Սուրբ Աստվածածնի տոների պատկերագիրք

Medicine

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է պնևմոնէկտոմիայից (թոքի ամբողջական հեռացում) հետո առաջացող հետվիրահատական սիրտ-շնչառական բարդությունների կանխարգելման մեթոդներին՝ ընդգծելով բարձր ռիսկային վիրաբուժական միջամտություններից հետո հիվանդների ինտենսիվ մոնիթորինգի և վերականգնման կարևորությունը։ Աշխատությունում դիտարկվում են Պնևմոնէկտոմիա-ից հետո զարգացող հիմնական բարդությունները՝ շնչառական անբավարարություն, սրտային ռիթմի խանգարումներ, թոքային հիպերտենզիա և հեմոդինամիկ անկայունություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կանխարգելիչ ռազմավարություններին՝ նախավիրահատական ռիսկի գնահատում, շնչառական ֆունկցիայի օպտիմալացում, անեսթեզիոլոգիական ճիշտ կառավարում և հետվիրահատական վաղ ակտիվացում։ Քննարկվում են նաև ինտենսիվ թերապիայի պայմաններում կիրառվող մեթոդները՝ թթվածնային աջակցություն, մեխանիկական վենտիլյացիայի կարգավորում, հեղուկային բալանսի վերահսկում և սրտային գործունեության մշտադիտարկում։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ համալիր կանխարգելիչ մոտեցումը զգալիորեն նվազեցնում է բարդությունների հաճախականությունը, բարելավում է հիվանդների ելքերը և նպաստում է վերականգնման գործընթացի արագացմանը։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է կիսախմբերի տեսության շրջանակում դասական նույնություններով սահմանվող հիպերնույնությունների ուսումնասիրությանը և դրանց հանրահաշվական հատկությունների բացահայտմանը։ Քննության են առնվում նույնությունների և հիպերնույնությունների հասկացությունները, դրանց փոխհարաբերությունները և կիսախմբերի դասերի կառուցվածքային նկարագրության մեջ ունեցած նշանակությունը։ Վերլուծվում է, թե ինչ պայմաններում սովորական հանրահաշվական նույնությունները կարող են առաջացնել կամ սահմանել ավելի ընդհանուր բնույթի հիպերնույնություններ, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են համապատասխան փոխակերպումների և գործողությունների պահպանման հատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դասական կիսախմբային նույնությունների կառուցվածքին, դրանցից ստացվող հետևանքներին և տարբեր տիպի կիսախմբերի դասակարգման խնդիրներում դրանց կիրառությանը։ Դիտարկվում են տերմերի փոխարինման, գործողությունների վերաիմաստավորման և հանրահաշվական արտահայտությունների համարժեքության հետ կապված տեսական հարցեր։ Քննարկվում են հիպերնույնությունների բավարարման պայմանները և դրանց կապը կիսախմբերի բազմազանությունների ու ենթաբազմազանությունների հետ։ Կարևորվում է սովորական նույնական տեսությունից դեպի հիպերնույնությունների տեսություն անցման մեթոդաբանական նշանակությունը, որը հնարավորություն է տալիս հանրահաշվական կառուցվածքների հատկությունները դիտարկել առավել ընդհանրացված մակարդակում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև նույնությունների համակարգերի համեմատությանը, դրանց անկախության և համարժեքության խնդիրներին, ինչպես նաև համապատասխան դասերի կառուցվածքային առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտությունը նպաստում է կիսախմբերի նույնությունների տեսության և ունիվերսալ հանրահաշվի միջև կապերի խորացմանը և կարող է օգտակար լինել վերացական հանրահաշվի, կիսախմբերի տեսության, ունիվերսալ հանրահաշվի և հանրահաշվական տրամաբանության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Literature

Ստեղծագործության վերնագրում ներկայացված են երկու հակադիր կերպարներ՝ բարի Ֆրիտոլենը և չար Թիերին, որոնց հակադրությունը հուշում է բարոյական ընտրության և մարդկային վարքագծի տարբեր դրսևորումների թեման։ Կերպարների բնութագրիչները՝ բարությունն ու չարությունը, հիմք են ստեղծում ընթերցողի ուշադրությունը մարդկային հատկանիշների, արարքների և դրանց հետևանքների վրա կենտրոնացնելու համար։ Այսպիսի հակադրության վրա կառուցված պատմողական ստեղծագործություններում սովորաբար կարևորվում են ազնվությունը, արդարությունը, ընկերասիրությունը, կարեկցանքը և պատասխանատվությունը՝ ի