Վանի թագավորության (Բիայնիլի, Ուրարտու, Արարատ) մեհենագրությունը

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է հակաշփական կիրառությունների համար նախատեսված պղնձային հիմքով ամրանավորված փոշեհամաձուլվածքների կառուցվածքի ձևավորման և դրանց ֆիզիկամեխանիկական ու տրիբոլոգիական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում նյութի բաղադրության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և շահագործման ընթացքում դրսևորվող հատկությունների միջև փոխկապակցվածությունն է։ Փոշեմետալուրգիական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ստանալ բազմաբաղադրիչ նյութեր, որոնց կառուցվածքը կարող է նպատակային ձևավորվել՝ շփման հանգույցներում անհրաժեշտ մաշակայունություն, մեխանիկական ամրություն, ջերմային կայունություն և համապատասխան շփման բնութագրեր ապահովելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պղնձային մատրիցի և ամրանավորող բաղադրիչների փոխազդեցությանը, դրանց բաշխվածությանը և ստացված նյութի կառուցվածքային համասեռությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող է գնահատվել ծակոտկենության, հատիկային կառուցվածքի, միջֆազային սահմանների և ամրանավորող մասնիկների բնույթի ազդեցությունը համաձուլվածքի ընդհանուր հատկությունների վրա։ Կարևոր ուղղություն է կառուցվածք–հատկություն կապի բացահայտումը, քանի որ նյութի միկրոկառուցվածքային փոփոխությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ կարծրության, ամրության, մաշման դիմադրության և շփման ընթացքում նյութի վարքագծի վրա։ Հակաշփական նյութերի դեպքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև շփման մակերևույթում ընթացող կառուցվածքային փոփոխությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ շահագործման ընթացքում առաջացող մեխանիկական և ջերմային ազդեցությունները կարող են փոփոխել մակերևութային շերտի վիճակն ու նյութի աշխատանքային բնութագրերը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր կառուցվածքային տարբերակների համեմատական գնահատում՝ առավել հավասարակշռված հատկություններով նյութերի առանձնացման նպատակով։ Նման նյութերը հետաքրքրություն են ներկայացնում մեքենաշինական և տեխնիկական համակարգերի շարժական միացությունների համար, որտեղ անհրաժեշտ է նվազեցնել մաշումը և բարձրացնել հանգույցների աշխատանքային հուսալիությունն ու ծառայության տևողությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է փոշեմետալուրգիայի, նյութագիտության, մետաղագիտության և տրիբոլոգիայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով պարզաբանել պղնձային հիմքով ամրանավորված հակաշփական նյութերի կառուցվածքի ձևավորման օրինաչափությունները և դրանց կապը գործառնական հատկությունների հետ։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է սփյուռքահայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Անդրանիկ Ծառուկեանի գրական և հրապարակախոսական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական գործունեությունը դիտարկելով արձակի, պոեզիայի և հրապարակախոսության փոխկապակցվածության մեջ։ Քննության են առնվում հեղինակի ստեղծագործական աշխարհի ձևավորման նախադրյալները, կենսագրական փորձառությունների արտացոլումը գրականության մեջ, ինչպես նաև հետեղեռնյան հայության, սփյուռքահայ կյանքի, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և հայրենիքի հետ հոգևոր կապի թեմաները։ Ծառուկեանի ստեղծագործություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում որբացած սերնդի ապրումները և սփյուռքահայ հասարակության կյանքի պատկերումը։ Վերլուծվում են նրա արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունները, կերպարների կառուցման սկզբունքները, ինքնակենսագրական տարրերի կիրառումը, պատմողական ոճը և իրական իրադարձությունների գեղարվեստական վերաիմաստավորումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բանաստեղծական ժառանգությանը՝ բացահայտելով հայրենիքի, կորստի, հիշողության, ազգային ճակատագրի և մարդկային ապրումների արտահայտման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հրապարակախոսական գործունեությանը, քանի որ Ծառուկեանը զբաղվել է նաև խմբագրական և լրագրողական աշխատանքով ու հիմնադրել է «Նայիրի» պարբերականը։ Քննարկվում են նրա լեզվաոճական առանձնահատկությունները, հասարակական և մշակութային խնդիրների նկատմամբ վերաբերմունքը, ինչպես նաև ստեղծագործությունների տեղը XX դարի սփյուռքահայ գրականության զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագիտության և սփյուռքագիտության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ նշանավոր գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ Դերենիկ Դեմիրճյանի գրականագիտական, գեղագիտական և ստեղծագործական հայացքների ուսումնասիրությանը՝ հայ գրականության զարգացման պատմական և մշակութային համատեքստում։ Քննարկվում են գրողի պատկերացումները գրականության էության, հասարակական նշանակության, գեղարվեստական ստեղծագործության նպատակների և գրողի պատասխանատվության վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Դեմիրճյանի աշխարհայացքի ձևավորման պայմաններին, նրա ստեղծագործական մտածողության զարգացմանը և տարբեր գրական ուղղությունների ու գեղագիտական սկզբունքների նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքին։ Ուսումնասիրվում են գրականության և իրականության փոխհարաբերության, գեղարվեստական ճշմարտության, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մարդկային արժեքների արտացոլման առանձնահատկությունները նրա ստեղծագործական ժառանգության մեջ։ Դիտարկվում են գրողի մոտեցումները գեղարվեստական կերպարի կառուցման, բնավորությունների հոգեբանական բացահայտման, սյուժեի զարգացման, լեզվական արտահայտչամիջոցների և գրական ոճի ձևավորման հարցերին։ Կարևորվում են Դեմիրճյանի արձակ, դրամատիկական և հրապարակախոսական ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական ու գեղագիտական սկզբունքները, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակաշրջանի հասարակական և մշակութային գործընթացների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել գրողի գրականագիտական հոդվածները, հրապարակախոսական ելույթները, նամակները և ստեղծագործությունները՝ նրա գրական հայացքների ամբողջական պատկերը ներկայացնելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում հայ դասական գրականության ավանդույթների նկատմամբ Դեմիրճյանի վերաբերմունքին, ազգային գրական ժառանգության արժևորմանը և նոր գրականության զարգացման վերաբերյալ նրա պատկերացումներին։ Առանձնացվում են գրականության դաստիարակչական նշանակության, հասարակական խնդիրների գեղարվեստական մեկնաբանության և մարդկային բնավորության բարոյահոգեբանական առանձնահատկությունների բացահայտման հարցերը։ Կարևորվում են նաև գրողի ստեղծագործական ինքնատիպությունը, երգիծանքի և հումորի կիրառման առանձնահատկությունները, պատմական թեմաների գեղարվեստական մշակումը և ազգային մշակույթի զարգացման գործում գրականության ունեցած դերը։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Դեմիրճյանի գրական ժառանգության առավել խորքային ընկալմանը, նրա գեղագիտական սկզբունքների համակարգմանը և հայ գրական մտքի պատմության մեջ ունեցած նշանակության գնահատմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ նորագույն գրականության, գրական քննադատության և գեղագիտական մտածողության զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման համար։ Այն օգտակար է գրականագետների, բանասերների, հայ գրականության ուսուցիչների, մշակութաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Տնտեսական համագործակցության և զարգացման կազմակերպությունը միջազգային տնտեսական կազմակերպություն է, որի նպատակն է խթանել անդամ երկրների տնտեսական աճը, ֆինանսական կայունությունը, առևտրի զարգացումը և սոցիալական բարեկեցությունը։ Այն հայտնի է որպես Տնտեսական համագործակցության և զարգացման կազմակերպություն (OECD) և միավորում է զարգացած և զարգացող մի շարք երկրներ, որոնք համագործակցում են տնտեսական քաղաքականությունների համադրության և փորձի փոխանակման միջոցով։ Կազմակերպությունը զբաղվում է մակրոտնտեսական վերլուծություններով, հարկային քաղաքականության ուսումնասիրությամբ, կրթության, աշխատանքի շուկայի և շրջակա միջավայրի քաղաքականությունների գնահատմամբ։ OECD-ի հիմնական դերը միջազգային չափանիշների ձևավորումն է և անդամ երկրների միջև լավագույն փորձի տարածումը՝ նպաստելով արդյունավետ կառավարմանը և կայուն զարգացմանը։ Այն նաև հրապարակում է վիճակագրական տվյալներ, տնտեսական կանխատեսումներ և զեկույցներ, որոնք լայնորեն օգտագործվում են պետական քաղաքականության մշակման և գիտական հետազոտությունների մեջ։ OECD-ի գործունեությունը նպաստում է գլոբալ տնտեսության համագործակցության խորացմանը և տնտեսական քաղաքականությունների համահունչ զարգացմանը տարբեր երկրներում։

