Ռիսկի կառավարում

Հոգեբանություն

«Սիրելու արվեստը» (Էրիխ Ֆրոմ) գիրքը կենտրոնանում է սիրո ծագման, նշանակության և դերի մասին, ինչպես նաև այդ եզակի զգացմունքի մաթեմատիկայի, հոգեբանության և փիլիսոփայության վրա։ Ֆրոմը համոզված է, որ սերը ոչ միայն էմոցիոնալ զգացում է, այլև արվեստ՝ որը պահանջում է գիտելիք, մեծագույն ջանք և գիտակցում։ Նա ներկայացնում է սիրո մի քանի տեսակներ՝ սիրո ծնողի հանդեպ, ռոմանտիկ սեր, սեր ընկերության մեջ, ինքնակայացման սեր և այլն։ Գրքում հեղինակը պնդում է, որ սիրելը՝ հատկապես խորը և կայուն կերպով, կոդավորված է որոշակի մոտեցումներով՝ այնպիսիք, ինչպիսիք են անհատական զարգացման պահանջը, ներքին համբերությունը և պատասխանատվությունը։ Սիրելու մեջ ոչ միայն կախված է մեր հարաբերություններից, այլ նաև ներքին թևավորած հակումներից, սովորություններից ու զսպող գիտակցումներից։ Սերը նաև նշանակում է ազնվություն և համերաշխություն՝ ինչպես մարդկանց, այնպես էլ իրենց մտքերն ու հույզերը ճիշտ ձևով ընդունելով։ Հեղինակը ներկայացնում է սիրո մասին մանիպուլյատիվ հասարակության մտածելակերպից խուսափելու ուղիներ՝ օրինակ՝ ընդունել մեր անհատականությունը, հեռանալ «պատրանքների» աշխարհից և փոխարինել դրանք էմոցիոնալ իմաստությամբ և ռացիոնալությամբ։ Ֆրոմը նաև շեշտում է, որ սիրելը պահանջում է՝ ոչ միայն զգացմունքային մոտեցում, այլև ինտելեկտուալ խորություն, որը մշտապես կատարելագործվում է։ Գրքում նաև քննարկվում են կերակրման և սեռական հարաբերությունների մեծացնող և սահմանափակող գործոնները, ներկայացնելով սիրո կարևորությունը անձնական և հասարակական ներդաշնակության մեջ։ «Սիրելու արվեստը» հեղինակի ամենահայտնի և առավել ընթերցվող գործերից մեկն է՝ ինչպես այն, այնպես էլ բոլոր այն մարդկանց համար, ովքեր պատրաստ են սիրելու քաջությամբ և հստակ գիտակցված կերպով։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-5-17-982471-8