հակադրություն եսասիրության, խաբեության ու անարդարության։ Ստեղծագործության կերպարային կառուցվածքը կարող է ծառայել որպես միջոց՝ ընթերցողին բարոյական հարցերի շուրջ մտածելու, հերոսների վարքը գնահատելու և սեփական վերաբերմունքը ձևավորելու համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես 19-րդ դարի հայերեն թարգմանական և բարոյադաստիարակչական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ նմանատիպ գործերը կարևոր դեր են ունեցել տարբեր տարիքային խմբերի ընթերցանության և բարոյական կրթության մշակույթի ձևավորման գործում։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է Կոստանդնուպոլսի հայկական տպագրական գործունեության և այդ ժամանակաշրջանում հայերենով տարածվող գեղարվեստական ու դաստիարակչական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է մարքեթինգային որոշումների կայացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը անորոշության պայմաններում՝ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության օրինակով։ Աշխատության հիմքում այն խնդիրն է, որ շուկայական միջավայրում կազմակերպությունները հաճախ ստիպված են որոշումներ ընդունել սահմանափակ, ոչ լիարժեք կամ ոչ ամբողջությամբ հավաստի տեղեկատվության պայմաններում, երբ սպառողների վարքագիծը, մրցակցային միջավայրը, պահանջարկը և արտաքին տնտեսական գործոնները կարող են փոփոխվել անկանխատեսելիորեն։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են մարքեթինգային որոշումների ձևավորման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, որոշումների վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, տեղեկատվության դերը, ինչպես նաև անորոշության պայմաններում տարբեր այլընտրանքների գնահատման և ընտրության հնարավոր մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ շուկայական միջավայրի առանձնահատկություններին և այն հանգամանքին, թե ինչպես կարող են տնտեսական փոփոխությունները, սպառողների նախասիրությունների փոփոխությունը, մրցակցության ինտենսիվությունը, շուկայի սահմանափակ ծավալը և տեղեկատվական անորոշությունը անդրադառնալ ձեռնարկությունների մարքեթինգային ռազմավարությունների վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է որոշումների հիմնավորվածության բարձրացման համար կիրառվող մեթոդների ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ այլընտրանքների համեմատությունը, հնարավոր արդյունքների գնահատումը, ռիսկերի հաշվառումը և տարբեր սցենարների դիտարկումը։ Անորոշության պայմաններում որոշումների կայացման վերաբերյալ տեսական մոտեցումները կարևորում են ինչպես հնարավոր արդյունքների, այնպես էլ որոշում կայացնողի վերաբերմունքը ռիսկի և անորոշության նկատմամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև մարքեթինգային տեղեկատվության հավաքագրման և վերլուծության արդյունավետությանը, շուկայի ուսումնասիրության գործիքներին, սպառողական պահանջարկի կանխատեսմանը, գնային և ապրանքային քաղաքականության ընտրությանը, վաճառքի խթանման և հաղորդակցական ռազմավարությունների ձևավորմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի այն հարցը, թե ինչպես կարելի է սահմանափակ տեղեկատվության պայմաններում նվազեցնել սխալ որոշումների հավանականությունը և ընտրել այնպիսի ռազմավարություն, որը կապահովի կազմակերպության մրցունակությունն ու շուկայական նպատակների իրականացումը։ Այս համատեքստում տեղեկատվության որակը և հասանելիությունը դառնում են որոշումների կայացման առանցքային բաղադրիչներ, քանի որ անորոշությունը հաճախ առաջանում է արտաքին միջավայրի փոփոխությունների և ոչ ամբողջական տեղեկատվության հետևանքով։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հայկական կազմակերպությունների համար մարքեթինգային ռազմավարությունների մշակման, շուկայական ռիսկերի գնահատման, սպառողների վարքագծի ուսումնասիրության և փոփոխվող պայմաններին արագ արձագանքելու մեխանիզմների կատարելագործման գործում։ Այն կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, մարքեթոլոգներին, ձեռնարկությունների ղեկավարներին, կառավարման մասնագետներին, հետազոտողներին և տնտեսագիտական ու կառավարչական ուղղությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է մարքեթինգային որոշումների կայացման տեսական և կիրառական հիմնախնդիրների համալիր դիտարկում՝ դրանք կապելով Հայաստանի շուկայական միջավայրի առանձնահատկությունների հետ և նպատակ ունենալով ձևավորել անորոշության պայմաններում ավելի հիմնավորված, ճկուն և արդյունավետ որոշումների կայացման մոտեցումներ։

