Ույղուրական գործոնը Չինաստանի արտաքին քաղաքականության ոլորտում (20-րդ դարի երկրորդ կես - 2010-ական թթ.)

Մաթեմատիկա

Աշխատանքը նվիրված է հաճախությունների ԳԲՀ և տերահերցային տիրույթներում գործող բազմամոդ երկկապ էլեկտրադինամիկական կառուցվածքների տեսական և կիրառական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բարձր հաճախականությունների տիրույթում էլեկտրամագնիսական ալիքների տարածման, փոխազդեցության և կառավարման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր մոդերի միջև էներգիայի փոխանցման և փոխկապակցման գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկկապ կառուցվածքների էլեկտրադինամիկական հատկությունների բացահայտմանը, դրանց երկրաչափական և ֆիզիկական պարամետրերի ազդեցության գնահատմանը և բազմամոդ ռեժիմների ձևավորման օրինաչափությունների ուսումնասիրմանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են կիրառվել մաթեմատիկական մոդելավորման, թվային հաշվարկների և փորձարարական հետազոտությունների մեթոդներ՝ կառուցվածքների հաճախականային բնութագրերը, ռեզոնանսային հատկությունները, դաշտերի բաշխումը, անցման և անդրադարձման գործակիցները तथा այլ էլեկտրադինամիկական պարամետրեր վերլուծելու համար։ Տերահերցային տիրույթի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ այդ տիրույթը հնարավորություն է տալիս համատեղել միկրոալիքային և օպտիկական տեխնոլոգիաների որոշ հնարավորություններ՝ ստեղծելով նոր կիրառություններ կապի, սպեկտրոսկոպիայի, զգայորոշման, պատկերավորման և նյութերի հետազոտության ոլորտներում։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է ուսումնասիրվող կառուցվածքների կիրառական ներուժի բացահայտումը՝ բարձր հաճախականության ազդանշանների ձևավորման, փոխանցման, զտման և կառավարման համակարգերում դրանց օգտագործման տեսանկյունից։ Բազմամոդ կառուցվածքների հետազոտությունը կարող է նպաստել ավելի արդյունավետ, փոքրաչափ և ֆունկցիոնալ էլեկտրադինամիկական սարքերի նախագծմանը, ինչպես նաև ԳԲՀ և տերահերցային համակարգերի տեխնիկական բնութագրերի բարելավմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել էլեկտրադինամիկայով, միկրոալիքային տեխնիկայով, տերահերցային տեխնոլոգիաներով, ռադիոֆիզիկայով և բարձր հաճախականության սարքաշինությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ինժեներներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է մարդու և քաղաքացու իրավունքների իրավական կարգավորման պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը Հայաստանի պետականության երեք հաջորդական փուլերում՝ համադրելով իրավական համակարգերի ձևավորման առանձնահատկությունները, իրավունքների ամրագրման սկզբունքները և դրանց պաշտպանության կառուցակարգերի փոփոխությունները։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու իրավական կարգավիճակի վերաբերյալ պատկերացումների զարգացումն է՝ սկսած պետականության ձևավորման առաջին շրջանից, շարունակելով խորհրդային իրավակարգի պայմաններում և հասնելով անկախ պետականության սահմանադրաիրավական համակարգին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների զարգացումը դիտարկել ոչ թե առանձին իրավական ակտերի շրջանակում, այլ որպես պատմականորեն փոփոխվող իրավական ինստիտուտների և գաղափարների ամբողջություն։ Առաջին փուլի ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում նորաստեղծ պետական համակարգում քաղաքացու իրավական կարգավիճակի ձևավորմանը, պետական իշխանության կազմակերպմանը, իրավական հավասարության, անձնական ազատությունների, սեփականության, հասարակական և քաղաքական մասնակցության վերաբերյալ սկզբունքների զարգացմանը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ պետականության ձևավորման բարդ պայմաններում անհրաժեշտ էր միաժամանակ ստեղծել պետական կառավարման մարմիններ, ձևավորել օրենսդրական համակարգ և կարգավորել անհատի ու պետության հարաբերությունները։ Այդ ժամանակաշրջանի