Տնտեսական գործունեության էկոլոգիական հետևանքների գնահատման հիմնահարցերը ՀՀ-ում

Lեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հայ բանաստեղծ Razmik Davoyan-ի չափածո ստեղծագործությունների բառապաշարի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են բանաստեղծի լեզվական մտածողության առանձնահատկությունները, բառային հարստությունը, պատկերաստեղծ միջոցների կիրառությունը և անհատական հեղինակային ոճի ձևավորման լեզվական հիմքերը։ Հեղինակը հետազոտում է Դավոյանի պոեզիայում գործածվող ընդհանուր գրական, ժողովրդախոսակցական, բարբառային, հնաբանային և նորաստեղծ բառաշերտերը՝ բացահայտելով դրանց գեղարվեստական և իմաստային գործառույթները։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև խորհրդանշական, փիլիսոփայական և ազգային-մշակութային բովանդակություն կրող բառամթերքի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև բառերի ընտրության դերը բանաստեղծական պատկերների, հուզական ազդեցության և գաղափարական շեշտադրումների ստեղծման գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվաոճական հնարքներին, փոխաբերական համակարգին և բառապաշարի տեղին ու նպատակային օգտագործմանը՝ որպես հեղինակի ստեղծագործական աշխարհընկալման արտահայտության միջոց։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, գրականագետների, բանասիրության ուսանողների, դասախոսների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են ժամանակակից հայ պոեզիայի լեզվական ու ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությամբ։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է XIV դարի հայ նշանավոր մանրանկարիչ Ավագ Ծաղկողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը և նրա արվեստի առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան հայկական մանրանկարչության զարգացման այն փուլն է, երբ ձեռագիր գրքերի ձևավորումը հասել էր բարձր գեղարվեստական կատարելության, իսկ մանրանկարիչները ստեղծագործական նոր մոտեցումներով հարստացնում էին ազգային պատկերագրական ավանդույթները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Ավագ Ծաղկողի պահպանված ձեռագրերի և մանրանկարների թեմատիկ, ոճական, պատկերագրական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակաշրջանի հայկական և հարակից մշակույթների արվեստի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանրանկարների կոմպոզիցիոն կառուցվածքին, կերպարների արտահայտչականությանը, գունային լուծումներին, զարդանախշերին, ճարտարապետական և բնապատկերային տարրերին, ինչպես նաև ձեռագրի տեքստի և պատկերային համակարգի փոխհարաբերությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վարպետի անհատական ստեղծագործական ձեռագիրը և այն միջոցները, որոնցով նա վերաիմաստավորել ու զարգացրել է հայկական մանրանկարչության ավանդական պատկերագրական լեզուն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև մանրանկարների պատմական և մշակութային միջավայրի ուսումնասիրությանը, քանի որ արվեստագետի ստեղծագործությունը ձևավորվել է քաղաքական, կրոնական և մշակութային բարդ իրողություններով բնորոշվող ժամանակաշրջանում։ Աշխատության միջոցով կարելի է պատկերացում կազմել միջնադարյան ձեռագրային մշակույթի, գրքի գեղարվեստական ձևավորման, քրիստոնեական պատկերագրության և հայկական գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունների մասին։ Ավագ Ծաղկողի արվեստը դիտարկվում է նաև հայկական մանրանկարչության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով գնահատել նրա տեղն ու նշանակությունը XIV դարի հայ արվեստի պատմության մեջ։ Վերլուծությունը արժեքավոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների գեղարվեստական արժանիքների բացահայտման, այլև միջնադարյան Հայաստանի մշակութային կյանքի, գեղարվեստական կապերի և ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան մշակույթի և ձեռագրագիտության մասնագետներին, պատմաբաններին, ինչպես նաև հայ կերպարվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Այն նպաստում է հայ մանրանկարչության ժառանգության առավել ամբողջական ընկալմանը և ընդգծում է Ավագ Ծաղկողի ստեղծագործության նշանակությունը հայկական միջնադարյան արվեստի բազմադարյա զարգացման գործընթացում։

