Периодическая болезнь у детей: клинико-генетические аспекты и современные подходы к лечению

Մանկավարժություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ուսանողների հորինվածքային կարողությունների զարգացմանը՝ որպես նրանց մասնագիտական պատրաստվածության և ստեղծագործական ներուժի ձևավորման կարևոր միջոցի։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն գործընթացն է, որի միջոցով ուսանողները սովորում են ինքնուրույն ստեղծել, նախագծել և արտահայտել նոր գաղափարներ, լուծումներ ու գեղարվեստական կամ մասնագիտական մտահղացումներ։ Հորինվածքային կարողությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես ստեղծագործական գործունեության առանձին հմտություն, այլև որպես մասնագիտական մտածողության, երևակայության, նախաձեռնողականության, ինքնուրույնության և խնդիրների ոչ ստանդարտ լուծումներ գտնելու կարողության զարգացման միջոց։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում ուսանողների ստեղծագործական ներուժի բացահայտմանն ու զարգացմանը նպաստող մանկավարժական պայմաններին, ուսուցման մեթոդներին և կազմակերպման ձևերին։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել ստեղծագործական առաջադրանքները, նախագծային աշխատանքը, գործնական վարժությունները, իրավիճակային խնդիրները, խմբային գործունեությունը և անհատական ստեղծագործական նախագծերը, որոնց միջոցով ուսանողը հնարավորություն է ստանում կիրառելու տեսական գիտելիքները և վերածելու դրանք ինքնուրույն ստեղծագործական արդյունքի։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև դասավանդողի դերը՝ որպես ուսանողների ստեղծագործական նախաձեռնությունը խթանող և համապատասխան կրթական միջավայր ձևավորող մասնագետի։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ուսանողների անհատական առանձնահատկություններին, հետաքրքրություններին և ստեղծագործական հնարավորություններին համապատասխան մոտեցումների կիրառմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև հորինվածքային կարողությունների զարգացման մակարդակի գնահատման չափանիշներն ու ցուցանիշները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը մասնագիտական պատրաստվածության որակի վրա։ Հորինվածքային գործունեության համակարգված կիրառումը հնարավորություն է տալիս զարգացնելու ուսանողների ինքնուրույն մտածողությունը, երևակայությունը, հաղորդակցական և համագործակցային հմտությունները, ստեղծագործական նախաձեռնությունը և մասնագիտական խնդիրների նկատմամբ ճկուն մոտեցումը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել բուհերի դասախոսների, մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների և մասնագիտական կրթության ոլորտում հետազոտություններ իրականացնող մասնագետների համար։

Պատմություն

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Սաուդյան Արաբիայի և Իրանի հարաբերությունների զարգացմանը 1979-2011 թվականներին՝ դրանք դիտարկելով Սաուդյան Արաբիայի տարածաշրջանային քաղաքականության ավելի լայն համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում երկու պետությունների միջև քաղաքական, անվտանգային, տնտեսական և գաղափարական փոխհարաբերությունների փոփոխություններն են, որոնք էականորեն ազդել են Մերձավոր Արևելքի ուժերի հարաբերակցության վրա։ Հետազոտությունը դիտարկում է 1979 թվականի Իրանի հեղափոխությունից հետո տարածաշրջանում ձևավորված նոր իրողությունները և դրանց ազդեցությունը սաուդա-իրանական հարաբերությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու երկրների մրցակցությանը տարածաշրջանային ազդեցության համար, Պարսից ծոցի անվտանգության խնդիրներին, կրոնաքաղաքական տարաձայնություններին և Մերձավոր Արևելքի տարբեր ճգնաժամերի նկատմամբ կողմերի դիրքորոշումներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև Իրան-Իրաք պատերազմը, Ծոցի պատերազմը, Լիբանանի և Պաղեստինի հիմնախնդիրները, ինչպես նաև Իրաքում 2003 թվականից հետո ստեղծված քաղաքական իրավիճակը և դրա ազդեցությունը երկու պետությունների հարաբերությունների վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Սաուդյան Արաբիայի արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունների ուսումնասիրությունը, հատկապես այն պայմաններում, երբ Իրանի աճող տարածաշրջանային դերակատարությունը ընկալվում էր որպես անվտանգության և քաղաքական ազդեցության մարտահրավեր։ Միաժամանակ հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ հարաբերությունները չեն սահմանափակվել միայն հակադրությամբ․ տարբեր ժամանակահատվածներում նկատվել են երկխոսության, լարվածության նվազեցման և հարաբերությունների կարգավորման փորձեր։ 1979-2011 թվականների գործընթացների ամբողջական դիտարկումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Մերձավոր Արևելքում տարածաշրջանային մրցակցության, դաշինքների ձևավորման և անվտանգության համակարգի փոփոխությունների տրամաբանությունը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների և քաղաքագիտության մասնագետներին, պատմաբաններին, արևելագետներին, տարածաշրջանային անվտանգության հետազոտողներին, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Պատմություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացմանը 1920–1939 թվականների ընթացքում՝ դրանք դիտարկելով Մերձավոր Արևելքի, Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման, եվրոպական տերությունների քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների լայն համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում Ֆրանսիայի և Թուրքիայի միջև քաղաքական, դիվանագիտական և տնտեսական կապերի փոփոխությունն է, ինչպես նաև այն հակասությունների ու փոխադարձ շահերի ուսումնասիրությունը, որոնք պայմանավորեցին երկու երկրների հարաբերությունների տարբեր փուլերը։ 1920-ականների սկզբին հարաբերությունները ձևավորվում էին Օսմանյան կայսրության պարտությունից հետո ստեղծված նոր աշխարհաքաղաքական իրավիճակում։ Ֆրանսիան պատերազմից հետո ստանձնեց ազդեցիկ դեր Սիրիայում և Կիլիկիայի տարածաշրջանում, մինչդեռ թուրքական ազգային շարժումը ձգտում էր վերականգնել Թուրքիայի տարածքային և քաղաքական ինքնիշխանությունը։ Այս շահերի բախումը հանգեցրեց զինված հակամարտությունների և լարվածության, սակայն հետագայում կողմերը աստիճանաբար անցան փոխզիջումների որոնման։ Ուսումնասիրության կարևոր հանգրվաններից է 1921 թվականի Անկարայի համաձայնագիրը, որով Ֆրանսիան և թուրքական ազգային շարժումը կարգավորեցին մի շարք տարածքային ու քաղաքական խնդիրներ։ Համաձայնագիրը կարևոր քայլ էր Կիլիկիայում ռազմական գործողությունների դադարեցման և ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների նոր փուլ անցնելու համար, ինչպես նաև ցույց տվեց, որ Ֆրանսիան պատրաստ էր որոշակիորեն վերանայել իր նախկին քաղաքականությունը՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանում ստեղծված նոր իրողությունները։ Հետագա տարիներին հարաբերությունների զարգացման վրա մեծ ազդեցություն ունեցավ Լոզանի պայմանագիրը և Թուրքիայի Հանրապետության միջազգային դիրքի ամրապնդումը։ 1923 թվականից հետո Ֆրանսիան և Թուրքիան արդեն հարաբերություններ էին կառուցում երկու պետությունների միջև դիվանագիտական և տնտեսական համագործակցության շրջանակներում, սակայն դրանցում շարունակում էին պահպանվել որոշ չլուծված հարցեր։ Հատկապես նշանակալի էր Ալեքսանդրետի սանջակի՝ հետագայում Հաթայի խնդիրը, որը 1930-ական թվականներին դարձավ երկու երկրների հարաբերությունների ամենազգայուն հարցերից մեկը։ Ֆրանսիայի կողմից Սիրիայի նկատմամբ մանդատային վերահսկողության պայմաններում տարածքի կարգավիճակը բարդացնում էր Փարիզի և Անկարայի հարաբերությունները, քանի որ Թուրքիան ձգտում էր պաշտպանել այնտեղ ապրող թուրք բնակչության շահերը և մեծացնել իր ազդեցությունը տարածաշրջանում։ 1930-ականների երկրորդ կեսին միջազգային իրավիճակի փոփոխությունը ևս նպաստեց հարցի վերանայմանը։ Եվրոպայում լարվածության աճը, Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի անվտանգության խնդիրները, ինչպես նաև Միջերկրածովյան տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունը Ֆրանսիային դրդեցին ավելի զգուշավոր քաղաքականություն վարել Թուրքիայի նկատմամբ։ Այս համատեքստում Հաթայի խնդիրը ստացավ ոչ միայն երկկողմ, այլև ավելի լայն միջազգային նշանակություն։ 1937 թվականին տարածքի համար նախատեսվեց հատուկ կարգավիճակ, իսկ 1939 թվականին Հաթայի օրենսդիր մարմինը որոշում ընդունեց Թուրքիայի հետ միավորման վերաբերյալ, ինչից հետո Ֆրանսիան ճանաչեց այդ միացումը։ Այս զարգացումը խորհրդանշում է ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների ամենակարևոր հանգրվաններից մեկը։ Ուսումնասիրության արժեքը հատկապես մեծ է այն պատճառով, որ երկկողմ հարաբերությունները ներկայացվում են ոչ թե որպես մեկուսացված դիվանագիտական գործընթաց, այլ որպես Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Մերձավոր Արևելքում ձևավորված նոր համակարգի բաղադրիչ։ Ֆրանսիայի քաղաքականությունը պայմանավորված էր ինչպես իր մանդատային տարածքների պահպանման և տարածաշրջանային ազդեցության շահերով, այնպես էլ եվրոպական անվտանգության խնդիրներով, մինչդեռ Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության կարևոր նպատակներից էին ազգային ինքնիշխանության ամրապնդումը, տարածքային ամբողջականության պաշտպանությունը և նախկին Օսմանյան տարածքներում իր քաղաքական ու տնտեսական դիրքերի վերականգնումը։ Այդ պատճառով հարաբերությունների պատմության մեջ միաժամանակ նկատվում են հակամարտություն, բանակցություններ, փոխզիջումներ և համագործակցության ձգտում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև Հայաստանի պատմության տեսանկյունից, քանի որ 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացումները անմիջականորեն առնչվում էին Կիլիկիայի հայության ճակատագրին, Սիրիայի և Թուրքիայի սահմանային տարածքների կարգավիճակին, ինչպես նաև Առաջին աշխարհամարտից հետո տարածաշրջանում հայկական հարցի շուրջ ձևավորված քաղաքական իրավիճակին։ Հետևաբար թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու ոչ միայն Ֆրանսիայի և Թուրքիայի հարաբերությունները, այլև այն միջազգային միջավայրը, որի պայմաններում զարգանում էին Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների քաղաքական և ազգային խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է որպես 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական դիվանագիտական հարաբերությունների, տարածաշրջանային քաղաքականության և Մերձավոր Արևելքի միջպետական գործընթացների վերաբերյալ աղբյուր։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, դիվանագիտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին և Առաջին աշխարհամարտից հետո Թուրքիայի ու Մերձավոր Արևելքի քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Բժշկություն

Այս գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հղիների սիֆիլիսի համաճարակաբանական և սոցիալ-հիգիենիկ բնութագրերի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև դրա կանխարգելման արդյունավետ ուղիների վերլուծությանը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են հիվանդության տարածվածության առանձնահատկությունները, ռիսկի գործոնները, սոցիալական և բժշկական պայմանների ազդեցությունը, ինչպես նաև հղիության ընթացքում վարակի հայտնաբերման ու կանխարգելման խնդիրները։ Գրքում ներկայացվում են համաճարակաբանական դիտարկումներ, կանխարգելիչ միջոցառումների կազմակերպման սկզբունքներ և առողջապահական համակարգի դերը մայրական ու մանկական առողջության պահպանման գործում։ Այն կարող է օգտակար լինել համաճարակաբանների, մաշկավեներաբանների, գինեկոլոգների, հանրային առողջապահության մասնագետների, հետազոտողների, բժշկական ուսանողների և վարակիչ հիվանդությունների կանխարգելմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Բժշկություն

