Սոցիալ-տնտեսական զարգացման անհամաչափությունների մոդելավորումը ՀՀ տարածաշրջանային միավորների համար

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է տեքստի՝ որպես ռուսաց լեզվի դասավանդման հիմնական ուսումնական միավորի նշանակության ուսումնասիրությանը հայկական դպրոցներում։ Վերլուծվում է տեքստի դերը լեզվական գիտելիքների ձևավորման, խոսքային կարողությունների զարգացման, ընթերցանության ընկալման և հաղորդակցական հմտությունների կատարելագործման գործընթացում։ Ուսումնասիրությունում քննարկվում են ռուսաց լեզվի ուսուցման մեթոդական մոտեցումները, տեքստի ընտրության և կիրառման սկզբունքները, ինչպես նաև դրա հնարավորությունները սովորողների բառապաշարի հարստացման, քերականական գիտելիքների ամրապնդման և ստեղծագործական մտածողության զարգացման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական դպրոցներում ռուսաց լեզվի ուսուցման առանձնահատկություններին, լեզվական միջավայրի ազդեցությանը և արդյունավետ ուսուցման կազմակերպման մեթոդներին։ Աշխատությունը կարևորում է տեքստային աշխատանքի կիրառումը որպես լեզվի գործնական յուրացման, մշակութային հաղորդակցության և սովորողների լեզվական անհատականության զարգացման արդյունավետ միջոց։

Իրավաբանություն

Հայաստանի Հանրապետությունում Սահմանադրական դատարանի սահմանադրաիրավական կարգավիճակը պայմանավորված է երկրի սահմանադրական համակարգում նրա հատուկ տեղով՝ որպես սահմանադրական արդարադատություն իրականացնող բարձրագույն մարմին։ Սահմանադրական դատարանը կոչված է ապահովելու Սահմանադրության գերակայությունը և վերահսկելու օրենքների, ենթաօրենսդրական ակտերի, պետական մարմինների որոշումների և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի համապատասխանությունը Սահմանադրությանը։ Այն հանդես է գալիս որպես անկախ դատական իշխանության առանձնահատուկ օղակ, որը չի մտնում ընդհանուր դատական համակարգի մեջ և գործում է բացառապես Սահմանադրությամբ սահմանված լիազորությունների շրջանակում։ Սահմանադրական դատարանի անկախությունը ամրագրված է Սահմանադրությամբ, և այն իր գործունեության ընթացքում ենթարկվում է միայն Սահմանադրությանը՝ բացառելով որևէ այլ պետական մարմնի միջամտությունը։ Դատարանի կազմավորման, դատավորների նշանակման և գործունեության կարգը սահմանվում է Սահմանադրությամբ և «Սահմանադրական դատարանի մասին» սահմանադրական օրենքով, որտեղ նախատեսված են նաև դատավորների լիազորությունների ժամկետները, անկախության երաշխիքները և պատասխանատվության սահմանները։ Սահմանադրական դատարանն իրականացնում է ինչպես վերացական, այնպես էլ կոնկրետ սահմանադրական վերահսկողություն՝ քննելով օրենքների և այլ իրավական ակտերի սահմանադրականությունը, ինչպես նաև լուծելով սահմանադրական վեճեր պետական իշխանության մարմինների միջև։ Դրա որոշումները վերջնական են, պարտադիր կատարման ենթակա և ուժի մեջ են մտնում հրապարակման պահից՝ ապահովելով իրավական համակարգի կայունությունը և Սահմանադրության անմիջական գործողությունը։ Այս կարգավիճակը թույլ է տալիս Սահմանադրական դատարանին հանդես գալ որպես սահմանադրական կարգի պահապան, մարդու իրավունքների պաշտպանության կարևոր երաշխավոր և իրավական պետության հիմնարար ինստիտուտներից մեկը Հայաստանի Հանրապետությունում։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Մշակույթ

