Տնտեսական աճը և կոռուպցիան անցումային տնտեսությամբ երկրներում

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բժշկական ապահովագրության իրավական կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել առողջապահական ծառայությունների ֆինանսավորման և քաղաքացիների առողջության պաշտպանության ոլորտում ձևավորվող իրավահարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են բժշկական ապահովագրության հասկացությունը, դրա հիմնական սկզբունքները, իրավական բնույթը, սուբյեկտների շրջանակը և ապահովագրական հարաբերությունների առաջացման ու իրականացման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապահովագրված անձի, ապահովագրական կազմակերպության, բժշկական հաստատության և պետության իրավունքներին ու պարտականություններին, ինչպես նաև նրանց միջև առաջացող իրավական հարաբերությունների կարգավորմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել բժշկական ծառայությունների դիմաց վճարման, ապահովագրական հատուցումների տրամադրման, բժշկական օգնության հասանելիության և ապահովագրական դեպքերի իրավական սահմանման հետ կապված հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բժշկական ապահովագրության ոլորտում պայմանագրային հարաբերություններին, ապահովագրական պայմանագրերի բովանդակությանը, կողմերի պատասխանատվությանը և վեճերի լուծման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ապահովագրական ռիսկերի գնահատման, ապահովագրավճարների ձևավորման, ապահովագրական հատուցումների սահմանների և բժշկական ծառայությունների որակի նկատմամբ վերահսկողության իրավական խնդիրներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բժշկական ապահովագրության և պետական սոցիալական պաշտպանության համակարգերի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, քանի որ առողջապահական ծառայությունների ֆինանսավորման տարբեր մեխանիզմների արդյունավետ համադրումը կարող է էական ազդեցություն ունենալ բնակչության բժշկական օգնության հասանելիության վրա։ Հայաստանի Հանրապետությունում առողջության պահպանման իրավունքը և բժշկական օգնության ու սպասարկման կազմակերպման հիմքերը կարգավորվում են համապատասխան իրավական ակտերով, իսկ առողջապահական ոլորտի իրավական դաշտի կատարելագործումը շարունակում է մնալ հանրային քաղաքականության կարևոր ուղղություն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև բժշկական ապահովագրության զարգացման հնարավոր մոդելները, միջազգային փորձը և դրա կիրառելիությունը Հայաստանի պայմաններում։ Կարևոր խնդիրներից է ապահովագրական համակարգի միջոցով քաղաքացիների ֆինանսական ռիսկերի նվազեցումը՝ միաժամանակ ապահովելով բժշկական ծառայությունների որակը, մատչելիությունը և բուժօգնության շարունակականությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև անձնական և բժշկական տվյալների պաշտպանության, բժշկական գաղտնիքի պահպանման և ապահովագրական հարաբերություններում տեղեկատվության օրինական օգտագործման իրավական պահանջներին։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ բժշկական ապահովագրության իրավական կարգավորման բացերի բացահայտման, գործող մեխանիզմների կատարելագործման և առողջապահական ծառայությունների ֆինանսավորման ավելի արդյունավետ իրավական մոդելների մշակման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, առողջապահության ոլորտի մասնագետներին, ապահովագրական կազմակերպությունների աշխատակիցներին, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, իրավական հետազոտողներին, բժիշկներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ և պարսկալեզու միջնադարյան հոգևոր գրականության երկու նշանավոր ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ դրանց գաղափարական, փիլիսոփայական, կրոնական, գեղարվեստական և լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու և Աստծու հարաբերության, հոգևոր ինքնաճանաչման, մեղքի ու ապաշխարության, սիրո, բարոյական կատարելագործման և աստվածային ճշմարտության որոնման թեմաների արտահայտման տարբեր ձևերն են։ Քննվում է, թե քրիստոնեական և իսլամական սուֆիական մտածողության միջավայրերում ինչպես են մեկնաբանվում մարդու ներաշխարհը, երկրային գոյության սահմանափակությունը