Հայ կերպարվեստի զարգացման ուղիները XIX-XX դարերում (1828-1991)

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական հետազոտությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Շիրակի մարզում հացահատիկի արտադրության ներկա վիճակի, զարգացման միտումների և տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են մարզի բնական, հողակլիմայական և տնտեսական պայմանները, հացահատիկային մշակաբույսերի արտադրության ծավալները, բերքատվության մակարդակը, արտադրական ծախսերի կառուցվածքը և ոլորտի մրցունակության վրա ազդող հիմնական գործոնները։ Հեղինակը գնահատում է հացահատիկային տնտեսությունների գործունեության արդյունավետությունը, բացահայտում արտադրության կազմակերպման, տեխնիկական հագեցվածության, սերմնաբուծության, ոռոգման, պետական աջակցության և շուկայավարման համակարգերի հետ կապված խնդիրները։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարենային անվտանգության ապահովման գործում հացահատիկային արտադրության նշանակությանը, ինչպես նաև Շիրակի մարզի՝ որպես Հայաստանի կարևորագույն հացահատիկ արտադրող տարածաշրջաններից մեկի դերին։ Առաջարկվում են արտադրողականության բարձրացման, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, նոր տեխնոլոգիաների ներդրման, գյուղատնտեսական կոոպերացիայի և կլաստերային զարգացման մեխանիզմների կիրառման ուղիներ, որոնք կարող են նպաստել բերքատվության աճին և տնտեսությունների շահութաբերության բարձրացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսության ոլորտի մասնագետների, տնտեսագետների, հետազոտողների, ուսանողների, ինչպես նաև ագրարային քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Շիրակի մարզում հացահատիկային արտադրության արդյունավետության բարձրացման, կլաստերային մոտեցումների կիրառման և պարենային անվտանգության ապահովման հարցերը Հայաստանի ագրարային հետազոտություններում դիտարկվում են որպես ռազմավարական նշանակության ուղղություններ։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է 1918-1945 թվականներին հայկական ազգային զորամիավորումների ձևավորման, զարգացման, կազմակերպական կառուցվածքի, ռազմական գործունեության և պատմական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է հայ ժողովրդի համար քաղաքական և ռազմական առումով բեկումնային մի քանի փուլեր՝ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծման և պետական բանակի ձևավորման շրջանը, խորհրդայնացման հետ կապված ռազմական ու կազմակերպական վերափոխումները, ինչպես նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական ազգային ռազմական ուժերի ստեղծման նախադրյալներին, դրանց կազմավորման գործընթացին, հրամանատարական համակարգին, զինվածությանն ու համալրմանը, ինչպես նաև այն քաղաքական և ռազմավարական պայմաններին, որոնց ներքո դրանք գործել են։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 1918-1920 թվականների Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերի գործունեությանը և տարածաշրջանում տեղի ունեցող ռազմական բախումների պայմաններում դրանց դերակատարությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև այն փոփոխությունները, որոնք հայկական ռազմական կառույցներում տեղի ունեցան Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո, երբ ազգային ռազմական ներուժը ներառվեց Խորհրդային Միության միասնական զինված ուժերի համակարգում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիների համատեքստում աշխատանքը կարող է անդրադառնալ խորհրդային բանակում հայկական կազմավորումներին, հայ զինվորականների և հրամանատարների մասնակցությանը տարբեր ռազմաճակատներում, ինչպես նաև ազգային ռազմական ինքնության պահպանմանն ու դրա դրսևորումներին։ Կարևոր է նաև հայկական զորամիավորումների դերի գնահատումը ոչ միայն առանձին ռազմական