Վարդգես Սուրենյանցի նկարների կոմպոզիցիոն-տարածաչափական առանձնահատկությունները

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանային հավաքածուների ավանդային պահպանման կազմակերպման սկզբունքներին և գրականության երկարաժամկետ պահպանությունն ապահովող մեթոդական մոտեցումներին։ Ուշադրության կենտրոնում են այն կազմակերպական, հաշվառման և պահպանական գործընթացները, որոնց միջոցով գրադարաններում առանձնացվում են երկարատև կամ մշտական պահպանության ենթակա հրատարակությունները, կարգավորվում դրանց տեղաբաշխումը և ապահովվում հետագա օգտագործման հնարավորությունը։ Քննվում են գրադարանային ֆոնդի կառուցվածքի ուսումնասիրության, արժեքավոր և պահանջարկ ունեցող նյութերի ընտրության, կրկնօրինակների նպատակահարմար բաշխման ու պահպանման ժամկետների որոշման ընդհանուր սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ավանդային ֆոնդերի ձևավորման նպատակներին՝ ազգային և տեղական տպագիր ժառանգության պահպանում, քիչ օգտագործվող, բայց գիտական կամ պատմամշակութային արժեք ունեցող գրականության կենտրոնացում և տարբեր գրադարանների հավաքածուների միջև գործառույթների համակարգում։ Ներկայացվում են գրականության ընդունման, հաշվառման, դասակարգման, տեղադրման և պահպանման աշխատանքների կազմակերպման մեթոդական հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական տեղեկատվության ճշգրտությանը, քանի որ ավանդային պահպանության արդյունավետ համակարգը պահանջում է հստակ տեղեկություններ պահպանվող օրինակների, դրանց գտնվելու վայրի և հասանելիության պայմանների վերաբերյալ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ֆոնդերի ֆիզիկական պահպանությանը՝ գրքերի և պարբերական հրատարակությունների վիճակի վերահսկման, պահոցների պատշաճ կազմակերպման և նյութերի վնասման ռիսկերի նվազեցման ընդհանուր սկզբունքներին։ Գրադարանների միջև համագործակցությունը դիտարկվում է որպես համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որը հնարավորություն է տալիս խուսափել անհարկի կրկնօրինակումից և միաժամանակ ապահովել անհրաժեշտ հրատարակությունների պահպանումը համապատասխան հաստատություններում։ Կարևորվում է նաև ավանդային ֆոնդի և ակտիվ ընթերցողական ֆոնդի տարբերակումը, քանի որ դրանց համալրման, պահպանման և սպասարկման նպատակները կարող են էապես տարբերվել։ Մեթոդական բնույթի նյութը կարող է ծառայել որպես գործնական ուղեցույց գրադարանային աշխատողների համար՝ նպաստելով ֆոնդերի կառավարման միասնական սկզբունքների կիրառմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ավանդային պահպանումը որպես գրադարանային ֆոնդերի կառավարման և մշակութային ժառանգության պահպանության փոխկապակցված ուղղություն, որի արդյունավետ կազմակերպումը կարևոր է հրատարակությունների երկարաժամկետ մատչելիության և սերունդներին փոխանցման համար։

