Ընթերցողների սպասարկման կազմակերպումը գրադարաններում: Գործնական ձեռնարկ գրադարանավարի համար: Պր. 2

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է բջջային կապի համակարգերում տվյալների փոխանցման կառավարման հեռահաղորդակցական համակարգի մոդելի մշակմանը և դրա աշխատանքի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է տվյալների փոխանցման գործընթացների կազմակերպման, կապի ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման, տեղեկատվական հոսքերի կառավարման և հաղորդակցության կայունության ապահովման խնդիրների վրա։ Ուսումնասիրվում են բջջային ցանցերում տվյալների փոխանակման հիմնական սկզբունքները, հաղորդման ալիքների առանձնահատկությունները, ցանցի տարրերի փոխգործակցությունը և շարժական բաժանորդների սպասարկման ընթացքում առաջացող տեխնիկական խնդիրները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում համակարգի մաթեմատիկական և կառուցվածքային մոդելավորմանը, որի միջոցով հնարավոր է գնահատել տվյալների փոխանցման արագությունը, թողունակությունը, ուշացումները, ցանցային ծանրաբեռնվածությունը և կապի որակը տարբեր աշխատանքային պայմաններում։ Դիտարկվում են տվյալների հոսքերի կառավարման մեխանիզմները, որոնք անհրաժեշտ են ցանցային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և բազմաթիվ օգտատերերի միաժամանակյա սպասարկման համար։ Կարևորվում է նաև շարժական կապին բնորոշ պայմանների ազդեցությունը հաղորդակցության վրա, քանի որ բաժանորդների տեղաշարժը, ռադիոալիքի վիճակի փոփոխությունը, միջամտությունները և ցանցի ծանրաբեռնվածությունը կարող են էականորեն ազդել տվյալների փոխանցման արդյունավետության վրա։ Մշակվող մոդելի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել համակարգի վարքը տարբեր պարամետրերի և ծանրաբեռնվածության մակարդակների դեպքում, բացահայտել հնարավոր սահմանափակումները և գնահատել կառավարման տարբեր մեթոդների արդյունավետությունը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև տվյալների փոխանցման հուսալիությանը, ծառայությունների որակի ապահովմանը, հաղորդակցական ռեսուրսների օպտիմալ օգտագործմանը և համակարգի աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Մոդելավորման և փորձարարական ուսումնասիրությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատել առաջարկվող լուծումների կիրառելիությունը իրական հեռահաղորդակցական միջավայրում և մշակել տվյալների փոխանցման կառավարման առավել արդյունավետ մեխանիզմներ։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն կարող է ունենալ բջջային և անլար կապի համակարգերի նախագծման, ցանցային գործընթացների օպտիմալացման և հեռահաղորդակցական ենթակառուցվածքների զարգացման տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հեռահաղորդակցության, բջջային կապի, համակարգչային ցանցերի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և կապի համակարգերի մոդելավորման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության շինարարության ոլորտում առկա ռիսկերի բացահայտմանը, գնահատմանը և կառավարմանը՝ շեշտադրելով շինարարական գործունեության արդյունավետության, կայունության և կանխատեսելիության բարձրացման խնդիրները։ Շինարարության ոլորտը բնութագրվում է բազմաթիվ փոխկապակցված գործոններով, որոնց փոփոխությունը կարող է ազդել ինչպես առանձին նախագծերի, այնպես էլ ամբողջ շինարարական հատվածի ֆինանսական և տնտեսական արդյունքների վրա։ Այդ պատճառով ռիսկերի համակարգված գնահատումն ու դրանց կառավարման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորումը կարևոր պայման են ներդրումային ծրագրերի հաջող իրականացման և շինարարական կազմակերպությունների կայուն գործունեության համար։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից մեկը շինարարության ոլորտում ռիսկերի դասակարգումն է։ Դրանք կարող են ունենալ ֆինանսական, տնտեսական, շուկայական, տեխնիկական, կազմակերպական, իրավական, բնապահպանական և այլ բնույթ։ Շինարարական նախագծերի ընթացքում կարող են առաջանալ հումքի և շինանյութերի գների փոփոխության, ֆինանսավորման