Ситуативные занятия как средство осуществления коммуникативного принципа обучения русскому языку в педагогическом вузе

Այլ առարկաներ

Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանակիր ՀՍՍՀ Ալեքսանդր Մյասնիկյանի անվան պետական գրադարանի զարգացման հիմնական ուղղությունները 1986–1990 թվականներին և մինչև 2000 թվականը (այսինքն՝ 12-րդ հնգամյա պլանի և հետագա անցումային շրջանի համատեքստում) ձևավորվել են Խորհրդային Միության վերջին փուլում սկսված գիտատեխնիկական առաջընթացի, տեղեկատվականացման միտումների և գրադարանային համակարգի արդիականացման պահանջների ազդեցությամբ։ Այդ շրջանում գրադարանի գլխավոր ռազմավարական ուղղություններից մեկը համարվել է գրքային ֆոնդերի համալրումն ու համակարգված պահպանումը, մասնավորապես՝ հայերեն, ռուսերեն և օտարալեզու գիտական, հասարակական-քաղաքական և գեղարվեստական գրականության ամբողջական հավաքագրումը, ինչպես նաև հազվագյուտ և արժեքավոր հրատարակությունների պահպանությունը հատուկ պահոցներում։ Կարևոր ուղղություն էր նաև մատենագիտական աշխատանքի կատարելագործումը՝ ազգային մատենագիտության զարգացումը, կատալոգների համակարգման բարելավումը և միասնական տեղեկատու-տեղեկատվական համակարգի ստեղծման փորձերը, որոնք պետք է հեշտացնեին գիտական և կրթական ոլորտների համար տեղեկատվության հասանելիությունը։ 1986–1990 թվականներին առանձնահատուկ ուշադրություն էր դարձվում գրադարանի նյութատեխնիկական բազայի արդիականացմանը, ընթերցասրահների ընդլայնմանը, ծառայությունների որակի բարձրացմանը և օգտվողների թվի աճին համապատասխան աշխատանքների կազմակերպմանը։ Միաժամանակ սկսվում էին առաջին քայլերը գրադարանային գործընթացների ավտոմատացման ուղղությամբ՝ փորձելով ներդնել հաշվառման և կատալոգավորման նոր տեխնիկական միջոցներ, որոնք հետագայում պետք է հիմք դառնային թվային համակարգերի զարգացման համար։ Մինչև 2000 թվականը, արդեն հետխորհրդային շրջանում, գրադարանի զարգացման հիմնական ուղղությունները վերափոխվեցին՝ պայմանավորված քաղաքական և տնտեսական փոփոխություններով․ առաջնային դարձավ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ներդրումը, էլեկտրոնային կատալոգների ստեղծումը, միջազգային գրադարանային ցանցերին ինտեգրումը և տեղեկատվական փոխանակման ընդլայնումը։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատանքը նվիրված է Անդրկովկասի բարձրալեռնային մարգագետինների ձևավորման, զարգացման և ժամանակի ընթացքում փոփոխությունների համալիր վերլուծությանը՝ ընդգծելով այդ էկոհամակարգերի էվոլյուցիոն, կլիմայական և լանդշաֆտային գործոնների փոխազդեցությունը։ Հեղինակը դիտարկում է բարձրալեռնային մարգագետինները որպես դինամիկ բնական համակարգեր, որոնք ձևավորվել են երկարատև երկրաբանական գործընթացների, կլիմայի սառեցման և տաքացման փուլերի, ինչպես նաև հողածածկի և բուսականության փոխակերպումների արդյունքում։ Աշխատության մեջ առանձնացվում են զարգացման մի քանի հիմնական փուլեր՝ սկսած հետսառցադաշտային շրջանում բուսածածկի նախնական ձևավորումից, երբ լեռնային տարածքներում սկսում են տարածվել ցրտադիմացկուն և խոնավասեր բուսատեսակներ, մինչև կայուն բարձրալեռնային մարգագետնային համայնքների ձևավորումը, որոնք բնութագրվում են տեսակային բարձր բազմազանությամբ և սեզոնային արտադրողականությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կլիմայական գործոնի ազդեցությանը, մասնավորապես ջերմաստիճանի տատանումներին, խոնավության բաշխմանը և ձյան ծածկույթի տևողությանը, որոնք որոշում են բուսականության կառուցվածքն ու արտադրողականությունը։ Նշվում է նաև հողային պրոցեսների կարևորությունը՝ հումուսի կուտակումը, հողերի