Սարկազմը որպես լեզվագործաբանական քննության առարկա (անգլերեն նյութի հիման վրա)

Աշխարհագրություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Երևանի տարածքում «մթնոլորտային նստվածքներ – հողեր – բույսեր» համակարգում ռադիոէկոլոգիական գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով շրջակա միջավայրում ռադիոակտիվ նյութերի տարածման, կուտակման և տեղափոխման օրինաչափությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել մթնոլորտային նստվածքների միջոցով ռադիոնուկլիդների ներթափանցումը հողային շերտեր և դրանց հետագա կուտակումը բուսական համակարգերում՝ հաշվի առնելով քաղաքային էկոհամակարգի առանձնահատկությունները և մարդածին ազդեցությունները։ Ուսումնասիրվում են հիմնական ռադիոնուկլիդների (օրինակ՝ ցեզիում-137, ստրոնցիում-90 և բնական ծագման իզոտոպներ) տարածվածությունը, կոնցենտրացիան և միգրացիոն վարքագիծը հող–բույս շղթայում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նստվածքների ձևավորման աղբյուրներին՝ մթնոլորտային փոշի, տեխնոգեն արտանետումներ և տարածաշրջանային հեռահար տեղափոխում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը հողի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների վրա։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է բույսերի կողմից ռադիոնուկլիդների կլանման առանձնահատկությունները՝ կախված տեսակային կազմից, հողի կազմից և շրջակա միջավայրի պայմաններից։ Միաժամանակ վերլուծվում են ստացված տվյալների հիման վրա ռադիոէկոլոգիական ռիսկերի գնահատման մոտեցումները և քաղաքային միջավայրում բնակչության հնարավոր ազդեցության մակարդակները։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի էկոլոգիայի և ճառագայթային անվտանգության ոլորտներում՝ նպաստելով Երևանի քաղաքային էկոհամակարգում ռադիոակտիվ աղտոտվածության մոնիթորինգի և գնահատման համակարգերի զարգացմանը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է կաթնային անասնաբուծության տնտեսական արդյունավետության գնահատմանը, արտադրության զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական գործոնների բացահայտմանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ Շիրակի մարզի գյուղատնտեսական առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում կաթի արտադրության ծավալների, արտադրողականության, ինքնարժեքի, եկամտաբերության, նյութական և աշխատանքային ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում է տնտեսությունների արտադրական կառուցվածքը, կաթնատու նախիրների կազմը, կենդանիների մթերատվությունը, կերային բազայի վիճակը, աշխատանքի կազմակերպումը և արտադրական ծախսերի ձևավորման հիմնական աղբյուրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն գործոններին, որոնք կարող են սահմանափակել արտադրության արդյունավետությունը՝ անասնակերի ապահովվածությունից և կենդանիների արտադրողականությունից մինչև տեխնիկական հագեցվածություն, տնտեսությունների չափեր, իրացման հնարավորություններ և արտադրողների տնտեսական համագործակցություն։ Վերլուծվում է կաթի ինքնարժեքի կառուցվածքը և տարբեր ծախսային բաղադրիչների ազդեցությունը վերջնական տնտեսական արդյունքի վրա՝ հնարավորություն տալով բացահայտել ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արտադրության և իրացման փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ տնտեսության եկամտաբերությունը պայմանավորված է ոչ միայն ստացված կաթի քանակով, այլև որակով, շուկայական պայմաններով, վերամշակող կազմակերպությունների հետ հարաբերություններով և իրացման համակարգի կազմակերպմամբ։ Դիտարկվում են կաթի հավաքման, պահպանման, փոխադրման և վերամշակման ենթակառուցվածքների զարգացման տնտեսական նշանակությունը, ինչպես նաև գյուղատնտեսական կոոպերացիայի հնարավոր դերը փոքր արտադրողների մրցունակության բարձրացման