Culture

Մատենագիտական-տեղեկատվական բնույթի այս պարբերական հրատարակությունը նվիրված է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականության համակարգված ներկայացմանը, մասնագիտական տեղեկատվության տարածմանը և մշակութային կյանքի տարբեր բնագավառներում իրականացվող գիտական ու ստեղծագործական աշխատանքների լուսաբանմանը։ Հրատարակության հիմնական նպատակն է ընթերցողներին, հետազոտողներին և մշակույթի ոլորտի մասնագետներին տրամադրել ընթացիկ մատենագիտական տեղեկություններ գրքերի, գիտական հոդվածների, մենագրությունների, ժողովածուների, ուսումնամեթոդական ձեռնարկների, պարբերական մամուլի հրապարակումների և այլ նյութերի վերաբերյալ, որոնք առնչվում են հայկական մշակույթի պատմությանը, զարգացման օրինաչափություններին և ժամանակակից գեղարվեստական գործընթացներին։ Տեղեկատուի թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է արվեստագիտության, երաժշտագիտության, թատերագիտության, կինոարվեստի, կերպարվեստի, ճարտարապետության, ժողովրդական ստեղծագործության, մշակութաբանության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության տարբեր ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խորհրդային ժամանակաշրջանի հայկական մշակութային կյանքի զարգացմանը, արվեստի տարբեր ճյուղերում տեղի ունեցող ստեղծագործական գործընթացներին, մշակութային հաստատությունների գործունեությանը և ազգային գեղարվեստական ավանդույթների պահպանման ու զարգացման խնդիրներին։ Մատենագիտական նյութերը ներկայացվում են համակարգված սկզբունքով՝ հնարավորություն տալով ընթերցողներին կողմնորոշվել հրատարակվող գրականության բազմազանության մեջ, բացահայտել մասնագիտական հետաքրքրություն ներկայացնող աղբյուրները և հետևել մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ գիտական ուսումնասիրությունների ընթացքին։ Կարևորվում է հայկական թատերական արվեստի պատմության, բեմադրական գործունեության, դերասանական վարպետության, դրամատուրգիայի և թատերական քննադատության վերաբերյալ հրապարակումների մատենագիտական ներկայացումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև երաժշտական մշակույթի տարբեր բնագավառներին, մասնավորապես դասական և ժողովրդական երաժշտությանը, կոմպոզիտորական ստեղծագործությանը, կատարողական արվեստին, երաժշտական կրթությանը և երաժշտագիտության տեսական ու պատմական հիմնախնդիրներին։ Կերպարվեստին առնչվող նյութերի շրջանակում կարևորվում են գեղանկարչության, քանդակագործության, գրաֆիկայի, դեկորատիվ-կիրառական արվեստի և արվեստի պատմության վերաբերյալ ուսումնասիրությունները, ինչպես նաև հայ արվեստագետների ստեղծագործական ժառանգության գիտական արժևորումը։ Հրատարակության թեմատիկ ընդգրկման կարևոր ուղղություններից են ճարտարապետական հուշարձանների ուսումնասիրությունը, պատմամշակութային արժեքների պահպանությունը, հայկական միջնադարյան և նոր շրջանի ճարտարապետության զարգացման առանձնահատկությունները, թանգարանային գործի կազմակերպումը և մշակութային ժառանգության հանրահռչակումը։ Ուշադրություն է հատկացվում նաև կինոարվեստի զարգացմանը, հայկական կինեմատոգրաֆիայի պատմությանը, կինոռեժիսուրայի, դերասանական արվեստի և կինոքննադատության վերաբերյալ հրապարակումներին։ Մատենագիտական տեղեկատուն կարևոր նշանակություն ունի ժողովրդական արվեստի, բանահյուսության, ազգագրության, ավանդական արհեստների և ազգային մշակութային սովորույթների ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով համապատասխան գրականության հայտնաբերմանն ու օգտագործմանը։ Հրատարակության տեղեկատվական գործառույթներից է նաև մշակութային քաղաքականության, գեղարվեստական