Այլախոս և Այլադավան Հայեր

Գրականություն

Դեմիրճյան. Երկեր (գիրք առաջին)-ը Դերենիկ Դեմիրճյանի բազմահատոր ժողովածուի առաջին հատորն է, որը ներկայացնում է հեղինակի ստեղծագործական վաղ և ձևավորման շրջանի արձակ գործերը, պատմվածքները և գեղարվեստական արձակի տարբեր նմուշներ, աշխատությունում առանձնանում են մարդու հոգեբանական պատկերումների խորությունը, սոցիալական կյանքի դիտարկումները և ժամանակի իրականության գեղարվեստական արտացոլումը, ինչպես նաև լեզվական հստակությունն ու նկարագրական ոճի հարստությունը, որը բնորոշ է Դեմիրճյանի գրականությանը, միաժամանակ դիտարկվում են ազգային կյանքի, մարդկային հարաբերությունների և բարոյական արժեքների ձևավորման թեմաները, որոնք հեղինակը ներկայացնում է ռեալիստական և երբեմն հումորային երանգներով, այս հատորը կարևոր է Դեմիրճյանի գրական զարգացման սկիզբը և նրա ստեղծագործական աշխարհը ամբողջական հասկանալու համար, ինչպես նաև հայ արձակի զարգացման ընդհանուր պատկերի մեջ նրա դերի գնահատման համար։

Գրականություն

Այս հրատարակությունը պատկանում է խրատական և դաստիարակչական գրականության այն ավանդույթին, որի նպատակն է ընթերցողին փոխանցել բարոյական գիտելիքներ, հոգևոր արժեքներ և կյանքի տարբեր իրավիճակներում կողմնորոշվելու սկզբունքներ։ Նման բնույթի երկերը կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայ գրավոր մշակույթում՝ ծառայելով որպես հոգևոր դաստիարակության, բարոյական ինքնակատարելագործման և հասարակական վարքագծի ձևավորման միջոց։ Դրանցում խրատը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես խորհուրդ կամ պատվիրան, այլև որպես մարդկային փորձի, կրոնական համոզմունքների և բարոյական դատողությունների փոխանցման ձև։ Խրատական գրականության հիմնական նպատակներից է ընթերցողին ուղղորդել դեպի առաքինի վարք, խոհեմություն, համբերություն, ազնվություն, չափավորություն և մերձավորների նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք։ Քրիստոնեական միջավայրում այս արժեքները հաճախ կապվում են հավատքի գիտակցված ընկալման, հոգևոր կյանքի կազմակերպման և աստվածային պատվիրաններին համապատասխան ապրելու գաղափարի հետ։ Նման երկերը կարող են անդրադառնալ մարդու ներքին աշխարհի, բնավորության, խոսքի ու գործի համապատասխանության, ընտանեկան և հասարակական հարաբերությունների, ինչպես նաև բարու և չարի տարբերակման խնդիրներին։ Հրատարակության՝ որպես բազմահատոր աշխատության երկրորդ մասի բնույթը ենթադրում է դրա կապը ավելի ընդարձակ գրական ամբողջության հետ, որի ընդհանուր նպատակը խրատական նյութերի ներկայացումն ու համակարգումն է։ Հատորային կառուցվածքը բնորոշ է այն գրքերին, որոնք ներառում են տարբեր թեմաների շուրջ խորհրդածություններ, բարոյական խորհուրդներ կամ դաստիարակչական նշանակություն ունեցող պատմություններ։ Այդպիսի նյութերը կարող էին ծառայել ինչպես անհատական ընթերցանության, այնպես էլ կրթական ու հոգևոր միջավայրերում օգտագործման համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական և բարոյախրատական գրականության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ նման գրքերը կարևոր դեր են ունեցել հոգևոր գիտելիքների տարածման և ավանդական արժեքների փոխանցման գործում։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագիտությամբ, եկեղեցական գրականությամբ, պատմական մանկավարժությամբ և հին տպագիր գրքերի մատենագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Գրքի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նաև XIX դարի հայ ընթերցողական մշակույթի, կրոնական կրթության ձևերի և բարոյական դաստիարակության մասին պատկերացումների բացահայտմանը։ Երուսաղեմի հայ տպագրական միջավայրում լույս տեսած այս հրատարակությունը ներկայացնում է հայերեն գրավոր ժառանգության այն շերտը, որն առնչվում է հոգևոր և բարոյական գիտելիքի պահպանմանն ու տարածմանը։ Միաժամանակ, առանց բնագրի ուսումնասիրության հնարավոր չէ հաստատել գրքում ընդգրկված առանձին խրատների թեմաները, հեղինակությունը, աղբյուրները կամ կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Հետևաբար, աշխատությունը կարելի է բնութագրել որպես խրատական գրականության պատմական հրատարակություն, որի բովանդակային և գիտական նշանակության ավելի մանրամասն գնահատումը պահանջում է ամբողջական տեքստի ուսումնասիրություն։