գործում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել մարզի տնտեսությունների տնտեսական ցուցանիշները՝ առավել արդյունավետ կազմակերպական և արտադրական մոտեցումները բացահայտելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ներդրումների, տեխնոլոգիական արդիականացման, տոհմասելեկցիոն աշխատանքի, կերարտադրության զարգացման և կառավարման կատարելագործման նշանակությանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, անասնաբուծության կազմակերպման և գյուղատնտեսական արտադրության կառավարման մոտեցումները՝ կաթի արտադրության արդյունավետության բարձրացման տնտեսական ներուժը գնահատելու և ոլորտի կայուն զարգացման հնարավոր ուղղությունները հիմնավորելու նպատակով։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայ եկեղեցական, հասարակական և մշակութային նշանավոր գործիչ Սիմեոն Ա Երևանցու կենսագրության, հոգևոր ծառայության և բազմակողմ գործունեության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նրա ձևավորման միջավայրի, կրթության, եկեղեցական գործունեության և Ամենայն Հայոց կաթողիկոս ընտրվելուց հետո իրականացրած նախաձեռնությունների վրա։ Նրա գործունեությունը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական և հոգևոր կյանքի բարդ պայմանների համատեքստում, երբ հայկական բնակավայրերը գտնվում էին տարբեր տերությունների իշխանության ներքո, իսկ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը կարևոր դեր էր կատարում հայ ժողովրդի կրոնական ու մշակութային միասնականության պահպանման գործում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կաթողիկոսական կառավարման կազմակերպմանը, եկեղեցական կարգապահության ամրապնդմանը, Մայր Աթոռի տնտեսական և վարչական վիճակի բարելավմանն ուղղված քայլերին, ինչպես նաև տարբեր հայկական համայնքների հետ հարաբերությունների զարգացմանը։ Կարևորվում է նրա կրթական և հրատարակչական գործունեությունը, հատկապես Էջմիածնում տպագրական գործի զարգացմանը ցուցաբերած աջակցությունը, որը նշանակալի իրադարձություն դարձավ հայ գրավոր մշակույթի և գրահրատարակչության պատմության մեջ։ Ուսումնասիրվում են նաև նրա պատմագրական և մատենագրական աշխատությունները, նամակագրությունը և եկեղեցական փաստաթղթերը, որոնք արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում XVIII դարի Հայաստանի, Հայ Առաքելական եկեղեցու, հայկական համայնքների և տարածաշրջանի հասարակական հարաբերությունների մասին։ Անդրադարձ է կատարվում Երևանի, Էջմիածնի և հայկական այլ կենտրոնների հետ նրա կապերին, ինչպես նաև տարբեր իշխանությունների և հոգևոր կառույցների հետ ունեցած հարաբերություններին։ Նրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե եկեղեցին տվյալ ժամանակաշրջանում ինչպես էր իրականացնում ոչ միայն կրոնական, այլև կրթական, մշակութային, հասարակական և ազգային համախմբման գործառույթներ։ Հատուկ նշանակություն ունի նրա թողած գրավոր ժառանգությունը, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի բազմաթիվ պատմական իրադարձություններ, վարչական հարաբերություններ և հասարակական իրողություններ։ Դիտարկվում է նաև նրա ներդրումը Մայր Աթոռի հեղինակության ամրապնդման, հայկական հոգևոր կենտրոնների միջև կապերի զարգացման և ազգային մշակութային արժեքների պահպանման գործում։ Կենսագրական նյութի և պատմական աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս ներկայացնել նրան ոչ միայն որպես բարձրաստիճան հոգևորական, այլև որպես կազմակերպիչ, պատմագիր, մշակութային գործիչ և իր ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի ակտիվ մասնակից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, XVIII դարի Հայաստանի, հայ մշակույթի, տպագրության պատմության, աղբյուրագիտության և հայագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է տարրական կրթության փուլում մայրենի լեզվի