կրթության, գրադարանային և թանգարանային գործունեության, մշակութային կազմակերպությունների աշխատանքի ու հանրային մշակութային կյանքի վերաբերյալ հրապարակումների համակարգումը։ Ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատվության տրամադրումը հնարավորություն է տալիս հետևել գիտական մտքի զարգացման միտումներին, բացահայտել նոր հետազոտական ուղղություններ, ուսումնասիրել տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային առաջնահերթությունները և գնահատել խորհրդային Հայաստանի արվեստագիտական գրականության հրատարակչական ակտիվությունը։ Տեղեկատուն առանձնահատուկ արժեք ունի նաև պատմագիտական և աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ դրա տարբեր համարներում ներկայացված մատենագիտական տվյալները կարող են օգտագործվել հայկական մշակույթի պատմության առանձին փուլերի, արվեստագիտական հետազոտությունների զարգացման և մշակութային հաստատությունների գործունեության ուսումնասիրության ընթացքում։ Հրատարակությունը նպաստում է գրադարանային տեղեկատվական սպասարկման կատարելագործմանը, մասնագիտական գրականության որոնման արդյունավետության բարձրացմանը և գիտական ու կրթական հաստատությունների միջև տեղեկատվական կապերի ամրապնդմանը։ Այն կարող է ծառայել որպես օժանդակ աղբյուր գիտահետազոտական աշխատանքների, մատենագիտական ուսումնասիրությունների, թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրադարանային միջոցառումների և ուսումնական ծրագրերի կազմակերպման համար։ Պարբերականի պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ դրա միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի հիմնական ուղղությունների, գիտական հետաքրքրությունների և արվեստագիտական հրապարակումների շրջանակի մասին։ Հրատարակությունը նախատեսված է արվեստաբանների, մշակութաբանների, պատմաբանների, երաժշտագետների, թատերագետների, կինոգետների, ճարտարապետության պատմաբանների, գրադարանավարների, մատենագետների, ուսանողների, դասախոսների, գիտաշխատողների, ինչպես նաև հայկական մշակույթի և արվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի բանաստեղծական ժառանգության և հայկական վոկալ երաժշտության փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են բանաստեղծի քնարական պատկերները, գաղափարները, լեզվական երաժշտականությունը և հուզական աշխարհը մարմնավորվել տարբեր կոմպոզիտորների ստեղծագործություններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գրական սկզբնաղբյուրի և երաժշտական մեկնաբանության հարաբերակցության վրա, երբ բանաստեղծական խոսքը դառնում է երգի, ռոմանսի, խմբերգային կամ վոկալ այլ ստեղծագործության հիմք և երաժշտական արտահայտչամիջոցների շնորհիվ ձեռք է բերում նոր հնչերանգներ։ Իսահակյանի քնարերգությունը դիտարկվում է որպես հայ երաժշտական մշակույթի համար հարուստ գրական նյութ՝ պայմանավորված թեմատիկ բազմազանությամբ, զգացմունքային խորությամբ, պատկերավորությամբ, ժողովրդական մտածողության հետ ունեցած կապերով և խոսքի արտահայտիչ ռիթմով։ Քննության են առնվում սիրո, կարոտի, հայրենիքի, բնության, մարդու ներաշխարհի, կյանքի անցողիկության, մենության և փիլիսոփայական մտորումների մոտիվները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջանների կոմպոզիտորների համար ստեղծագործական մեկնաբանության լայն հնարավորություններ են բացել։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բանաստեղծական տեքստի երաժշտականությանը։ Վերլուծվում է, թե խոսքի ռիթմը, հնչերանգը, տողերի կառուցվածքը, կրկնությունները և պատկերային համակարգը ինչպես կարող են պայմանավորել երաժշտական ձևի ընտրությունը, մեղեդու շարժումը, ռիթմական կազմակերպումը և ստեղծագործության ընդհանուր դրամատուրգիան։ Բանաստեղծական տեքստը երաժշտության մեջ դիտարկվում է ոչ թե որպես պարզապես երգվող խոսք, այլ որպես ստեղծագործության կառուցվածքը և արտահայտչական տրամաբանությունը ձևավորող կարևոր գործոն։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից է բառի և մեղեդու փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քննության է առնվում, թե երաժշտական