և հոգևոր վերափոխման հնարավորությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում աստվածային սիրո գաղափարին և դրա գեղարվեստական մարմնավորմանը՝ բացահայտելով նմանություններն ու տարբերությունները երկու հեղինակների աշխարհընկալման մեջ։ Համեմատական քննության կարևոր ուղղություններից է խոսողի և աստվածայինի միջև հաղորդակցության ձևը․ մի դեպքում գերակշռող աղոթական, խոստովանական ու ինքնաքննական կառուցվածքը համադրվում է մյուսի պատմողական, առակային, խորհրդանշական և ուսուցողական եղանակների հետ։ Ուսումնասիրվում են փոխաբերությունները, խորհրդանիշները, պատկերային համակարգերը, կրկնությունները և բանաստեղծական խոսքի այն միջոցները, որոնց օգնությամբ վերացական աստվածաբանական ու փիլիսոփայական գաղափարները ստանում են գեղարվեստական արտահայտություն։ Կարևորվում է նաև մարդու ներքին հակասությունների, հոգևոր ճանապարհի և բարոյական ինքնակատարելագործման պատկերումը՝ հաշվի առնելով երկու ստեղծագործությունների ձևավորման տարբեր պատմամշակութային ու կրոնական միջավայրերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև միստիկական մտածողության առանձնահատկություններին՝ խուսափելով երկու ավանդույթների մեխանիկական նույնացումից և յուրաքանչյուր երկի գաղափարական համակարգը դիտարկելով իր սեփական մշակութային համատեքստում։ Համեմատական գրականագիտական մեթոդը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն թեմատիկ ընդհանրությունները, այլև ժանրային կառուցվածքի, հեղինակային խոսքի, պատկերավորման և հոգևոր փորձառության ներկայացման սկզբունքային տարբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը նպաստում է հայ և պարսկալեզու միջնադարյան գրականությունների միջև համեմատական երկխոսության խորացմանը՝ ցույց տալով, թե տարբեր կրոնական ու մշակութային ավանդույթներում ինչպես կարող են ձևավորվել համամարդկային հարցադրումներ մարդու հոգևոր գոյության, սիրո, ինքնաճանաչման և աստվածայինի որոնման վերաբերյալ։

Կենսաբանություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է մանրէների միջոցով մոլեկուլային ջրածնի կենսաբանական արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը և մուգ ֆերմենտացիայի պայմաններում հիդրոգենազային ակտիվության ուսումնասիրմանը։ Աշխատության հիմքում ընկած է վերականգնվող կենսաէներգիայի ստացման այն ուղղությունը, որի նպատակն է օրգանական սուբստրատները մանրէաբանական գործընթացների միջոցով վերածել էներգետիկ արժեք ունեցող ջրածնի՝ առանց լուսային էներգիայի անմիջական մասնակցության։ Մուգ ֆերմենտացիան համարվում է կենսաբանական ջրածնի արտադրության կարևոր մեթոդներից մեկը, քանի որ այն կարող է իրականացվել համեմատաբար պարզ պայմաններում և օգտագործել տարբեր օրգանական հումքեր, այդ թվում՝ ածխաջրերով հարուստ գյուղատնտեսական և սննդարդյունաբերական թափոններ։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է պարզել, թե ինչ պայմաններ են նպաստում ջրածնի առաջացման առավել բարձր ելքին և ինչպիսի մեխանիզմներով կարելի է ակտիվացնել այն մանրէային ֆերմենտային համակարգերը, որոնք անմիջականորեն մասնակցում են ջրածնի ձևավորմանը։ Հիդրոգենազները այս գործընթացի կարևոր ֆերմենտներից են․ դրանք կատալիզում են պրոտոնների և մոլեկուլային ջրածնի փոխակերպումները և, կախված կոնկրետ ֆերմենտային համակարգից, կարող են նպաստել ջրածնի առաջացմանը կամ սպառմանը։ Հետևաբար հիդրոգենազային ակտիվության և ջրածնի արտադրողականության միջև կապի բացահայտումը կարևոր է կենսաբանական ջրածնի ստացման տեխնոլոգիաների կատարելագործման համար։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել տարբեր մանրէային շտամներ կամ մանրէաբանական համայնքներ՝ գնահատելով դրանց ֆերմենտացիոն հատկությունները, աճի դինամիկան, ջրածնի արտադրության արագությունը և ընդհանուր ելքը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սննդարար միջավայրի կազմը, քանի որ ածխածնի աղբյուրի տեսակը, դրա կոնցենտրացիան, ազոտական բաղադրիչները, հանքային աղերը և միկրոտարրերը կարող են էապես ազդել ինչպես մանրէների աճի, այնպես էլ ջրածին արտադրող նյութափոխանակային ուղիների ակտիվության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել pH-ի և ջերմաստիճանի