զարգացնող ուսուցման կազմակերպման տեսական և մեթոդական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ուսումնական ծրագրի, դասագրքի և դասագործընթացի փոխկապակցված համակարգի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում այն մանկավարժական մոտեցումն է, որի համաձայն լեզվական գիտելիքների յուրացումը պետք է միաժամանակ նպաստի երեխայի խոսքի, մտածողության, ընթերցողական կարողությունների, ստեղծագործական ակտիվության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության զարգացմանը։ Քննվում է ուսումնական ծրագրի դերը կրթության նպատակների, բովանդակության, թեմատիկ հաջորդականության և ակնկալվող կարողությունների սահմանման գործում, ինչպես նաև այն հարցը, թե ծրագրային պահանջներն ինչպես են արտացոլվում դասագրքի կառուցվածքում և առանձին ուսումնական առաջադրանքներում։ Դասագիրքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվական և գրական նյութի աղբյուր, այլև որպես սովորողի ճանաչողական գործունեությունը կազմակերպող միջոց, որի տեքստերը, հարցերը, վարժությունները և ստեղծագործական առաջադրանքները կարող են նպաստել համեմատելու, վերլուծելու, ընդհանրացնելու, սեփական կարծիքը ձևակերպելու և լեզուն հաղորդակցական իրավիճակներում կիրառելու կարողությունների զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դասագործընթացին, որտեղ ծրագրային նպատակներն ու դասագրքային նյութը վերածվում են ուսուցչի և աշակերտների համատեղ գործունեության։ Դիտարկվում են ուսուցման այն ձևերն ու մեթոդները, որոնք խրախուսում են երեխայի ակտիվ մասնակցությունը, հարցադրումը, քննարկումը, տեքստի գիտակցված ընկալումը, բառապաշարի հարստացումը և կապակցված խոսքի զարգացումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կարդալու, գրելու, լսելու և խոսելու կարողությունների փոխկապակցված ձևավորումը՝ տարիքային առանձնահատկություններին և սովորողների անհատական հնարավորություններին համապատասխան։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ուսումնական առաջադրանքների աստիճանական բարդացմանը, հետադարձ կապի և գնահատման դերին, ինչպես նաև ուսուցչի կողմից զարգացնող կրթական միջավայրի ստեղծմանը։ Ծրագիր–դասագիրք–դասագործընթաց ամբողջական համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել դրանց միջև համապատասխանության նշանակությունը և այն պայմանները, որոնց դեպքում մայրենիի ուսուցումը կարող է դուրս գալ միայն լեզվական կանոնների յուրացման շրջանակից և դառնալ սովորողի ընդհանուր մտավոր ու հաղորդակցական զարգացման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տարրական կրթության մանկավարժության, մայրենիի դասավանդման մեթոդիկայի, զարգացնող ուսուցման և կրթության բովանդակության կազմակերպման մոտեցումները։

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է ստորերկրյա ջրային ռեսուրսների ուսումնասիրմանը հեռահար մեթոդների կիրառմամբ՝ Հայաստանի և Սիրիայի հրաբխային շրջանների օրինակով։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել և կիրառել այնպիսի մոտեցումներ, որոնց միջոցով հնարավոր կլինի առանց լայնածավալ հորատման կամ անմիջական դաշտային ուսումնասիրությունների ամբողջությամբ սահմանափակվելու բացահայտել ստորերկրյա ջրերի տարածման օրինաչափությունները, դրանց ձևավորման և կուտակման համար նպաստավոր երկրաբանական ու երկրաձևաբանական պայմանները և ջրային ռեսուրսների հնարավոր հեռանկարային տեղամասերը։ Հրաբխային շրջաններում ստորերկրյա ջրերի ձևավորման գործընթացները սերտորեն կապված են ապարների ճեղքավորվածության, ծակոտկենության, լավային հոսքերի կառուցվածքի, տեկտոնական խզվածքների և մակերևութային ջրերի ներթափանցման պայմանների հետ։ Հրաբխային ապարների տարբեր տեսակներ կարող են ունենալ ջրաթափանցության և ջրատարության էապես տարբեր հատկություններ, իսկ լավային ծածկույթների ներսում ձևավորված