Գրականություն

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայաստանի գրականության պատմության համակողմանի նկարագիրը՝ վեր հանելով հայ գրական մտքի զարգացման հիմնական փուլերը, ժանրային և ուղղվածքային փոփոխությունները, հնագույն գրավոր աղբյուրներից մինչև ժամանակակից գրական պրակտիկա։ Հեղինակը վերլուծում է հայկական գրական ժառանգության մշակութաբանական, սոցիալական և պատմական տարրերը, ներկայացնում հեղինակների և ստեղծագործությունների ազդեցությունը ազգային ինքնության, մտավոր զարգացման և հասարակական կյանքի վրա։ Աշխատությունում առանձնացվում են գրական շրջանների առանձնահատկությունները, էպոսից մինչև վիպակ, պոեզիա, դրամատուրգիա և ժամանակակից արձակ գրականություն, ինչպես նաև հայ գրականության տեղը համաշխարհային մշակութային միջավայրում։ Գրքում ներկայացված են հայ գրականության ձևավորման, ստեղծագործական հոսանքների, շեշտադրումների և ներքին հակասությունների վերլուծություններ, ինչը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին հասկանալ ազգային ինքնության և գրական մտքի փոխազդեցությունը պատմական ժամանակաշրջանների ընթացքում։ Գիրքը օգտակար է գրականագետների, ուսուցիչների, ուսանողների, պատմաբանների և այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի գրական ժառանգությամբ և նրա զարգացման պատմական ուղու ուսումնասիրությամբ։

Պատմություն

Պատմագիտական, սփյուռքագիտական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1920–1930-ական թվականներին Սիրիայի և Լիբանանի հայ համայնքների կրթամշակութային կյանքի զարգացման և հայապահպանության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Հայոց ցեղասպանությունից հետո Մերձավոր Արևելքում հաստատված հայ գաղթականների սոցիալական, հասարակական և մշակութային կյանքի կազմակերպման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հայկական համայնքային կառույցների ձևավորման պատմական պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական դպրոցների, կրթական հաստատությունների, մշակութային միությունների և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը՝ ազգային ինքնության պահպանման գործընթացում դրանց ունեցած նշանակության տեսանկյունից։ Վերլուծվում են հայոց լեզվի ուսուցման, ազգային դաստիարակության, հայկական գրականության, մամուլի և մշակութային ավանդույթների պահպանման ուղղությամբ իրականացված նախաձեռնությունները։ Քննարկվում են հայկական եկեղեցու, բարեգործական կազմակերպությունների, քաղաքական կուսակցությունների և համայնքային ղեկավարության դերերը կրթամշակութային կյանքի կազմակերպման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Սիրիայի և Լիբանանի հայ համայնքների զարգացման ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ պայմանավորված տեղական քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և հասարակական միջավայրերով։ Անդրադարձ է կատարվում ֆրանսիական մանդատային կառավարման ժամանակաշրջանի ազդեցությանը հայկական համայնքների հաստատությունների գործունեության և կրթական հնարավորությունների վրա։ Կարևորվում են սերունդների միջև ազգային մշակութային ժառանգության փոխանցման, մայրենի լեզվի պահպանման և համայնքային համախմբվածության ապահովման հիմնախնդիրները։ Աշխատանքը կարող է հիմնվել ժամանակաշրջանի հայկական մամուլի, արխիվային փաստաթղթերի, հուշագրությունների և համայնքային կազմակերպությունների գործունեության վերաբերյալ պատմական աղբյուրների ուսումնասիրության վրա։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել Մերձավոր Արևելքի հայկական սփյուռքի պատմության առավել ամբողջական լուսաբանմանը և հայապահպանության պատմական փորձի գնահատմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, սփյուռքագիտության, կրթության պատմության, մշակութաբանության և Մերձավոր Արևելքի հայ համայնքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Կրոն