ազդեցությանը։ Մուգ ֆերմենտացիայի ընթացքում մանրէների ֆիզիոլոգիական վիճակը և ֆերմենտների ակտիվությունը զգայուն են միջավայրի պայմանների նկատմամբ, ուստի օպտիմալ pH-ի և ջերմաստիճանի ընտրությունը կարող է զգալիորեն բարձրացնել ջրածնի արտադրողականությունը։ Նույնքան կարևոր է ֆերմենտացիայի տևողության և սուբստրատի բեռնվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ չափազանց ցածր կամ բարձր սուբստրատի կոնցենտրացիաները կարող են սահմանափակել գործընթացի արդյունավետությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև նյութափոխանակային ուղիների վերլուծությունը։ Մանրէները օրգանական սուբստրատների քայքայման ընթացքում առաջացնում են տարբեր վերջնանյութեր, և ջրածնի առաջացումը կախված է այն բանից, թե ինչպես է բջջում բաշխվում վերականգնող ուժը և ինչ ուղղությամբ են ընթանում էլեկտրոնների փոխանցման գործընթացները։ Որոշ նյութափոխանակային պայմաններում առաջանում է ավելի մեծ քանակությամբ ջրածին, մինչդեռ այլ պայմաններում վերականգնող համարժեքները կարող են ուղղվել այլ վերջնանյութերի առաջացմանը։ Այդ պատճառով նյութափոխանակության կարգավորումը կարող է հանդիսանալ ջրածնի արտադրության ինտենսիվացման կարևոր ռազմավարություն։ Հիդրոգենազային ակտիվության ուսումնասիրությունը կարող է ներառել ֆերմենտի ակտիվության փոփոխության գնահատում տարբեր pH-ների, ջերմաստիճանների, սուբստրատների և այլ գործոնների ազդեցությամբ։ Կարևոր է նաև հասկանալ, թե ինչ պայմաններում է ֆերմենտային համակարգը առավել արդյունավետ և ինչպես է դրա ակտիվությունը փոխկապակցվում ամբողջական բջջային գործընթացի հետ։ Միայն ֆերմենտի բարձր ակտիվությունը պարտադիր չէ, որ ապահովի ջրածնի առավելագույն արտադրություն, քանի որ գործընթացի արդյունքը կախված է նաև մանրէի նյութափոխանակության ընդհանուր կազմակերպվածությունից և ջրածնի հետագա օգտագործման հնարավորություններից։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարող է համադրել ֆերմենտաբանական, մանրէաբանական և կենսաքիմիական տվյալները։ Կարևոր խնդիր է նաև ջրածնի արտադրությունը սահմանափակող գործոնների բացահայտումը։ Ֆերմենտացիայի ընթացքում առաջացող օրգանական թթուների կուտակումը կարող է փոփոխել միջավայրի pH-ը և արգելակել մանրէների ակտիվությունը։ Բացի դրանից, որոշ մանրէների դեպքում առաջացած ջրածինը կարող է հետագայում օգտագործվել այլ նյութափոխանակային գործընթացներում, ինչի հետևանքով նվազում է վերջնական գազային արտադրանքի ելքը։ Հետևաբար ջրածնի կուտակման վերահսկումը, գազային միջավայրի կառավարումը և համապատասխան մանրէների ընտրությունը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ արտադրողականության բարձրացման համար։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է կարևորվել նաև մանրէների գենետիկական կամ ֆիզիոլոգիական բարելավումը։ Ջրածնի արտադրության բարձրացման նպատակով հնարավոր է ուսումնասիրել այն գեները և կարգավորիչ մեխանիզմները, որոնք կապված են հիդրոգենազների սինթեզի, էլեկտրոնների փոխանցման և ֆերմենտային ակտիվության հետ։ Գենետիկական և մետաբոլիկ մոտեցումների կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ ստանալ ավելի բարձր արտադրողականությամբ շտամներ կամ ընտրել այնպիսի մանրէային համակարգեր, որոնք առավել արդյունավետ են տվյալ սուբստրատի պայմաններում։ Գործնական տեսանկյունից մեծ նշանակություն ունի էժան և վերականգնվող հումքի օգտագործումը։ Եթե կենսաբանական ջրածնի արտադրության համար հնարավոր է կիրառել գյուղատնտեսական մնացորդներ, սննդարդյունաբերական թափոններ կամ այլ օրգանական ենթամթերքներ, ապա գործընթացը կարող է միաժամանակ լուծել երկու խնդիր՝ ստանալ էներգետիկ արժեք ունեցող արտադրանք և նվազեցնել օրգանական թափոնների կուտակման խնդիրը։ Այս մոտեցումը գործընթացը կապում է շրջանաձև տնտեսության և թափոնների վերամշակման ժամանակակից սկզբունքների հետ։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև գործընթացի մասշտաբավորման հարցը։ Լաբորատոր պայմաններում բարձր ջրածնային ելք ստանալը դեռևս չի նշանակում, որ նույն արդյունավետությունը հնարավոր է պահպանել արդյունաբերական ծավալներում։ Մեծածավալ կենսառեակտորներում անհրաժեշտ է վերահսկել խառնման, գազազերծման, ջերմաստիճանի, pH-ի և սուբստրատի մատակարարման պայմանները։ Հետևաբար տեխնոլոգիական օպտիմալացումը պետք է ներառի ոչ միայն կենսաբանական, այլև ինժեներական գործոնների ուսումնասիրություն։ Ջրածնի արտադրության արդյունավետությունը կարող է գնահատվել մի շարք ցուցանիշներով՝ ստացված ջրածնի ընդհանուր քանակով, սուբստրատի նկատմամբ ջրածնի ելքով, արտադրության արագությամբ, մանրէների կենսազանգվածի արտադրողականությամբ և գործընթացի էներգետիկ արդյունավետությամբ։ Այս ցուցանիշների համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել ոչ միայն այն պայմանները, որոնցում ստացվում է առավելագույն ջրածին, այլև այն տարբերակը, որն ընդհանուր առմամբ առավել նպատակահարմար է կենսատեխնոլոգիական կիրառության համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է մանրէաբանությունը, կենսաքիմիան, ֆերմենտաբանությունը և կենսատեխնոլոգիան՝ մուգ ֆերմենտացիայի միջոցով մոլեկուլային ջրածնի արտադրության արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է մանրէների ընտրության և աճի պայմանների օպտիմալացման, հիդրոգենազային ակտիվության կարգավորման, նյութափոխանակային ուղիների վերահսկման, սուբստրատների արդյունավետ օգտագործման և գործընթացի տեխնոլոգիական կատարելագործման վրա։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կարևոր լինել կենսաջրածնի արտադրության, վերականգնվող էներգետիկայի, օրգանական թափոնների կենսաբանական վերամշակման և կայուն կենսատեխնոլոգիական գործընթացների զարգացման համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի գրական ժառանգության մեջ հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական գաղափարների, պատմական ճակատագրի և հայրենիքի ազատության թեմաների գեղարվեստական արտահայտության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի պոեզիայում, արձակում և հրապարակախոսական ժառանգության մեջ ազգային ինքնության, հայրենասիրության, պատմական հիշողության, ազատության ձգտման և ժողովրդի ապագայի վերաբերյալ գաղափարների դրսևորումներն են։ Քննության են առնվում այն ստեղծագործական մոտիվներն ու պատկերները, որոնց միջոցով ներկայացվում են հայրենի հողի նկատմամբ կապվածությունը, ազգային արժանապատվության գիտակցումը, օտարության և հայրենազրկման զգացողությունը, ինչպես նաև ժողովրդի պատմական փորձության գեղարվեստական ընկալումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անհատական ապրումների և ազգային խնդիրների փոխկապակցվածությանը, քանի որ գրողի ստեղծագործություններում անձնական ցավը, կարոտը և ազատության ձգտումը հաճախ ձեռք են բերում ավելի լայն հասարակական ու ազգային իմաստ։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված գործերի համեմատական քննություն՝ բացահայտելով ազգային թեմատիկայի զարգացման ընթացքը և պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը հեղինակի աշխարհայացքի վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում խորհրդանիշների, պատմական հիշողության, հայրենի բնաշխարհի պատկերների և ժողովրդական մշակույթից եկող տարրերի վերլուծությունը, որոնց միջոցով ձևավորվում է հայրենիքի գեղարվեստական կերպարը։ Քննվում են նաև ազգային ազատության և համամարդկային ազատության գաղափարների հարաբերակցությունը, անհատի բարոյական պատասխանատվության խնդիրը և պատմական արդարության որոնումը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչպես են հասարակական ու պատմական խնդիրները վերափոխվում գրական նյութի՝ պահպանելով գեղարվեստական ինքնուրույնությունն ու քնարական խորությունը։ Միաժամանակ գրողի ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկվում է XIX դարի վերջի և XX դարի հայ գրական ու պատմամշակութային գործընթացների համատեքստում՝ բացահայտելով ազգային թեմատիկայի տեղը նրա աշխարհայացքային համակարգում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը նպաստում է Իսահակյանի ստեղծագործության ազգային-պատմական շերտերի խորքային մեկնաբանությանը և հայ գրականության մեջ ազատության ու հայրենիքի գաղափարների գեղարվեստական զարգացման առանձնահատկությունների բացահայտմանը։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը ներկայացնում է օտար լեզուներով նոր և արդի ուսումնական