Աշխատանքի նորմանեի օգտագործումը արտադրական կազմակերպության տնտեսագիտական աշխատանքում

Այլ առարկաներ

Ակունք. Գիտական հոդվածների ժողովածու – թիվ 1 (15)-ը գիտական պարբերական ժողովածու է, որը միավորում է տարբեր հեղինակների ակադեմիական հոդվածներ՝ հիմնականում հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության, մշակութաբանության և հարակից հասարակական գիտությունների ոլորտներից, աշխատությունում ներկայացված ուսումնասիրությունները վերաբերում են հայ ժողովրդի պատմական զարգացման տարբեր փուլերին, աղբյուրագիտական վերլուծություններին, լեզվամշակութային գործընթացների մեկնաբանությանը և ազգային ժառանգության ուսումնասիրության արդի մոտեցումներին, ժողովածուն ունի գիտական բնույթ և ծառայում է որպես հետազոտական արդյունքների հրապարակման ու մասնագիտական քննարկումների հարթակ, որտեղ համադրվում են տարբեր մեթոդաբանական ուղղություններ և գիտական դպրոցների մոտեցումներ, միաժամանակ ընդգծվում է հայագիտական հետազոտությունների շարունակական զարգացումը և նոր գիտական խնդիրների ձևակերպման անհրաժեշտությունը, աշխատությունը նպաստում է գիտելիքի տարածմանը և ակադեմիական համայնքի ներսում համագործակցության ընդլայնմանը՝ ապահովելով գիտական հաղորդակցության կարևոր միջավայր։

Մշակույթ

Գրքում ներկայացվում են մշակույթի բովանդակությունը, կառուցվածքը, գործառույթները և նրա դերը հասարակությունում՝ զուգորդված հայ մշակույթի առանձնահատկությունների ու պատմական փուլերի վերլուծությամբ։ Անդրադառնում է թե նյութական, թե հոգևոր մշակութային արժեքներին, մշակութային երևույթների ձևավորմանը, փոխանցման մեխանիզմներին և պահպանման գործընթացներին։ Աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, գիտնականների և մշակույթով հետաքրքրված ընթերցողների համար՝ տրամադրելով համապարփակ գիտելիքներ մշակույթի տեսության և հայ մշակույթի պատմության վերաբերյալ, օգնելով հասկանալ մշակութային գործընթացների էվոլյուցիան և հայկական մշակույթի յուրահատկությունները։

Իրավաբանություն

Ժամանակակից իրավունքի և բարոյականության հարաբերակցությունը հասարակական կարգի և մարդու վարքագծի կարգավորման երկու փոխկապակցված, բայց ոչ նույնական համակարգերի փոխազդեցությունն է։ Իրավունքը պետականորեն սահմանված և պարտադիր կատարման ենթակա նորմերի ամբողջություն է, որը կարգավորում է հասարակական հարաբերությունները և ապահովվում է պետական հարկադրանքով։ Բարոյականությունը, ընդհակառակը, հասարակության մեջ ձևավորված արժեքների, սկզբունքների և վարքականոնների համակարգ է, որը հիմնված է մարդկանց ներքին համոզմունքների և հասարակական կարծիքի վրա։ Ժամանակակից հասարակություններում իրավունքն ու բարոյականությունը սերտորեն կապված են, քանի որ շատ իրավական նորմեր իրենց հիմքում ունեն բարոյական սկզբունքներ՝ արդարություն, հավասարություն, մարդասիրություն և պատասխանատվություն։ Սակայն դրանց միջև կա նաև տարբերություն․ իրավունքը պարտադիր է բոլորի համար և խախտման դեպքում ենթադրում է իրավական պատասխանատվություն, մինչդեռ բարոյական նորմերի խախտումը կարող է առաջացնել միայն հասարակական դատապարտում։ Իրավունքը կարող է սահմանել այն նվազագույն վարքագիծը, որը պարտադիր է հասարակության համար, իսկ բարոյականությունը հաճախ ներկայացնում է ավելի բարձր պահանջներ մարդու վարքագծի նկատմամբ։ Որոշ դեպքերում իրավական և բարոյական նորմերը կարող են չհամընկնել, երբ իրավականորեն թույլատրելի վարքագիծը կարող է համարվել բարոյապես անընդունելի կամ հակառակը։ Ժամանակակից իրավական համակարգերը փորձում են ներդաշնակեցնել այս երկու ոլորտները՝ ապահովելով ոչ միայն օրինականության, այլ նաև արդարության և մարդասիրության սկզբունքների իրականացումը։