Գրականություն

Պատմական-հոգեբանական և գաղափարական արձակ գործ է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է անհատի հոգևոր առաքելության գաղափարը՝ կենտրոնանալով այն մարդու կերպարի վրա, ով իր կյանքը դիտում է որպես ծառայություն բարձր արժեքներին, հավատքին կամ հասարակությանը։ Ստեղծագործության մեջ «առաքյալ» հասկացությունը չի սահմանափակվում կրոնական իմաստով, այլ ավելի լայն՝ բարոյական և գաղափարական իմաստ է ստանում՝ որպես ճշմարտություն տարածող, զոհողությունների գնով իր համոզմունքներին հավատարիմ մնացող անձի խորհրդանիշ։ Մուրացանը խորացնում է կերպարի ներաշխարհը՝ ցույց տալով նրա պայքարը կասկածների, հասարակական հակազդեցության և անձնական դժվարությունների դեմ, որոնց ընթացքում բացահայտվում է նրա հոգևոր ուժը և սկզբունքայնությունը։ Գործում կարևոր տեղ ունեն նաև հասարակության արձագանքները նման մարդկանց նկատմամբ՝ ընդգծելով, որ հաճախ հասարակությունը չի ընդունում կամ ուշ է գնահատում իր իրական «առաքյալներին»։ Լեզուն դասական է, գաղափարապես հագեցած և հոգեբանական խորությամբ, ինչը ստեղծագործությանը տալիս է ծանրակշիռ և խորհրդանշական բնույթ։ Ընդհանուր առմամբ «Առաքյալը»-ն կարելի է դիտարկել որպես բարոյական-փիլիսոփայական արձակ, որտեղ Մուրացանը բարձրացնում է ինքնազոհության, գաղափարին հավատարմության և մարդու առաքելության թեմաները։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ագրոպարենային համակարգի զարգացման և գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ արտադրության, վերամշակման, շուկայահանման և սպառման գործընթացների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ագրոպարենային համակարգի կառուցվածքը, դրա հիմնական մասնակիցների փոխհարաբերությունները և գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության վրա ազդող տնտեսական ու կազմակերպական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման շղթաներին, շուկաների հասանելիությանը, գնագոյացման գործընթացներին, արտադրող–վերամշակող–միջնորդ–սպառող հարաբերություններին և արտադրանքի մրցունակության ապահովման խնդիրներին։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել գյուղացիական տնտեսությունների և գյուղատնտեսական արտադրողների առջև ծառացած իրացման դժվարությունները, սեզոնային գների տատանումները, պահեստավորման և սառնարանային ենթակառուցվածքների սահմանափակ հնարավորությունները, լոգիստիկ խնդիրները և շուկայական տեղեկատվության հասանելիությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման զարգացմանը, ավելացված արժեքի ձևավորմանը, որակի և անվտանգության չափանիշների պահպանմանը և շուկաների ընդլայնման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ներքին և արտաքին շուկաների պահանջարկին, արտահանման ներուժին, ապրանքների մրցունակությանը և ագրոպարենային համակարգի պետական աջակցության ու կարգավորման մեխանիզմներին։ ՀՀ պայմանների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոլորտի զարգացման հիմնական խոչընդոտները և գնահատելու արտադրության ու իրացման գործընթացների արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է արտադրողներին շուկայի պահանջարկին ավելի արդյունավետ կապելու, կոոպերացիայի և պայմանագրային հարաբերությունների զարգացման, ժամանակակից շուկայավարման գործիքների կիրառման և արժեքային շղթաների բարելավման ուղիների ուսումնասիրությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել ագրոպարենային համակարգի կայուն զարգացմանը, գյուղատնտեսական արտադրողների եկամուտների ավելացմանը, իրացման կորուստների նվազեցմանը և տեղական արտադրանքի մրցունակության բարձրացմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ագրոբիզնեսի մասնագետներին, գյուղատնտեսության ոլորտի հետազոտողներին, շուկայի վերլուծաբաններին, պետական կառավարման մասնագետներին, գյուղատնտեսական արտադրողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է 16-րդ դարի օսմանյան պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումներին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Բաքիի ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա դիվանի գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Նյութում վերլուծվում է այն մշակութային և պատմական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել է օսմանյան դասական պոեզիայի բարձրագույն փուլը՝ ընդգծելով պալատական հովանավորչության, պարսկական գրական ավանդույթի ազդեցության և լեզվական կատարելագործման դերը։ Բաքիի դիվանը դիտարկվում է որպես այդ շրջանի գեղագիտական իդեալների արտահայտություն, որտեղ հստակ երևում է ձևի կատարելության, չափական համակարգի խստության և պատկերավորման նրբության համադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քասիդայի և գազելի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, ինչպես նաև սիրային, փիլիսոփայական և պանեգիրիկ թեմաների մշակմանը, որոնք բնորոշ էին օսմանյան պոեզիայի բարձր դասական փուլին։ Միաժամանակ ընդգծվում է Բաքիի լեզվական վարպետությունը, որի միջոցով նա կարողացել է ստեղծել հավասարակշռված և արտահայտիչ բանաստեղծական աշխարհ՝ միավորելով ավանդական ձևերը և անհատական գեղարվեստական ձայնը, ինչը նրան դարձրել է իր դարի ամենանշանավոր պոետներից մեկը։