իրավական փաստաթղթերի և պետական կառավարման պրակտիկայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել մարդու իրավունքների վերաբերյալ այն սկզբնական մոտեցումները, որոնք ձևավորվում էին հայկական պետականության վերականգնման պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքացիության, իրավահավասարության, ընտրական մասնակցության, անձի ազատության, սեփականության և դատական պաշտպանության խնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի պետական և իրավական զարգացման ընդհանուր համատեքստում։ Երկրորդ փուլում մարդու իրավունքների իրավական կարգավորումը քննության է առնվում խորհրդային պետական և իրավական համակարգի շրջանակում։ Այստեղ իրավունքների հասկացությունը կապված էր սոցիալիստական պետականության գաղափարական և իրավական հիմքերի հետ, իսկ քաղաքացու կարգավիճակը սահմանվում էր ոչ միայն իրավունքների, այլև պետության ու հասարակության նկատմամբ պարտականությունների լայն համակարգով։ Ուսումնասիրվում են խորհրդային սահմանադրական ակտերում ամրագրված քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային իրավունքները, աշխատանքի, հանգստի, կրթության, սոցիալական ապահովության և հասարակական կյանքին մասնակցության վերաբերյալ դրույթները։ Միաժամանակ կարևորվում է իրավական նորմերի և դրանց իրականացման կառուցակարգերի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Իրավունքի տեքստային ամրագրումը և դրա գործնական իրացումը դիտարկվում են որպես տարբեր, բայց փոխկապակցված մակարդակներ, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատել տվյալ ժամանակաշրջանի իրավական համակարգը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ խորհրդային իրավական հայեցակարգում սոցիալական և տնտեսական իրավունքները կարևոր տեղ էին զբաղեցնում, մինչդեռ պետության և անհատի հարաբերությունների կառուցվածքը տարբերվում էր ժամանակակից սահմանադրական ժողովրդավարություններում ընդունված մոտեցումներից։ Հետազոտության երրորդ և առավել ծավալուն ուղղությունը վերաբերում է անկախ պետականության պայմաններում մարդու իրավունքների համակարգի ձևավորմանը և զարգացմանը։ Անկախությունից հետո իրավական համակարգի վերափոխումը կապված էր նոր սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, իրավական պետության սկզբունքի և մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր ինստիտուտների ձևավորման հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունն առանձին գլխով ամրագրեց մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները, իսկ հետագա սահմանադրական փոփոխությունները զարգացրին դրանց բովանդակությունն ու պաշտպանության իրավական երաշխիքները։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորման շրջանակում մարդը և նրա անօտարելի արժանապատվությունը դիտարկվում են որպես իրավունքների և ազատությունների հիմք, իսկ դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը՝ հանրային իշխանության պարտականություն։ Հիմնական իրավունքները միաժամանակ հանդես են գալիս որպես հանրային իշխանությունը սահմանափակող անմիջականորեն գործող իրավունքներ։ Այս զարգացումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել մարդու իրավունքների կարգավիճակի փոփոխությունը՝ պետական իշխանության կողմից տրամադրվող կամ ճանաչվող հնարավորությունների ընկալումից դեպի հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական սահմաններ սահմանող հիմնարար սկզբունքների համակարգ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անձնական իրավունքների զարգացմանը։ Քննության են առնվում կյանքի, արժանապատվության, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, մասնավոր կյանքի, բնակարանի և հաղորդակցության գաղտնիության պաշտպանության հետ կապված իրավական սկզբունքները։ Դրանց զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե ինչպես են աստիճանաբար հստակեցվել պետական միջամտության թույլատրելի