական պատկանելությամբ, այլ ներառում է սոցիալական հիշողություն, մշակութային ինքնագիտակցություն, տարածաշրջանային պատկանելություն, քաղաքական դիրքորոշումներ և հասարակական ինքնընկալում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր պատմական փուլերում նույն բնակչության նկատմամբ կիրառված անվանումներին և ինքնանույնականացման փոփոխություններին՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու սոցիալական համատեքստում։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել ինքնության ձևավորումը պետական կամ քաղաքական վերնախավերի կողմից առաջադրված գաղափարներից և հասարակության ներսում գոյություն ունեցող ինքնընկալման իրական ձևերից։ Աշխատանքը արժեքավոր է Իրանի պատմության, Հարավային Կովկասի և հարակից տարածաշրջանների էթնոքաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են ազգային պետության կառուցումը, տարածաշրջանային հակամարտությունները, լեզվամշակութային քաղաքականությունը և արդիականացման գործընթացները ներգործել էթնիկ ինքնության վրա։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ազգագրագետներին, քաղաքագետներին, իրանագետներին, սոցիոլոգներին, տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների մասնագետներին և էթնիկ ինքնության ձևավորման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։ Աշխատությունը հատկապես օգտակար է այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են հասկանալ Իրանական Ադրբեջանի բնակչության ինքնության պատմական զարգացման բարդ ու բազմագործոն ընթացքը և այն կապել XIX-XX դարերի Իրանի ու հարակից տարածաշրջանների քաղաքական, հասարակական և մշակութային փոփոխությունների հետ։

Mathematics

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է միկրոնային և ենթամիկրոնային հաստության ատոմային գոլորշիների շերտերում նեղ օպտիկական ռեզոնանսների ձևավորման գործընթացներին՝ երկխրոմատիկ լազերային ճառագայթման դաշտում՝ ընդգծելով լույս-մատերիա փոխազդեցության քվանտային բնույթը և սպեկտրալ հատկությունների վերահսկման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն ֆիզիկական մեխանիզմների վրա, որոնց միջոցով բազմահաճախական լազերային դաշտը առաջացնում է ատոմային մակարդակների համահունչ փոխազդեցություն՝ հանգեցնելով նեղ սպեկտրալ գծերի և բարձր ընտրողականության ռեզոնանսային երևույթների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էլեկտրոնային անցումների, դոպլերյան լայնացման, ինչպես նաև համահունչ պոպուլյացիոն թակարդման և էլեկտրամագնիսական ինդուկցված թափանցելիության (EIT) էֆեկտների դերին նման համակարգերում։ Ներկայացվում է նաև բարակ շերտերում տարածական սահմանափակման ազդեցությունը սպեկտրալ գծերի ձևավորման վրա, որտեղ պատերի բախումները և քվազի-երկչափ դինամիկան էականորեն փոխում են ռեզոնանսային պատկերը։ Աշխատանքը վերլուծում է նաև երկխրոմատիկ ճառագայթման միջոցով սպեկտրալ կառավարման հնարավորությունները՝ ներառյալ ռեզոնանսների տեղաշարժը, նեղացումը և ուժեղացումը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ միկրոնային հաստության ատոմային գոլորշիներում նեղ օպտիկական ռեզոնանսների ձևավորումը կարևոր դեր ունի բարձր ճշգրտության սպեկտրոսկոպիայի, քվանտային չափագիտության և լազերային տեխնոլոգիաների զարգացման մեջ։

Technology

Շինարարական ճարտարագիտության, սեյսմակայուն շինարարության և կառուցվածքային մեխանիկայի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է շենքերի ու շինությունների սեյսմակայունության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով կառույցների և հիմնատակերի փոխազդեցությունը, տատանումների տարածական բնույթը և դեֆորմացման ոչ գծային առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում երկրաշարժերի ազդեցության պայմաններում շինարարական կառուցվածքների դինամիկական վարքագիծը, սեյսմիկ բեռնվածքների առաջացման մեխանիզմները և կառույցների լարվածադեֆորմացիոն վիճակի փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրունտի և կառույցի փոխազդեցությանը, հիմնատակերի դեֆորմացվող հատկություններին, գրունտային պայմանների ազդեցությանը տատանումների հաճախականությունների և ամպլիտուդների վրա։ Վերլուծվում են շենքերի տարածական տատանումները, հորիզոնական և ուղղահայաց սեյսմիկ ազդեցությունների համակցված դրսևորումները, ինչպես նաև կառուցվածքային տարրերի փոխկապակցված աշխատանքի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նյութերի և կառուցվածքների ոչ գծային դեֆորմացման, ճաքերի առաջացման, պլաստիկ դեֆորմացիաների և էներգիայի ցրման գործընթացների նշանակությունը սեյսմիկ դիմադրության գնահատման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել դինամիկական հաշվարկների, վերջավոր տարրերի մեթոդի, մաթեմատիկական մոդելավորման և փորձարարական հետազոտությունների կիրառման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում սեյսմիկ ազդեցությունների պայմաններում կառույցների կայունության, ամրության, տեղաշարժերի և հնարավոր վնասվածքների գնահատման մեթոդներին։ Կարևորվում է գրունտի հատկությունների, կառույցների երկրաչափական առանձնահատկությունների և նյութերի ոչ գծային վարքագծի համատեղ հաշվառումը՝ սեյսմակայուն նախագծման հաշվարկային մեթոդների ճշգրտության բարձրացման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սեյսմակայուն շինարարության, կառուցվածքային դինամիկայի, երկրատեխնիկական ճարտարագիտության, շինարարական մեխանիկայի և շենքերի սեյսմիկ անվտանգության գնահատման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Economics

Տնտեսագիտական, կառավարման և իրավատնտեսական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մտավոր սեփականության կառավարման համակարգի ձևավորման, զարգացման և արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում մտավոր սեփականության տնտեսական և իրավական էությունը, դրա հիմնական տեսակները, ինչպես նաև գիտելիքահենք տնտեսության և նորարարական գործունեության զարգացման գործում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակային իրավունքի, արտոնագրերի, ապրանքային նշանների, արդյունաբերական նմուշների և այլ մտավոր սեփականության օբյեկտների կառավարման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են մտավոր սեփականության իրավունքների գրանցման, պաշտպանության, գնահատման, օգտագործման և առևտրայնացման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց կազմակերպական ու ինստիտուցիոնալ ապահովման խնդիրները։ Քննարկվում են պետական կարգավորման, օրենսդրական դաշտի, իրավակիրառ պրակտիկայի և համապատասխան կառույցների գործունեության ազդեցությունները մտավոր սեփականության կառավարման արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Հայաստանի գիտահետազոտական կազմակերպություններում, բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում և ձեռնարկություններում ստեղծվող մտավոր արդյունքների կառավարման ու տնտեսական շրջանառության մեջ ներգրավման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տեխնոլոգիաների փոխանցման, լիցենզավորման, նորարարական ձեռնարկատիրության զարգացման և մտավոր սեփականության օբյեկտների շուկայական արժեքի որոշման հիմնախնդիրներին։ Կարևորվում է միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը, մտավոր սեփականության պաշտպանության միջազգային չափանիշների կիրառումը և ազգային կառավարման համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունների բացահայտումը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել Հայաստանում մտավոր սեփականության կառավարման մեխանիզմների զարգացմանը, նորարարական ներուժի արդյունավետ օգտագործմանը և գիտական արդյունքների առևտրայնացման համար նպաստավոր պայմանների ձևավորմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել մտավոր սեփականության կառավարման, նորարարական տնտեսագիտության, իրավագիտության, տեխնոլոգիական ձեռնարկատիրության և պետական