Environment as cultural heritage

Մշակույթ

Հիսուս Քրիստոսի կերպարը XX դարի սկզբի հայ կերպարվեստում (1900-1920-ական թվականներ) արտահայտում է թե՛ ազգային ինքնության և քրիստոնեական հավատքի վերարժևորումը, թե՛ ժամանակի սոցիալ-քաղաքական մարտահրավերների ու հոգեբանական լարվածության արտացոլումը, երբ նկարչներն ու գեղանկարիչները փորձում էին համատեղել ավանդական եկեղեցական պատկերագրությունն ու արևելյան միջնադարյան արվեստի ազդեցությունները ժամանակակից գեղարվեստական ոճերի, օրինակ՝ ռեալիզմի և սիմվոլիզմի հետ։ Այդ շրջանում Հիսուսը հաճախ ներկայացվում է որպես մարդկային զգացմունքների, ողբերգության և արդարության խորհրդանիշ՝ ընդգծելով նրա տառապանքները, համառությունը և մարդկային հոգու մաքրությունը, ինչը արտացոլում էր ոչ միայն կրոնական թեմաները, այլև ազգագրական ու պատմական իրողություններն՝ ցեղասպանության նախաշեմին և հայրենիքից արտագաղթի պայմաններում։ Նկարիչները օգտագործում էին դեմքի հստակ արտահայտությունը, լույսի և ստվերի խիստ կոնտրաստները, գույնի խորհրդանշական համադրությունները և կոմպոզիցիայի կենտրոնացումը Հիսուսի կերպարի վրա, որպեսզի դիտողին հաղորդեն հոգևոր լարվածություն, ներքին մենություն և հավատքի անսասանություն, ինչպես նաև ստեղծեն հոգևոր կապ ժամանակակից հայ հասարակության հետ։ Հիսուսի կերպարի այս պատկերումները, մանավանդ փոքր ֆորմատի պաստելային, գուաշ կամ վիտրաժային աշխատանքներում, հանդես են գալիս որպես նաև սոցիալական հաղորդագրություն, որտեղ կրոնական խորհրդանիշը միաժամանակ ծառայում է որպես ազգային ոգու, մարդկային տառապանքների և հույսի ցուցիչ, և այդպիսի մեկնաբանությունը ապահովում է XX դարի հայ կերպարվեստում կրոնական թեմաների նոր արդիականություն, որտեղ արվեստի էսթետիկությունը և հոգևոր ասելիքը չեն տարանջատվում, այլ համադրվում են հոգեբանական խորը վերլուծության և ժամանակի իրականության զգայուն արտացոլման հետ։

Պատմություն

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է 1897 թվականի Ռուսական կայսրության առաջին համընդհանուր բնակչության հաշվառմանը՝ ընդգծելով դրա պատմական, վիճակագրական և սոցիալ-տնտեսական նշանակությունը։ Աշխատությունը վերլուծում է մարդահամարի կազմակերպման գործընթացը, մեթոդաբանական հիմքերը, տվյալների հավաքագրման սկզբունքները և ստացված արդյունքների համակարգման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կայսրության բազմազգ կազմի, լեզվական, կրոնական և սոցիալական կառուցվածքի բացահայտմանը, ինչպես նաև տարածաշրջանային տարբերությունների վերլուծությանը, որոնք արտացոլում էին Ռուսաստանի տարածքային և ժողովրդագրական բազմազանությունը։ Ուսումնասիրությունը նաև դիտարկում է մարդահամարի դերը վարչական կառավարման, հարկային քաղաքականության և պետական պլանավորման կատարելագործման մեջ՝ որպես կարևոր տեղեկատվական հիմք կայսրության ներքին կառավարման համար։ Աշխատությունը կարևոր է պատմաբանների, ժողովրդագրագետների և սոցիոլոգների համար՝ նպաստելով XIX դարի վերջի Ռուսական կայսրության հասարակական կառուցվածքի և բնակչության դինամիկայի գիտական ուսումնասիրությանը։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի սողունների որոշ ներկայացուցիչների համակարգաբանական փոխհարաբերությունների, տեսակային առանձնահատկությունների և էվոլյուցիոն կապերի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է Հայաստանի տարածքում տարածված սողունների տարբեր խմբերի կառուցվածքային, ձևաբանական և կենսաբանական հատկանիշները՝ նպատակ ունենալով պարզաբանել դրանց դասակարգման դիրքը և ազգակցական կապերը։ Հետազոտության ընթացքում ուսումնասիրվում են արտաքին կառուցվածքի առանձնահատկությունները, փոփոխականության դրսևորումները, տեսակների միջև տարբերությունները և համակարգաբանական նշանակություն ունեցող հատկանիշները։ Աշխատանքում ներկայացվում են նաև սողունների տարածվածության, էկոլոգիական առանձնահատկությունների և բնական պայմաններին հարմարվողականության վերաբերյալ տվյալներ, որոնք կարևոր են Հայաստանի կենդանական աշխարհի բազմազանության ուսումնասիրության համար։ Հեղինակը կիրառում է կենդանաբանական և համակարգաբանական մոտեցումներ՝ բացահայտելու տարբեր խմբերի միջև փոխհարաբերությունները և հստակեցնելու դրանց տեղը սողունների ընդհանուր դասակարգման համակարգում։ Գիրքը արժեքավոր գիտական աղբյուր է կենդանաբանների, հերպետոլոգների, կենսաբանների, բնապահպանների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ նպաստելով Հայաստանի կենսաբազմազանության, կենդանական աշխարհի համակարգաբանության և սողունների էվոլյուցիոն զարգացման վերաբերյալ գիտելիքների խորացմանը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է հայ կերպարվեստի զարգացման պատմական ուղիների ուսումնասիրությանը XIX–XX դարերում՝ ընդգրկելով 1828-1991 թվականների ժամանակահատվածը և վերլուծելով այն հիմնական փուլերը, որոնք ձևավորել են հայկական գեղանկարչության, քանդակագործության, գրաֆիկայի և դեկորատիվ արվեստի ինքնատիպ զարգացումը։ Գրքում դիտարկվում են հայ կերպարվեստի ձևավորման նախադրյալները ազգային վերածննդի շրջանում, եվրոպական արվեստի ազդեցությունը, ինչպես նաև ռուսական արվեստի դպրոցի հետ փոխազդեցությունները, որոնք կարևոր դեր են խաղացել մասնագիտական արվեստի զարգացման գործում։ Հեղինակը ներկայացնում է հայ արվեստագետների ստեղծագործական ուղիները, նրանց ներդրումը ազգային գեղարվեստական դպրոցի կայացման մեջ, ինչպես նաև այն գաղափարական և գեղագիտական ուղղությունները, որոնք բնորոշ են եղել տարբեր պատմական փուլերին՝ ռեալիզմ, մոդեռնիզմ, սոցռեալիզմ և հետագա ժամանակաշրջանի բազմազան որոնումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդային շրջանում արվեստի ինստիտուցիոնալ զարգացմանը, արվեստի կրթական համակարգի ձևավորմանը, ցուցահանդեսային գործունեությանը և պետական մշակութային քաղաքականության ազդեցությանը ստեղծագործական գործընթացների վրա։ Աշխատությունում վերլուծվում է նաև անկախության նախօրեին ձևավորված գեղարվեստական նոր միտումները և ավանդույթի ու նորարարության հարաբերակցությունը։ Նյութը հիմնված է պատմական աղբյուրների, արվեստաբանական հետազոտությունների և ստեղծագործությունների վերլուծության վրա՝ նպատակ ունենալով ներկայացնել հայ կերպարվեստի զարգացման ամբողջական և համակարգված պատկեր՝ Armenian visual arts-ի պատմական զարգացման համատեքստում։