սահմանները, իրավունքի սահմանափակման հիմքերը և անձի պաշտպանության ընթացակարգային երաշխիքները։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը, օրինակ, նախատեսում է անձնական ազատությունից զրկման իրավական հիմքեր, դատական վերահսկողության մեխանիզմներ և ազատությունից զրկված անձի պաշտպանության մի շարք երաշխիքներ։ Առանձին ուղղություն է քաղաքական իրավունքների և ազատությունների զարգացումը։ Ընտրական իրավունքը, պետական կառավարմանը մասնակցությունը, միավորումների և հավաքների ազատությունը, կարծիքի արտահայտման ազատությունը և հանրային տեղեկատվության հասանելիությունը դիտարկվում են ժողովրդավարական պետականության ձևավորման համատեքստում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ժամանակաշրջաններում քաղաքացու քաղաքական մասնակցության իրավական ձևերը և պարզել, թե ինչպես է փոխվել պետության ու հասարակության հարաբերությունների սահմանադրական ընկալումը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքների զարգացմանը։ Իրավահավասարության գաղափարի իրավական ամրագրումը դիտարկվում է տարբեր պատմական փուլերում՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր ժամանակաշրջանի իրավական լեզուն և պետական կառուցվածքը։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքներն ընդգրկված են մարդու հիմնական իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր համակարգում։ Սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների ուսումնասիրությունը նույնպես կարևոր տեղ է զբաղեցնում։ Աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, կրթության, առողջության պահպանման, սեփականության և մշակութային կյանքին մասնակցության հետ կապված իրավական մոտեցումները համեմատվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Այս ոլորտը հատկապես հնարավորություն է տալիս բացահայտել խորհրդային և հետխորհրդային իրավական համակարգերի տարբերությունները, քանի որ փոխվել են պետության տնտեսական կառուցվածքը, սեփականության ձևերը և սոցիալական քաղաքականության իրավական մեխանիզմները։ Միաժամանակ որոշ իրավունքների պատմական շարունակականությունը ցույց է տալիս, որ սոցիալական պաշտպանության և կրթության հասանելիության խնդիրները տարբեր իրավակարգերում պահպանել են իրենց նշանակությունը՝ ստանալով տարբեր իրավական ձևակերպումներ։ Հետազոտության առանցքային հարցերից է իրավունքների սահմանափակման իրավական կարգավորումը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ենթադրում է ոչ միայն իրավունքների թվարկում, այլև այն պայմանների հստակ սահմանում, որոնց դեպքում պետությունը կարող է միջամտել դրանց իրականացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է օրինականության, համաչափության և իրավական որոշակիության սկզբունքներ, ինչպես նաև սահմանում է հիմնական իրավունքների էության պաշտպանության պահանջը։ Այս սկզբունքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ մարդու իրավունքների իրավական կարգավորման որակական զարգացումը, երբ ուշադրությունը տեղափոխվում է ոչ միայն իրավունքի ճանաչման, այլև դրա սահմանափակման իրավաչափության և պետական միջամտության նկատմամբ վերահսկողության վրա։ Կարևոր ուղղություն է դատական պաշտպանության իրավունքի և իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների զարգացումը։ Մարդու իրավունքի իրական արժեքը մեծապես կախված է այն հանգամանքից, թե անձը ինչպիսի իրավական միջոցներ ունի խախտված իրավունքը վերականգնելու համար։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են դատարանների դերը, արդար դատաքննության սկզբունքները, պետական մարմինների գործողությունների վիճարկման հնարավորությունները և մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված ինստիտուտների ձևավորումը։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգը ճանաչում է արդյունավետ դատական պաշտպանության հետ կապված իրավունքներ և նախատեսում է նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանին դիմելու սահմանադրական հնարավորություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում միջազգային իրավունքի ազդեցությանը։ Անկախ պետականության շրջանում մարդու իրավունքների ազգային համակարգի զարգացումը փոխկապակցվել է միջազգային իրավական պարտավորությունների և միջազգային պաշտպանության մեխանիզմների հետ։ Ժամանակակից Սահմանադրությունը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների և ազատությունների դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած՝ մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան, իսկ սահմանափակումները չեն կարող գերազանցել միջազգային պայմանագրերով նախատեսված սահմանները։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել ավելի լայն միջազգային իրավական տարածքի հետ փոխազդեցության մեջ։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում սահմանադրական բարեփոխումների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Իրավունքների վերաբերյալ սահմանադրական դրույթների փոփոխությունները ցույց են տալիս, թե ինչպես են զարգացել մարդու արժանապատվության, պետության պարտականությունների, իրավունքների անմիջական գործողության, դրանց սահմանափակման և պաշտպանության վերաբերյալ իրավական պատկերացումները։ 2005 թվականի սահմանադրական կարգավորումն արդեն ամրագրում էր, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը և հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են, իսկ պետությունը սահմանափակված է այդ իրավունքներով՝ որպես անմիջականորեն գործող իրավունք։ Հետագա կարգավորումը զարգացրել է այդ մոտեցումը՝ առավել մանրամասն ամրագրելով իրավունքների իրականացման, սահմանափակման և պաշտպանության սկզբունքները։ Պատմաիրավական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել նաև իրավական շարունակականության և ընդհատումների երևույթները։ Երեք պետական համակարգերը հիմնված էին տարբեր քաղաքական, տնտեսական և իրավական սկզբունքների վրա, ուստի մարդու իրավունքների բովանդակությունը, դրանց իրավական նշանակությունը և պաշտպանության միջոցները նույնական չէին։ Այդ տարբերությունների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես են պետականության բնույթը, հասարակական հարաբերությունները և իրավական գաղափարախոսությունը ազդում մարդու իրավական կարգավիճակի վրա։ Միաժամանակ հնարավոր է առանձնացնել այն հիմնարար խնդիրները, որոնք տարբեր ձևերով պահպանվել են բոլոր ժամանակաշրջաններում՝ անձի ազատության, իրավահավասարության, պետական իշխանության և քաղաքացու հարաբերությունների, սոցիալական պաշտպանության ու արդարադատության հասանելիության հարցերը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել պատմաիրավական, համեմատական-իրավական, ձևական-իրավաբանական և համակարգային վերլուծության մեթոդները։ Սահմանադրությունների, օրենքների և այլ իրավական ակտերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել իրավական նորմերի բովանդակության փոփոխությունները, իսկ պատմական համատեքստի ներգրավումը՝ հասկանալ դրանց ձևավորման պատճառները։ Համեմատական մոտեցումը թույլ է տալիս նույն իրավունքի կարգավորումը դիտարկել երեք տարբեր պետական համակարգերում և պարզել ոչ միայն տեքստային տարբերությունները, այլև իրավական հայեցակարգերի փոփոխությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է մարդու իրավունքների իրավական կարգավորման զարգացումը հայկական պետականության պատմության ընդհանուր ընթացքի հետ կապելու հնարավորությամբ։ Այն ցույց է տալիս, որ մարդու իրավունքների ժամանակակից համակարգը երկարատև իրավական և ինստիտուցիոնալ զարգացման արդյունք է, որի տարբեր փուլերը պայմանավորված են եղել տվյալ ժամանակաշրջանի պետական կառուցվածքով, իրավական գաղափարախոսությամբ և հասարակական հարաբերություններով։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարդու իրավունքների սահմանադրաիրավական և