Смешанные граничные задачи о взаимовлиянии сплошных деформируемых тел с концентраторами напряжений различного типа

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է արդյունաբերական կազմակերպության ղեկավարի մասնագիտական գործունեության հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և արդյունավետ կառավարման համար անհրաժեշտ անձնային, ճանաչողական, հաղորդակցական ու կազմակերպչական հատկանիշների համակարգային մոդելի ձևավորման հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում ղեկավարի անձն է՝ որպես արտադրական գործընթացների կազմակերպման, աշխատակազմի գործունեության համակարգման և կառավարչական որոշումների ընդունման առանցքային սուբյեկտ։ Քննվում են ղեկավարի մասնագիտական կարողությունների և անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը կառավարման ոճի, աշխատանքային հարաբերությունների և կազմակերպության սոցիալ-հոգեբանական միջավայրի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում որոշումների ընդունման, պատասխանատվության, ինքնակարգավորման, վերլուծական մտածողության, հաղորդակցական կարողությունների, առաջնորդության և կազմակերպչական հմտությունների նշանակությանը։ Արդյունաբերական միջավայրի առանձնահատկություններից ելնելով՝ կարևորվում է ղեկավարի գործունեությունը բարձր պատասխանատվության, սահմանափակ ժամանակի, արտադրական ռիսկերի և տարբեր մասնագիտական խմբերի աշխատանքը համաձայնեցնելու անհրաժեշտության պայմաններում։ Ուսումնասիրվում են ղեկավարի և ենթակաների փոխհարաբերությունները, աշխատակիցների մոտիվացման, համագործակցության և կազմակերպական հաղորդակցության հոգեբանական մեխանիզմները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կառավարման տարբեր ոճերի ուսումնասիրությանը և դրանց կապին աշխատակազմի ներգրավվածության, փոխադարձ վստահության ու աշխատանքային արդյունավետության հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում ղեկավարի վարքագիծը, բանակցային կարողությունները և կառուցողական լուծումներ գտնելու հոգեբանական նախադրյալները։ Առանձին ուղղություն է ղեկավարի մասնագիտական սթրեսի և հուզական ծանրաբեռնվածության խնդիրը՝ հաշվի առնելով, որ երկարատև կառավարչական պատասխանատվությունը պահանջում է հոգեբանական կայունություն և արդյունավետ ինքնակարգավորում։ Հոգեբանական մոդելի կառուցումը ենթադրում է ղեկավարի մասնագիտական գործունեության համար նշանակալի հատկանիշների համակարգում և դրանց միջև փոխկապակցվածությունների բացահայտում։ Նման մոդելը կարող է կիրառվել ղեկավար կադրերի մասնագիտական ընտրության, գնահատման, վերապատրաստման և կառավարչական կարողությունների զարգացման ծրագրերի տեսական հիմնավորման համար։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ արդյունավետ ղեկավարումը չի պայմանավորվում մեկ առանձին անձնային հատկությամբ, այլ ձևավորվում է մասնագիտական գիտելիքների, սոցիալական հմտությունների, մտածողության առանձնահատկությունների և կազմակերպական միջավայրի փոխազդեցությամբ։ Աշխատությունը նպաստում է կառավարման հոգեբանության և կազմակերպական հոգեբանության շրջանակում արդյունաբերական ղեկավարի մասնագիտական գործունեության առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է երկվորյակների առասպելական մոտիվին և դրա տարբեր դրսևորումներին հայ վիպական ավանդության համակարգում՝ այն դիտարկելով որպես հնագույն միթոլոգիական շերտերից եկող համամարդկային գաղափար, որը հայ բանահյուսության մեջ ստացել է յուրահատուկ ձևավորում։ Նյութում վերլուծվում են այն վիպական սյուժեները, որտեղ երկվորյակ կերպարները հանդես են գալիս որպես հակադիր կամ փոխլրացնող սկզբունքների կրողներ՝ արտահայտելով քաոսի և կարգի, ուժի և խելքի, կյանքի և մահվան հակադրությունների խորհրդանշական միասնություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պատմական և դիցաբանական շերտերին, որոնց միջոցով երկվորյակների մոտիվը կապվում է հերոսական վիպերգերի կառուցվածքի, ծագման առասպելների և ցեղային ինքնության ձևավորման հետ։ Քննարկվում են նաև համեմատական զուգահեռները հնդեվրոպական այլ ավանդույթների