Այս տեղեկատու-մատենագիտական հրատարակությունը ներկայացնում է 1984 թվականի հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսներին նշվող հիշարժան տարեթվերի և իրադարձությունների վերաբերյալ համակարգված տեղեկություններ։ Այն նախատեսված է որպես տեղեկատու նյութ՝ ընթերցողին, գրադարանավարին, մշակույթի և կրթության ոլորտի աշխատակցին օգնելու համար արագ կողմնորոշվել տվյալ ժամանակահատվածում նշվող պատմական, հասարակական, մշակութային, գրական, գիտական և այլ նշանակալի տարեդարձերի ու իրադարձությունների շրջանակում։ Հրատարակության հիմնական արժեքը տեղեկությունների համակարգված ներկայացումն է․ հիշարժան օրերի և տարեթվերի միջոցով մեկտեղվում են տարբեր ժամանակաշրջանների և բնագավառների հետ կապված փաստեր, որոնք կարող են օգտագործվել գրադարանային ցուցահանդեսների, թեմատիկ միջոցառումների, բանավոր ներկայացումների, մշակութային նախաձեռնությունների և տեղեկատվական աշխատանքների կազմակերպման ժամանակ։ Նման տեղեկատուները հատկապես կարևոր են գրադարանների և տեղեկատվական հաստատությունների գործունեության համար, քանի որ հնարավորություն են տալիս նախապես առանձնացնել տվյալ ամիսներին համապատասխանող հոբելյաններն ու հիշատակի օրերը և դրանց շուրջ կազմակերպել գրականության ցուցադրություններ, ընթերցանության երեկոներ, զրույցներ ու այլ միջոցառումներ։ Հրատարակությունը կարող է ներառել ինչպես առանձին անձանց ծննդյան կամ մահվան տարեդարձեր, այնպես էլ պատմական իրադարձությունների, մշակութային երևույթների, գիտական նվաճումների և հասարակական նշանակություն ունեցող դեպքերի հիշատակումներ։ Դրա կառուցվածքը, ըստ էության, թույլ է տալիս դիտարկել յուրաքանչյուր ամիսը որպես առանձին տեղեկատվական շրջան և անհրաժեշտ տվյալները գտնել ժամանակագրական սկզբունքով։ Այսպիսի համակարգումը հեշտացնում է նյութի գործնական կիրառությունը և դարձնում այն հարմար աշխատանքային տեղեկատու։ Բացի փաստական տեղեկատվությունից, հիշարժան տարեթվերի ժողովածուն կարող է նպաստել պատմական և մշակութային հիշողության պահպանմանը։ Տարբեր դարաշրջանների անձանց ու իրադարձությունների մասին հիշատակումները ընթերցողին հնարավորություն են տալիս տեսնելու պատմական զարգացման փոխկապակցվածությունը և տվյալ ամսվա ընթացքում տարբեր ոլորտներում տեղի ունեցած կարևոր իրադարձությունների բազմազանությունը։ Հատկապես գրադարանային միջավայրում նման նյութը կարող է ծառայել որպես թեմատիկ աշխատանքի կազմակերպման հիմք՝ օգնելով համապատասխան գրականություն ընտրել և այն կապել տվյալ տարեդարձի կամ իրադարձության հետ։ Հրատարակությունը նաև արտացոլում է իր ստեղծման ժամանակաշրջանի տեղեկատվական և մշակութային պահանջները։ 1984 թվականի համար կազմված նյութը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել ոչ միայն որպես ժամանակի ընթացիկ տեղեկատու, այլև որպես խորհրդային շրջանի գրադարանային-մատենագիտական աշխատանքի օրինակ։ Այն արժեքավոր է նաև այսօր՝ որպես պատմական աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե տվյալ ժամանակաշրջանում ինչ անձանց, իրադարձությունների և տարեդարձերի էր տրվում տեղեկատվական կամ մշակութային առաջնահերթություն։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես գործնական նշանակություն ունեցող ժամանակագրական տեղեկատու, որն օգնում է համակարգել հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսներին առնչվող հիշարժան ամսաթվերը և դրանք օգտագործել կրթական, մշակութային, գրադարանային ու տեղեկատվական աշխատանքներում։ Այն կարող է հետաքրքրել գրադարանավարներին, մատենագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և խորհրդային շրջանի հրատարակչական ու տեղեկատվական ժառանգությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հովհաննես Իմաստասեր Օձնեցու գրական և եկեղեցագիտական ժառանգության լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նրա երկերը դիտարկելով VIII դարի հայ գրավոր մշակույթի և գրաբարի զարգացման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հեղինակի ստեղծագործություններում գործածված բառապաշարի, ձևաբանության, շարահյուսության, դարձվածաբանության և ոճական արտահայտչամիջոցների քննության վրա՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ինչպես ժամանակաշրջանին բնորոշ ընդհանուր լեզվական օրինաչափությունները, այնպես էլ անհատական հեղինակային լեզվի առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում բառերի իմաստային կառուցվածքը, բառընտրության սկզբունքները, եկեղեցական, աստվածաբանական, դավանաբանական և կանոնագիտական հասկացությունների արտահայտման համար կիրառվող եզրույթները, ինչպես նաև դրանց տեղը միջնադարյան հայերեն մասնագիտական բառապաշարի համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գրաբարյան բառապաշարի տարբեր շերտերին, հոմանիշային հարաբերություններին, վերացական հասկացությունների անվանումներին և այն լեզվական միջոցներին, որոնց օգնությամբ ձևակերպվում են աստվածաբանական ու փիլիսոփայական բարդ գաղափարներ։ Ձևաբանական մակարդակում ուսումնասիրվում են անվանական և բայական համակարգերի կիրառության առանձնահատկությունները, հոլովական ու խոնարհման ձևերը, դերանունների, մակբայների, կապերի և շաղկապների գործածությունը՝ դրանք համադրելով դասական գրաբարի լեզվական նորմերի հետ։ Շարահյուսական քննության ընթացքում կարևորվում են պարզ և բարդ նախադասությունների կառուցվածքը, ստորադասական հարաբերությունների արտահայտման եղանակները, շարադասությունը, նախադասության անդամների կապակցման ձևերը և ծավալուն տրամաբանական կառուցվածքների կազմակերպման միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն լեզվական կառույցներին, որոնք պայմանավորված են երկերի աստվածաբանական, մեկնողական, կանոնական կամ բանավիճային բնույթով։ Ոճագիտական տեսանկյունից դիտարկվում են կրկնությունները, հակադրությունները, զուգահեռ կառուցվածքները, հռետորական հարցերը, դիմումները և այլ արտահայտչամիջոցներ, որոնց միջոցով հեղինակն ուժեղացնում է խոսքի տրամաբանական, համոզիչ կամ հուզական ազդեցությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև աստվածաշնչյան լեզվի և վաղ քրիստոնեական մատենագրական ավանդույթի ազդեցությունը՝ պարզելու դրանց դերը հեղինակի բառապաշարի, շարահյուսության և ոճի ձևավորման գործում։ Միաժամանակ կարևորվում են այն առանձնահատկությունները, որոնք կարող են վկայել լեզվի պատմական զարգացման և դասական գրաբարի հետագա փոփոխությունների մասին։ Երկերի լեզվական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել VIII դարի հայերենի վիճակը, գրական լեզվի գործառական հնարավորությունները և եկեղեցագիտական ու գիտական մտքի արտահայտման համար ձևավորված լեզվական համակարգը։ Առանձին նշանակություն ունի հեղինակային լեզվի և ժամանակաշրջանի ընդհանուր մատենագրական ավանդույթի հարաբերակցության բացահայտումը, քանի որ այդ համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե որ լեզվական հատկանիշներն են ընդհանուր գրաբարյան ժառանգության դրսևորումներ, իսկ որոնք կարող են բնորոշ լինել հենց հեղինակի անհատական ոճին։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական բառագիտության և տերմինաբանության ուսումնասիրության համար, քանի որ եկեղեցական ու աստվածաբանական բնույթի երկերում պահպանվել են բազմաթիվ հասկացություններ և արտահայտություններ, որոնք արտացոլում են միջնադարյան հայկական մտավոր մշակույթի զարգացումը։ Լեզվական փաստերի համակարգված քննությունը նպաստում է ոչ միայն տվյալ հեղինակի մատենագրական ժառանգության առավել խոր ընկալմանը, այլև գրաբարի պատմության տարբեր փուլերի, հայ աստվածաբանական լեզվի և միջնադարյան գիտական ու եկեղեցական տերմինաբանության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, գրաբարի, պատմական քերականության, բառագիտության, ոճագիտության, հայ միջնադարյան մատենագրության և Հայոց եկեղեցու գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող լեզվաբանների, հայագետների, բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Իրավաբանություն