պատմաիրավական զարգացման համակողմանի ուսումնասիրություն՝ համադրելով Հայաստանի պետականության երեք փուլերի իրավական փորձը և բացահայտելով իրավունքների ճանաչման, ամրագրման, սահմանափակման ու պաշտպանության մեխանիզմների փոփոխությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, պետության և իրավունքի պատմության, իրավական ուսմունքների և Հայաստանի պետականության զարգացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Բարձրագույն ուսումնական հաստատությունը մասնագիտացած է տնտեսագիտության, ֆինանսների, կառավարման, հաշվապահական հաշվառման, մարքեթինգի և տնտեսությանն առնչվող այլ ոլորտների մասնագետների պատրաստման ուղղությամբ։ Նրա կրթական և գիտական գործունեությունը միտված է տնտեսական գործընթացների տեսական ուսումնասիրության ու կիրառական վերլուծության համադրմանը՝ ուսանողներին տրամադրելով գիտելիքներ շուկայական հարաբերությունների, հանրային և կորպորատիվ ֆինանսների, բանկային գործի, ձեռնարկատիրության, կառավարման և տնտեսական քաղաքականության վերաբերյալ։ Կրթական գործընթացում կարևոր նշանակություն ունեն տնտեսագիտական տեսությունները, քանակական և վիճակագրական մեթոդները, տնտեսաչափական վերլուծությունը, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը և իրական տնտեսական խնդիրների ուսումնասիրությունը։ Ուսումնական ծրագրերը կարող են ընդգրկել բակալավրի, մագիստրոսի և հետբուհական կրթության տարբեր ուղղություններ՝ հնարավորություն տալով ձևավորել ինչպես ընդհանուր տնտեսագիտական, այնպես էլ նեղ մասնագիտական կարողություններ։ Գիտահետազոտական գործունեության շրջանակում ուսումնասիրվում են մակրոտնտեսական և միկրոտնտեսական գործընթացները, ֆինանսական համակարգի զարգացումը, հարկաբյուջետային և դրամավարկային քաղաքականությունը, աշխատանքի շուկան, միջազգային տնտեսական հարաբերությունները, գործարար միջավայրը, կառավարման արդյունավետությունը և սոցիալ-տնտեսական զարգացման այլ հիմնահարցեր։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ուսանողների հետազոտական աշխատանքի խրախուսումը, գիտաժողովների, սեմինարների և մասնագիտական քննարկումների կազմակերպումը, որոնց միջոցով կրթական գործընթացը կապվում է գիտական գործունեության հետ։ Բուհական միջավայրը նպաստում է նաև գործնական կարողությունների զարգացմանը՝ մասնագիտական փորձառության, կազմակերպությունների հետ համագործակցության և կիրառական նախագծերի միջոցով։ Գրադարանային ու տեղեկատվական ռեսուրսները, գիտական հրատարակությունները և թվային կրթական գործիքները լրացնում են մասնագիտական ուսուցման հնարավորությունները։ Հաստատության գործունեությունը կարևոր նշանակություն ունի տնտեսագիտական կրթության և հետազոտությունների զարգացման, պետական ու մասնավոր հատվածների համար մասնագետների պատրաստման և տնտեսական գիտելիքի տարածման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ այն կրթական և գիտահետազոտական կենտրոն է, որի գործունեության առանցքում տնտեսագիտական գիտելիքի զարգացումը, մասնագիտական կրթությունը և տնտեսության տարբեր ոլորտների համար անհրաժեշտ մարդկային ներուժի ձևավորումն են։

Մշակույթ

Աշխատությունը մեթոդական բնույթի հրատարակություն է, որը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի գրադարանների գործունեությանը ՍՄԿՊ XXI համագումարի նախօրյակին և այդ ժամանակաշրջանում գրադարանների առջև դրված կազմակերպչական, գաղափարական ու տեղեկատվական խնդիրներին։ Նյութում գրադարանային աշխատանքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գրքերի հավաքագրման, պահպանման և ընթերցողներին սպասարկելու գործընթաց, այլև որպես խորհրդային մշակութային և հասարակական քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ։ Մեթոդական նամակը կարող է ներկայացնել գրադարանների աշխատանքի կազմակերպման հիմնական ուղղությունները, ընթերցողների սպասարկման կատարելագործման ձևերը, գրքային ֆոնդերի համալրման և դասակարգման խնդիրները, ինչպես նաև