պայմանների վատթարացման, պահանջարկի տատանումների, նախագծային սխալների, աշխատանքների ժամկետների խախտման, մատակարարումների ուշացման և այլ ռիսկեր։ Դրանցից յուրաքանչյուրն ունի առաջացման տարբեր պատճառներ և պահանջում է կառավարման համապատասխան մոտեցում։ Ֆինանսական ռիսկերը հատկապես կարևոր են, քանի որ շինարարական ծրագրերը սովորաբար պահանջում են զգալի ներդրումներ և իրականացվում են երկար ժամանակահատվածում։ Փոխարժեքի, տոկոսադրույքների, վարկավորման պայմանների կամ շինարարական նյութերի գների փոփոխությունը կարող է էականորեն ազդել ծրագրի վերջնական արժեքի վրա։ Հետևաբար ռիսկերի գնահատման համակարգում անհրաժեշտ է հաշվի առնել ինչպես նախնական բյուջեի ձևավորման ճշգրտությունը, այնպես էլ ծախսերի հնարավոր փոփոխությունների նկատմամբ նախագծի զգայունությունը։ Շինարարության ոլորտում կարևոր նշանակություն ունեն նաև շուկայական ռիսկերը։ Բնակարանների, առևտրային և արտադրական տարածքների նկատմամբ պահանջարկի փոփոխությունը կարող է ազդել կառուցապատողների եկամուտների, ներդրումային որոշումների և նոր նախագծերի իրականացման նպատակահարմարության վրա։ Տնտեսական ակտիվության անկումը կամ աճը, բնակչության եկամուտների փոփոխությունը և ֆինանսական շուկայի պայմանները կարող են փոխել շինարարական ծառայությունների և անշարժ գույքի պահանջարկը։ Այդ պատճառով շինարարական նախագծերի պլանավորումը պետք է հիմնված լինի շուկայի հնարավոր զարգացումների գնահատման վրա։ Տեխնիկական և նախագծային ռիսկերը ևս կարևոր տեղ են զբաղեցնում։ Նախագծային փաստաթղթերի թերությունները, հաշվարկային սխալները, ոչ համապատասխան նյութերի կիրառումը, շինարարական տեխնոլոգիաների խախտումները կամ աշխատանքների անբավարար վերահսկողությունը կարող են հանգեցնել լրացուցիչ ծախսերի, ժամկետների երկարաձգման և շինարարական օբյեկտների որակի նվազման։ Այդ պատճառով ռիսկերի կառավարման համակարգը պետք է ներառի տեխնիկական վերահսկողության, որակի ապահովման և նախագծային լուծումների ստուգման արդյունավետ մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև իրավական և վարչական ռիսկերի գնահատումը։ Շինարարական գործունեությունը ենթակա է բազմաթիվ իրավական և կարգավորող պահանջների, որոնք վերաբերում են հողօգտագործմանը, քաղաքաշինական գործընթացներին, շինարարության թույլտվություններին, անվտանգության կանոններին, պայմանագրային հարաբերություններին և այլ հարցերի։ Կարգավորող միջավայրի փոփոխությունները կամ անհրաժեշտ վարչական ընթացակարգերի ձգձգումները կարող են ազդեցություն ունենալ ծրագրերի իրականացման ժամկետների և ծախսերի վրա։ Հետևաբար կազմակերպությունները պետք է ունենան իրավական ռիսկերի մշտադիտարկման և դրանց կանխարգելման համապատասխան գործիքներ։ Ռիսկերի կառավարման կարևոր փուլ է դրանց քանակական և որակական գնահատումը։ Որակական գնահատման միջոցով հնարավոր է որոշել յուրաքանչյուր ռիսկի առաջացման հավանականությունն ու հնարավոր ազդեցության աստիճանը, իսկ քանակական մեթոդները թույլ են տալիս այդ ազդեցությունը արտահայտել ֆինանսական կամ այլ չափելի ցուցանիշներով։ Կարող են կիրառվել ռիսկերի մատրիցներ, զգայունության վերլուծություն, սցենարային գնահատում, հավանականային մոդելավորում և այլ մեթոդներ։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ավելի ամբողջական պատկեր շինարարական նախագծի ռիսկային միջավայրի վերաբերյալ։ Կարևոր խնդիր է ռիսկերի առաջնահերթությունների որոշումը։ Բոլոր ռիսկերը հնարավոր չէ նույն չափով վերահսկել կամ ֆինանսապես չեզոքացնել, ուստի անհրաժեշտ է առանձնացնել այն գործոնները, որոնք ունեն առավել բարձր հավանականություն կամ կարող են առաջացնել առավել մեծ վնաս։ Այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս սահմանափակ ռեսուրսներն ուղղել առավել վտանգավոր ռիսկերի կանխարգելմանը և բարձրացնել կառավարման համակարգի արդյունավետությունը։ Ռիսկերի կառավարման հնարավոր ռազմավարությունների շարքում կարող են կիրառվել ռիսկի կանխարգելումը, նվազեցումը, փոխանցումը, ապահովագրումը, պահուստների ձևավորումը կամ որոշ դեպքերում ռիսկի գիտակցված ընդունումը։ Շինարարական