ինտոնացիան որքանով է համապատասխանում բանաստեղծության իմաստային շեշտադրումներին, ինչպես են մեղեդիական վերելքներն ու վայրէջքները ընդգծում տեքստի հուզական հանգույցները և ինչ միջոցներով է երաժշտությունը խորացնում կամ նորովի մեկնաբանում գրական սկզբնաղբյուրի տրամադրությունը։ Նույն բանաստեղծության տարբեր երաժշտական մեկնաբանությունների առկայության դեպքում հնարավոր է բացահայտել կոմպոզիտորական անհատականությունների տարբերությունը և տեսնել, թե ինչպես կարող է միևնույն գրական նյութը ստանալ քնարական, դրամատիկական, ժողովրդական կամ այլ գեղարվեստական շեշտադրումներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական ռոմանսի և երգարվեստի զարգացման համատեքստին։ Իսահակյանի բանաստեղծությունների հիման վրա ստեղծված վոկալ գործերը դիտարկվում են ազգային երաժշտական մշակույթի այն ուղղությունների շրջանակում, որտեղ գրական բարձրարժեք տեքստը միավորվում է կոմպոզիտորական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են տարբեր հեղինակներ բանաստեղծական նյութը համապատասխանեցրել կամերային վոկալ ստեղծագործության առանձնահատկություններին, ինչ դեր է ստացել դաշնամուրային կամ այլ գործիքային նվագակցությունը և ինչպես է կառուցվել երգչական ձայնի ու նվագակցության փոխհարաբերությունը։ Նվագակցությունը կարող է ոչ միայն ապահովել ներդաշնակային հիմքը, այլև հանդես գալ որպես բանաստեղծական պատկերի ինքնուրույն մեկնաբան՝ արտահայտելով բնության պատկերներ, ներքին անհանգստություն, հիշողություն, կարոտ կամ ստեղծագործության այլ հուզական վիճակներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազգային երաժշտական լեզվի առանձնահատկություններին։ Իսահակյանի ստեղծագործական աշխարհում ժողովրդական մշակույթի հետ առկա կապերը հնարավորություն են տվել կոմպոզիտորներին դիմել հայկական ժողովրդական երգարվեստին բնորոշ ինտոնացիաներին, մեղեդիական դարձվածքներին և ռիթմական առանձնահատկություններին։ Միաժամանակ վոկալ ստեղծագործություններում կարող են համադրվել ազգային ավանդույթներն ու եվրոպական պրոֆեսիոնալ երաժշտության ձևերը։ Այս փոխազդեցությունը կարևոր է հայ կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման ընթացքը և ազգային վոկալ երաժշտության ոճական առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են քննության առնվել տարբեր սերունդների հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները՝ բացահայտելու համար բանաստեղծական նույն աշխարհի երաժշտական ընկալման փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տեսնել, թե ինչպես են փոխվել մեղեդիական մտածողությունը, հարմոնիկ լեզուն, ձևակառուցման սկզբունքները, դաշնամուրային նվագակցության գործառույթը և բանաստեղծական խոսքի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Այս կերպ ձևավորվում է գրական տեքստի երաժշտական մեկնաբանությունների պատմական պատկերը։ Կարևորվում է նաև վոկալ ստեղծագործությունների ժանրային բազմազանությունը։ Բանաստեղծական նյութը կարող է հիմք ծառայել մեներգերի, ռոմանսների, խմբերգերի և վոկալ այլ ձևերի համար, իսկ ժանրի ընտրությունը զգալիորեն փոխում է տեքստի ընկալման եղանակը։ Կամերային երգում առաջնային կարող է լինել անհատական ապրումը և խոսքի նուրբ արտահայտչականությունը, մինչդեռ խմբերգային մարմնավորումը կարող է ընդլայնել ստեղծագործության հուզական և գաղափարական մասշտաբը։ Ժանրային առանձնահատկությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել նույն բանաստեղծական մոտիվների երաժշտական ներկայացման տարբեր հնարավորությունները։ Առանձին տեղ է հատկացվում վոկալ կատարողականությանը։ Բանաստեղծական խոսքի երաժշտական մարմնավորումը պահանջում է ոչ միայն ձայնային տեխնիկա, այլև տեքստի իմաստի, արտասանության, շեշտադրության և հուզական կառուցվածքի խոր ընկալում։ Ուսումնասիրվում է երգչի կողմից խոսքի և երաժշտության միասնական ներկայացման խնդիրը, քանի որ վոկալ կատարումը կարող է էապես ազդել ստեղծագործության գեղարվեստական ազդեցության վրա։ Հայերեն տեքստի հնչյունական առանձնահատկությունները, ձայնավորների և բաղաձայնների հարաբերակցությունը, բառային