Իրավաբանություն

Իրավական սովորույթները պատմականորեն ձևավորված վարքագծի կանոններ են, որոնք երկարատև կրկնության արդյունքում ձեռք են բերել պարտադիր բնույթ և պետության կողմից ճանաչվել են որպես իրավունքի աղբյուր։ Դրանք առաջանում են հասարակության մեջ ձևավորված ավանդույթներից և արտահայտում են մարդկանց կայուն պատկերացումները ճիշտ և սխալ վարքագծի մասին։ Իրավական սովորույթը դառնում է իրավական նորմ այն դեպքում, երբ պետությունը կամ իրավական համակարգը ճանաչում է դրա պարտադիր ուժը և ապահովում դրա կիրառումը։ Իրավական սովորույթների դերը հատկապես մեծ է այն հասարակություններում, որտեղ օրենսդրությունը դեռևս լիարժեք զարգացած չէ կամ որտեղ որոշ հարաբերություններ կարգավորվում են ավանդույթների հիման վրա։ Դրանք կարող են կարգավորել ինչպես ընտանեկան, այնպես էլ տնտեսական, առևտրային և համայնքային հարաբերություններ։ Օրինակ՝ որոշ տարածաշրջաններում առևտրային սովորույթները երկար ժամանակ եղել են գործարքների հիմնական կարգավորիչը մինչև գրավոր օրենքների զարգացումը։ Իրավական սովորույթների նշանակությունը կայանում է նրանում, որ դրանք լրացնում են օրենսդրությունը, ապահովում են իրավական համակարգի ճկունությունը և հաշվի են առնում հասարակության մշակութային առանձնահատկությունները։ Դրանք նաև նպաստում են իրավական կայունությանը, քանի որ հիմնված են երկարաժամկետ փորձի և հասարակական ընդունելիության վրա։ Միևնույն ժամանակ, ժամանակակից իրավական պետություններում իրավական սովորույթները կիրառվում են միայն այն դեպքում, երբ չեն հակասում Սահմանադրությանը և գործող օրենքներին։

Պատմություն

Է. Վ. Խանզադյանի, Կ. Հ. Մկրտչյանի և Է. Ս. Պարսամյանի համատեղ աշխատությունը նվիրված է Մեծամորի հնագիտական հուշարձանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով պեղումների ընթացքում ձեռք բերված նյութերի և դրանց գիտական վերլուծության վրա։ Մեծամորը Հայաստանի հնագույն բնակատեղիների և հնագիտական կենտրոնների շարքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի իր բազմաշերտ մշակութային ժառանգությամբ, բնակեցման երկարատև պատմությամբ և հին հասարակությունների տնտեսական ու հոգևոր կյանքի մասին հաղորդած տվյալներով։ Հուշարձանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածքի բնակեցման տարբեր փուլերի, բնակչության կենսակերպի, արտադրական գործունեության, նյութական մշակույթի և շրջակա միջավայրի օգտագործման եղանակների մասին։ Պեղումների արդյունքում հայտնաբերված բնակելի ու տնտեսական կառույցների մնացորդները, կենցաղային իրերը, խեցեղենը, մետաղյա առարկաները և այլ հնագիտական գտածոներ կարևոր աղբյուրներ են հին հասարակությունների սոցիալական կազմակերպման, արհեստների զարգացման, առևտրատնտեսական կապերի և տեխնոլոգիական գիտելիքների ուսումնասիրման համար։ Մեծամորի պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև մետաղագործական գործունեության հետ կապված հնագիտական տվյալներով, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հին Հայաստանի տարածքում մետաղների մշակման ավանդույթները, արտադրական հմտությունների զարգացումը և դրանց կապը հասարակական կյանքի հետ։ Հնագիտական նյութերի համադրական քննությունը կարևոր է նաև ժամանակագրական հարցերի պարզաբանման, մշակութային շերտերի տարբերակման և տարածաշրջանի այլ հուշարձանների հետ կապերի բացահայտման համար։ Աշխատությունը ներկայացնում է հնագիտական դաշտային հետազոտությունների արդյունքները գիտական ուսումնասիրության համատեքստում՝ նպաստելով Մեծամորի հնագույն բնակչության կյանքի ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։ Այն արժեքավոր է Հայաստանի հին պատմության և հնագիտության ուսումնասիրության համար, քանի որ նյութական գտածոների միջոցով հնարավորություն է տալիս վերակազմելու անցյալի հասարակությունների առօրյան, տնտեսական հարաբերությունները և մշակութային զարգացումները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հնագույն մետաղագործության մասնագետներին, թանգարանային աշխատողներին և Հայաստանի հնագույն քաղաքակրթությունների ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։