կազմակերպության ընտրած ռազմավարությունը կախված է ռիսկի բնույթից, դրա հնարավոր վնասից, վերահսկելիությունից և կառավարման ծախսերից։ Օրինակ՝ որոշ ֆինանսական ռիսկեր կարող են մասնակիորեն փոխանցվել ապահովագրական կամ պայմանագրային մեխանիզմների միջոցով, մինչդեռ տեխնիկական ռիսկերի դեպքում առավել արդյունավետ կարող է լինել նախնական կանխարգելումը և որակի վերահսկողությունը։ Հայաստանի շինարարության հատվածի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել նաև տեղական տնտեսական և ինստիտուցիոնալ միջավայրի ազդեցությունը ռիսկերի ձևավորման վրա։ Շինարարական կազմակերպությունները գործում են Հայաստանի տնտեսության, ֆինանսական համակարգի, քաղաքաշինական կարգավորման և անշարժ գույքի շուկայի պայմաններում, ուստի միջազգային ընդհանուր մեթոդաբանությունները անհրաժեշտ է հարմարեցնել տեղական առանձնահատկություններին։ Այդ համատեքստում կարևոր են շուկայի ծավալը, ֆինանսավորման հասանելիությունը, շինանյութերի ներմուծման և տեղական արտադրության հարաբերակցությունը, աշխատուժի հասանելիությունը և կարգավորող միջավայրի կայունությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև շինարարական նախագծերի ռիսկերի և ապահովագրության փոխհարաբերությանը։ Ապահովագրական գործիքները կարող են նվազեցնել որոշ անբարենպաստ իրադարձությունների ֆինանսական հետևանքները, սակայն դրանց արդյունավետությունը կախված է ապահովագրական պայմանագրերի բովանդակությունից, ծածկույթի սահմաններից և ռիսկերի ճիշտ գնահատումից։ Այդ պատճառով ապահովագրությունը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես ռիսկերի կառավարման միակ միջոց, այլ որպես ավելի լայն կառավարման համակարգի բաղադրիչ։ Ժամանակակից մոտեցումների տեսանկյունից կարևոր է նաև թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը ռիսկերի կառավարման գործընթացում։ Շինարարական նախագծերի թվային մոդելավորումը, տվյալների վերլուծությունը, նախագծերի կառավարման համակարգերը և այլ թվային գործիքներ կարող են օգնել վաղ փուլում հայտնաբերել հնարավոր շեղումները, վերահսկել ծախսերն ու ժամկետները և բարելավել որոշումների կայացման գործընթացը։ Տվյալների վրա հիմնված կառավարման կիրառումը կարող է հատկապես օգտակար լինել բազմագործոն և երկարաժամկետ շինարարական ծրագրերում։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ ռիսկերի գնահատման և կառավարման արդյունավետ համակարգը կարող է նպաստել շինարարական նախագծերի ծախսերի վերահսկմանը, ժամկետների պահպանմանը, ներդրումների արդյունավետության բարձրացմանը և կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության ապահովմանը։ Այն կարող է նաև նպաստել շինարարական ոլորտում կանխատեսելիության բարձրացմանը և ներդրումային միջավայրի բարելավմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը շինարարության ոլորտի ռիսկերը դիտարկում է որպես փոխկապակցված տնտեսական, ֆինանսական, տեխնիկական և ինստիտուցիոնալ գործոնների համակարգ։ Դրա հիմնական ուղղությունն է ռիսկերի ժամանակին բացահայտումը, դրանց հնարավոր ազդեցության գնահատումը և համապատասխան կառավարման մեխանիզմների մշակումը՝ Հայաստանի Հանրապետության շինարարության հատվածի առանձնահատկություններին համապատասխան։ Թեման կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, շինարարական կազմակերպությունների ղեկավարներին, նախագծերի կառավարիչներին, ներդրումային մասնագետներին, ռիսկերի կառավարման մասնագետներին, քաղաքաշինության ոլորտի մասնագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Lեզվաբանություն

