Разработка быстродействующих средств автоматизированного проектирования конвейерных аналого-цифровых преобразователей

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1895–1914 թվականներին Արևմտյան Հայաստանում ամերիկյան միսիոներների գործունեության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Օսմանյան կայսրության քաղաքական, հասարակական և ազգային-կրոնական բարդ իրավիճակի համատեքստում։ Հետազոտության մեջ ուսումնասիրվում են ամերիկյան միսիոներական կազմակերպությունների ձևավորման և տարածաշրջանում գործունեություն ծավալելու նախադրյալները, նրանց հիմնական նպատակները, աշխատանքի կազմակերպման ձևերը և տեղական բնակչության հետ փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական գործունեությանը, քանի որ միսիոներական կառույցները հիմնել և աջակցել են դպրոցների, ուսումնական հաստատությունների և այլ կրթական կենտրոնների գործունեությանը՝ նպաստելով բնակչության, այդ թվում՝ հայերի կրթական հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև բժշկական և առողջապահական առաքելությունները, հիվանդանոցների ու բուժկետերի գործունեությունը, ինչպես նաև սոցիալական օգնության տարբեր ձևերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հատկապես 1890-ականների կեսերից Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունների և կոտորածների պայմաններում միսիոներների մարդասիրական գործունեությանը։ Նրանք կարող էին աջակցել տուժածներին, որբերին և տեղահանվածներին՝ կազմակերպելով սննդի, հագուստի, կացարանի և բժշկական օգնության տրամադրում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ միսիոներների կողմից տեղի ունեցող իրադարձությունների վերաբերյալ տեղեկությունների հավաքագրմանն ու փոխանցմանը, ինչպես նաև ամերիկյան հասարակության մեջ Արևմտյան Հայաստանի իրավիճակի մասին իրազեկվածության ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում միսիոներների և Օսմանյան իշխանությունների հարաբերություններին, նրանց գործունեության նկատմամբ կիրառվող սահմանափակումներին, թույլտվությունների, վերահսկողության և անվտանգության խնդիրներին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հայ համայնքների, տեղական հոգևորականության և միսիոներական կառույցների համագործակցության տարբեր ձևերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև միսիոներական գործունեության ազդեցության գնահատումը՝ կրթության, առողջապահության, կանանց կրթության, սոցիալական աջակցության և համայնքային կյանքի զարգացման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել ամերիկյան միսիոներների դերը ոչ միայն որպես կրոնական քարոզիչների, այլև որպես կրթական, բժշկական և մարդասիրական գործունեություն իրականացնող կազմակերպիչների։ Միաժամանակ այն կարող է անդրադառնալ միսիոներական աշխատանքի սահմանափակումներին, տեղական հասարակության տարբեր խմբերի արձագանքներին և գործունեության կրոնական ու աշխարհիկ բաղադրիչների հարաբերակցությանը։ Ուսումնասիրության աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ միսիոներների հաշվետվությունները, նամակները, հուշերը և այլ փաստաթղթեր կարող են կարևոր տեղեկություններ պարունակել տվյալ ժամանակաշրջանի Արևմտյան Հայաստանի սոցիալական և քաղաքական իրավիճակի վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, Հայոց ցեղասպանության նախապատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին, կրոնական առաքելությունների պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի կրթական և մարդասիրական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Մշակույթ