գործողությունների, այլև ազգային անվտանգության, պետականության, հասարակական համախմբման և պատմական հիշողության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է հիմնվել արխիվային փաստաթղթերի, ռազմական հրամանների, վիճակագրական տվյալների, հուշագրությունների, ժամանակակից մամուլի և այլ պատմական աղբյուրների ուսումնասիրության վրա՝ հնարավորություն տալով վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի ռազմական իրականության առավել ամբողջական պատկերը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել ռազմական պատմությամբ, հայոց պատմությամբ, Առաջին Հանրապետության պատմությամբ և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի 1918-1945 թվականների ընթացքում հայկական ռազմական կազմավորումների պատմական ուղու, դրանց կազմակերպական և մարտական առանձնահատկությունների, ինչպես նաև Հայաստանի պետականության և հայ ժողովրդի ռազմական պատմության մեջ ունեցած դերակատարության ամբողջական ընկալման համար։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է սփյուռքահայ գրական և մշակութային կյանքի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործական, խմբագրական ու հասարակական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նրա նախաձեռնած և խմբագրած գրական-մշակութային պարբերականի դերին։ Հետազոտության առանցքում գրողի աշխարհայացքի, գեղագիտական սկզբունքների և գրական գործունեության փոխկապակցվածությունն է այն խմբագրական ծրագրի հետ, որի միջոցով ձևավորվել է սփյուռքահայ մտավոր և մշակութային հաղորդակցության կարևոր հարթակ։ Քննվում են հեղինակի բանաստեղծական և քննադատական ժառանգության հիմնական առանձնահատկությունները, նրա վերաբերմունքը հայ գրական ավանդույթին, ազգային մշակույթին, լեզվին և սփյուռքի պայմաններում հայկական ինքնության պահպանման խնդիրներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պարբերականի ստեղծման պատմամշակութային միջավայրին, նրա գաղափարական ու գեղարվեստական ուղղվածությանը, հրապարակումների թեմատիկ շրջանակին և հեղինակային կազմին։ Հանդեսը դիտարկվում է որպես գրական ստեղծագործությունների հրապարակման վայր և միաժամանակ որպես գրաքննադատական, մշակութաբանական ու հասարակական մտքի արտահայտման միջավայր, որտեղ քննարկվել են հայ գրականության զարգացման, ազգային մշակույթի շարունակականության և սփյուռքահայության մտավոր կյանքի հարցերը։ Ուսումնասիրվում է խմբագրի դերը պարբերականի բովանդակային քաղաքականության ձևավորման, հեղինակների ընտրության և տարբեր սերունդների գրողների միջև ստեղծագործական կապերի հաստատման գործում։ Կարևորվում են նաև Հայաստանի և սփյուռքի գրական շրջանակների միջև մշակութային կապերը, որոնց արտահայտման ու ամրապնդման գործում պարբերական մամուլը կարող էր ունենալ նշանակալի դեր։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել առանձին համարներում հրապարակված գեղարվեստական ստեղծագործությունները, գրախոսությունները, հոդվածները, թարգմանությունները և մշակութային նյութերը՝ դրանց միջոցով բացահայտելով տվյալ ժամանակաշրջանի գրական հետաքրքրությունների ու բանավեճերի շրջանակը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արևմտահայերենի պահպանման և զարգացման, գրական լեզվի մշակման ու հայ գրական ժառանգության փոխանցման խնդիրներին։ Հանդեսի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև սփյուռքահայ մամուլի պատմության տեսանկյունից, քանի որ պարբերական հրատարակությունները համայնքային կյանքում հանդես էին գալիս որպես մշակութային հիշողության պահպանման և մտավոր հաղորդակցության միջոցներ։ Աշխատությունը նպաստում է ինչպես Վահե-Վահյանի գրական և խմբագրական ժառանգության, այնպես էլ XX դարի սփյուռքահայ գրական գործընթացների առավել ամբողջական ընկալմանը՝ բացահայտելով անհատ ստեղծագործողի, պարբերական մամուլի և