Նախատեսված է միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար՝ նպատակ ունենալով զարգացնել ժամանակակից հայոց լեզվի գործնական կիրառման հմտությունները։ Գիրքը կառուցված է այնպես, որ համատեղի տեսական գիտելիքը և գործնական վարժությունները՝ ընդգրկելով ուղղագրության, կետադրության, բառագիտության, ձևաբանության և շարահյուսության հիմնական բաժինները։ Աշխատությունում ներառված են բազմաբնույթ առաջադրանքներ՝ ուղղված լեզվական սխալների հայտնաբերմանը և շտկմանը, գրավոր խոսքի հստակության և ճշգրտության բարձրացմանը, ինչպես նաև մասնագիտական տեքստերի ճիշտ ձևակերպմանը։ Հեղինակը կարևորում է նաև հաղորդակցական մոտեցումը՝ խրախուսելով ուսանողների ակտիվ մասնակցությունը և ինքնուրույն աշխատանքը։ Ձեռնարկը նպաստում է լեզվական մտածողության զարգացմանը և գրագետ խոսքի ձևավորմանը՝ ծառայելով որպես արդյունավետ գործիք թե՛ դասավանդման, թե՛ ինքնուսուցման համար։ Այն հատկապես օգտակար է այն ուսանողների համար, ովքեր պատրաստվում են կիրառել հայոց լեզուն տարբեր մասնագիտական ոլորտներում՝ ապահովելով նրանց լեզվական մշակույթի բարձր մակարդակ։

Մշակույթ

Գիրքը ներկայացնում է մշակույթի և արվեստի ոլորտներին վերաբերող նոր հրատարակությունների մատենագիտական ցանկ՝ համակարգված տեղեկատվական ձևով։ Աշխատության մեջ ներառված են գրականության, արվեստագիտության, մշակութաբանության և հարակից բնագավառների վերաբերյալ աղբյուրների մատենագիտական նկարագրություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս ընթերցողներին, հետազոտողներին և մասնագետներին ծանոթանալ ոլորտում առկա նոր հրատարակություններին։ Ցանկը կազմված է որպես տեղեկատվական ուղեցույց՝ նպաստելով անհրաժեշտ գրականության որոնմանը, գիտական ուսումնասիրությունների կազմակերպմանը և մշակութային գիտելիքների տարածմանը։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի գրադարանների, գիտական հաստատությունների, մշակույթի ոլորտի աշխատակիցների, արվեստաբանների, ուսանողների և թեմատիկ ուսումնասիրություններով զբաղվող ընթերցողների համար՝ որպես օգտակար աղբյուր նորագույն գրականության բացահայտման և օգտագործման նպատակով։

Մանկավարժություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցականների ինքնակառավարման ունակությունների զարգացման մանկավարժական հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը՝ կրթական գործընթացում սովորողի ինքնուրույնության, պատասխանատվության և նախաձեռնողականության ձևավորման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում ինքնակառավարումը դիտարկվում է որպես անձի կարևոր սոցիալ-հոգեբանական և մանկավարժական կարողություն, որը ներառում է սեփական վարքը, ժամանակը, հույզերը, գործունեությունը և նպատակները գիտակցաբար կազմակերպելու, որոշումներ կայացնելու, առաջադրանքներ պլանավորելու և դրանց իրականացման համար պատասխանատվություն ստանձնելու ունակություն։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ավագ դպրոցական տարիքի առանձնահատկություններին, քանի որ այդ փուլում դեռահասի ինքնագիտակցությունը, ինքնուրույնությունը և ապագայի վերաբերյալ պատկերացումները զգալիորեն զարգանում են, իսկ դպրոցական միջավայրը կարևոր դեր է ստանձնում նրա սոցիալական և անձնային հասունացման գործընթացում։ Քննարկվում են ինքնակառավարման ունակությունների հիմնական բաղադրիչները, դրանց ձևավորման մանկավարժական պայմանները և զարգացմանը նպաստող մեթոդներն ու միջոցները։ Կարևորվում է սովորողների ներգրավումը կրթական գործընթացի կազմակերպման, նպատակների սահմանման, որոշումների կայացման, խմբային աշխատանքի և դպրոցական կյանքին վերաբերող տարբեր նախաձեռնությունների մեջ, քանի որ գործնական մասնակցությունը նպաստում է պատասխանատվության և ինքնուրույնության ամրապնդմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ուսուցչի և սովորողի փոխհարաբերությունների առանձնահատկություններին՝ ընդգծելով ուսուցչի ուղղորդող, խորհրդատու և աջակցող դերը ինքնակառավարման հմտությունների զարգացման գործում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ինքնագնահատման, ինքնավերահսկման, նպատակադրման, ժամանակի արդյունավետ կառավարման և սեփական գործունեության արդյունքների վերլուծության կարողությունների ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել մանկավարժական տարբեր տեխնոլոգիաներ և կազմակերպչական ձևեր, որոնք հնարավորություն են տալիս ստեղծել սովորողի ակտիվության, ընտրության և նախաձեռնության համար նպաստավոր կրթական միջավայր։ Կարևորվում է նաև դպրոցական ինքնակառավարման համակարգերի դերը, քանի որ դրանց միջոցով աշակերտները կարող են