Անապատացման պատճառահետևանքային կապերը և տարածաժամանակային գնահատման սկզբունքները ՀՀ-ում

Լրագրություն

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղյան շարժման 1988-1994 թվականների իրադարձությունների արտացոլմանը Հայաստանի Հանրապետության մամուլում՝ ուսումնասիրելով լրատվամիջոցների դերը հասարակական-քաղաքական գործընթացների ներկայացման, մեկնաբանման և հանրային կարծիքի ձևավորման գործում։ Ներկայացվում են շարժման սկզբնավորման, զարգացման, անկախության առաջին տարիների, հայ-ադրբեջանական հակամարտության և պատերազմի ժամանակաշրջանի հիմնական իրադարձությունները՝ մամուլի հրապարակումների դիտանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են հայկական պարբերականների նյութերը, դրանց թեմատիկ ուղղվածությունը, լեզվական և գաղափարական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հասարակության համախմբման, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և տեղեկատվական դաշտի փոփոխության գործընթացները։ Աշխատությունում հատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդային մամուլի պայմաններում տեղեկատվության ներկայացման սահմանափակումներին, հետխորհրդային անկախ մամուլի ձևավորմանը, հրապարակախոսության ազդեցությանը և լրագրողական գործունեության առանձնահատկություններին։ Ղարաբաղյան շարժման տարիներին մամուլը հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես իրադարձությունների լուսաբանման միջոց, այլև որպես հասարակական տրամադրությունների արտահայտման և արժեքային պատկերացումների ձևավորման կարևոր հարթակ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, լրագրագետների, քաղաքագետների, հասարակական գործընթացների հետազոտողների, գիտաշխատողների, ուսանողների, ինչպես նաև 20-րդ դարի վերջի Հայաստանի քաղաքական և տեղեկատվական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Այս գիրքը ներկայացնում է Հայոց ցեղասպանության պատմական իրադարձությունները, դրանց նախապատմությունը, ընթացքը և հետևանքները՝ հիմնվելով պատմական փաստերի, վավերագրերի, գիտական ուսումնասիրությունների և տարբեր աղբյուրների համադրության վրա։ Աշխատանքում անդրադարձ է կատարվում Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնություններին, տեղահանություններին և մարդկային կորուստներին, ինչպես նաև այդ իրադարձությունների քաղաքական, իրավական և հումանիտար գնահատականներին։ Գրքում քննարկվում են միջազգային արձագանքը, հիշողության պահպանման, պատմական արդարության և ցեղասպանության ուսումնասիրության հիմնահարցերը՝ ընդգծելով դրանց նշանակությունը պատմագիտության և մարդու իրավունքների համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ցեղասպանագիտության ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրվում են հայ ժողովրդի պատմությամբ, պատմական հիշողությամբ և XX դարի համաշխարհային պատմության կարևորագույն իրադարձություններով։

Պատմություն

Գիտական-պատմական ուսումնասիրություն է, որտեղ ներկայացվում է հնագույն ժամանակներից մինչև ավելի ուշ շրջաններ կիրառված օրացուցային համակարգերի ձևավորումն ու զարգացումը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայկական և հարակից հին քաղաքակրթությունների ժամանակահաշվարկի ավանդույթներին։ Աշխատության մեջ քննարկվում են արևային, լուսնային և խառը տոմարների առանձնահատկությունները, դրանց կիրառման պատճառները և հասարակական կյանքի կազմակերպման մեջ ունեցած դերը։ Հեղինակը փորձում է ցույց տալ, թե ինչպես են ժամանակի հաշվարկի համակարգերը կապված եղել աստղագիտական դիտարկումների, կրոնական պատկերացումների և պետական կառավարման պահանջների հետ։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև հին ժողովուրդների՝ այդ թվում հայկական մշակութային միջավայրում ժամանակի ընկալման ձևերին և հնարավոր հնագույն տոմարական համակարգերի վերականգնման փորձերին։ Նյութը ներկայացվում է համադրելով պատմական աղբյուրներ, լեզվաբանական դիտարկումներ և արխեոաստղագիտական մոտեցումներ՝ ստեղծելով միջգիտական վերլուծություն ժամանակի չափման մասին։ Ստեղծագործությունը հետաքրքիր է ինչպես պատմության և աստղագիտության, այնպես էլ մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Փիլիսոփայություն