Հրատարակությունը ներկայացնում է եկեղեցական քարոզ, որը, ըստ վերնագրի, կապված է Շամախու եկեղեցում արտասանված կամ ներկայացված հոգևոր խոսքի հետ։ Քարոզը քրիստոնեական եկեղեցական ավանդույթի կարևոր տեսակներից է, որի հիմնական նպատակն է հավատացյալներին փոխանցել Սուրբ Գրքի ուսմունքները, մեկնաբանել քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթները և նպաստել հոգևոր ու բարոյական արժեքների ընկալմանը։ Եկեղեցական քարոզները սովորաբար կառուցվում են աստվածաշնչյան որևէ հատվածի, կրոնական գաղափարի, քրիստոնեական տոնի կամ բարոյական խնդրի շուրջ և նախատեսված են ունկնդիրներին ոչ միայն կրոնական գիտելիքներ հաղորդելու, այլև նրանց առօրյա կյանքում հավատքի սկզբունքների կիրառումը խրախուսելու համար։ Դրանցում կարող են քննարկվել Աստծո հանդեպ հավատարմությունը, աղոթքի նշանակությունը, ապաշխարությունը, ողորմածությունը, ներողամտությունը, արդարությունը, համբերությունը, բարեգործությունը և մերձավորի հանդեպ պատասխանատվությունը։ Քարոզչական խոսքը հայ եկեղեցական մշակույթում դարեր շարունակ ծառայել է որպես հոգևոր դաստիարակության և կրոնական գիտելիքների տարածման միջոց։ Այն կարևոր դեր է ունեցել հավատացյալների համայնքային կյանքի կազմակերպման, եկեղեցական տոների իմաստավորման և քրիստոնեական ավանդույթների փոխանցման գործում։ Քարոզի բովանդակությունը կարող է պայմանավորված լինել այն հանգամանքով, թե ինչ առիթով է այն արտասանվել՝ եկեղեցական տոնի, հիշատակի օրվա, պատարագի, համայնքային իրադարձության կամ այլ հոգևոր հավաքի ընթացքում։ Վերնագրում Շամախու եկեղեցու հիշատակումը կարևոր աշխարհագրական և եկեղեցական հանգամանք է, քանի որ կապում է հրատարակությունը պատմական Շամախու հայ համայնքի և նրա հոգևոր կյանքի հետ։ Շամախին Հարավային Կովկասի պատմական բնակավայրերից է, որտեղ տարբեր ժամանակաշրջաններում գոյություն են ունեցել հայկական համայնքներ և գործել են եկեղեցական հաստատություններ։ Այդպիսի համայնքներում եկեղեցին ոչ միայն պաշտամունքի վայր էր, այլև կարևոր կենտրոն՝ ազգային ինքնության, կրթության, մշակութային ավանդույթների և հասարակական կապերի պահպանման համար։ Եկեղեցական քարոզները կարող էին անդրադառնալ համայնքի հոգևոր կարիքներին, բարոյական խնդիրներին և այն արժեքներին, որոնք միավորում էին հավատացյալներին։ Դրանք նաև հնարավորություն էին տալիս հոգևորականներին մեկնաբանելու քրիստոնեական ուսմունքը՝ հաշվի առնելով ունկնդիրների կյանքի պայմաններն ու ժամանակի հասարակական իրողությունները։ Հայերեն քարոզների տպագրությունը նշանակալի դեր է ունեցել հոգևոր գրականության պահպանման և տարածման գործում։ Տպագիր տարբերակները հնարավորություն էին տալիս քարոզի խոսքը պահպանելու գրավոր ձևով, այն հասանելի դարձնելու ավելի լայն ընթերցողական շրջանակի և ընդգրկելու հայ եկեղեցական գրավոր ժառանգության մեջ։ Նման հրատարակությունները կարող են հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, քարոզչական գրականությամբ, հայ համայնքների հոգևոր կյանքով և XIX դարի հայ գրատպության պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Դրանք նաև արժեքավոր նյութ կարող են լինել եկեղեցական խոսքի լեզվական առանձնահատկությունների, կրոնական բառապաշարի, քարոզչական ոճի և ժամանակաշրջանի հոգևոր մտածողության ուսումնասիրության համար։ Վերնագրի սկզբում նշված «Ե.» տառը հավանաբար ներկայացնում է համարակալում կամ անվանման կրճատ ձև, սակայն առանց գրքի ամբողջական վերնագրաթերթի կամ բնագրի հնարավոր չէ հաստատել դրա ճշգրիտ նշանակությունը։ Նույն կերպ, միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ որոշել քարոզի հեղինակի անունը, այն