Ծրագրավորման C++ լեզու

History

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի զինված ուժերում 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին իրականացված արդիականացման գործընթացների պատմաքաղաքական և ռազմավարական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում զինված ուժերի կազմակերպական կառուցվածքի, տեխնոլոգիական ապահովվածության, կառավարման համակարգերի և պաշտպանական արդյունաբերության զարգացման միջև փոխկապակցվածությունն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1980-ական թվականներից ձևավորված պաշտպանական արդյունաբերության նոր քաղաքականությանը, որի շրջանակում զինված ուժերի արդիականացումը աստիճանաբար կապվեց ազգային արդյունաբերական կարողությունների ընդլայնման, միջազգային համագործակցության, համատեղ արտադրության և տեխնոլոգիական կարողությունների զարգացման հետ։ Թուրքիայի պաշտպանական արդյունաբերության պետական մարմնի պատմական տվյալներով՝ 1985 թվականին ստեղծված համապատասխան կառույցի նպատակներից էին զինված ուժերի արդիականացումը և ժամանակակից տեխնոլոգիաների վրա հիմնված ազգային պաշտպանական արդյունաբերության զարգացումը, իսկ 1990–2000 թվականներին գնումների քաղաքականության մեջ պատրաստի արտադրանքի ձեռքբերումից աստիճանաբար անցում էր կատարվում համատեղ արտադրության ուղղությամբ։ 2000-ականներից ավելի մեծ նշանակություն ստացավ հիմնական հարթակների նախագծման և տեղական արդյունաբերական կարողությունների զարգացման մոտեցումը։ Հետազոտության շրջանակում այս փոփոխությունները դիտարկվում են նաև ՆԱՏՕ-ին Թուրքիայի անդամակցության և դաշինքի շրջանակում փոխգործունակության պահանջների համատեքստում։ 21-րդ դարի սկզբին ՆԱՏՕ-ն իր անդամների ռազմական կարողությունների վերափոխման կարևոր ուղղություններ էր համարում ժամանակակից, ավելի կիրառելի և տեղակայման համար հարմար ուժերի ձևավորումը, ինչն ընդհանուր միջավայր էր ստեղծում նաև Թուրքիայի ռազմական բարեփոխումների համար։ Քննվում են պաշտպանական պլանավորման, կառավարման և հրամանատարական համակարգերի փոփոխությունները, ռազմական տեխնոլոգիաների արդիականացումը, ինչպես նաև տեղական գիտահետազոտական ու արտադրական ներուժի դերի աճը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ արդիականացումը միայն տեխնիկական վերազինում չէ, այլ ներառում է նաև անձնակազմի պատրաստության, կազմակերպական կառուցվածքի, ռազմավարական պլանավորման և ռազմական կառավարման փոփոխություններ։ Կարևորվում է պաշտպանական արդյունաբերության և պետական քաղաքականության փոխհարաբերությունը, քանի որ տեղական արտադրական ներուժի զարգացումը դիտարկվում էր արտաքին մատակարարումներից կախվածությունը նվազեցնելու և տեխնոլոգիական կարողությունները ընդլայնելու քաղաքականության շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Թուրքիայի զինված ուժերի վերափոխումը որպես ռազմական, քաղաքական, տեխնոլոգիական և արդյունաբերական գործոնների փոխազդեցությամբ պայմանավորված երկարաժամկետ գործընթաց՝ այն տեղադրելով նաև ՆԱՏՕ-ի ռազմական վերափոխումների և տարածաշրջանային անվտանգության փոփոխվող միջավայրի համատեքստում։