Հրաչյա Ամիրյանի ինքնազարգացման և հուզական ինտելեկտի թեմայով ստեղծագործությունների շարքի տասներորդ գիրքն է։ Այս ստեղծագործությունը շարունակություն է հանդիսանում գրողի նախորդ աշխատությունների, որոնք կարևորում են անձնական աճը, ինքնազարգացումը և կյանքին մոտենալու հուզական ու հոգևոր ճիշտ մոտեցումները։ Գրքի կենտրոնական թեման **«հորիզոնից անդին»** հասկացությունն է՝ որը կապված է այն գաղափարի հետ, որ մարդը պետք է խստորեն սահմանափակված չլինի իր ներկայությամբ կամ ներկա կյանքի իրավիճակներով։ Նա պետք է ունենա տեսլական՝ իր ապագայի համար, տեսնի ավելի լայն հնարավորություններ, հասնի այնպիսի նորագույն մակարդակների, որոնց մասին նախկինում միայն երազել էր։ Ամիրյանը այս գիրքում մտքեր է ներկայացնում այն մասին, թե ինչպես պետք է գտնել իր կյանքի խորը իմաստը, ինչպես աշխատել անձնական ազատության վրա և ինչպես բացել նոր ուղիներ՝ հասնելու կյանքի իրական նպատակներին։ Նա խոսում է այն մասին, որ կյանքի ճշմարիտ արվեստը կայանում է ամեն օր բարելավվելու, նոր հնարավորություններ բացելու և ձգտելու ավելի լավ տարբերակի։ Գիրքը նախատեսված է այն մարդկանց համար, ովքեր պատրաստ են կատարելագործվել և գտնել իրենց հուզական, մտավոր ու սոցիալական հավասարակշռությունը՝ դուրս գալով իրենց հորիզոններից և գնում դեպի նոր սահմաններ։ Հրատարակիչ - Զանգակ ISBN - 978-9939-68-067-5

Իրավաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է անզգուշությամբ մահ պատճառելու քրեաիրավական և կրիմինոլոգիական հիմնախնդիրներին՝ իրավահամեմատական վերլուծության շրջանակում՝ այն դիտարկելով որպես հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճան ունեցող հանցակազմ, որի հիմքում ընկած է մեղավորի անփութությունը կամ ինքնավստահ անզգուշությունը։ Նյութում վերլուծվում են այս հանցագործության քրեաիրավական բնութագրիչները՝ օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, պատճառահետևանքային կապի հաստատման առանձնահատկությունները և մեղավորության ձևերը տարբեր իրավական համակարգերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կանխատեսելիության և պարտադիր զգուշավորության չափանիշներին, որոնք կարևոր դեր ունեն արարքի իրավական որակման գործընթացում։ Քննարկվում են նաև կրիմինոլոգիական գործոնները՝ սոցիալական միջավայր, մասնագիտական անփութություն, տեխնիկական անվտանգության կանոնների խախտում և մարդկային գործոնի ազդեցություն, որոնք նպաստում են նման դեպքերի առաջացմանը։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ իրավահամեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր երկրների քրեական օրենսդրությունների միջև առկա տարբերությունները և ընդհանրությունները՝ նպաստելով կանխարգելիչ քաղաքականությունների կատարելագործմանը և իրավակիրառ պրակտիկայի արդյունավետության բարձրացմանը։

Գրականություն

Վեպը հայ պատմավիպական գրականության կարևոր ստեղծագործություններից է, որը ներկայացնում է XIX դարի ազգային-ազատագրական պայքարի, արևելահայության սոցիալական և քաղաքական իրավիճակի, ինչպես նաև հայրենասիրության ու ինքնության պահպանման գաղափարները։ Վեպի գործողությունները ծավալվում են Պարսկաստանի և հայկական բնակավայրերի միջավայրում, որտեղ ժողովուրդը գտնվում է բռնությունների, անարդարության և քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Ստեղծագործության կենտրոնական հերոսը՝ Ջալալեդինը, ուժեղ կամքի, խիզախության և ազատատենչ ոգու մարմնավորում է, որի կերպարի միջոցով հեղինակը ներկայացնում է ազգային արժանապատվության, պայքարի և արդարության գաղափարները։ Վեպում Րաֆֆին պատկերում է ժամանակի հասարակական հակասությունները, իշխանական կամայականությունները, ժողովրդի ծանր կյանքը և ազգային զարթոնքի անհրաժեշտությունը։ Հեղինակը մեծ ուշադրություն է դարձնում նաև հայ ժողովրդի հոգեբանական վիճակին, կրթության, ազգային ինքնագիտակցության և միասնության խնդիրներին։ «Ջալալեդին»-ում առկա են դրամատիկ իրադարձություններ, քաղաքական ինտրիգներ, պայքարի տեսարաններ և մարդկային հարաբերությունների խորքային նկարագրություններ, որոնք ստեղծում են լարված և հուզական մթնոլորտ։ Րաֆֆու լեզուն արտահայտիչ է, պատկերավոր և հայրենասիրական շնչով լի, իսկ հերոսները ներկայացված են ուժեղ բնավորություններով և գաղափարական հակադրություններով։ Վեպը ոչ միայն պատմական և գեղարվեստական արժեք ունի, այլև կրում է ազգային դաստիարակչական նշանակություն՝ կոչ անելով պահպանել ժողովրդի արժանապատվությունը, մշակույթն ու ազատության ձգտումը։ «Ջալալեդին»-ը համարվում է Րաֆֆու հայրենասիրական գրականության կարևոր նմուշներից մեկը և շարունակում է մնալ հայ ընթերցողների կողմից սիրված դասական ստեղծագործություն։