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է տարբեր ընդհանուր անեսթեզիայի մեթոդների ազդեցությունը մարդու բարձրագույն հոգեբանական գործառույթների վրա՝ ներառյալ հիշողությունը, ուշադրությունը, կոնցենտրացիան և դատողությունը։ Գործում են կլինիկական փորձերի արդյունքներ, որոնց միջոցով գնահատվում է, թե ինչպես տարբեր անեսթեզիաների տեսակները կարող են ժամանակավորապես փոփոխել նյարդային համակարգի գործունեությունը, ինչպիսի ազդեցություն ունեն վերականգնման ընթացքում և առօրյա հոգեբանական գործունեության վրա, ինչպես նաև հնարավոր կողմնակի հետևանքները՝ հիշողության խախտումից մինչև խումբային հոգեբանական փոփոխություններ։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ անեսթեզիայի ընտրությունը, դոզան և ընթացակարգի տևողությունը կարևոր գործոններ են հոգեբանական ֆունկցիաների պահպանման և ռեաբիլիտացիայի արդյունավետության ապահովման համար։ Նյութը կարևոր է անեսթեզիոլոգների, նյարդաբանական և հոգեբանական պրոֆեսիոնալների համար, քանի որ տալիս է գիտական պատկերացում տարբեր անեսթեզիայի մեթոդների ազդեցության մասին բարձրակարգ մտավոր և ճանաչողական գործընթացների վրա։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հայերի մոլեկուլային ֆիլոգեոգրաֆիական ուսումնասիրությանը՝ ամբողջական միտոքոնդրիալ գենոմների վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության նպատակն է գենետիկական տվյալների միջոցով բացահայտել հայ բնակչության մայրական գծերի բազմազանությունը, դրանց ծագումնաբանական փոխկապակցվածությունը և պատմական տարածման հնարավոր ուղիները։ Միտոքոնդրիալ ԴՆԹ-ն փոխանցվում է հիմնականում մայրական գծով, ուստի ամբողջական միտոքոնդրիալ գենոմների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատաբար մանրամասն հետևելու մայրական տոհմերի ձևավորման, ճյուղավորման և աշխարհագրական տարածման պատմությանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հայերի միտոքոնդրիալ հապլոխմբերի կազմը, գենետիկական բազմազանությունը, պոպուլյացիաների միջև տարբերությունները և դրանց կապերը տարածաշրջանի այլ բնակչությունների հետ։ Ամբողջական միտոքոնդրիալ գենոմների կիրառումը կարևոր է նրանով, որ այն ապահովում է ավելի մեծ քանակությամբ գենետիկական տեղեկատվություն, քան միայն առանձին միտոքոնդրիալ հատվածների ուսումնասիրությունը՝ հնարավորություն տալով ավելի բարձր ճշգրտությամբ տարբերակել մոտ ազգակցական գծերը և վերականգնել դրանց էվոլյուցիոն փոխհարաբերությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հայերի գենետիկական պատմության համադրումը Հարավային Կովկասի, Հայկական բարձրավանդակի և հարակից տարածաշրջանների բնակչությունների տվյալների հետ։ Նման համեմատությունը կարող է օգնել գնահատելու պատմական միգրացիաների, բնակչությունների փոխազդեցությունների, աշխարհագրական մեկուսացման և գենետիկական շարունակականության հնարավոր ազդեցությունը հայերի ժամանակակից մայրական գենոֆոնդի ձևավորման վրա։ Ֆիլոգեոգրաֆիական մոտեցումը թույլ է տալիս գենետիկական բազմազանությունը կապել տարածական բաշխվածության և ժամանակային գործընթացների հետ՝ ուսումնասիրելով հապլոխմբերի հնարավոր ծագման և տարածման կենտրոնները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայերի գենետիկական կազմի և տարածաշրջանի հնագույն բնակչությունների միջև հնարավոր կապերի հարցին՝ միաժամանակ ընդգծելով, որ գենետիկական տվյալները պետք է մեկնաբանվեն հնագիտական, պատմական և մարդաբանական տեղեկությունների հետ համադրությամբ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են արժեքավոր լինել հայ բնակչության գենետիկական պատմության, տարածաշրջանային միգրացիոն գործընթացների և Մերձավոր Արևելքի ու Կովկասի պոպուլյացիաների փոխկապակցվածության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գենետիկներին, մոլեկուլային մարդաբաններին, կենսաբաններին, մարդաբաններին, պատմական ժողովրդագրությամբ զբաղվող մասնագետներին և պոպուլյացիոն գենետիկայի հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է հայերի մայրական գենետիկական պատմության մանրամասն հետազոտություն՝ ամբողջական միտոքոնդրիալ գենոմների տվյալների միջոցով՝ նպատակ ունենալով ավելի հստակ պատկերացում կազմել բնակչության գենետիկական բազմազանության, պատմական շարունակականության և տարածաշրջանային փոխկապակցվածության վերաբերյալ։