հետ՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է այս մոտիվը վերափոխվել և հարմարվել տեղական մշակութային միջավայրին՝ պահպանելով իր հիմնական իմաստաբանական առանցքը։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ հայ վիպական ավանդության մեջ երկվորյակների առասպելը ոչ միայն պատմողական մոտիվ է, այլ նաև աշխարհընկալման համակարգ, որը արտահայտում է մարդու, համայնքի և տիեզերքի հարաբերությունների մասին խորքային պատկերացումներ։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է քրեական իրավունքում վաղեմության ինստիտուտի տեսական, իրավական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն իրավական ժամանակահատվածների նշանակությունն է, որոնց լրանալը օրենքով նախատեսված պայմաններում կարող է ազդեցություն ունենալ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու կամ նշանակված պատժի իրականացման հնարավորության վրա։ Քննվում են վաղեմության ինստիտուտի իրավական բնույթը, նպատակները և դրա տեղը քրեական իրավունքի ընդհանուր համակարգում՝ այն կապելով իրավական որոշակիության, արդարության, պատասխանատվության և քրեական ներգործության նպատակահարմարության սկզբունքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վաղեմության ժամկետների տարբերակման չափանիշներին, դրանց հաշվարկման ընդհանուր սկզբունքներին և հանցագործության բնույթի ու ծանրության հետ ունեցած հարաբերակցությանը։ Վերլուծվում են այն իրավական հանգամանքները, որոնք կարող են ազդել ժամկետի ընթացքի վրա, ինչպես նաև վաղեմության կիրառման համար նշանակություն ունեցող տարբեր իրավիճակները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում քրեական պատասխանատվության վաղեմության և դատավճռով նշանակված պատժի կատարման վաղեմության տարբերակումը, քանի որ դրանք իրավական տարբեր փուլերում գործող և ինքնուրույն հետևանքներ առաջացնող կառուցակարգեր են։ Անդրադարձ է կատարվում նաև շարունակվող կամ տևող բնույթ ունեցող արարքների դեպքում ժամկետի սկզբնակետի որոշման տեսական խնդիրներին և հանցակցության պայմաններում վաղեմության կիրառման առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն դեպքերը, որոնց նկատմամբ օրենսդրությունը կարող է նախատեսել վաղեմության ընդհանուր կանոններից բացառություններ կամ հատուկ կարգավորումներ։ Վաղեմության ինստիտուտը վերլուծվում է նաև տուժողների իրավունքների, հանրային շահի և անձի իրավական վիճակի որոշակիության միջև հավասարակշռության տեսանկյունից։ Համեմատական իրավական մոտեցումը կարող է հնարավորություն տալ բացահայտելու տարբեր իրավական համակարգերում վաղեմության ժամկետների սահմանման և կիրառման առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է քրեական իրավունքում ժամանակի իրավական նշանակության կարևոր ուղղություններից մեկը՝ բացահայտելով վաղեմության ժամկետների սահմանման հիմքերը, դրանց կիրառման պայմանները և քրեաիրավական հարաբերությունների վրա առաջացող հետևանքները։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հոգեբանական պաշտպանական մեխանիզմների և անձնային որոշ բնութագրերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ անձի հասունացման տարբեր փուլերում դրանց դինամիկան բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց միջոցով մարդը հոգեբանորեն արձագանքում է ներքին և արտաքին լարվածությանը, հակասություններին, անհաջողություններին և հուզական դժվարություններին, ինչպես նաև այդ արձագանքների կապը անձի զարգացման և հասունացման առանձնահատկությունների հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել հոգեբանական պաշտպանության տարբեր ձևեր և դրանց կիրառման առանձնահատկությունները կյանքի տարբեր փուլերում՝ հաշվի առնելով անձի փորձը, ինքնագիտակցության մակարդակը, հուզական կայունությունը և սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պաշտպանական մեխանիզմների և այնպիսի անձնային բնութագրերի փոխհարաբերությանը, ինչպիսիք են ինքնագնահատականը, հուզական կայունությունը, տագնապայնությունը, պատասխանատվությունը, ինքնավերահսկումը, հաղորդակցական առանձնահատկությունները և