Պատմություն

Այս աշխատությունը ներկայացնում է պատմական-վիճակագրական ուսումնասիրություն, որը նվիրված է Թուրքիայի հայկական տարածքների բնակչության կազմի, թվաքանակի և տարածքային բաշխվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ժողովրդագրական տվյալների հավաքագրման և վերլուծության փորձն է, որի միջոցով հեղինակն անդրադառնում է տվյալ ժամանակաշրջանի բնակչության սոցիալական, ազգային և տարածքային առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ վիճակագրական տեղեկությունների միջոցով հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու պատմական Հայաստանի արևմտյան հատվածներում բնակվող բնակչության մասին և վերականգնելու այն ժողովրդագրական պատկերը, որը ձևավորվել էր մինչև հետագա քաղաքական ու սոցիալական մեծ փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել բնակչության ընդհանուր թվաքանակը, բնակավայրերի կառուցվածքը, տարբեր համայնքների հարաբերակցությունը, քաղաքային և գյուղական բնակչության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև բնակչության տարածքային տեղաբաշխումը։ Հատուկ նշանակություն ունի վիճակագրական տվյալների նկատմամբ քննադատական մոտեցումը, քանի որ Օսմանյան կայսրության ժողովրդագրական հաշվառման համակարգերը, վարչական բաժանումները և տվյալների ներկայացման սկզբունքները կարող էին տարբերվել ժամանակակից վիճակագրական չափանիշներից։ Այդ պատճառով աշխատությունը արժեքավոր է ոչ միայն թվային տեղեկությունների, այլև դրանց ձևավորման և օգտագործման պատմական համատեքստի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հնարավորություն տալ հետազոտելու նաև բնակչության սոցիալ-տնտեսական վիճակը, զբաղվածության հիմնական ուղղությունները, բնակավայրերի բնույթը և համայնքային կյանքի որոշ առանձնահատկություններ։ Ժողովրդագրական պատկերի վերլուծությունը կարևոր է տարածաշրջանի պատմության, հայ բնակչության տարածական տեղաբաշխման և հասարակական կյանքի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ձևավորման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ժողովրդագետներին, վիճակագիրներին, հայագետներին, քարտեզագետներին և Օսմանյան կայսրության սոցիալական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ հետագա ժողովրդագրական և պատմական ուսումնասիրությունների համար՝ հատկապես բնակչության թվաքանակի և տարածքային կազմի վերաբերյալ տվյալները համադրելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է պատմական ժողովրդագրության կարևոր ուսումնասիրություն՝ վիճակագրական տվյալների միջոցով փորձելով վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի բնակչության պատկերը և ավելի ամբողջական պատկերացում ձևավորել տարածաշրջանի հասարակական ու ժողովրդագրական կառուցվածքի վերաբերյալ։

Լեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 17-րդ դարի հին ռուսերեն գրավոր հուշարձաններում դերանունների համակարգի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց կառուցվածքային, ձևաբանական, շարահյուսական և գործառական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում են այն դերանվանական ձևերը, որոնք գործածվել են տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր աղբյուրներում, դրանց ձևափոխության օրինաչափությունները, հոլովման համակարգը, քերականական կատեգորիաների արտահայտությունը և տարբեր տեքստային միջավայրերում դրանց կիրառությունը։ 17-րդ դարը ռուսաց լեզվի պատմության մեջ կարևոր անցումային ժամանակաշրջան է, երբ գրավոր լեզվում զուգահեռաբար պահպանվում էին ավելի հին լեզվական առանձնահատկություններ և ձևավորվում էին նոր՝ հետագա գրական լեզվին բնորոշ միտումներ։ Այդ պատճառով դերանունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվական փոփոխությունների ընթացքին և բացահայտելու հին ու նոր ձևերի փոխհարաբերությունը։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել անձնական, ցուցական, ստացական, հարցական, հարաբերական, որոշյալ, անորոշ և ժխտական դերանունների ձևերն ու գործածության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց հոլովական ձևերին, քանի որ պատմական տեքստերում կարող են հանդիպել ինչպես պահպանված հին ձևեր, այնպես էլ աստիճանաբար տարածվող նոր տարբերակներ։ Դրանց համեմատությունը թույլ է տալիս բացահայտել ձևաբանական համակարգի փոփոխությունները և որոշել տարբեր ձևերի տարածվածությունն ու գործառական սահմանները։ Կարևոր է նաև դերանունների շարահյուսական կիրառության ուսումնասիրությունը։ Տարբեր տեքստերում դերանունները կարող են հանդես գալ որպես նախադասության տարբեր անդամներ, փոխարինել գոյականներին, կապել նախադասության բաղադրիչները, արտահայտել հղումային հարաբերություններ կամ ապահովել խոսքի կապակցվածությունը։ Այդպիսի կիրառությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին դերանուններն օգտագործվում տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր խոսքի կառուցման մեջ։ Աշխատության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել նաև գրավոր աղբյուրների ժանրային տարբերությունների հաշվառումը։ 17-րդ դարի պատմական, վարչական, կրոնական, գրական և այլ տեքստերը կարող էին ունենալ լեզվական տարբեր առանձնահատկություններ, ուստի դրանց համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե դերանվանական այս կամ այն ձևը որքանով էր պայմանավորված տեքստի ժանրով, ոճով կամ գրավոր ավանդույթով։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև գրաբարյան և ժողովրդախոսակցական տարրերի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Դերանունների համակարգում պահպանված հին ձևերի և նորարարությունների ուսումնասիրությունը կարող է տեղեկություններ հաղորդել ռուսաց լեզվի զարգացման այն գործընթացների մասին, որոնք հետագայում հանգեցրին ժամանակակից գրական լեզվի ձևավորմանը։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև տարբեր ձեռագրերի և հրատարակված հուշարձանների համեմատական վերլուծություն՝ պարզելու համար ձևերի տարածման աշխարհագրական, ժամանակագրական և տեքստային առանձնահատկությունները։ Նման ուսումնասիրությունը արժեքավոր է ոչ միայն դերանունների պատմության, այլև ռուսաց լեզվի ընդհանուր պատմական քերականության համար, քանի որ դերանվանական համակարգի փոփոխությունները կապված են լեզվի ձևաբանական և շարահյուսական կառուցվածքի ավելի լայն վերափոխումների հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել պատմական լեզվաբանության, հին ռուսերեն գրավոր հուշարձանների ուսումնասիրության, տեքստաբանության և ռուսաց լեզվի պատմության ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բանասերներին, հին ձեռագրերի և ռուսական գրավոր մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը 17-րդ դարի գրավոր աղբյուրների դերանվանական նյութի հիման վրա ներկայացնում է ռուսաց լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փուլերից մեկը՝ բացահայտելով դերանունների ձևերի, գործառույթների և կիրառության փոփոխությունները և դրանց նշանակությունը լեզվի հետագա զարգացման գործընթացում։