Technology

Շասսին ավտոմեքենայի հիմնական կրող կառուցվածքն է, որի վրա տեղադրվում են շարժիչը, փոխանցման համակարգը, կախոցը, ղեկային և արգելակային համակարգերը։ Այն ապահովում է մեքենայի ամրությունը, կայունությունը, կառավարելիությունը և անվտանգ աշխատանքը։ Շասսիի հիմնական մասերն են կախոցային համակարգը, անիվները, ղեկային համակարգը, արգելակային համակարգը և կրող կառուցվածքը։ Շարժման ընթացքում շասսին փոխանցում է շարժիչի ուժը անիվներին, մեղմացնում ճանապարհի անհարթություններից առաջացող հարվածները և ապահովում մեքենայի սահուն ընթացքը։ Ժամանակակից ավտոմեքենաներում շասսին պատրաստվում է ամուր և թեթև նյութերից, ինչը բարձրացնում է մեքենայի արդյունավետությունն ու հուսալիությունը։ Շասսին կարևոր դեր ունի մեքենայի շահագործման, ուղևորների հարմարավետության և երթևեկության անվտանգության ապահովման մեջ։

Economics

Իտալիայի տնտեսության զարգացման առանձնահատկությունները և կառուցվածքային տեղաշարժերը ձևավորվել են պատմական, աշխարհագրական և սոցիալ-տնտեսական գործոնների ազդեցությամբ, ինչը երկրին տվել է զարգացած, բայց ներքին անհավասարություններով բնութագրվող տնտեսություն։ Italy-ի տնտեսությունը համարվում է Եվրոպայի խոշորագույններից մեկը և բնութագրվում է բարձր զարգացած արդյունաբերությամբ, ուժեղ ծառայությունների ոլորտով և ավանդական փոքր ու միջին ձեռնարկությունների (ՓՄՁ) մեծ դերով։ Նրա զարգացման կարևոր առանձնահատկություններից է հյուսիս-հարավ տնտեսական բաժանումը․ հյուսիսը (օրինակ՝ Միլան, Թուրին) ավելի արդյունաբերականացված և զարգացած է, մինչդեռ հարավային շրջանները (Մեzzogiorno) ունեն ավելի բարձր գործազրկություն և ավելի թույլ տնտեսական կառուցվածք։ Պատմականորեն Իտալիայի տնտեսական աճը արագացել է հատկապես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո՝所谓 «տնտեսական հրաշքի» շրջանում, երբ զարգացան մեքենաշինությունը, ավտոմոբիլային արդյունաբերությունը և քիմիական արտադրությունը։ Վերջին տասնամյակներում տեղի են ունեցել կառուցվածքային տեղաշարժեր՝ արդյունաբերության որոշ ճյուղերի անկումով և ծառայությունների, ֆինանսական հատվածի ու բարձր տեխնոլոգիաների աճով։ Զգալի դեր է ստանում նաև զբոսաշրջությունը, որը Իտալիան դարձնում է աշխարհի ամենաշատ այցելվող երկրներից մեկը։ Միևնույն ժամանակ գլոբալ մրցակցությունը, ժողովրդագրական ծերացումը և պետական պարտքի բարձր մակարդակը համարվում են զարգացման հիմնական մարտահրավերներ։ Այսպիսով, Իտալիայի տնտեսությունը բնութագրվում է բարձր զարգացած, բայց անհամաչափ կառուցվածքով, որտեղ ավանդական արդյունաբերական հիմքերը աստիճանաբար փոխվում են դեպի ծառայությունների և նորարարական ոլորտների ընդլայնում։

Culture

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հոգևոր-մշակութային կրթական կենտրոնների երաժշտական ժառանգության և անհատ ստեղծագործական գործիչների ներդրման վերլուծությանը՝ կենտրոնանալով Համբարձում Չերչյան-ի գործունեության և Արմաշի դպրեվանքի երաժշտական ավանդույթների փոխկապակցվածության վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում են եկեղեցական երաժշտության զարգացման պատմական ընթացքը, դպրեվանքային ուսուցման համակարգը և հոգևոր երգեցողության ձևավորման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում երաժշտական կրթության մեթոդներին, վանական միջավայրում ձևավորված կատարողական ավանդույթներին և դրանց ազդեցությանը հայկական հոգևոր երաժշտության ընդհանուր զարգացման վրա։ Քննարկվում է նաև անհատ կատարողների և ուսուցիչների դերը երգեցողության դպրոցների պահպանման ու փոխանցման գործընթացում՝ ընդգծելով երաժշտական ավանդույթի շարունակականության և նորարարության միջև հավասարակշռությունը։ Աշխատությունը կարևորում է Արմաշի դպրեվանքի ներդրումը հայկական հոգևոր երաժշտական մշակույթի ձևավորման և տարածման գործում։