Գրականություն

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վահան Տերյանին, ով համարվում է XX դարի սկզբի հայ պոեզիայի նոր ուղղության հիմնադիրներից մեկը։ Վահան Տերյանը ծնվել է 1885 թվականին Գանձա գյուղում (ներկայիս Վրաստանի տարածքում) հոգևորականի ընտանիքում և ստացել է սկզբնական կրթություն Թիֆլիսում, այնուհետև շարունակել ուսումը Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում և Մոսկվայի համալսարանում։ Նրա կրթական և մշակութային միջավայրը մեծապես նպաստել է եվրոպական և ռուսական սիմվոլիզմի ազդեցության ձևավորմանը նրա ստեղծագործության վրա։ Տերյանի պոեզիան առանձնանում է խոր քնարականությամբ, նուրբ զգացմունքայնությամբ և երաժշտական լեզվով, որտեղ հաճախ արտահայտվում են սիրո, կարոտի, մենության և հոգևոր գեղեցկության թեմաները։ Նա համարվում է հայ սիմվոլիզմի գլխավոր ներկայացուցիչը և նոր քնարական դպրոցի ստեղծողը, որը հայ գրականությանը հաղորդեց նոր գեղարվեստական մտածողություն և արտահայտչաձևեր։ Տերյանի հայտնի ժողովածուներից են «Մթնշաղի անուրջներ»-ը, որտեղ արտացոլվում են մարդու ներաշխարհի բարդ վիճակները և հոգևոր որոնումները։ Նրա ստեղծագործությունները նաև արտահայտում են ազգային ցավը և հայրենիքի հանդեպ խորը կապվածությունը՝ հատկապես պատմական ծանր ժամանակաշրջանում։ Բացի գրական գործունեությունից, Տերյանը զբաղվել է նաև հասարակական և քաղաքական գործունեությամբ՝ կապված լինելով հեղափոխական գաղափարների հետ։ Նա մահացել է 1920 թվականին, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մնացել է որպես հայ քնարերգության բարձրագույն արժեքներից մեկը՝ մեծ ազդեցություն թողնելով հետագա սերունդների գրական զարգացման վրա։