առիթը, որի ժամանակ արտասանվել է, աստվածաշնչյան հիմքը կամ հիմնական գաղափարները։ Հետևաբար, նկարագրությունը հիմնված է վերնագրից հաստատվող ընդհանուր տեղեկությունների և հայ եկեղեցական քարոզչության պատմական առանձնահատկությունների վրա՝ առանց հրատարակության կոնկրետ բովանդակությունը չհաստատված ձևով ներկայացնելու։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է 1990 թվականին Հայաստանի գրադարանային համակարգում գործող գրադարանների կենտրոնացված համակարգերի գործունեության ուսումնասիրությանը, կատարված աշխատանքների արդյունքների վերլուծությանը և դրանց կազմակերպման կատարելագործմանն ուղղված մեթոդական առաջարկությունների ներկայացմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գրադարանային սպասարկման կազմակերպման, գրքային ֆոնդերի համալրման և օգտագործման, ընթերցողների հետ տարվող աշխատանքի, մատենագիտական ու տեղեկատվական ծառայությունների և համակարգերի կառավարման հիմնական ուղղությունների գնահատման վրա։ Քննության են առնվում հաշվետու ժամանակաշրջանում գրադարանների գործունեությունը բնութագրող ցուցանիշները, դրանց փոփոխությունները և տարբեր համակարգերում արձանագրված արդյունքները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել ինչպես արդյունավետ փորձը, այնպես էլ կազմակերպչական ու մեթոդական բնույթի խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կենտրոնական և մասնաճյուղային գրադարանների փոխհարաբերություններին, աշխատանքների համակարգմանը, միասնական ֆոնդի կազմակերպմանը, գրականության շրջանառությանը և ընթերցողական պահանջարկի բավարարման հնարավորություններին։ Կարևորվում է բնակչության տարբեր խմբերի գրադարանային սպասարկման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, ընթերցողների ներգրավման միջոցները, գրքի և ընթերցանության տարածման աշխատանքները, ինչպես նաև մշակութային ու կրթական միջոցառումների կազմակերպումը։ Վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են գրքային ֆոնդերի կազմի և օգտագործման արդյունավետության, նոր գրականության համալրման, պահպանության, դասակարգման և ընթերցողներին հասանելի դարձնելու խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տեղեկատու-մատենագիտական գործունեությանը, կատալոգների և քարտարանների կազմակերպմանը, գրադարանային տեղեկատվության տրամադրմանը և ընթերցողների տեղեկատվական պահանջների ուսումնասիրմանը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում գրադարանային աշխատողների մասնագիտական գործունեությանը, աշխատանքի պլանավորմանը, հաշվառմանն ու հաշվետվությանը, մեթոդական օգնության կազմակերպմանը և մասնագետների փորձի տարածմանը։ Ներկայացվող մեթոդական հանձնարարականները նպատակ ունեն նպաստել աշխատանքների առավել համակարգված կազմակերպմանը, ծառայությունների որակի բարձրացմանը, առկա ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը և տարբեր գրադարանային ստորաբաժանումների համագործակցության ամրապնդմանը։ Աշխատությունը միաժամանակ արժեքավոր աղբյուր է տվյալ ժամանակաշրջանի Հայաստանի գրադարանային կյանքի ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է համակարգի կազմակերպական վիճակը, մասնագիտական առաջնահերթությունները, ընթերցողական սպասարկման առանձնահատկությունները և գրադարանների առջև ծառացած խնդիրները։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության, մատենագիտության, տեղեկատվական գործունեության և մշակութային հաստատությունների կառավարման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրադարանային աշխատողների, մեթոդիստների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։