Պատմություն

Հրատարակությունը պատմական սկզբնաղբյուր է, որն արտացոլում է 1920-ական թվականների կեսերին Ղրիմի հայկական համայնքի կազմակերպված հասարակական կյանքի, ներքին խնդիրների և զարգացման առաջնահերթությունների վերաբերյալ ընդունված որոշումները։ Փաստաթղթային նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի հայ բնակչության սոցիալական, տնտեսական, կրթական և մշակութային դրությունը, ինչպես նաև համայնքային կառույցների գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի համաժողովի անկուսակցական բնույթը, որը ցույց է տալիս տարբեր հասարակական շրջանակների մասնակցությամբ համայնքային նշանակության հարցերը քննարկելու և ընդհանուր մոտեցումներ ձևավորելու ձգտումը։ Ընդունված բանաձևերի միջոցով հնարավոր է բացահայտել այն խնդիրների շրջանակը, որոնք տվյալ ժամանակաշրջանում առաջնային էին Ղրիմի հայության համար՝ կրթության կազմակերպումից և մշակութային գործունեությունից մինչև տնտեսական ու սոցիալական հարցեր։ Կարևորվում են մայրենի լեզվի պահպանման, կրթական հաստատությունների գործունեության, մշակութային աշխատանքի և համայնքի տարբեր խմբերի հասարակական ներգրավվածության հետ կապված խնդիրները։ Նյութերը կարող են տեղեկություններ պարունակել նաև բնակչության զբաղվածության, գյուղատնտեսական կամ այլ տնտեսական գործունեության, կազմակերպական կառույցների և սոցիալական աջակցության վերաբերյալ՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել համայնքի առօրյա կյանքի մասին։ Փաստաթղթերը արժեքավոր են նաև խորհրդային վաղ շրջանի ազգային քաղաքականության և տեղական հայկական համայնքների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրման համար՝ ցույց տալով, թե ինչ պայմաններում էին ձևակերպվում ազգային-մշակութային պահանջներն ու հասարակական նախաձեռնությունները։ Բանաձևերի լեզուն, կառուցվածքը և թեմատիկ առաջնահերթությունները միաժամանակ հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի պաշտոնական ու հասարակական խոսույթի առանձնահատկությունները։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից հրատարակությունը կարևոր է նրանով, որ ներկայացնում է ոչ միայն հետագա պատմագիտական մեկնաբանություն, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի կազմակերպված հավաքի կողմից ձևակերպված դիրքորոշումների փաստաթղթային արձանագրում։ Ընդհանուր առմամբ նյութերի ուսումնասիրությունը նպաստում է Ղրիմի հայ համայնքի միջպատերազմյան շրջանի պատմության, հասարակական կազմակերպվածության, ազգային-մշակութային կյանքի և խորհրդային միջավայրում հայկական համայնքային հաստատությունների գործունեության առավել ամբողջական վերականգնմանը։

Lեզվաբանություն

Developing Creative Writing: From Paragraph to Essay-ը ակադեմիական գրավոր խոսքի և ստեղծագործական գրելու ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է անգլերեն սովորողների համար և նպատակ ունի զարգացնել գրավոր արտահայտման հմտությունները՝ սկսելով պարզ պարբերությունից և հասնելով ամբողջական էսսեի կառուցմանը, աշխատությունում ներկայացվում են գրավոր տեքստի կառուցվածքի հիմնական սկզբունքները՝ գաղափարի ձևավորում, պլանավորում, ներածություն, հիմնական մաս և եզրակացություն, միաժամանակ ընդգրկվում են ստեղծագործական գրելու մեթոդներ՝ նկարագրություն, պատմողական գրություն, կարծիքի արտահայտում և գաղափարների զարգացում, հատուկ ուշադրություն է դարձվում կապակցվածության, տրամաբանական հաջորդականության և բառապաշարի հարստացմանը, աշխատությունը նաև ներառում է գործնական առաջադրանքներ, օրինակներ և քայլ առ քայլ վարժություններ, որոնք օգնում են սովորողներին աստիճանաբար բարելավել իրենց գրավոր հմտությունները և ձևավորել հստակ ու կազմակերպված ակադեմիական գրելու կարողություններ։