Linguistics

Աշխատությունը հայերեն գրագիտության սկզբնական ուսուցման համար նախատեսված մանկավարժական ձեռնարկ է, որի հիմնական նպատակը սովորողներին հայոց լեզվի տառերը ճանաչելուն, վանկերը ճիշտ կազմելուն և բառերը գրագետ կարդալուն վարժեցնելն է։ Այն միավորում է այբբենարանի և վանկակարդի գործառույթները՝ ընթերցանության ուսուցումը կազմակերպելով աստիճանական ընթացքով՝ տառերի յուրացումից դեպի դրանց հնչյունային արժեքի ընկալում, վանկերի կազմություն և բառերի ճիշտ ընթերցում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերենը շիտակ՝ այսինքն՝ ճիշտ ու կանոնավոր վանկատելու և հեգելու կարողության ձևավորմանը, ինչը կարևոր հիմք է սահուն ընթերցանության, գրավոր խոսքի յուրացման և լեզվական հմտությունների զարգացման համար։ Նման ուսումնական ձեռնարկներում այբուբենի և վանկերի համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս սկսնակներին նյութը յուրացնելու հաջորդականությամբ, ամրապնդելու տառերի ու հնչյունների համապատասխանության մասին պատկերացումները և նվազեցնելու ընթերցանության սկզբնական դժվարությունները։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի հատկապես երեխաների և հայերեն սովորել սկսողների կրթության համար՝ նպաստելով գրագիտության տարածմանը, մայրենի լեզվի ճիշտ գործածությանը և ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը։ Այն նաև արտացոլում է հայ մանկավարժական մտքի այն մոտեցումները, որոնց համաձայն լեզվի ուսուցումը պետք է հիմնվի հստակ մեթոդական քայլերի, կրկնության և գործնական վարժությունների վրա։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայոց լեզվի դասավանդման պատմության, ավանդական այբբենարանների կառուցվածքի և հայալեզու կրթական գրականության զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։

History

Աշխատությունը ներկայացնում է հայոց ավանդական հարսանիքը՝ որպես բազմաշերտ ծիսական, հասարակական և մշակութային երևույթ՝ բացահայտելով դրա պատմական ձևավորումը, կառուցվածքը, խորհրդանշական նշանակությունն ու տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Հարսանիքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երկու անձանց ամուսնության արարողություն, այլև որպես ընտանիքների, ազգականների և համայնքի մասնակցությամբ իրականացվող կարևոր իրադարձություն, որի ընթացքում արտահայտվում են հայկական ավանդական հասարակության արժեքները, փոխհարաբերությունների համակարգը և աշխարհայացքային պատկերացումները։ Ուսումնասիրության թեմատիկ շրջանակը ներառում է հարսանեկան ծիսաշարի տարբեր փուլերը, նախահարսանեկան պայմանավորվածություններն ու պատրաստությունները, փեսայի և հարսի հետ կապված սովորույթները, ծիսական գործողությունները, երգերը, պարերը, բարեմաղթանքները, նվիրատվություններն ու տոնական խնջույքի ավանդույթները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ծեսերի լեզվական և խորհրդանշական իմաստների բացահայտումը, ինչպես նաև դրանցում պահպանված հին հավատալիքների, ժողովրդական պատկերացումների և հասարակական նորմերի ուսումնասիրությունը։ Հարսանեկան ավանդույթների համադրական ներկայացումը հնարավորություն է տալիս նկատելու տարբեր բնակավայրերում և պատմական ժամանակաշրջաններում ձևավորված նմանություններն ու տարբերությունները։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է հայ ազգագրության և բանագիտության մեջ՝ արժեքավոր նյութ տրամադրելով ընտանեկան ծեսերի, ժողովրդական մշակույթի, ազգային ինքնության և ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։