Սոցիալական պաշտպանության հիմնախնդիրները և դրանց լուծման ուղիները Հայաստանի Հանրապետությունում

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է ձայնդարձի (умлаուտի) ձևաբանական նշանակությանը գերմաներեն լեզվում՝ ընդգծելով դրա դերը քերականական ձևերի արտահայտման և բառաստեղծման գործընթացներում։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես է ձայնդարձը գործում որպես ներքին փոփոխության մեխանիզմ, որը ազդում է բառի հնչյունական կազմի վրա և միաժամանակ կրում է քերականական տեղեկատվություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ձայնդարձի դերին բազմության, համեմատական աստիճանի, բայաձևերի և որոշ ածանցավոր ձևերի ձևավորման մեջ, որտեղ այն հանդես է գալիս որպես մորֆոլոգիական ցուցիչ՝ առանց լրացուցիչ ածանցների կիրառման։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է պատմական լեզվաբանական զարգացումները, որոնք հանգեցրել են ձայնդարձի կայունացմանը գերմաներենում, ինչպես նաև դրա համակարգային տեղը հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի շրջանակում։ Միաժամանակ դիտարկվում է ձայնդարձի գործառույթը որպես լեզվական տնտեսման միջոց, որը թույլ է տալիս արտահայտել տարբեր քերականական հարաբերություններ ներքին ձայնային փոփոխության միջոցով՝ պահպանելով ձևաբանական համակարգի ճկունությունն ու արդյունավետությունը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է իսլամական իրավագիտության հանաֆիական ուղղության պատմական զարգացման, կրոնաիրավական սկզբունքների ձևավորման և դրանց փոխանցման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Իբրահիմ ալ-Հալաբիի գիտական ժառանգությանը։ Հետազոտության առանցքում միջնադարյան իսլամական իրավական մտքի կարևորագույն աղբյուրներից մեկի ձեռագրական ավանդույթն է, դրա տարածումը, տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված ընդօրինակումները և դրանց միջև առկա բովանդակային ու տեքստաբանական տարբերությունները։ Ձեռագրերի համեմատական քննության միջոցով բացահայտվում են այն փոփոխությունները, լրացումները, խմբագրական առանձնահատկություններն ու մեկնաբանական շերտերը, որոնք առաջացել են աշխատության տարածման և կիրառության ընթացքում։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում հանաֆիական իրավական դպրոցի հիմնական սկզբունքների համակարգմանը, իրավական նորմերի մեկնաբանությանը և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով դասական իրավագիտական գիտելիքը փոխանցվել է հաջորդ սերունդներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել նաև Օսմանյան ժամանակաշրջանի կրոնաիրավական միջավայրի մասին, որտեղ հանաֆիական իրավագիտությունը կարևոր դեր ուներ հասարակական, կրոնական և իրավական հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Ձեռագրական տարբեր օրինակների համադրումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն տեքստի պատմությունը, այլև այն մտավոր ու մշակութային միջավայրը, որտեղ այն արտագրվել, մեկնաբանվել և գործնական կիրառություն է ստացել։ Քննարկվում է իրավագիտական ավանդույթի շարունակականության խնդիրը, տարբեր աղբյուրների և հեղինակավոր իրավագետների տեսակետների համադրումը, ինչպես նաև իրավական գիտելիքի համակարգման նշանակությունը հանաֆիական դպրոցի հետագա զարգացման համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում իսլամագիտության, արևելագիտության, կրոնագիտության, իրավունքի պատմության, ձեռագրագիտության և աղբյուրագիտության մասնագետների համար, քանի որ միավորում է պատմական, իրավագիտական և տեքստաբանական ուսումնասիրության մեթոդները։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև Օսմանյան կայսրության մտավոր և իրավական պատմությունն ուսումնասիրողների համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել իսլամական իրավական գրականության տարածման, ձեռագրային ժառանգության պահպանման և հանաֆիական իրավական մտքի զարգացման առանձնահատկությունների մասին։

Գրականություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է անգլիական երգիծական գրականության ավանդների ուսումնասիրությանը Իվլին Վոյի ստեղծագործության օրինակով՝ ընդգծելով երգիծանքի զարգացման պատմական, գեղարվեստական և գաղափարական հիմքերը 20-րդ դարի անգլիական գրականության մեջ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել, թե ինչպես է Իվլին Վոն իր վեպերում և արձակում շարունակել և վերաիմաստավորել անգլիական երգիծական գրականության դասական ավանդները՝ սկսած Ջոնաթան Սվիֆթի և Հենրի Ֆիլդինգի ստեղծագործություններից մինչև վիկտորիանական և մոդեռնիստական երգիծանքի ձևերը։ Ուսումնասիրվում են երգիծանքի հիմնական մեխանիզմները՝ հիպերբոլա, իռոնիա, պարոդիա և սոցիալական քննադատություն, որոնք Վոյի մոտ դառնում են ժամանակակից հասարակության բարքերի, արիստոկրատիայի անկման, եկեղեցական և կրթական համակարգերի հակասությունների բացահայտման միջոց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Վոյի գեղարվեստական ոճին, որը համադրում է սառը, երբեմն ցինիկ հումորը և ճշգրիտ սոցիալական դիտարկումը՝ ստեղծելով երգիծական աշխարհի յուրահատուկ մոդել, որտեղ ընդգծվում են մարդկային թուլությունները և հասարակական ինստիտուտների անկատարությունը։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է պատմական համատեքստը՝ երկու համաշխարհային պատերազմների ազդեցությունը անգլիական հասարակության և գրականության վրա, ինչը խորացնում է երգիծանքի քննադատական ուղղվածությունը։ Միաժամանակ վերլուծվում է, թե ինչպես է Իվլին Վոն վերափոխում ավանդական երգիծանքը՝ այն դարձնելով ավելի հոգեբանական և երբեմն մռայլ, սակայն նույնքան արդյունավետ սոցիալական քննադատության գործիք։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի գրականագիտության համար՝ բացահայտելով անգլիական երգիծական ավանդների շարունակականությունը և դրանց նոր որակավորումները Իվլին Վոյի ստեղծագործության մեջ։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի պաշտոնական հաղորդակցության ոլորտում օտար լեզուներից ներթափանցած բառերի գործածության լեզվաբանական, գործառական և նորմատիվ առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում պետական կառավարման, իրավական, վարչական, գործարար և այլ պաշտոնական բնույթի տեքստերում կիրառվող օտարազգի բառապաշարի տեղն ու դերն է, դրա հարաբերակցությունը հայերեն համարժեքների հետ և ազդեցությունը պաշտոնական խոսքի հստակության ու լեզվական մշակույթի վրա։ Օտար բառերի ներթափանցումը դիտարկվում է որպես լեզուների շփման բնական հետևանք, որը պայմանավորված է հասարակական, քաղաքական, տնտեսական, գիտատեխնիկական և մշակութային զարգացումներով։ Միաժամանակ պաշտոնական լեզուն առանձնանում է կանոնակարգվածությամբ, իմաստային ճշգրտության պահանջով և տերմինաբանական հետևողականությամբ, ինչի պատճառով փոխառությունների ընտրությունն ու կիրառությունը ձեռք են բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դասակարգվել օտար ծագում ունեցող բառերը ըստ աղբյուր լեզվի, իմաստային ոլորտի, կիրառության հաճախականության և հայերենում յուրացման աստիճանի։ Կարող են քննության առնվել անմիջական փոխառությունները, միջազգային տերմինները, մասնագիտական բառապաշարը, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ օտար բառին զուգահեռ գոյություն ունի հայերեն համարժեք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բառերի հնչյունական, ուղղագրական, ձևաբանական և իմաստային հարմարեցմանը հայերենի համակարգին՝ պարզելու, թե փոխառված միավորները որքանով են ենթարկվում հայերենի լեզվական օրինաչափություններին։ Կարևոր խնդիր է նաև օտար բառերի նպատակահարմարության գնահատումը պաշտոնական փաստաթղթերում, քանի որ անհարկի կամ ոչ միանշանակ փոխառությունները կարող են դժվարացնել տեքստի ընկալումը, մինչդեռ որոշ միջազգային եզրույթներ անհրաժեշտ են մասնագիտական հասկացությունների ճշգրիտ արտահայտման համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել պաշտոնական փաստաթղթերի, իրավական ակտերի, վարչական գրագրության և պետական կառույցների հաղորդակցության լեզվական նյութի համեմատական վերլուծություն։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պաշտոնական հայերենի բառապաշարի զարգացման միտումները, փոխառությունների տարածման օրինաչափությունները և լեզվական նորմի հետ դրանց հարաբերությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բառագիտության, տերմինաբանության, լեզվական նորմավորման և գործառական ոճագիտության մոտեցումները՝ նպաստելով ժամանակակից պաշտոնական հայերենի բառապաշարի զարգացման գործընթացների և օտարալեզու ազդեցությունների համակարգային ըմբռնմանը։