Lեզվաբանություն

Լեզվաբանական և պատմահամեմատական բնույթի այս բազմապրակ հրատարակությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում տարածված լեզուների կառուցվածքում և բառապաշարում այսպես կոչված յաֆեթական տարրերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են լեզուների պատմական փոխառնչությունները, բառային ընդհանրությունները, հնչյունական համապատասխանությունները և քերականական առանձնահատկությունները՝ յաֆեթական լեզվաբանական տեսության շրջանակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերենի և տարածաշրջանի այլ լեզուների փոխազդեցություններին, հնագույն լեզվական շերտերի բացահայտման փորձերին, տեղանունների, անձնանունների և առանձին բառախմբերի ստուգաբանական մեկնաբանություններին։ Քննության են առնվում լեզվական նյութի համեմատական ուսումնասիրության սկզբունքները, պատմական լեզվաբանության խնդիրները և Կովկասի ու Հայկական լեռնաշխարհի լեզվական բազմազանության վերաբերյալ տեսական պատկերացումները։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու XX դարի առաջին կեսի լեզվաբանական հետազոտություններում տարածում գտած յաֆեթական տեսության մեթոդաբանական մոտեցումներին և գիտական եզրաբանությանը։ Միաժամանակ կարևոր է հաշվի առնել, որ յաֆեթական տեսության հիմնական դրույթները ժամանակակից լեզվաբանության մեջ գիտական ընդունելություն չունեն և այսօր առավելապես ուսումնասիրվում են լեզվաբանական մտքի պատմության համատեքստում։ Առանձին թողարկումները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել նաև Հայաստանի լեզվական պատմության, հնագույն մշակութային շփումների և տարածաշրջանային լեզվաբանական հետազոտությունների զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանության պատմության, հայագիտության, կովկասագիտության և պատմական լեզվաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Մշակույթ

Թանգարանների դասակարգումը կարևոր դեր ունի թանգարանային համակարգի կազմակերպման, մշակութային արժեքների պահպանման և դրանց արդյունավետ ներկայացման գործում։ Թանգարանները դասակարգվում են տարբեր չափանիշներով՝ ըստ առարկայական ուղղվածության, գործունեության բնույթի, սեփականության ձևի, նշանակության և այցելուների շրջանակի։ Առավել տարածված է առարկայական դասակարգումը, որի համաձայն թանգարանները բաժանվում են պատմական, գեղարվեստական, բնագիտական, ազգագրական, գրական, տեխնիկական, գիտական և հուշային տեսակների։ Պատմական թանգարանները ներկայացնում են ժողովուրդների պատմությունը, կարևոր իրադարձությունները և պատմական արժեքները, իսկ գեղարվեստական թանգարանները պահպանում և ցուցադրում են արվեստի տարբեր ճյուղերի ստեղծագործություններ։ Բնագիտական թանգարանները նվիրված են բնության, կենդանական և բուսական աշխարհի ուսումնասիրմանը, իսկ ազգագրական թանգարանները ներկայացնում են տարբեր ժողովուրդների կենցաղը, ավանդույթները և մշակութային առանձնահատկությունները։ Գրական և հուշային թանգարանները կապված են հայտնի գրողների, մշակույթի գործիչների և պատմական անձանց կյանքի ու գործունեության հետ։ Թանգարանները կարող են դասակարգվել նաև ըստ գործունեության տարածքի՝ ազգային, տարածաշրջանային, տեղական և միջազգային նշանակության։ Ըստ սեփականության ձևի դրանք լինում են պետական, մասնավոր, համայնքային և համալսարանական։ Ժամանակակից աշխարհում զարգանում են նաև վիրտուալ թանգարանները, որոնք գործում են ինտերնետի միջոցով և հնարավորություն են տալիս առցանց ծանոթանալ ցուցանմուշներին և մշակութային արժեքներին։ Թանգարանների դասակարգումը նպաստում է մշակութային ժառանգության համակարգված պահպանմանը, գիտական ուսումնասիրմանը և հասարակության տարբեր խմբերի կրթամշակութային պահանջների բավարարմանը։ Այսպիսով, թանգարանների բազմազան տեսակները արտացոլում են մարդկության պատմության, արվեստի, գիտության և մշակույթի տարբեր ոլորտները՝ ապահովելով դրանց պահպանությունն ու փոխանցումը հաջորդ սերունդներին։