Այս աշխատությունը վերաբերում է 1966 թվականին Հայկական ՍՍՀ շրջանային (մասսայական) գրադարանների աշխատանքի արդյունքների և ընդհանուր գործունեության վերլուծությանը՝ ընդգծելով խորհրդային Հայաստանի գրադարանային համակարգի կազմակերպման, մշակութային-կրթական դերի և ընթերցողական սպասարկման զարգացման հիմնական ուղղությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել շրջանային գրադարանների աշխատանքային ցուցանիշները, դրանց նյութատեխնիկական բազայի վիճակը, կադրային ապահովվածությունը և բնակչության գրադարանային սպասարկման արդյունավետությունը տվյալ ժամանակահատվածում։ Ուսումնասիրվում են գրքային ֆոնդերի համալրման աղբյուրները, ընթերցողների թվի աճը, գրադարանային միջոցառումների կազմակերպումը՝ գրական երեկոներ, քննարկումներ, ցուցահանդեսներ, ինչպես նաև գրադարանների համագործակցությունը կրթական հաստատությունների և մշակութային կենտրոնների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղական և շրջանային գրադարանների դերին բնակչության գրագիտության բարձրացման, գաղափարական դաստիարակության և գիտելիքների տարածման գործընթացում՝ խորհրդային մշակութային քաղաքականության համատեքստում։ Աշխատությունը նաև վերլուծում է գրադարանային աշխատանքի պլանավորման և հաշվետվության համակարգը, մեթոդական ղեկավարման ձևերը և կենտրոնացված կառավարման ազդեցությունը տեղական գրադարանների գործունեության վրա։ Միաժամանակ դիտարկվում են ոլորտի հիմնական խնդիրները՝ գրքային ֆոնդերի սահմանափակություն, մասնագիտական կադրերի պակաս, տեխնիկական ապահովման ոչ բավարար մակարդակ և դրանց բարելավման հնարավոր ուղիները։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր աղբյուր է գրադարանագիտության և մշակութային պատմության համար՝ ներկայացնելով 1960-ականների Հայաստանի գրադարանային համակարգի զարգացման պատկերը։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է XVIII դարի երկրորդ կեսին Երևանի խանության պատմության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով Մատենադարանում պահպանվող պարսկերեն վավերագրերի վրա՝ որպես առաջնային աղբյուրային նյութի, որը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տարածաշրջանի քաղաքական, վարչական և սոցիալ-տնտեսական իրավիճակը։ Հեղինակը վերլուծում է խանության վարչական կառուցվածքը, տեղական իշխանության համակարգը և Օսմանյան ու Պարսկական ազդեցությունների փոխազդեցությունը՝ ընդգծելով Երևանի խանության ռազմավարական նշանակությունը Հարավային Կովկասում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարսկերեն փաստաթղթերում արտացոլված հարկային քաղաքականությանը, հողային հարաբերություններին և բնակչության սոցիալական կազմին, որոնք կարևոր տեղեկություններ են տալիս ժամանակաշրջանի ներքին կյանքի մասին։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է տեղական վարչական էլիտայի և կենտրոնական իշխանության հարաբերությունները, ինչպես նաև տարածաշրջանի քաղաքական անկայունության պատճառները XVIII դարի երկրորդ կեսին։ Ներկայացվում է աղբյուրների քննադատական վերլուծության մեթոդաբանությունը՝ շեշտելով փաստաթղթերի լեզվաբանական, պատմական և համատեքստային մեկնաբանության կարևորությունը։ Շեշտվում է, որ Մատենադարանի պարսկերեն վավերագրերը բացառիկ արժեք ունեն Երևանի խանության պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով վերականգնել տարածաշրջանի իրական պատմական պատկերը և լրացնել հայ և արևելյան աղբյուրների միջև առկա տեղեկատվական բացերը։

Գրականություն

Սա թարգմանագիտության և գրականագիտության ոլորտի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Վիլյամ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների վաղ շրջանի (1820–1880 թթ.) դերին՝ որպես նրա իմաստավորման և հայ մշակութային միջավայրում յուրացման հիմնական միջոցի։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են առաջին թարգմանական փորձերի պատմական և մշակութային նախադրյալները, թարգմանիչների ընտրած լեզվական և ոճական ռազմավարությունները, ինչպես նաև Շեքսպիրի տեքստերի ընկալման առանձնահատկությունները հայկական գրական-լեզվական միջավայրում։ Քննարկվում է թարգմանության ազդեցությունը հայ ընթերցողի գեղարվեստական ճաշակի ձևավորման, դրամատուրգիական մտածողության զարգացման և եվրոպական գրական ավանդույթների հետ կապերի խորացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանության՝ որպես մշակութային միջնորդի դերին, լեզվական հայացման գործընթացներին և բնագրի իմաստային վերարտադրման խնդիրներին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի թարգմանագիտության, հայ նոր գրականության պատմության և համեմատական գրականության ոլորտներում՝ բացահայտելով Շեքսպիրի ընկալման ձևավորման վաղ փուլերը հայկական մշակութային տարածքում։

Գրականություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Վիլյամ Գոլդինգի ստեղծագործության փիլիսոփայական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով նրա վեպերում մարդու բնության, բարու և չարի, բարոյական ընտրության, ազատության, պատասխանատվության և հասարակության կառուցվածքի վերաբերյալ բարձրացված հարցերի վրա։ Հետազոտության հիմքում Գոլդինգի գրական աշխարհընկալման վերլուծությունն է, որտեղ մարդը հաճախ ներկայացվում է բարդ ներքին հակասությունների մեջ՝ քաղաքակրթական նորմերի և բնազդային մղումների, անհատական ցանկությունների և հասարակական պատասխանատվության միջև։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել հեղինակի ստեղծագործությունների սյուժետային և կերպարային համակարգերը՝ բացահայտելու համար դրանցում առկա փիլիսոփայական գաղափարներն ու խորհրդանշական շերտերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են մեկուսացումը, վտանգը, իշխանության համար պայքարը, վախը և սոցիալական վերահսկողության թուլացումը ազդում մարդու վարքագծի վրա և բացահայտում նրա ներքին հակասությունները։ Գոլդինգի արձակում հասարակությունը հաճախ հանդես է գալիս որպես քաղաքակրթական կարգի և բարոյական սահմանափակումների համակարգ, որի խախտումը կարող է հանգեցնել բռնության, քաոսի և մարդկային վարքի մութ կողմերի դրսևորմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի խորհրդանշական պատկերներին և առասպելական կամ աստվածաշնչյան ակնարկներին, որոնք խորացնում են նրա ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մարդու և հասարակության փոխհարաբերությանը, քանի որ Գոլդինգի փիլիսոփայական մտածողության մեջ անհատական բարոյականությունը սերտորեն կապված է սոցիալական միջավայրի և հավաքական վարքի հետ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև մեղքի, անմեղության, ինքնության, մահվան և հոգևոր ընտրության թեմաները, որոնք գրողի ստեղծագործություններին հաղորդում են ընդգծված էքզիստենցիալ և բարոյափիլիսոփայական բնույթ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Գոլդինգի վեպերը դիտարկել ոչ միայն որպես գեղարվեստական պատմություններ, այլև որպես մարդու էության և քաղաքակրթության սահմանների վերաբերյալ մտորումների ձև։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել գրողի գեղարվեստական լեզվին, կերպարների հոգեբանական զարգացմանը և խորհրդանշական կառուցվածքին, որոնց միջոցով փիլիսոփայական գաղափարները վերածվում են գրական պատկերների։ Նյութը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, անգլիական գրականության մասնագետներին, փիլիսոփայական արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և XX դարի գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը բացահայտում է Գոլդինգի արձակի այն առանձնահատկությունը, որի շնորհիվ մարդու բնության և հասարակության մասին հիմնարար փիլիսոփայական հարցերը ներկայացվում են սյուժեի, կերպարների, խորհրդանիշների և բարոյական կոնֆլիկտների միջոցով։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է միջտեքստային կապերի ուսումնասիրմանը որպես հեքիաթային նարատիվի վերլուծության և մեկնաբանության կարևոր մեթոդաբանական գործիքի՝ վիկտորիանական հեքիաթի նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր գրական տեքստերի, մշակութային աղբյուրների, ավանդական սյուժեների և հեքիաթային մոտիվների փոխկապակցվածությունն է, ինչպես նաև այն եղանակները, որոնց միջոցով նոր ստեղծագործությունը երկխոսության մեջ է մտնում նախորդող գրական ու մշակութային տեքստերի հետ։ Ուսումնասիրվում են հեքիաթային նարատիվի կառուցվածքային և իմաստային առանձնահատկությունները, միջտեքստային հղումների, ակնարկների, մեջբերումների, վերաիմաստավորումների և այլ ձևերի դերը ստեղծագործության բովանդակության ձևավորման մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վիկտորիանական ժամանակաշրջանի մշակութային և գրական միջավայրին, որի ազդեցությամբ հեքիաթային ժանրը ձեռք է բերել նոր թեմատիկ, գաղափարական և գեղարվեստական դրսևորումներ։ Աշխատության մեջ միջտեքստայնությունը դիտարկվում է որպես ընթերցողի և տեքստի միջև լրացուցիչ իմաստային կապեր ստեղծող մեխանիզմ, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել ստեղծագործության թաքնված կամ անուղղակի հղումները այլ գրական, առասպելական և մշակութային աղբյուրներին։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ ուսումնասիրելու հեքիաթի ժանրային առանձնահատկությունները, հեղինակային ռազմավարությունները, սյուժետային վերափոխումները և ավանդական պատկերների նոր մեկնաբանությունները։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, տեքստաբանների, նարատոլոգների, անգլիական գրականության և վիկտորիանական մշակույթի մասնագետների, ինչպես նաև միջտեքստայնության տեսությամբ և հեքիաթի ժանրի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։