ճեղքերը և խոռոչները կարող են հանդես գալ որպես ջրի կուտակման ու տեղաշարժի ուղիներ։ Այդ պատճառով նման տարածքների հիդրոերկրաբանական գնահատումը պահանջում է երկրաբանական, երկրաձևաբանական, հիդրոլոգիական և հեռահար զոնդավորման տվյալների համադրում։ Հետազոտության մեջ հեռահար մեթոդները կարող են ներառել արբանյակային պատկերների և օդատիեզերական տվյալների վերլուծություն, տեղանքի սպեկտրալ առանձնահատկությունների ուսումնասիրություն, երկրաձևաբանական քարտեզագրում և տարբեր տեղեկատվական շերտերի համադրում։ Դրանց միջոցով հնարավոր է առանձնացնել ապարների և հողերի տարբեր տեսակներ, հայտնաբերել մակերևութային կառուցվածքների առանձնահատկությունները, գծային խախտումները, խզվածքային գոտիները, ջրահավաք ավազանները և այն տեղամասերը, որտեղ բնական պայմանները կարող են նպաստել ստորերկրյա ջրերի կուտակմանը։ Հեռահար մեթոդների առավելություններից է մեծ տարածքների համեմատաբար արագ և միասնական ուսումնասիրության հնարավորությունը։ Սա հատկապես կարևոր է լեռնային և դժվարամատչելի շրջանների համար, որտեղ ավանդական դաշտային հետազոտությունները կարող են պահանջել մեծ ժամանակ և նյութական ռեսուրսներ։ Աշխատության շրջանակում Հայաստանի հրաբխային շրջանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել հրաբխային ռելիեֆի և ջրաերկրաբանական պայմանների փոխկապակցվածությունը։ Հայաստանի տարածքում լայնորեն տարածված հրաբխային ապարները կարևոր դեր ունեն բազմաթիվ ջրատար համակարգերի ձևավորման մեջ, իսկ լեռնային ռելիեֆը, ձնհալը և տեղումները լրացուցիչ պայմաններ են ստեղծում ջրի ներթափանցման և ստորերկրյա հոսքի ձևավորման համար։ Սիրիայի հրաբխային շրջանների ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս կատարել համեմատական ուսումնասիրություն և բացահայտել այն ընդհանուր օրինաչափությունները, որոնք կարող են բնորոշ լինել տարբեր կլիմայական պայմաններում գտնվող հրաբխային տարածքներին։ Համեմատական մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ նույն երկրաբանական տիպի ապարները տարբեր կլիմայական և ջրաբանական միջավայրերում կարող են ձևավորել տարբեր բնույթի ստորերկրյա ջրային համակարգեր։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև երկրաբանական և հեռահար տվյալների համատեղ վերլուծությունը։ Միայն արբանյակային պատկերների հիման վրա ստորերկրյա ջրերի անմիջական հայտնաբերումը սովորաբար հնարավոր չէ, սակայն մակերևութային երկրաբանական, երկրաձևաբանական և հիդրոլոգիական ցուցանիշների միջոցով կարելի է գնահատել ջրատար համակարգերի ձևավորման հավանականությունը։ Այդ պատճառով հեռահար մեթոդները կարող են ծառայել որպես նախնական հետախուզման և հեռանկարային տեղամասերի ընտրության գործիք, որը հետագայում լրացվում է հիդրոերկրաբանական, երկրաֆիզիկական և հորատման տվյալներով։ Աշխատության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել նաև գծային կառուցվածքների ուսումնասիրությունը։ Խզվածքները, ճեղքերը և տեկտոնական խախտումները կարող են էական ազդեցություն ունենալ ստորերկրյա ջրերի շարժման վրա՝ ստեղծելով ջրի ներթափանցման կամ արտահոսքի առավել նպաստավոր ուղիներ։ Դրանց տարածական վերլուծությունը հեռահար տվյալների միջոցով կարող է օգնել առանձնացնել ջրային ռեսուրսների որոնման առավել հեռանկարային գոտիները։ Հնարավոր է նաև օգտագործել աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի գործիքներ՝ տարբեր տվյալների շերտերը համադրելու և տարածքային մոդելներ կազմելու նպատակով։ Այդպիսի համակարգերը կարող են միավորել երկրաբանական քարտեզները, ռելիեֆի թվային մոդելները, ջրահավաք ցանցը, խզվածքները, հողածածկը, բուսականության տվյալները և այլ ցուցանիշներ՝ հնարավորություն տալով գնահատել ստորերկրյա ջրերի ձևավորման համար առավել բարենպաստ տարածքները։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կապված է ջրային ռեսուրսների