հարմարվողականությունը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են անձի հասունացման ընթացքում փոխվում դժվարություններին արձագանքելու ձևերը և որքանով են ավելի վաղ ձևավորված հոգեբանական ռազմավարությունները վերափոխվում՝ համապատասխանելով զարգացման նոր պահանջներին։ Կարևոր է նաև տարբերակել համեմատաբար կառուցողական և պակաս արդյունավետ պաշտպանական ձևերը՝ դիտարկելով դրանց հնարավոր ազդեցությունը անձի միջանձնային հարաբերությունների, ինքնընկալման և հոգեբանական հարմարվողականության վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են կիրառվել հոգեբանական ախտորոշման և գնահատման մեթոդներ, հարցաթերթեր, թեստեր և վիճակագրական վերլուծության եղանակներ՝ տարբեր տարիքային կամ հասունացման փուլերի խմբերի միջև օրինաչափությունները բացահայտելու համար։ Ստացված տվյալների համադրումը կարող է հնարավորություն տալ պարզելու, թե անձնային որ հատկանիշներն են առավել սերտորեն կապված որոշակի պաշտպանական մեխանիզմների գերակշռության հետ և ինչպես են այդ կապերը փոփոխվում զարգացման ընթացքում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ անձի հոգեբանական զարգացման, հուզական ինքնակարգավորման և սոցիալական հարմարվողականության վերաբերյալ պատկերացումների խորացման համար։ Դրանք կարող են կիրառվել նաև խորհրդատվական և կրթական աշխատանքում՝ օգնելով ավելի լավ հասկանալ տարբեր կյանքի փուլերում անձի արձագանքների առանձնահատկությունները և հոգեբանական աջակցության հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել զարգացման և անձի հոգեբանության մասնագետներին, հոգեբաններին, հոգեթերապևտիկ և խորհրդատվական ոլորտի մասնագետներին, մանկավարժներին, հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Հայկական ՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակությունների մատենագիտական տեղեկատվությունը՝ ծառայելով որպես ընթացիկ տեղեկատու գիտական, մշակութային և գրական աղբյուրների համակարգված ներկայացման համար։ Այն ընդգրկում է տարբեր ժամանակահատվածներում լույս տեսած գրականություն, հոդվածներ և ուսումնասիրություններ, որոնք վերաբերում են արվեստի զարգացմանը, մշակութային քաղաքականությանը, գրական գործընթացներին և ստեղծագործական ոլորտների արդի վիճակին։ Նյութը կառուցված է այնպես, որ ընթերցողը կարողանա արագ կողմնորոշվել հրապարակումների թեմատիկ ուղղություններում, գտնել անհրաժեշտ հեղինակներին և աղբյուրները, ինչպես նաև հետևել մշակութային կյանքի ընթացիկ զարգացումներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվության ճշգրտությանը, դասակարգման համակարգին և մատենագիտական նկարագրությունների ստանդարտացմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս օգտագործել այն որպես գիտական հետազոտությունների օժանդակ գործիք։ Աշխատությունը կարևոր դեր ունի մշակութային ուսումնասիրությունների, գրադարանային գործի և գիտական ինֆորմացիայի կազմակերպման ոլորտներում՝ ապահովելով ժամանակի մշակութային գործընթացների վերաբերյալ համապարփակ պատկերացում։

Այլ առարկաներ

Այս հաղորդագրությունը վերաբերում է այն քաղաքական հայտարարություններին և փոխադարձ մեղադրանքներին, որոնք կապված են Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության վերջին զարգացումների հետ, որտեղ հայկական կողմը Ադրբեջանին մեղադրում է «էթնիկ զտումների» իրականացման մեջ։ Նման հայտարարությունները սովորաբար առաջանում են զինված բախումների, բնակչության տեղահանությունների և անվտանգության իրավիճակի կտրուկ վատթարացման ֆոնին, երբ կողմերը տարբեր կերպ են մեկնաբանում տեղի ունեցող իրադարձությունները և դրանց հետևանքները քաղաքացիական բնակչության համար։ Միջազգային իրավունքի համատեքստում «էթնիկ զտումներ» եզրույթը կիրառվում է շատ զգայուն կերպով և ենթադրում է լուրջ մեղադրանքներ, որոնք հաճախ պահանջում են անկախ միջազգային հետաքննություն և փաստերի հաստատում։ Այսպիսի քաղաքական հայտարարությունները խորացնում են հակամարտության շուրջ դիվանագիտական լարվածությունը և ազդում տարածաշրջանում խաղաղ կարգավորման գործընթացների վրա՝ դարձնելով իրավիճակը առավել բարդ և բազմաշերտ։