Lեզվաբանություն

Այս գիրքը նվիրված է Ֆ. Մ. Դոստոևսկու «Պատանի» վեպի կերպարների խոսքային դիսկուրսի և լեզվական անհատականության տիպերի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով գրական տեքստի լեզվաբանական վերլուծության կարևոր ուղղություններից մեկը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են հերոսների խոսքի կառուցվածքային և ոճական առանձնահատկությունները, նրանց արտահայտչական միջոցները, բառապաշարային ընտրությունը և խոսքային վարքագծի դրսևորումները։ Գրքում վերլուծվում է, թե ինչպես է լեզուն ծառայում կերպարների հոգեբանական նկարագրությանը, անհատականության բացահայտմանը և հեղինակի գաղափարական մտադրությունների արտահայտմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, գրականագետների, ռուս գրականության հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և գեղարվեստական խոսքի առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Մկրտիչ Էմինի գիտական ժառանգությանը և հայագիտության զարգացման գործում նրա ունեցած նշանակալի դերին։ Աշխատանքի կենտրոնում նրա բազմակողմանի գործունեությունն է՝ որպես հայագետ, բանասեր, պատմաբան, աղբյուրագետ և հայկական մշակույթի հետազոտող, որի ուսումնասիրությունները կարևոր դեր են ունեցել հայ ժողովրդի պատմության, լեզվի, գրականության և հոգևոր մշակույթի գիտական ուսումնասիրման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Էմինի գիտական հետաքրքրությունների հիմնական ուղղությունները և այն մեթոդները, որոնց միջոցով նա փորձել է ուսումնասիրել հայոց անցյալի տարբեր կողմերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա աշխատանքներին, որոնք վերաբերում են հին և միջնադարյան հայկական գրականությանն ու պատմագրությանը, հայ մատենագրական աղբյուրներին, ժողովրդական ավանդություններին, առասպելաբանությանը և հայ մշակույթի ձևավորման պատմական գործընթացներին։ Նրա գիտական գործունեության կարևոր առանձնահատկություններից է հայկական աղբյուրների հավաքագրումը, ուսումնասիրությունն ու գիտական շրջանառության մեջ դնելը, ինչը հնարավորություն է տվել հետագա հետազոտողներին օգտվել արժեքավոր նյութերից և նոր տեսանկյուններից ուսումնասիրել հայ ժողովրդի մշակութային ժառանգությունը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Էմինի մասնակցությանը հայագիտության՝ որպես գիտական առանձին բնագավառի ձևավորման գործընթացին և նրա կապերին ժամանակի գիտական ու մտավոր միջավայրի հետ։ Նրա ուսումնասիրություններում հայ ժողովրդի պատմությունն ու մշակույթը հաճախ դիտարկվում են ավելի լայն տարածաշրջանային և համեմատական համատեքստում, ինչը նպաստում է տարբեր մշակույթների միջև առկա կապերի և փոխազդեցությունների բացահայտմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև նրա վերաբերմունքը հայ հին գրականության և բանահյուսության նկատմամբ, քանի որ այդ նյութերի ուսումնասիրության միջոցով նա փորձել է բացահայտել հայկական մշակույթի հնագույն շերտերը, ժողովրդական պատկերացումների ձևավորումն ու պատմական հիշողության պահպանման մեխանիզմները։ Հետազոտությունը կարող է գնահատել նաև նրա աշխատությունների աղբյուրագիտական արժեքը և դրանց ազդեցությունը հետագա հայագիտական ուսումնասիրությունների վրա։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն սահմանափակումներին ու գիտական մոտեցումներին, որոնք բնորոշ էին նրա ժամանակաշրջանին, որպեսզի նրա ժառանգությունը գնահատվի պատմական գիտության զարգացման համապատասխան համատեքստում։ Էմինի գիտական գործունեությունը կարևոր է ոչ միայն կոնկրետ փաստերի կամ աղբյուրների ուսումնասիրության, այլև հայ մշակույթի նկատմամբ համակարգված գիտական հետաքրքրության ձևավորման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Մկրտիչ Էմինին որպես հայագիտության կարևոր ներկայացուցիչ, որի բազմաբնույթ ուսումնասիրությունները նպաստել են հայոց պատմության, լեզվի, գրականության, բանահյուսության և մշակույթի գիտական ճանաչմանը և նշանակալի հիմք են ստեղծել հետագա հայագիտական հետազոտությունների զարգացման համար։