ալպիական զարգացումը և էրոզիոն գործընթացները, որոնք ձևավորում են մարգագետինների տարածական կառուցվածքը։ Կենդանական աշխարհի առումով դիտարկվում են արոտավայրերին հարմարեցված կաթնասուններ, միջատներ և թռչուններ, որոնք մասնակցում են սննդային շղթաների կայունացմանը և էկոհամակարգի կենսաբանական հավասարակշռությանը։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է մարդու գործունեության ազդեցությունը՝ անասնապահության զարգացումը, արոտների ինտենսիվ օգտագործումը և դրա հետևանքով տեղի ունեցող բուսածածկի փոփոխությունները, մասնավորապես որոշ շրջաններում դեգրադացիայի և տեսակային կազմի աղքատացման միտումները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Անդրկովկասի բարձրալեռնային մարգագետինները որպես բարդ, բազմափուլ զարգացող էկոհամակարգեր, որոնց էվոլյուցիան շարունակվում է բնական և մարդածին գործոնների համատեղ ազդեցության ներքո։

Պատմություն

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության կողմից Հայկական հարցի վերաբերյալ իրականացված քաղաքականության ուսումնասիրությանը 1918-1920 թվականներին՝ Առաջին Հանրապետության գոյության առանցքային ժամանակահատվածում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նորաստեղծ հայկական պետության առջև ծառացած տարածքային, քաղաքական, դիվանագիտական և ազգային խնդիրները, ինչպես նաև դրանց լուծման ուղղությամբ պետական իշխանությունների ձեռնարկած քայլերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանությունից հետո ստեղծված քաղաքական իրավիճակին, արևմտահայության ճակատագրին, Հայաստանի Հանրապետության և Օսմանյան կայսրության հարաբերություններին, ինչպես նաև տարածաշրջանում ձևավորված ուժերի հարաբերակցությանը։ Գիրքը ներկայացնում է հայկական դիվանագիտության գործունեությունը միջազգային հարթակներում՝ անդրադառնալով դաշնակից պետությունների, եվրոպական տերությունների, Միացյալ Նահանգների և հարևան երկրների հետ հարաբերություններին։ Քննարկվում են նաև Հայաստանի տարածքային պահանջների հիմնավորումները, Արևմտյան Հայաստանի խնդիրը, փախստականների և գաղթականների հարցերը, ազգային անվտանգության ապահովման անհրաժեշտությունը և պետական սահմանների ձևավորման գործընթացը։ Առանձին տեղ է հատկացվում Փարիզի խաղաղության խորհրդաժողովի, Սևրի պայմանագրի և միջազգային հանրության կողմից հայկական հարցի նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունքի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը դիտարկում է նաև Հայաստանի Հանրապետության ներքաղաքական և տնտեսական սահմանափակումները, ռազմական հնարավորությունները և արտաքին քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը Հայկական հարցի իրացման հեռանկարների վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի նպատակներ էր հետապնդում Հայաստանի առաջին հանրապետությունը, ինչ դիվանագիտական և քաղաքական միջոցներով էր փորձում պաշտպանել հայ ժողովրդի ազգային շահերը և ինչ պատճառներով այդ քաղաքականությունը բախվեց լուրջ խոչընդոտների։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է 1918-1920 թվականների հայոց պատմության, Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության, Հայկական հարցի միջազգային դիվանագիտության և տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, դիվանագիտության ու միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, հայագետներին, ուսանողներին և հետազոտողներին։

Ինֆորմատիկա