բնակչության շրջանում գրքի և ընթերցանության տարածման մեթոդները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական, հասարակագիտական և արտադրատեխնիկական գրականության նկատմամբ ընթերցողների հետաքրքրության ձևավորմանը, թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցողների կոնֆերանսների, զրույցների և այլ մշակութային-լուսավորչական միջոցառումների կազմակերպմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել նաև գրադարանավարների մեթոդական աշխատանքի, սպասարկման որակի բարձրացման և տարբեր սոցիալական ու մասնագիտական խմբերի հետ նպատակային աշխատանքի վերաբերյալ առաջարկություններ։ Ժամանակաշրջանի առանձնահատկություններից ելնելով՝ գրադարանային գործունեությունը սերտորեն կապվում էր խորհրդային հասարակության գաղափարական դաստիարակության, քաղաքական իրազեկման և մշակութային զարգացման խնդիրների հետ, ուստի հրատարակությունը կարող է արժեքավոր նյութ պարունակել տվյալ ժամանակաշրջանի պետական և մշակութային առաջնահերթությունների վերաբերյալ։ Մեթոդական բնույթը ենթադրում է, որ նյութում կարող են ոչ միայն նկարագրվել գրադարանների առկա աշխատանքի ձևերը, այլև առաջարկվել կոնկրետ միջոցառումներ և գործելակերպեր՝ դրանց գործունեությունն ավելի կազմակերպված և արդյունավետ դարձնելու համար։ Հնարավոր է անդրադարձ լինի նաև գրադարանային ցանցի տարբեր օղակների համագործակցությանը, առաջավոր փորձի տարածմանը և գրադարանավարների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես խորհրդային շրջանի գրադարանագիտության, մշակութային քաղաքականության, ընթերցանության պատմության և տեղեկատվական սպասարկման զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագետների, մշակույթի պատմաբանների, սոցիոլոգների, պատմաբանների և խորհրդային շրջանի հասարակական-մշակութային կյանքն ուսումնասիրող հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու 1950-ականների վերջի խորհրդային գրադարանային աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքների, դրա գաղափարական ուղղվածության և ընթերցողների հետ աշխատանքի կիրառվող մեթոդների մասին՝ միաժամանակ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և հասարակական միջավայրի առանձնահատկությունները։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Իսլամական Հանրապետությունում փողի զանգվածի կառավարման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով երկրի դրամավարկային համակարգի, բանկային ոլորտի և տնտեսական քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում փողի առաջարկի ձևավորման և կարգավորման մեխանիզմներն են, դրամավարկային քաղաքականության գործիքների արդյունավետությունը և փողի զանգվածի փոփոխությունների ազդեցությունը գնաճի, տնտեսական ակտիվության, փոխարժեքի ու ֆինանսական կայունության վրա։ Իրանի առանձնահատկությունն այն է, որ դրամավարկային քաղաքականության իրականացումը երկար ժամանակ կապված է եղել վարչական կարգավորման, վարկերի նպատակային բաշխման և պետական ֆինանսավորման կարիքների հետ, ինչը սահմանափակել է կենտրոնական բանկի գործիքային անկախությունն ու իրացվելիության կառավարման հնարավորությունները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել փողի տարբեր ագրեգատները, հատկապես M1 և M2 ցուցանիշները, դրամական բազան, փողի բազմապատկիչը, շրջանառության արագությունը և դրանց փոխկապակցվածությունը մակրոտնտեսական հիմնական ցուցանիշների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փողի զանգվածի աճի և գնաճային գործընթացների փոխհարաբերությանը, քանի որ Իրանի փորձը ցույց է տալիս, որ իրացվելիության երկարատև արագ աճը կարող է էական գնաճային ճնշումներ ստեղծել, թեև այդ կապի ուժգնությունը փոփոխվում է տնտեսական ակտիվության, իրական տոկոսադրույքների և փողի շրջանառության արագության ազդեցությամբ։ Ուսումնասիրվում են նաև փողի զանգվածի կառավարման վրա պետական բյուջեի, նավթային եկամուտների, կենտրոնական բանկի