Ձերբակալումը պետական իրավասու մարմինների կողմից անձի ազատության ժամանակավոր սահմանափակումն է, որը կիրառվում է այն դեպքում, երբ առկա են հիմքեր ենթադրելու, որ անձը կատարել է հանցագործություն, կամ անհրաժեշտ է կանխել հանցագործության կատարումը, ապահովել քննության ընթացքը կամ կանխել փախուստը։ Ձերբակալումը սովորաբար իրականացվում է ոստիկանության կամ այլ իրավապահ մարմինների կողմից՝ օրենքով սահմանված ընթացակարգերի համաձայն, որոնք ներառում են անձի իրավունքների բացատրումը, ձերբակալման հիմքերի արձանագրումը և համապատասխան փաստաթղթերի ձևակերպումը։ Ձերբակալում-ը կարող է լինել կարճաժամկետ միջոցառում՝ մինչև անձի նկատմամբ խափանման միջոցի ընտրությունը կամ դատարանի որոշման կայացումը։ Այնուամենայնիվ, օրենքը պարտադրում է, որ ձերբակալված անձը ունենա իրավունքներ՝ այդ թվում պաշտպան ունենալու, լռելու և իր ընտանիքին տեղեկացնելու իրավունքներ։ Ձերբակալումը պետք է իրականացվի համաչափության, օրինականության և մարդու իրավունքների հարգման սկզբունքների շրջանակում, քանի որ դրա չարաշահումը կարող է հանգեցնել իրավական պատասխանատվության և մարդու հիմնարար ազատությունների խախտման։