Փիլիսոփայություն

Այս գիրքը վերաբերում է դասական փիլիսոփայական մտքի հիմնարար տեքստերից մեկին՝ Metaphysics-ի առաջին գրքին, որտեղ ձևավորվում են փիլիսոփայության հիմնական հարցադրումները և գիտելիքի էության վերաբերյալ առաջին համակարգված մոտեցումները։ Այն սկսվում է իմացության ծագման և փորձի ու գիտելիքի հարաբերության վերլուծությամբ՝ բացատրելով, թե ինչպես է մարդը անցնում զգայական ընկալումից դեպի փորձ, ապա դեպի գիտական և փիլիսոփայական իմացություն։ Տեքստում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատճառականության գաղափարին, հատկապես չորս պատճառների ուսմունքին՝ նյութական, ձևական, շարժիչ և վերջնական պատճառներ, որոնք համարվում են իրականության բացատրության հիմքը։ Հեղինակը քննադատում է նախորդ փիլիսոփայական ուղղությունները և փորձում ձևակերպել ավելի համապարփակ մոտեցում գոյության և գիտելիքի վերաբերյալ։ Նյութը համարվում է արևմտյան փիլիսոփայության հիմնաքարերից մեկը, քանի որ դրանում դրվում են այն գաղափարական հիմքերը, որոնք հետագայում ազդել են ամբողջ մետաֆիզիկական ավանդույթի զարգացման վրա։

Կրոն

Հրատարակությունը քրիստոնեական Սուրբ Գրքի հիմնարար երկերից մեկի՝ Ավետարանի հայերեն հրատարակությունն է, որը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքը, քարոզչությունը, ուսմունքը և փրկագործական առաքելությունը։ Ավետարանական պատումները պատմում են Քրիստոսի ծննդյան, մկրտության, աշակերտների ընտրության, քարոզների, առակների, հրաշքների, չարչարանքների, խաչելության և հարության մասին՝ բացահայտելով քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթներն ու հոգևոր սկզբունքները։ Դրանց միջոցով ընթերցողին են փոխանցվում սիրո, գթասրտության, ներողամտության, խոնարհության, արդարության, հավատարմության և մերձավորի հանդեպ պատասխանատվության գաղափարները։ Ավետարանը կարևոր նշանակություն ունի քրիստոնեական դավանանքի ճանաչողության, հոգևոր ինքնակրթության և աստվածաշնչյան գիտելիքների տարածման համար։ Այն կիրառվում է ինչպես անհատական ընթերցանության, այնպես էլ եկեղեցական արարողությունների, կրոնական ուսուցման և աստվածաբանական ուսումնասիրությունների ընթացքում։ Հայերեն Ավետարանների հրատարակումը դարեր շարունակ նպաստել է քրիստոնեական ավանդության պահպանմանը, Սուրբ Գրքի մայրենի լեզվով ընթերցանությանը և հայ ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային ինքնության ամրապնդմանը։ Այս գիրքը կարևոր նյութ է հայ աստվածաշնչյան գրականության, 19-րդ դարի հայերեն կրոնական հրատարակությունների և Մխիթարյան միաբանության աստվածաբանական ու տպագրական գործունեության պատմության ուսումնասիրության համար։

Հոգեբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է էթնիկ կարծրատիպերի դերի ուսումնասիրությանը անձի ինքնագիտակցության համակարգում՝ բացահայտելով, թե ինչպես են սեփական և այլ էթնիկ խմբերի վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումները մասնակցում անձի ինքնաճանաչման, ինքնագնահատականի, սոցիալական նույնականացման և միջխմբային հարաբերությունների ձևավորմանը։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ մարդու ինքնագիտակցությունը միայն անհատական հատկանիշների մասին պատկերացումների ամբողջություն չէ․ այն ձևավորվում է նաև սոցիալական միջավայրի, մշակութային նորմերի, խմբային պատկանելության և այլ մարդկանց հետ փոխհարաբերությունների ազդեցությամբ։ Այս համատեքստում էթնիկ կարծրատիպերը կարող են դառնալ այն ճանաչողական և սոցիալական մեխանիզմներից մեկը, որոնց միջոցով անձը դասակարգում և մեկնաբանում է սոցիալական իրականությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել «ես»-ի և էթնիկ խմբի փոխհարաբերությունը։ Անձը սեփական էթնիկ պատկանելության մասին պատկերացումները ձևավորում է ընտանիքի, կրթական միջավայրի, մշակույթի, լեզվի, պատմական հիշողության, հասարակական արժեքների և միջանձնային շփումների ազդեցությամբ։ Այդ պատկերացումները կարող են ներառել խմբին վերագրվող դրական կամ բացասական հատկանիշներ և որոշ դեպքերում դառնալ անձի ինքնության բաղադրիչ։ Այս գործընթացը կապված է սոցիալական նույնականացման հետ, երբ անհատը իրեն ընկալում է որպես որոշակի սոցիալական խմբի անդամ և սեփական «ես»-ի որոշ կողմերը կապում է այդ խմբի հետ։ Էթնիկ կարծրատիպերը կարող են ունենալ մի շարք գործառույթներ։ Դրանք կարող են պարզեցնել սոցիալական տեղեկատվության մշակումը՝ թույլ տալով անձին արագ կողմնորոշվել բազմազան սոցիալական միջավայրում, սակայն միաժամանակ կարող են հանգեցնել իրականության չափազանց ընդհանրացված կամ խեղաթյուրված ընկալման։ Կարծրատիպը սովորաբար վերաբերում է խմբի անդամներին վերագրվող ընդհանրացված հատկանիշներին և պարտադիր չէ, որ համապատասխանի տվյալ խմբի յուրաքանչյուր անհատի իրական առանձնահատկություններին։ Հետևաբար աշխատանքում կարևոր է տարբերակել կարծրատիպային պատկերացումը անհատական փորձից և փաստացի վարքային հատկանիշներից։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն կարող է լինել սեփական էթնիկ խմբի և այլ խմբերի նկատմամբ վերաբերմունքի փոխկապակցվածության բացահայտումը։ Սեփական խմբին դրական հատկանիշների վերագրումը կարող է նպաստել խմբային պատկանելության զգացման և դրական սոցիալական ինքնության ամրապնդմանը, մինչդեռ այլ խմբերի նկատմամբ բացասական կարծրատիպերը կարող են մեծացնել սոցիալական հեռավորությունը և միջխմբային անվստահությունը։ Այս պատճառով էթնիկ կարծրատիպերի գործառույթը պետք է դիտարկել ոչ միայն անձի ներաշխարհի, այլև միջխմբային հարաբերությունների համատեքստում։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև կարծրատիպերի ազդեցությունը ինքնագնահատականի վրա։ Եթե անձի սեփական խմբի նկատմամբ հասարակության մեջ գերակշռում են դրական պատկերացումներ, այդ խմբային պատկանելությունը որոշ պայմաններում կարող է նպաստել դրական ինքնագնահատականի