տնտեսական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է մանկական ուղեղային կաթված ունեցող երեխաներին էրգոթերապևտիկ օգնության ցուցաբերման մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով նրանց շարժողական, զգայական, ճանաչողական և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել վերականգնողական այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել երեխայի ինքնուրույնության, առօրյա գործունեությանը մասնակցության, շարժողական հմտությունների և կյանքի որակի բարելավմանը։ Էրգոթերապևտիկ միջամտությունը կենտրոնանում է ոչ միայն շարժողական սահմանափակումների նվազեցման, այլև երեխայի իրական կյանքում անհրաժեշտ գործողությունների յուրացման և սոցիալական միջավայրում նրա լիարժեք մասնակցության վրա։ Այդ պատճառով թերապևտիկ նպատակները պետք է ձևավորվեն երեխայի անհատական կարիքների, կարողությունների, տարիքի և ընտանիքի առաջնահերթությունների հիման վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են երեխայի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների գնահատման մեթոդները։ Գնահատման ընթացքում ուշադրություն է դարձվում ինքնասպասարկման, սնվելու, հագնվելու, անձնական հիգիենայի, խաղի, ուսումնական գործունեության, ձեռքի ֆունկցիայի և այլ առօրյա գործողությունների կատարմանը։ Կարևոր է գնահատել ոչ միայն երեխայի շարժումների որակը, այլև այն, թե տվյալ խանգարումն ինչպես է ազդում նրա անկախության և սոցիալական մասնակցության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նպատակաուղղված և առաջադրանքահեն վարժությունների կիրառումը։ Այս մեթոդների դեպքում երեխան կատարում է իր առօրյա կյանքում անհրաժեշտ կոնկրետ գործողություններ՝ աստիճանաբար զարգացնելով դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ շարժողական և ճանաչողական հմտությունները։ Կարող են կիրառվել հագնվելու, կոճակները փակելու, սնվելու պարագաներից օգտվելու, գրելու, խաղալիքներ օգտագործելու, առարկաները բռնելու և տեղափոխելու առաջադրանքներ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թերապևտիկ աշխատանքը անմիջականորեն կապել երեխայի առօրյա կյանքի հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի վերին վերջույթների և ձեռքերի ֆունկցիայի զարգացումը։ Կախված երեխայի շարժողական առանձնահատկություններից՝ կարող են կիրառվել երկձեռքային վարժություններ, նպատակային ձեռքի գործողություններ և սահմանափակման պայմաններով շարժողական թերապիայի տարրեր։ Այս մեթոդների նպատակն է բարձրացնել ձեռքի ակտիվությունը, բարելավել շարժումների կոորդինացիան, բռնելու և բաց թողնելու կարողությունը, ինչպես նաև զարգացնել երկու ձեռքերի համատեղ օգտագործումը։ Ինքնասպասարկման հմտությունների ձևավորումը էրգոթերապիայի առանցքային ուղղություններից է։ Երեխային աստիճանաբար սովորեցվում է հնարավորինս ինքնուրույն կատարել առօրյա գործողությունները՝ անհրաժեշտության դեպքում կիրառելով հարմարեցված պարագաներ կամ օժանդակ սարքեր։ Դրանք կարող են հեշտացնել սնվելը, հագնվելը, գրելը, լոգանք ընդունելը և այլ գործողություններ։ Այսպիսի միջամտությունը նպաստում է ոչ միայն ֆունկցիոնալ կարողությունների զարգացմանը, այլև երեխայի ինքնավստահության և ինքնուրույնության բարձրացմանը։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև զգայական ինտեգրման և զգայական խթանման կիրառումը։ Որոշ երեխաների մոտ շարժողական դժվարություններին կարող են զուգակցվել զգայական տեղեկատվության մշակման առանձնահատկություններ, ինչի պատճառով անհրաժեշտ է համապատասխանեցնել միջավայրը և առաջադրանքները երեխայի զգայական կարիքներին։ Կառավարվող զգայական գործունեությունը կարող է նպաստել ուշադրության, մարմնի դիրքի ընկալման, շարժումների կազմակերպման և առաջադրանքին մասնակցության բարելավմանը։ Կարևոր մեթոդ է ճանաչողական ռազմավարությունների կիրառումը։ Երեխային կարելի է սովորեցնել ինքնուրույն վերլուծել առաջադրանքը, որոշել գործողությունների հաջորդականությունը, գտնել դժվարության պատճառը և ընտրել