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է պատկերների օպերատիվ մշակման և օբյեկտների ճանաչման համակարգերի հետազոտմանը և նախագծմանը՝ ընդգծելով ժամանակակից համակարգչային տեսողության (computer vision) մեթոդների կիրառական հնարավորությունները։ Դիտարկվում են պատկերների մշակման հիմնական փուլերը՝ նախնական նախամշակում (noise reduction, normalization), հատկանիշների (features) արտազատում և դրանց հիման վրա դասակարգման կամ ճանաչման ալգորիթմների կիրառում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օբյեկտների ավտոմատ ճանաչման մոդելներին, ներառյալ դասական մեթոդները՝ եզրերի հայտնաբերում, հիստոգրամային վերլուծություն, ինչպես նաև ժամանակակից խորը ուսուցման (deep learning) մոտեցումները՝ կոնվոլյուցիոն նեյրոնային ցանցերի (CNN) կիրառմամբ։ Աշխատանքում քննարկվում են իրական ժամանակում աշխատող համակարգերի նախագծման խնդիրները՝ կապված հաշվարկային ռեսուրսների սահմանափակության, արագության պահանջների և ճշգրտության օպտիմալ հավասարակշռության հետ։ Վերլուծվում են նաև տվյալների հավաքագրման և նշագրման (annotation) գործընթացները, որոնք կարևոր դեր ունեն մոդելների ուսուցման որակի ապահովման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կիրառական ոլորտներին՝ անվտանգության համակարգեր, բժշկական պատկերների վերլուծություն, արդյունաբերական ավտոմատացում և ինքնավար սարքեր։ Ընդգծվում է, որ պատկերների օպերատիվ մշակման և օբյեկտների ճանաչման համակարգերի զարգացումը հանդիսանում է արհեստական բանականության և թվային տեխնոլոգիաների կարևոր ուղղություն, որը հնարավորություն է տալիս բարձրացնել ավտոմատացման մակարդակը և բարելավել որոշումների ընդունման արդյունավետությունը տարբեր ոլորտներում։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է կենսապոլիմերներում սպիրալ-կծիկ (helix–coil) անցումների տեսության ուսումնասիրությանը՝ ցածրամոլեկուլային միացությունների առկայության պայմաններում՝ ընդգծելով մոլեկուլային կառուցվածքի կոնֆորմացիոն փոփոխությունների թերմոդինամիկական և կինետիկական հիմքերը։ Վերլուծվում են պոլիպեպտիդների և նուկլեինաթթուների երկրորդային կառուցվածքի կայունության գործոնները, ջրածնային կապերի դերը, ինչպես նաև լուծիչի և փոքր մոլեկուլների (իոններ, օրգանական մոդիֆիկատորներ) ազդեցությունը կառուցվածքային հավասարակշռության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սպիրալացման և ապասպիրալացման անցումների վիճակագրական մեխանիկային, փուլային անցումների մոդելավորմանը և համապատասխան էներգետիկ պարամետրերի գնահատմանը։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է կենսաբանական համակարգերում այդ անցումների նշանակությունը՝ սպիտակուցների ֆոլդինգի, ԴՆԹ-ի կառուցվածքային կայունության և մոլեկուլային ճանաչման գործընթացներում։ Աշխատությունը ներկայացնում է տեսական մոդելներ և մաթեմատիկական մոտեցումներ, որոնք նպաստում են կենսապոլիմերների կոնֆորմացիոն վարքագծի ավելի խորքային ըմբռնմանը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատանքը նվիրված է ձեռնարկատիրական գործունեության համակարգում ռիսկերի կառավարման տեսական և գործնական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ ձեռնարկատիրությունը մշտապես իրականացվում է անորոշության պայմաններում, և ցանկացած բիզնես որոշում կարող է կապված լինել ֆինանսական կորուստների, եկամուտների նվազման, շուկայական դիրքի փոփոխության կամ այլ անբարենպաստ հետևանքների առաջացման հավանականության հետ։ Այդ պատճառով ռիսկի կառավարումը ձեռնարկության արդյունավետ գործունեության և երկարաժամկետ կայունության ապահովման կարևորագույն բաղադրիչներից է։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ձեռնարկատիրական ռիսկի տնտեսական էությունը, դրա առաջացման պատճառները, հիմնական տեսակներն ու դասակարգման սկզբունքները։ Ռիսկերը կարող են կապված լինել շուկայի տատանումների, մրցակցության ուժեղացման, պահանջարկի փոփոխության, գնաճի, փոխարժեքների և տոկոսադրույքների փոփոխությունների, ֆինանսավորման դժվարությունների, մատակարարման խափանումների, արտադրական խնդիրների, տեխնոլոգիական փոփոխությունների, իրավական միջավայրի և կառավարման սխալ որոշումների հետ։ Դրանց բազմազանությունը պահանջում է ռիսկերի ոչ միայն հայտնաբերում, այլև համակարգված գնահատում և առաջնահերթությունների սահմանում։ Ռիսկի կառավարման գործընթացի կարևոր փուլերից է հնարավոր վտանգների բացահայտումը և դրանց առաջացման հավանականության ու հնարավոր վնասի չափի գնահատումը։ Դրա հիման վրա ձեռնարկությունը կարող է ընտրել ռիսկի նվազեցման առավել նպատակահարմար ռազմավարությունը։ Կիրառվող մեթոդների շարքում կարող են ընդգրկվել ռիսկից խուսափելը, դրա նվազեցումը, ռիսկի փոխանցումը, ապահովագրությունը, դիվերսիֆիկացումը, պահուստների ձևավորումը և ռիսկի գիտակցված ընդունումը։ Հատկապես կարևոր է ռիսկերի կառավարման կապը ձեռնարկության ռազմավարական պլանավորման հետ, քանի որ ռիսկային գործոնները պետք է հաշվի առնվեն ոչ միայն արդեն առաջացած խնդիրների լուծման, այլև նոր ներդրումային, արտադրական կամ շուկայական ծրագրերի մշակման փուլում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ձեռնարկության ֆինանսական ռիսկերի կառավարմանը, քանի որ կապիտալի կառուցվածքը, պարտքային բեռը, դրամական հոսքերը և իրացվելիությունը անմիջականորեն ազդում են կազմակերպության դիմակայունության վրա։ Միաժամանակ ձեռնարկատիրական ռիսկը միշտ չէ, որ պետք է դիտարկել միայն որպես բացասական երևույթ․ որոշակի մակարդակի ռիսկի ընդունումը կարող է հնարավորություն ստեղծել նոր շուկաներ մուտք գործելու, նոր արտադրանք մշակելու, տեխնոլոգիական նորարարություններ ներդնելու կամ մրցակցային առավելություն ձեռք բերելու համար։ Հետևաբար արդյունավետ կառավարումը ենթադրում է ռիսկի և ակնկալվող եկամտաբերության միջև հավասարակշռության ձևավորում։ Ժամանակակից ձեռնարկության համար կարևոր նշանակություն ունի նաև ռիսկերի կառավարման շարունակական բնույթը։ Շուկայական միջավայրի արագ փոփոխությունները պահանջում են պարբերաբար վերանայել նախկին գնահատականները, վերահսկել հիմնական ցուցանիշները, կանխատեսել հնարավոր բացասական սցենարները և անհրաժեշտության դեպքում արագ փոփոխել կառավարման որոշումները։ Այս տեսանկյունից ռիսկերի կառավարման համակարգը կարող է ներառել ներքին վերահսկողության մեխանիզմներ, տեղեկատվության հավաքագրման և վերլուծության գործիքներ, պատասխանատվության հստակ բաշխում և արտակարգ իրավիճակների գործողությունների նախապես մշակված ծրագրեր։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ինչպես խոշոր կազմակերպությունների, այնպես էլ փոքր և միջին ձեռնարկությունների համար, քանի որ սահմանափակ ռեսուրսներ ունեցող բիզնեսների դեպքում նույնիսկ մեկ լուրջ ռիսկի իրացումը կարող է էապես ազդել ֆինանսական կայունության և գործունեության շարունակականության վրա։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է այնպիսի մոտեցումների բացահայտման մեջ, որոնք հնարավորություն են տալիս ձեռնարկություններին նվազեցնել անորոշության բացասական ազդեցությունը, ավելի հիմնավորված որոշումներ ընդունել և բարձրացնել կառավարման արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է ռիսկերի կառավարումը որպես ձեռնարկատիրական համակարգի անբաժանելի գործառույթ, որը ոչ միայն ուղղված է հնարավոր կորուստների կանխարգելմանը, այլև նպաստում է կազմակերպության կայունությանը, զարգացման հնարավորությունների բացահայտմանը և երկարաժամկետ մրցունակության ապահովմանը։