հայկական մշակութային միջավայրի միջև ձևավորված բազմակողմանի կապերը։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի քաղաքային միջավայրի ճարտարապետական կերպարի ձևավորման և զարգացման գեղագիտական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքաշինական գործընթացների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է քաղաքի տարածական կառուցվածքի, ճարտարապետական ոճերի, կառուցապատման սկզբունքների, շենքերի ծավալատարածական լուծումների և քաղաքային միջավայրի գեղարվեստական ամբողջականության փոխհարաբերությունների վրա։ Քննության են առնվում մայրաքաղաքի պատմական զարգացման փուլերը և դրանց ազդեցությունը ժամանակակից քաղաքային կերպարի ձևավորման վրա՝ առանձնացնելով ավանդական հայկական ճարտարապետության, խորհրդային քաղաքաշինության և նորագույն շրջանի կառուցապատման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքի գլխավոր հրապարակների, փողոցների, պողոտաների, բնակելի և հասարակական կառույցների, կանաչ տարածքների ու քաղաքային տեսարանների գեղագիտական կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրվում է ճարտարապետական ձևի, մասշտաբի, համաչափությունների, ռիթմի, գույնի, հարդարման նյութերի և դեկորատիվ տարրերի նշանակությունը քաղաքային միջավայրի տեսողական ընկալման և ինքնատիպության ձևավորման գործում։ Կարևորվում է հայկական բնական քարի, հատկապես տարբեր երանգների տուֆի կիրառությունը, որը նշանակալի դեր է ունեցել մայրաքաղաքի գունային և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ձևավորման մեջ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Ալեքսանդր Թամանյանի քաղաքաշինական գաղափարների և նախագծային սկզբունքների ազդեցությանը՝ քաղաքի կենտրոնի կառուցվածքի, հիմնական առանցքների, հրապարակների և հասարակական տարածքների կազմակերպման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է պատմական ժառանգության և ժամանակակից ճարտարապետության փոխհարաբերությունը, հին ու նոր կառուցապատման ներդաշնակության խնդիրը, ինչպես նաև քաղաքային միջավայրի փոփոխությունների ազդեցությունը Երևանի ձևավորված տեսողական ինքնության վրա։ Առանձին նշանակություն է տրվում ճարտարապետական հուշարձանների պահպանությանը և պատմական միջավայրի շարունակականությանը՝ դրանք դիտարկելով ոչ միայն մշակութային ժառանգության, այլև քաղաքի գեղագիտական ամբողջականության պահպանման կարևոր պայմաններ։ Ուսումնասիրվում են նաև հասարակական տարածքների դերը, քաղաքային միջավայրի մարդկային մասշտաբը և այն գեղագիտական գործոնները, որոնք նպաստում են քաղաքի ճանաչելիության ու բնակիչների կողմից տարածքի ընկալման ձևավորմանը։ Ժամանակակից կառուցապատման գործընթացները դիտարկվում են քաղաքային կերպարի շարունակական զարգացման համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով նոր ճարտարապետական լուծումների և արդեն ձևավորված միջավայրի միջև հարաբերություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Երևանը դիտարկել որպես պատմականորեն ձևավորված և շարունակաբար փոփոխվող ճարտարապետական ամբողջություն, որտեղ քաղաքաշինական կառուցվածքը, ազգային ավանդույթները, բնական միջավայրը և տարբեր ժամանակաշրջանների գեղարվեստական մոտեցումները համատեղ ձևավորում են քաղաքի ինքնատիպ կերպարը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետության, քաղաքաշինության, արվեստաբանության, մշակութաբանության և քաղաքային միջավայրի գեղագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ճարտարապետների, ուսանողների և մասնագետների համար։

Բժշկություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է ծանր գլխուղեղային վնասվածքի պայմաններում ուղեղային արյան շրջանառության կլինիկա-ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների հետազոտմանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հեմոդինամիկ խանգարումների մեխանիզմները և դրանց ազդեցությունը նյարդաբանական ելքերի վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում են Ծանր գլխուղեղային վնասվածք-ի ժամանակ առաջացող պաթոֆիզիոլոգիական փոփոխությունները, ներառյալ ներգանգային ճնշման բարձրացումը, ուղեղային պերֆուզիայի նվազումը և միկրոշրջանառության խանգարումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղեղային արյան հոսքի ինքնակարգավորման մեխանիզմների խախտմանը և դրանց կապին հիպօքսիայի, իշեմիայի և երկրորդային վնասման զարգացման հետ։ Քննարկվում են նաև ժամանակակից ախտորոշիչ մեթոդները՝ դոպլերոգրաֆիա, ինվազիվ մոնիթորինգ և նեյրոիմիջինգ տեխնոլոգիաներ, որոնք թույլ են տալիս գնահատել ուղեղային հեմոդինամիկայի դինամիկան հիվանդության տարբեր փուլերում։ Աշխատությունում ընդգծվում է ինտենսիվ թերապիայի ռազմավարությունների նշանակությունը՝ ուղղված ուղեղային պերֆուզիայի պահպանմանը, ներգանգային ճնշման վերահսկմանը և նյարդաբանական բարդությունների կանխարգելմանը՝ որպես հիվանդների ելքի բարելավման հիմնական գործոններ։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Շիրակի հարթավայրային գոտում շաքարի ճակնդեղի ցանքերում հանդիպող առավել տարածված վնասատուների ուսումնասիրմանը և բույսերի պաշտպանության ինտեգրացված համակարգի գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության առանցքում վնասատու օրգանիզմների տեսակային կազմի, տարածվածության, զարգացման առանձնահատկությունների և մշակաբույսին պատճառվող վնասի գնահատումն է՝ հաշվի առնելով տվյալ տարածքի բնակլիմայական և ագրոէկոլոգիական պայմանները։ Կարևորվում է վնասատուների պոպուլյացիաների փոփոխությունների դիտարկումը բույսերի աճի տարբեր փուլերում, քանի որ դրանց տարածվածությունն ու վնասակարության աստիճանը կարող են պայմանավորված լինել ինչպես եղանակային գործոններով, այնպես էլ հողի վիճակով, մշակության համակարգով և ագրոցենոզում ձևավորված կենսաբանական փոխհարաբերություններով։ Ինտեգրացված պայքարը դիտարկվում է որպես փոխլրացնող միջոցների համակարգ, որի նպատակը վնասատուների թվաքանակը տնտեսապես նշանակալի վնասի մակարդակից ցածր պահելն է՝ միաժամանակ նվազեցնելով շրջակա միջավայրի և օգտակար օրգանիզմների վրա անցանկալի ազդեցությունները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է վնասատուների մշտադիտարկման, կանխատեսման, ագրոտեխնիկական և կենսաբանական մոտեցումների, բնական կարգավորող գործոնների և անհրաժեշտության դեպքում բույսերի պաշտպանության թույլատրելի միջոցների հիմնավորված համադրման նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պայքարի միջոցների ընտրության չափանիշներին և դրանց կիրառման անհրաժեշտությունը որոշող վնասակարության շեմերի գնահատմանը, քանի որ ինտեգրացված համակարգի արդյունավետությունը հիմնված է ոչ թե վնասատուների ամբողջական վերացման, այլ դրանց պոպուլյացիաների նպատակային կառավարման վրա։ Կարևորվում է նաև ցանքաշրջանառության, դաշտերի ընդհանուր բուսասանիտարական վիճակի, մշակաբույսի կենսունակության և օգտակար կենդանական աշխարհի պահպանման դերը կայուն պաշտպանության համակարգի ձևավորման գործում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տարբեր մոտեցումների տնտեսական և էկոլոգիական նպատակահարմարությունը, համադրելու բերքի պահպանության պահանջները բույսերի պաշտպանության միջոցների ռացիոնալ օգտագործման հետ և Շիրակի հարթավայրային գոտու պայմանների համար ձևավորելու գիտականորեն հիմնավորված կառավարման սկզբունքներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գյուղատնտեսական միջատաբանության, բույսերի պաշտպանության, ագրոէկոլոգիայի և շաքարի ճակնդեղի մշակության վերաբերյալ գիտելիքները՝ ուղղված մշակաբույսի կայուն արտադրության և վնասատուների էկոլոգիապես հավասարակշռված կառավարման ապահովմանը։