դրա հաղթահարման համապատասխան եղանակը։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է զարգացնել ոչ միայն շարժողական հմտությունները, այլև պլանավորման, խնդիրների լուծման և ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու կարողությունները։ Էրգոթերապևտիկ աշխատանքի արդյունավետ միջոց է խաղը։ Խաղային գործունեությունը երեխայի համար բնական և մոտիվացնող միջավայր է, ուստի տարբեր թերապևտիկ առաջադրանքներ կարող են ներկայացվել խաղի ձևով։ Խաղի միջոցով հնարավոր է զարգացնել մանր և խոշոր շարժողական հմտությունները, տեսաշարժողական կոորդինացիան, ուշադրությունը, առարկաների հետ նպատակային գործողությունները և սոցիալական փոխազդեցությունը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից է շրջակա միջավայրի հարմարեցումը։ Եթե երեխայի ֆունկցիոնալ հնարավորությունները սահմանափակ են, համապատասխան փոփոխությունները տանը, դպրոցում կամ այլ միջավայրում կարող են զգալիորեն բարձրացնել նրա անկախության մակարդակը։ Կարող են հարմարեցվել կահույքը, ուսումնական տարածքը, օգտագործվող առարկաները և ամենօրյա գործողությունների կազմակերպման եղանակները։ Այսպիսի միջավայրային փոփոխությունները թույլ են տալիս երեխային առավել արդյունավետ կիրառել իր ունեցած կարողությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունի նաև օժանդակ տեխնոլոգիաների և սարքերի կիրառումը։ Հատուկ հարմարեցված պարագաները կարող են աջակցել երեխայի ձեռքի ֆունկցիային, հաղորդակցությանը, տեղաշարժին, գրելու կամ սնվելու գործընթացին։ Դրանց ընտրությունը պետք է իրականացվի անհատական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով երեխայի ֆունկցիոնալ կարողությունները և այն գործողությունները, որոնց կատարման ընթացքում նա առավել մեծ դժվարություններ ունի։ Էրգոթերապիայի կարևոր սկզբունքներից է ընտանիքի ներգրավվածությունը։ Ծնողներին անհրաժեշտ է տեղեկացնել երեխայի հնարավորությունների և դժվարությունների մասին և սովորեցնել այնպիսի եղանակներ, որոնց միջոցով նրանք կարող են աջակցել երեխայի ինքնուրույնությանը առօրյա կյանքում։ Ընտանիքի մասնակցությունը հնարավորություն է տալիս թերապիայի ընթացքում ձեռք բերված հմտությունները կիրառել բնական միջավայրում և ապահովել դրանց շարունակական զարգացումը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև բազմամասնագիտական համագործակցությանը։ Էրգոթերապևտը կարող է համագործակցել նյարդաբանի, ֆիզիոթերապևտի, լոգոպեդի, հոգեբանի, հատուկ մանկավարժի, ուսուցչի և ընտանիքի հետ։ Տարբեր մասնագետների համատեղ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ձևավորել երեխայի կարիքներին համապատասխան ամբողջական վերականգնողական ծրագիր և խուսափել տարբեր միջամտությունների միջև անհամապատասխանությունից։ Միջամտության արդյունավետությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն շարժողական ցուցանիշների փոփոխությունը, այլև երեխայի առօրյա գործունեության և սոցիալական մասնակցության իրական բարելավումը։ Կարևոր է հետևել՝ արդյոք երեխան ավելի ինքնուրույն է կատարում առօրյա գործողությունները, ավելի ակտիվ է մասնակցում խաղին և ուսումնական գործընթացին, ինչպես նաև որքանով է նվազել մեծահասակների օգնության անհրաժեշտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը էրգոթերապևտիկ օգնությունը ներկայացնում է որպես մանկական ուղեղային կաթված ունեցող երեխաների ֆունկցիոնալ անկախության և սոցիալական մասնակցության զարգացման համալիր գործընթաց։ Այն ներառում է նպատակային և առաջադրանքահեն վարժություններ, ձեռքի և վերին վերջույթների ֆունկցիայի զարգացում, ինքնասպասարկման հմտությունների ձևավորում, զգայական և ճանաչողական մոտեցումներ, խաղային գործունեություն, շրջակա միջավայրի հարմարեցում, օժանդակ միջոցների կիրառում և ընտանիքի ակտիվ ներգրավում։ Այս մեթոդների անհատականացված և համակարգված կիրառումը կարող է նպաստել երեխայի առօրյա կարողությունների, ինքնուրույնության, մասնակցության և կյանքի որակի բարձրացմանը։