ձևավորմանը։ Հակառակ դեպքում՝ բացասական սոցիալական կարծրատիպերի ազդեցությունը կարող է առաջացնել ներքին հակասություններ, ինքնարժեքի նվազում կամ սեփական խմբային պատկանելությունը թաքցնելու ցանկություն։ Այսպիսի գործընթացները հատկապես կարևոր են բազմազգ հասարակություններում, որտեղ տարբեր խմբերի միջև սոցիալական դիրքերի, հեղինակության և փոխհարաբերությունների տարբերությունները կարող են անդրադառնալ անձի ինքնագիտակցության վրա։ Հետազոտությունը կարող է ներառել էթնիկ ինքնագիտակցության բաղադրիչների ուսումնասիրություն՝ էթնիկ պատկանելության գիտակցում, խմբի նկատմամբ հուզական վերաբերմունք, խմբային արժեքների ընդունում, մշակութային նույնականացում և սեփական խմբի հետ կապի ինտենսիվություն։ Այս ցուցանիշների համադրումը կարծրատիպային պատկերացումների հետ հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչ պայմաններում են կարծրատիպերը դառնում ինքնության ամրապնդող գործոն, իսկ երբ՝ հակասությունների և սոցիալական լարվածության աղբյուր։ Մեթոդաբանական տեսանկյունից նման ուսումնասիրությունը կարող է հիմնվել հարցաթերթերի, ասոցիատիվ մեթոդների, ինքնագնահատման սանդղակների, սոցիալական հեռավորության չափման և խմբային նույնականացման մեթոդների վրա։ Ստացված տվյալների վիճակագրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել էթնիկ կարծրատիպերի և ինքնագիտակցության տարբեր բաղադրիչների միջև առկա կապերը։ Կարող են համեմատվել տարբեր տարիքային, կրթական կամ սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչներ՝ պարզելու համար, թե ինչպիսի պայմաններում են կարծրատիպային պատկերացումները առավել արտահայտված կամ փոփոխական։ Կարևոր է նաև դիտարկել կարծրատիպերի փոփոխականությունը։ Դրանք կայուն և անփոփոխ պատկերացումներ չեն․ անձնական շփումները, կրթությունը, միջմշակութային հաղորդակցությունը, հասարակական փոփոխությունները և նոր տեղեկատվությունը կարող են վերափոխել նախկինում ձևավորված կարծրատիպերը։ Հետևաբար աշխատանքը կարող է անդրադառնալ այն գործոններին, որոնք նպաստում են կարծրատիպերի պահպանմանը կամ հաղթահարմանը։ Կրթական միջավայրը, մասնավորապես, կարող է կարևոր դեր ունենալ՝ զարգացնելով քննադատական մտածողություն և տարբեր մշակույթների նկատմամբ ավելի բազմակողմանի ընկալում։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են կիրառվել հոգեբանական խորհրդատվության, կրթության, միջմշակութային հաղորդակցության, երիտասարդների սոցիալականացման և միջէթնիկ հարաբերությունների բարելավման ծրագրերում։ Էթնիկ կարծրատիպերի գործառույթների բացահայտումը կարող է օգնել հասկանալու միջխմբային թյուրիմացությունների և նախապաշարմունքների հոգեբանական հիմքերը և մշակելու դրանց նվազեցմանն ուղղված մեթոդներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը էթնիկ կարծրատիպերը դիտարկում է որպես անձի սոցիալական ճանաչողության և ինքնագիտակցության համակարգում գործող բազմագործոն երևույթ, որը կարող է միաժամանակ կատարել կողմնորոշիչ, նույնականացնող և պաշտպանական գործառույթներ, բայց որոշ պայմաններում նաև նպաստել նախապաշարմունքների, սոցիալական հեռավորության և միջխմբային հակասությունների ձևավորմանը։