Գեղարվեստական հայ․

«Անժամանակ»՝ Հովիկ Չարխչյանի ստեղծագործությունը, որը խորը զգացմունքային բեռ և սոցիալ-հոգեբանական լարումներ ունի, քննարկում է ժամանակի, ճակատագրի և մարդու ներսի պայքարի թեմաները։ Վեպի կենտրոնում այն է, թե ինչպես ժամանակի անցումը և իրականության բացասական ազդեցությունը կարող են ձևավորել մարդու կյանքը, ինչպե՞ս նրանք հանդիպում են անհատի ներսի հակասություններին և նրանց վարքագծի փոփոխություններին։ Չարխչյանը ստեղծում է պատմություն, որտեղ գլխավոր հերոսները հայտնվում են այդ ժամանակի ճնշումների ներքո՝ ապրելիս լինելով աշխարհում, որն անընդհատ փոփոխվում է, և որտեղ մարդիկ հաճախ հայտնվում են իրենց անորոշության և անպաշտպանության մեջ։ **«Անժամանակ»** վեպում կասկածներն ու անհավատությունը, սեփական ուղու բացակայությունը և կյանքից սպասելիքների բացակայությունը հաճախ հարցեր են առաջացնում, որոնք հերոսները պետք է լուծեն իրենց ներսում։ Չարխչյանը, օգտագործելով ժամանակի թեման, գրի մեջ դիտարկում է մարդուն որպես արարած, որը ոչ միայն պետք է գոյատևի, այլ նաև պետք է գտնի իր ներքին կայունությունը և ճանապարհը մի աշխարհում, որտեղ կյանքը հաճախ անորոշ ու անժամանակ է։ Նրա հերոսները ի վիճակի չեն ամբողջությամբ հասկանալ, թե ինչ է տեղի ունենում իրենց շուրջը՝ բայց նրանց մեջ ապրող խորը տագնապը և հարցադրումները նրանց օգնում են ավելի լավ հասկանալու սեփական էությունը։ Վեպը գրում է այն մարդկանց մասին, ովքեր ապրում են մի տեսակ գոյության մեջ՝ ինչպես անցյալի ստվերներ, որոնք իրենց ներկա կյանքում տեսնում են միայն անցած ժամանակների՝ «անժամանակ» ու անորոշ իրավիճակներում։ Այն նաև խորը քննադատություն է տալիս ժամանակի ու հասարակության դոգմաներին՝ գնահատելով անձի ազատությունն ու դրա վերականգնման կարիքը։ Ամփոփելով՝ **«Անժամանակ»** վեպը Սոցիալական ու անձնական անկատարությունների վերանայում է, որի միջոցով Չարխչյանը ցույց է տալիս, թե ինչպես մարդու ներքին աշխարհն ու արտաքին դաշտը կարող են միմյանց լարված պայմաններում ապրել՝ մղվել դեպի խճճվածության և համեմատության փնտրտուքի մեջ։ Հրատարակիչ - Դարակ Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-9222-1-8

Տնտեսագիտություն

Այս ռեֆերատը վերաբերում է տնտեսագիտության երեք հիմնական հասկացություններին՝ սպառում, խնայողություն և ինվեստիցիա, որոնք միասին ձևավորում են տնային տնտեսությունների, բիզնեսների և ամբողջ տնտեսության ֆինանսական վարքագիծը։ Սպառումը ներկայացնում է այն գործընթացը, երբ անհատները կամ ընտանիքները իրենց եկամուտը ծախսում են ապրանքների և ծառայությունների ձեռքբերման վրա՝ բավարարելով իրենց ընթացիկ կարիքները, ինչպիսիք են սնունդը, բնակարանը, հագուստը և ծառայությունները։ Խնայողությունը այն եկամտի մասն է, որը չի ծախսվում անմիջապես սպառման վրա և պահպանվում է ապագա օգտագործման կամ ֆինանսական անվտանգություն ապահովելու համար, օրինակ՝ բանկային ավանդների, կանխիկ պահուստների կամ այլ ֆինանսական գործիքների տեսքով։ Ինվեստիցիան վերաբերում է այն միջոցներին, որոնք ուղղվում են կապիտալի ստեղծման կամ ավելացման համար, օրինակ՝ արտադրական սարքավորումների, շենքերի կամ ֆինանսական ակտիվների մեջ ներդրումներ կատարելուն, և այն կարևոր դեր ունի տնտեսական աճի ապահովման մեջ։ Այս երեք բաղադրիչները փոխկապակցված են, քանի որ եկամտի բաշխումը սպառման և խնայողության միջև ազդում է ներդրումների ծավալի վրա, իսկ ներդրումները իրենց հերթին խթանում են արտադրությունը, զբաղվածությունը և տնտեսական զարգացումը։ Ռեֆերատում նաև կարող է ընդգծվել, որ տարբեր տնտեսական համակարգերում և պայմաններում մարդկանց սպառողական վարքագիծը և խնայողության մակարդակը կարող են տարբեր լինել՝ կախված եկամտի մակարդակից, տոկոսադրույքներից, վստահությունից տնտեսության նկատմամբ և պետական քաղաքականությունից։