ֆինանսավորման և բանկային համակարգի վարկավորման ազդեցությունները։ Իրանի տնտեսության նավթային բնույթը կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ արտարժութային նավթային եկամուտների ծախսումը կարող է ազդել դրամական բազայի և ընդհանուր իրացվելիության վրա, իսկ հարկաբյուջետային քաղաքականության և դրամավարկային քաղաքականության ոչ բավարար համակարգումը կարող է բարդացնել փողի առաջարկի վերահսկումը։ Առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Իրանում գործող իսլամական ֆինանսավորման սկզբունքների ազդեցությունը դրամավարկային գործիքների ընտրության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննարկվել պարտադիր պահուստավորման նորմերը, բանկերի վերաֆինանսավորումը, իրացվելիության կարգավորումը, արժութային միջամտությունները, մասնակցային արժեթղթերը և շուկայական այլ մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանց կիրառման սահմանափակումները։ Արժևորվում է նաև դրամավարկային քաղաքականության ավելի շուկայական և անուղղակի գործիքների զարգացման խնդիրը, որը միջազգային ուսումնասիրություններում դիտարկվել է որպես Իրանի դրամավարկային համակարգի արդյունավետության բարձրացման կարևոր ուղղություն։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կենտրոնական բանկի անկախության, գնաճի վերահսկման, փողի զանգվածի թիրախավորման և դրամավարկային քաղաքականության ու հարկաբյուջետային քաղաքականության համակարգման հիմնախնդիրներին։ Վերլուծության արդյունքում հնարավոր է բացահայտել փողի զանգվածի կառավարման այն մեխանիզմները, որոնք առավել համապատասխան են Իրանի տնտեսական կառուցվածքին, ինչպես նաև առաջարկել դրամավարկային կարգավորման կատարելագործման ուղղություններ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, մակրոտնտեսագետներին, ֆինանսական և բանկային համակարգի մասնագետներին, դրամավարկային քաղաքականություն ուսումնասիրող հետազոտողներին, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետներին և տնտեսագիտական ուղղությունների ուսանողներին։

Գրականություն

Վիլյամ Թեքերեյը (1811–1863) համարվում է անգլիական վիկտորական շրջանի կարևոր արձակագիրներից մեկը, որի ստեղծագործություններում գերիշխում են հասարակական քննադատությունն ու բարոյական վերլուծությունը։ Թեքերեյի գրականությունը աչքի է ընկնում իր վերլուծական խորությամբ, իրականության ճշգրիտ արտացոլմամբ և հումորի նրբանկատությամբ, որի միջոցով նա ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանի բարձրագույն և միջին խավերի կյանքն ու բարքերը։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը՝ «Վիքովերի հարսնացուն», համարվում է վիկտորական ժամանակաշրջանի սոցիալական արձակի գլուխգործոց, որտեղ հստակ արտացոլված են անձնական և հասարակական շահերի բախումները, դավադրությունները, սիրո և ընկերության խնդիրները։ Թեքերեյի հերոսները հաճախ գտնվում են բարոյական ու հասարակական ճգնաժամերի առաջ, ինչը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին դիտարկել մարդու բնության, արժեհամակարգի և հասարակական սահմանափակումների հարաբերակցությունը։ Նրա ստեղծագործություններում տեսանելի է նաև ժամանակակից կյանքի իրականության արձագանքն՝ սոցիալական անհավասարության, պատվի և դիրքի հարցերի միջոցով, ինչը դարձրել է նրա գրականությունը ուսուցողական և քննադատական։ Թեքերեյի ոճը պարզ, հասկանալի և ազդեցիկ է, ինչը թույլ է տալիս ընթերցողին հեշտությամբ ընկալել կերպարների հոգեբանությունը և պատմության ընթացքը։ Նրա գրականությունը ոչ միայն արտացոլում է 19-րդ դարի անգլիական հասարակությունը, այլև ներառում է հավերժական մարդկային թեմաներ՝ բարոյականություն, հավատարմություն, զգացմունքների բարդություն և անհատի պայքար հասարակական ճնշումների դեմ։ Այսպիսով, Վիլյամ Թեքերեյը մնացել է դասական անգլիական արձակի կարևոր ներկայացուցիչ, որի ստեղծագործությունները պահպանում են ժամանակի քննադատական ու մշակութային արժեքը։