Մշակույթ

Հայոց ավանդական հարսանեկան գովքերը հնագույն ծեսերի համատեքստում ներկայացնում են բանավոր մշակույթի կարևոր շերտ, որտեղ երգային և խոսքային ձևերով արտահայտվել են հարսանիքի ծիսական իմաստները, համայնքային միասնությունը և նոր ընտանիքի ստեղծման խորհրդանշականացումը։ Այդ գովքերը գործել են որպես անցման ծեսերի բաղադրիչ, որտեղ հարսն ու փեսան դիտարկվել են որպես նոր սոցիալական կարգավիճակ ստացող անձինք, իսկ գովքի միջոցով նրանց վերագրվել են դրական հատկանիշներ՝ գեղեցկություն, քաջություն, աշխատասիրություն և բարոյական արժանիքներ։ Այս բանահյուսական ձևերում հաճախ հանդիպում են հին հնդեվրոպական ծիսական մտածողության հետքեր՝ պտղաբերության, բարի բախտի և ընտանեկան շարունակականության գաղափարների շեշտադրումներով, որոնք արտահայտվում են խորհրդանշական պատկերներով և կրկնվող բանաձևերով։ Հարսանեկան գովքերը նաև ունեցել են սոցիալական կարգավորիչ գործառույթ՝ ամրապնդելով համայնքի ներսում փոխադարձ կապերը և հաստատելով նոր ընտանիքի ընդունումը հասարակության կողմից։ Դրանք հաճախ կատարվել են հատուկ ծիսական իրավիճակներում՝ հարսի տուն այցելության, հարսանեկան երթի կամ խնջույքի ընթացքում, և ուղեկցվել են երաժշտությամբ ու պարերով։ Գովքի կատարողները՝ հաճախ ազգականներ կամ մասնագիտացված բանավոր արվեստի կրողներ, իրենց խոսքի միջոցով ոչ միայն գովերգել են նորապսակներին, այլ նաև հղել են բարեմաղթանքներ և պաշտպանիչ խոսքային բանաձևեր՝ չար ուժերից և վատ բախտից պաշտպանվելու նպատակով։ Այս ավանդույթը, պահպանելով հնագույն ծիսական մտածողության տարրերը, միաժամանակ զարգացել է տարբեր պատմական փուլերում՝ հարստանալով տեղական բարբառային և մշակութային առանձնահատկություններով։ Ընդհանուր առմամբ, հարսանեկան գովքերը կարելի է դիտարկել որպես հայ ժողովրդի ծիսական մտածողության, սոցիալական կառուցվածքի և բանավոր արվեստի համադրման կարևոր արտահայտություն։

Հոգեբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է հատուկ դպրոցներում սովորող երեխաների և պատանիների իրավահարաբերությունների ձևավորման դերին՝ որպես նրանց սոցիալական վերաինտեգրման և ռեսոցիալիզացիայի հիմնական գործոն։ Հատուկ կրթական հաստատություններում սովորողները հաճախ ունենում են զարգացման առանձնահատկություններ կամ սոցիալական ադապտացիայի դժվարություններ, ինչը պահանջում է ոչ միայն կրթական, այլ նաև իրավական և սոցիալ-մանկավարժական համակարգված մոտեցում։ Իրավահարաբերությունների ձևավորումը այստեղ դիտարկվում է որպես այն միջավայրի կառուցում, որտեղ սովորողները ճանաչվում են որպես իրավունքների կրողներ, ունեն մասնակցության, ինքնարտահայտման և պաշտպանության հնարավորություններ, իսկ դպրոցը հանդես է գալիս որպես այդ իրավունքների իրականացման ապահովման ինստիտուցիոնալ հարթակ։