որոնման, գնահատման և կառավարման արդյունավետության բարձրացման հետ։ Հեռահար մեթոդների կիրառումը կարող է նվազեցնել նախնական հետախուզական աշխատանքների ծախսերը, արագացնել հեռանկարային տեղամասերի ընտրությունը և ապահովել ջրային ռեսուրսների տարածական բաշխման վերաբերյալ ավելի ամբողջական պատկերացում։ Սա հատկապես կարևոր է այն տարածաշրջաններում, որտեղ ջրի պահանջարկը բարձր է, իսկ մակերևութային ջրային ռեսուրսները սահմանափակ են կամ անհավասարաչափ են բաշխված։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հիդրոերկրաբաններին, երկրաբաններին, ջրային ռեսուրսների մասնագետներին, հեռահար զոնդավորման և աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի մասնագետներին, բնապահպաններին և տարածքային պլանավորման ոլորտի հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է հիդրոերկրաբանությունը, հրաբխային երկրաբանությունը և ժամանակակից հեռահար հետազոտության մեթոդները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել Հայաստանի և Սիրիայի հրաբխային շրջանների ստորերկրյա ջրային ռեսուրսների տարածական օրինաչափությունները, գնահատել դրանց ձևավորման համար նպաստավոր բնական պայմանները և մշակել ջրային ռեսուրսների որոնման ու գնահատման ավելի արդյունավետ գիտական մոտեցումներ։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքային պայմաններում շտապ բժշկական օգնության համակարգի կազմակերպման արդյունավետության գնահատմանը և դրա կատարելագործման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության առանցքում բնակչությանը ժամանակին և հասանելի անհետաձգելի բժշկական օգնություն տրամադրելու կազմակերպական գործընթացներն են՝ սկսած կանչերի ընդունումից և դասակարգումից մինչև շարժական խմբերի աշխատանքի կազմակերպումը, պացիենտների տեղափոխումը և բուժհաստատությունների հետ փոխգործակցությունը։ Ուշադրություն է դարձվում ծառայության տարածքային կառուցվածքին, կանչերի ինտենսիվությանը, օրվա տարբեր ժամերին և քաղաքային տարբեր հատվածներում ծանրաբեռնվածության փոփոխություններին, ինչպես նաև մարդկային ու տեխնիկական ռեսուրսների բաշխման արդյունավետությանը։ Կարևոր գնահատման ցուցանիշներ են սպասարկման օպերատիվությունը, կանչերի կառուցվածքը, բուժանձնակազմի ծանրաբեռնվածությունը, տրանսպորտային ապահովվածությունը և ծառայության տարբեր ստորաբաժանումների միջև համակարգվածությունը։ Քննվում է նաև քաղաքի բնակչության թվաքանակի, բնակեցման խտության, ճանապարհային պայմանների և բուժհաստատությունների տարածքային տեղաբաշխման հնարավոր ազդեցությունը շտապ օգնության կազմակերպման վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տեղեկատվական և հաղորդակցական համակարգերի դերը, քանի որ կանչերի արդյունավետ գրանցումը, տվյալների արագ փոխանցումը և շարժական խմբերի աշխատանքի համակարգումը կարող են նպաստել ծառայության կառավարման բարելավմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել վիճակագրական, կազմակերպական և սոցիալ-հիգիենիկ տվյալներ՝ ծառայության աշխատանքի ուժեղ և խնդրահարույց կողմերը բացահայտելու նպատակով։ Բարելավման ուղղությունները դիտարկվում են կառավարման, ռեսուրսների պլանավորման, անձնակազմի մասնագիտական պատրաստվածության, տեխնիկական ապահովման, թվայնացման և բուժհաստատությունների հետ համագործակցության կատարելագործման տեսանկյուններից։ Կարևորվում է նաև ծառայության որակի պարբերական գնահատումը և տվյալների վրա հիմնված կազմակերպական որոշումների ընդունումը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հանրային առողջության, առողջապահության կազմակերպման և բժշկական ծառայությունների կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել գիտական հիմքեր քաղաքային շտապ բժշկական օգնության հասանելիության, օպերատիվության և կազմակերպական արդյունավետության շարունակական բարելավման համար։