ձեռք բերել սոցիալական փոխգործակցության, համագործակցության, առաջնորդության և ընդհանուր որոշումների կայացման փորձ։ Աշխատությունը նպատակ ունի բացահայտելու այն մանկավարժական պայմաններն ու արդյունավետ մոտեցումները, որոնց կիրառումը կարող է նպաստել ավագ դպրոցականների ինքնակառավարման ունակությունների նպատակային և հետևողական զարգացմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, հոգեբանների, դպրոցների ղեկավարների, կրթության կազմակերպիչների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Նյութը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տեղական բյուջեների ձևավորման և ծախսման գործընթացներին, դրանց կազմակերպման առանձնահատկություններին, առկա հիմնախնդիրներին և արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Տեղական բյուջեները համայնքների ֆինանսական ինքնուրույնության և տեղական ինքնակառավարման համակարգի արդյունավետ գործունեության կարևոր հիմքերից են, քանի որ դրանց միջոցով ֆինանսավորվում են համայնքային նշանակության ծառայությունները, ենթակառուցվածքների զարգացումը, բարեկարգման աշխատանքները և բնակչության առօրյա կարիքների հետ կապված բազմաթիվ ծրագրեր։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ տեղական բյուջեների եկամուտների հիմնական աղբյուրներին, դրանց ձևավորման մեխանիզմներին և ծախսային ուղղություններին՝ առանձնացնելով սեփական եկամուտները, պետական բյուջեից տրամադրվող փոխանցումները և համայնքային այլ ֆինանսական միջոցները։ Տեղական ֆինանսների արդյունավետությունը մեծապես կախված է համայնքների եկամտային ներուժից, հարկային և ոչ հարկային եկամուտների հավաքագրման մակարդակից, պետական ֆինանսական աջակցության ծավալից և համայնքային կառավարման մարմինների կարողությունից՝ ռեսուրսները նպատակային ու արդյունավետ օգտագործելու համար։ Կարևոր հիմնախնդիրներից է համայնքների ֆինանսական հնարավորությունների անհավասարությունը, որի հետևանքով տարբեր համայնքներ կարող են ունենալ հանրային ծառայությունների մատուցման և զարգացման ծրագրերի իրականացման էապես տարբեր հնարավորություններ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև բյուջետային պլանավորման, ծրագրային բյուջետավորման, ծախսերի առաջնահերթությունների սահմանման և ֆինանսական վերահսկողության խնդիրները։ Ծախսերի արդյունավետ կառավարման համար անհրաժեշտ է հստակ կապ հաստատել համայնքի զարգացման ռազմավարական նպատակների և բյուջետային հատկացումների միջև, որպեսզի սահմանափակ ֆինանսական միջոցներն ուղղվեն առավել անհրաժեշտ և հասարակական նշանակություն ունեցող ծրագրերին։ Թեմայի կարևոր ուղղություններից է նաև բյուջետային գործընթացի թափանցիկության և հաշվետվողականության բարձրացումը, քանի որ համայնքի բնակիչների տեղեկացվածությունն ու մասնակցությունը կարող են նպաստել հանրային միջոցների նկատմամբ վերահսկողության ամրապնդմանը։ Թվայնացումը, ֆինանսական կառավարման ժամանակակից համակարգերի ներդրումը և տվյալների վրա հիմնված որոշումների ընդունումը կարող են բարելավել ինչպես բյուջեի պլանավորման, այնպես էլ ծախսերի վերահսկման գործընթացները։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է զարգացնել համայնքային կառավարման մարմինների մասնագիտական կարողությունները և կատարելագործել ֆինանսական կառավարման գործիքները։ Նյութը կարող է անդրադառնալ նաև համայնքների խոշորացման և տեղական ինքնակառավարման համակարգի փոփոխությունների ազդեցությանը բյուջետային կառավարման վրա՝ գնահատելով ավելի մեծ վարչատարածքային միավորների ֆինանսական ռեսուրսների համախմբման հնարավոր առավելություններն ու առաջացող մարտահրավերները։ Ընդհանուր առմամբ, թեման հնարավորություն է տալիս համակողմանիորեն ուսումնասիրել տեղական բյուջեների ձևավորման և ծախսման արդյունավետության վրա ազդող տնտեսական, վարչական և ինստիտուցիոնալ գործոնները և բացահայտել այն ուղղությունները, որոնց զարգացումը կարող է նպաստել համայնքների ֆինանսական կայունության, տեղական ինքնակառավարման արդյունավետության և բնակչությանը մատուցվող հանրային ծառայությունների որակի բարձրացմանը։