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է կիրճային պայմաններում ձևավորվող մակաբացման ապարների բազմաստիճան լցակույտերի լարվածային վիճակի ուսումնասիրությանը՝ ծավալային ֆիզիկական մոդելավորման մեթոդների կիրառմամբ։ Ներկայացվում են լցակույտերի ձևավորման առանձնահատկությունները, դրանց կառուցվածքային և մեխանիկական բնութագրերը, ինչպես նաև տարբեր պայմաններում ապարային զանգվածներում առաջացող լարումների բաշխման օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրվում է լցակույտերի երկրաչափական չափերի, աստիճանների կառուցվածքի, տեղանքի ռելիեֆի և ապարների ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների ազդեցությունը դրանց կայունության և լարվածային վիճակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծավալային ֆիզիկական մոդելների միջոցով իրական պայմանների վերարտադրմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել լցակույտերում տեղի ունեցող մեխանիկական գործընթացները և բացահայտել առավել վտանգավոր հատվածները։ Քննարկվում են լարվածությունների և դեֆորմացիաների առաջացման ու տարածման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև բազմաստիճան կառուցվածքի ազդեցությունը ապարային զանգվածի ընդհանուր կայունության վրա։ Ներկայացված ուսումնասիրությունները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ լեռնահանքային աշխատանքների կազմակերպման, մակաբացման ապարների անվտանգ տեղադրման, լցակույտերի նախագծման և դրանց կայունության գնահատման համար։ Աշխատությունը նախատեսված է լեռնային գործի, երկրաբանության, երկրատեխնիկայի և հարակից մասնագիտությունների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Գրականություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայկական միջնադարյան գրական ժառանգության երկու կարևոր հուշարձանների՝ «Սասնա ծռեր» էպոսի և Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան ողբերգության» ստեղծագործության ռուսերեն թարգմանությունների ու դրանց վերաբերյալ ռուսալեզու գրականագիտական և քննադատական ընկալումների ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը դիտարկում է ոչ միայն բնագրային ստեղծագործությունների գեղարվեստական ու գաղափարական առանձնահատկությունները, այլև այն ճանապարհը, որով այդ երկերը թարգմանության միջոցով հասանելի են դարձել ռուս ընթերցողին և ընդգրկվել ռուսական գրական-մշակութային տարածքում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը թարգմանության խնդրի քննությունն է․ միջնադարյան հայ գրականության բնագրերի փոխանցումը ռուսերեն պահանջում է ոչ միայն բառային և քերականական համապատասխանության ապահովում, այլև պատմամշակութային, կրոնական, առասպելաբանական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների պահպանում։ Էպոսի դեպքում առանձնահատուկ բարդություն են ներկայացնում բանահյուսական լեզուն, հերոսական պատումի կառուցվածքը, կրկնությունները, դարձվածքները, կերպարների խորհրդանշական համակարգը և ժողովրդական խոսքի արտահայտչականությունը։ Նարեկացու ստեղծագործության պարագայում թարգմանչական խնդիրներն առավելապես կապված են հոգևոր-փիլիսոփայական խորության, աստվածաբանական պատկերների, աղոթքային խոսքի, բարդ փոխաբերությունների և բարձր գեղարվեստական լեզվի փոխանցման հետ։ Այս երկու հուշարձանների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել հայ միջնադարյան գրականության երկու տարբեր դրսևորումներ՝ ժողովրդական հերոսական էպոսը և անհատական-հոգևոր քնարական ստեղծագործությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրել դրանց ռուսերեն ընկալման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մատենագիտական տվյալները հաստատում են, որ այն Մագդալինա Գեորգի Ջանփոլադյանի՝ բանասիրական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսության սեղմագիրն է, որը հրապարակվել է Երևանում 2007 թվականին և ունի 43 էջ։ Այն ներկայացվել է Երևանի պետական համալսարանում՝ 10.01.01 և 10.01.03 մասնագիտություններով։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռուսերեն թարգմանությունների համեմատական դիտարկումը։ Թարգմանությունները կարող են տարբեր կերպ փոխանցել բնագրի պատկերային համակարգը, ոճական առանձնահատկությունները, ազգային-մշակութային ենթատեքստը և հեղինակի կամ բանահյուսական ստեղծագործության ձայնը։ Այդ պատճառով աշխատությունը արժեքավոր է ոչ միայն որպես երկու հայկական հուշարձանների ուսումնասիրություն, այլև որպես թարգմանության միջոցով մշակութային փոխանակության գործընթացի վերլուծություն։ Ռուսերեն թարգմանությունների քննությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հայկական միջնադարյան ստեղծագործությունները ներկայացվել այլալեզու ընթերցողին, ինչ շեշտադրումներ են կատարվել տարբեր ժամանակաշրջաններում և ինչպիսի քննադատական գնահատականների են արժանացել։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում ռուսական գրական քննադատության արձագանքը, քանի որ թարգմանված ստեղծագործությունը նոր մշակութային միջավայրում կարող է ստանալ լրացուցիչ մեկնաբանություններ և ընկալվել տվյալ միջավայրի գրականագիտական չափանիշների ու գաղափարական պատկերացումների շրջանակում։ Այս առումով աշխատանքը ուսումնասիրում է ոչ միայն «ինչպես են թարգմանել», այլև «ինչպես են ընկալել» հայկական միջնադարյան գրական ժառանգությունը։ Աշխատանքի թեմատիկ շրջանակը միաժամանակ առնչվում է հայ-ռուսական գրական և մշակութային կապերի պատմությանը։ Ռուսերեն թարգմանությունների միջոցով հայկական գրականության կարևորագույն ստեղծագործությունները ներառվել են ռուսալեզու ընթերցանության և գիտական ուսումնասիրության դաշտում, իսկ ռուս գրականագիտական արձագանքները նպաստել են դրանց միջազգային ճանաչման գործընթացին։ Մատենագիտական դասակարգման տվյալներն էլ աշխատությունը կապում են ինչպես Գրիգոր Նարեկացու ստեղծագործության, այնպես էլ ռուսական գրականության մեջ օտար գրականությունների թարգմանության ու ընկալման ուսումնասիրության հետ։ «Սասնա ծռեր» էպոսի ուսումնասիրության դեպքում կարևոր է նաև բանավոր ավանդույթի և գրավոր գրականության փոխհարաբերությունը։ Էպոսը հայկական մշակութային հիշողության մեջ ձևավորվել է բանավոր փոխանցման երկարատև գործընթացի միջոցով, և ռուսերեն թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել ոչ միայն սյուժետային զարգացումները, այլև էպիկական մտածողության առանձնահատուկ ռիթմը, հերոսական աշխարհայացքը և ժողովրդական պատկերավորությունը։ «Մատյան ողբերգության» դեպքում ուշադրության կենտրոնում այլ բնույթի խնդիրներ են՝ անհատի ներքին ապրումները, մեղքի և փրկության թեմաները, Աստծո հետ երկխոսությունը, մարդկային տառապանքի և հոգևոր վերածննդի գաղափարները։ Այսպիսով, երկու ստեղծագործությունների համադրությունը ցույց է տալիս հայկական միջնադարյան գրականության ժանրային և գաղափարական լայն ընդգրկումը։ Ուսումնասիրության կարևորությունը նաև այն է, որ այն թույլ է տալիս դիտարկել թարգմանությունը որպես գրականագիտական մեկնաբանության ձև։ Թարգմանիչը պարզապես լեզվական միջնորդ չէ․ նրա ընտրած բառերը, շարահյուսական լուծումները, ոճական մոտեցումները և մշակութային հղումների փոխանցման եղանակը կարող են ազդել ընթերցողի՝ բնագրի վերաբերյալ պատկերացման վրա։ Հետևաբար տարբեր ռուսերեն թարգմանությունների և դրանց քննադատական գնահատականների համադրությունը կարող է բացահայտել, թե ինչպես են փոխվել հայկական միջնադարյան գրականության ընկալման եղանակները տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է հայկական միջնադարյան գրականության ռուսերեն թարգմանությունների պատմությունը, թարգմանչական խնդիրները և ռուսական գրականագիտական արձագանքը հասկանալու համար։ Այն հատկապես օգտակար կարող է լինել հայ գրականության պատմությամբ, միջնադարյան գրականությամբ, թարգմանագիտությամբ, համեմատական գրականագիտությամբ և հայ-ռուսական մշակութային կապերով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։