գրքերի տեղեկատվական համառոտ ցանկ՝ ընդգրկելով անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն և իսպաներեն լեզուների ուսուցման ժամանակակից ձեռնարկներ, որոնք նախատեսված են ինչպես սկսնակների, այնպես էլ միջին և բարձր մակարդակի սովորողների համար։ Ցանկում ընդգրկված գրքերը արտացոլում են լեզվի ուսուցման արդի մեթոդաբանությունը՝ հաղորդակցական մոտեցման, ինտեգրված հմտությունների զարգացման և թվային ուսուցման հարթակների կիրառման համադրությամբ, ինչը թույլ է տալիս արդյունավետորեն զարգացնել խոսակցական, գրավոր և լսողական կարողությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի ժամանակակից դասագրքերին, ինչպիսիք են English File 4th Edition, Grammaire Progressive du Français Nouvelle Edition, Schritte International Neu և Aula Internacional Plus, որոնք լայնորեն կիրառվում են միջազգային կրթական համակարգում և բնութագրվում են կառուցվածքային հստակությամբ, թեմատիկ բազմազանությամբ և պրակտիկ վարժությունների մեծ քանակով։ Աշխատությունը ընդգծում է նաև, որ ժամանակակից օտար լեզուների ուսուցման գրականությունը գնալով ավելի է համադրվում թվային ռեսուրսների, ինտերակտիվ հարթակների և ինքնուսուցման գործիքների հետ՝ նպաստելով լեզվական միջավայրի ավելի բնական ընկալմանը և արագ հմտությունների ձևավորմանը։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գյուղատնտեսական նշանակության հողերի շուկայի ձևավորման և զարգացման տնտեսական, ինստիտուցիոնալ ու կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հողային ռեսուրսների՝ որպես գյուղատնտեսական արտադրության կարևոր գործոնի տնտեսական շրջանառությունն է, սեփականության և օգտագործման հարաբերությունների ձևավորումը, հողերի գնագոյացումը, շուկայական գործարքների կազմակերպումը և հողային ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման հնարավորությունները։ Գյուղատնտեսական հողերի շուկան դիտարկվում է որպես ագրարային տնտեսության կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետ գործունեությունը կապված է սեփականության իրավունքների հստակության, տեղեկատվության հասանելիության, շուկայական ենթակառուցվածքների և պետական կարգավորման մեխանիզմների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հողերի առուվաճառքի և վարձակալության տնտեսական առանձնահատկությունները, հողի արժեքի ձևավորման վրա ազդող գործոնները, գյուղատնտեսական նշանակության հողերի պահանջարկի ու առաջարկի հարաբերակցությունը և տարբեր տարածքներում շուկայական ակտիվության տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել հողակտորների մասնատվածության, չօգտագործվող կամ ոչ լիարժեք օգտագործվող հողերի, գյուղացիական տնտեսությունների արտադրական հնարավորությունների և հողային ռեսուրսների համախմբման տնտեսական խնդիրներին։ Կարևոր ուղղություն է հողի շուկայական արժեքի և դրա արտադրողական հատկանիշների միջև կապի ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տեղադրությունը, ենթակառուցվածքների հասանելիությունը, ոռոգման հնարավորությունները և գյուղատնտեսական օգտագործման պայմանները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հողային շուկայի և գյուղատնտեսական վարկավորման փոխկապակցվածությանը, ներդրումային գործընթացներին և հողի՝ որպես տնտեսական ակտիվի նշանակությանը։ Պետական կարգավորման տեսանկյունից կարող են ուսումնասիրվել հողային ռեսուրսների պահպանության, նպատակային օգտագործման, հողերի հաշվառման և շուկայի թափանցիկության ապահովման խնդիրները՝ շուկայական մեխանիզմները հանրային ու բնապահպանական շահերի հետ համադրելու նպատակով։ Հայաստանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև տարածքային տարբերությունների գնահատումը, քանի որ գյուղատնտեսական հողերի տնտեսական արժեքն ու օգտագործման արդյունավետությունը կարող են զգալիորեն տարբերվել ըստ բնական, արտադրական և ենթակառուցվածքային պայմանների։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, հողային հարաբերությունների և պետական տնտեսական կարգավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել գյուղատնտեսական հողերի արդյունավետ շուկայի ձևավորման խոչընդոտներն ու զարգացման հնարավոր ուղղությունները։