շեշտերը և խոսքային ինտոնացիան կարևոր գործոններ են երաժշտական ֆրազավորման համար։ Քննության է առնվում նաև բանաստեղծական սկզբնաղբյուրի հնարավոր փոփոխությունը երաժշտական ստեղծագործության մեջ։ Կոմպոզիտորը կարող է ընտրել ամբողջ բանաստեղծությունը կամ դրա առանձին հատվածները, կիրառել տեքստային կրկնություններ և երաժշտական ձևի պահանջներից ելնելով վերակազմակերպել նյութի ընթացքը։ Նման փոփոխությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կոմպոզիտորի մեկնաբանական մոտեցումը և հասկանալ, թե բանաստեղծության որ գաղափարներն ու պատկերներն են դարձել երաժշտական ստեղծագործության հիմնական հենակետերը։ Կարևոր ուղղություն է երաժշտական ձևի և բանաստեղծական կառուցվածքի փոխհարաբերության վերլուծությունը։ Տաղերի և բանաստեղծությունների տների կառուցվածքը, կրկնվող տողերը և իմաստային հանգույցները կարող են անմիջականորեն անդրադառնալ երաժշտական ձևի վրա։ Որոշ դեպքերում կոմպոզիտորը կարող է պահպանել տեքստի կառուցվածքային համաչափությունը, իսկ այլ դեպքերում՝ երաժշտական զարգացման միջոցով ստեղծել նոր դրամատուրգիական ամբողջություն։ Այդ տարբերությունների բացահայտումը կարևոր է գրական տեքստի երաժշտական վերափոխման մեխանիզմները հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ նշանակալի տեղ կարող է զբաղեցնել երաժշտական արտահայտչամիջոցների վերլուծությունը՝ մեղեդի, հարմոնիա, ռիթմ, տեմպ, դինամիկա, տոնայնություն և ֆակտուրա։ Դրանց համադրությամբ ձևավորվում է բանաստեղծական պատկերի երաժշտական համարժեքը։ Հատկապես կարևոր է պարզել, թե ինչպես են տարբեր կոմպոզիտորներ երաժշտական միջոցներով արտահայտել Իսահակյանի պոեզիային բնորոշ քնարական խորությունը և տրամադրությունների փոփոխությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնության պատկերների երաժշտական մեկնաբանությանը։ Բանաստեղծական բնապատկերը հաճախ կապված է քնարական հերոսի ներքին վիճակի հետ, և երաժշտության մեջ այն կարող է արտահայտվել մեղեդիական, հարմոնիկ ու ֆակտուրային տարբեր միջոցներով։ Այսպիսով բնությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես արտաքին միջավայր, այլև որպես մարդկային զգացմունքների արտացոլման գեղարվեստական տարածք։ Աշխատության մեջ կարևոր է նաև սիրային քնարերգության երաժշտական մարմնավորումը։ Սերը, կարոտը, բաժանումը և հիշողությունը Իսահակյանի ստեղծագործական աշխարհի առանցքային մոտիվներից են, որոնք վոկալ երաժշտության մեջ կարող են ստանալ հատկապես անմիջական արտահայտություն։ Երաժշտությունը հնարավորություն է տալիս ուժեղացնել բանաստեղծական խոսքի հուզական ազդեցությունը՝ պահպանելով դրա նրբությունն ու անհատականությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև համապատասխան ստեղծագործությունների նոտային նյութերի, տարբեր խմբագրությունների, կատարողական մեկնաբանությունների և երաժշտագիտական ուսումնասիրությունների համադրություն։ Նոտային տեքստի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կոմպոզիտորական լուծումները, իսկ կատարողական տարբերակների ուսումնասիրությունը՝ հասկանալ դրանց գործնական հնչեցման առանձնահատկությունները։ Պատմական և երաժշտագիտական մոտեցումների համադրումը թույլ է տալիս ստեղծագործությունները դիտարկել ինչպես իրենց ժամանակաշրջանի, այնպես էլ հայ երաժշտության ընդհանուր զարգացման շրջանակում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ գրականության և երաժշտության ստեղծագործական կապերի համակարգված ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև Իսահակյանի բանաստեղծական ժառանգության երաժշտական կյանքի բացահայտմամբ։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է գրական ստեղծագործությունը շարունակում զարգանալ մեկ այլ արվեստի ոլորտում՝ ստանալով նոր արտահայտչական ձև և դառնալով ազգային երաժշտական մշակույթի բաղկացուցիչ մաս։ Նյութը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, գրականագետների, հայ վոկալ արվեստի պատմությունն ուսումնասիրողների, երգիչների, կոնցերտմայստերների, երաժշտական կրթության մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։