Մանկավարժական մտքի պատմություն

Այլ առարկաներ

Օրհուսի կոնվենցիան միջազգային իրավական փաստաթուղթ է, որը ընդունվել է 1998 թվականին Դանիայի Օրհուս քաղաքում՝ ՄԱԿ-ի Եվրոպայի տնտեսական հանձնաժողովի շրջանակներում։ Այն պաշտոնապես հայտնի է որպես «Տեղեկատվության հասանելիության, որոշումների ընդունմանը հասարակության մասնակցության և արդարադատության մատչելիության մասին կոնվենցիա բնապահպանական հարցերում»։ Կոնվենցիայի հիմնական նպատակն է ապահովել հասարակության մասնակցությունը բնապահպանական որոշումների ընդունման գործընթացին և բարձրացնել պետական կառավարման թափանցիկությունը էկոլոգիական հարցերում։ Օրհուսի կոնվենցիան սահմանում է երեք հիմնական իրավունքներ հասարակության համար։ Առաջինը՝ շրջակա միջավայրին վերաբերող տեղեկատվության հասանելիության իրավունքն է, որը պարտադրում է պետական մարմիններին տրամադրել բնապահպանական տվյալներ քաղաքացիներին։ Երկրորդը՝ հասարակության մասնակցության իրավունքն է բնապահպանական որոշումների ընդունման գործընթացում, օրինակ՝ նախագծերի, ծրագրերի կամ շինարարական աշխատանքների հաստատման ժամանակ։ Երրորդը՝ արդարադատության մատչելիության իրավունքն է, որը հնարավորություն է տալիս քաղաքացիներին վիճարկել այն որոշումները կամ գործողությունները, որոնք կարող են վնասել շրջակա միջավայրին կամ խախտել իրենց իրավունքները։ Հայաստանը միացել է Օրհուսի կոնվենցիային և պարտավորվել է իրականացնել դրա դրույթները ազգային օրենսդրության շրջանակում։ Այդ նպատակով ստեղծվել են համապատասխան իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներ՝ ապահովելու հասարակության ներգրավվածությունը բնապահպանական գործընթացներում։ Օրհուսի կոնվենցիան համարվում է բնապահպանական ժողովրդավարության կարևոր փաստաթուղթ, քանի որ այն ուժեղացնում է հասարակության դերը շրջակա միջավայրի պահպանության գործում և խթանում է պետական մարմինների հաշվետվողականությունը։

Այլ առարկաներ

Ավանդը դրամական միջոցների կամ այլ արժեքների փոխանցումն է բանկին կամ վարկային կազմակերպությանը որոշակի ժամկետով կամ պահանջի դեպքում վերադարձման պայմանով, որի դիմաց ավանդատուն ստանում է տոկոսային եկամուտ, իսկ ավանդային պայմանագիրը այն իրավական համաձայնությունն է, որով բանկը պարտավորվում է ընդունել ավանդը, ապահովել դրա պահպանումը և վերադարձնել այն պայմանագրով սահմանված ժամկետում՝ վճարելով համաձայնեցված տոկոսները։ Ավանդային պայմանագիրը համարվում է երկկողմ, վճարովի և ժամանակային սահմանափակում ունեցող ֆինանսական պայմանագիր, որը կարգավորում է ավանդատուի և բանկի իրավունքներն ու պարտականությունները։ Բանկային ավանդի ռենտային (տոկոսային) եկամտի հաշվարկը իրականացվում է տոկոսադրույքի կիրառմամբ՝ պարզ կամ բարդ տոկոսների մեթոդներով։ Պարզ տոկոսների դեպքում եկամուտը հաշվարկվում է ներդրված հիմնական գումարի և տոկոսադրույքի հիման վրա՝ առանց տոկոսների կապիտալացման, մինչդեռ բարդ տոկոսների դեպքում տոկոսները պարբերաբար ավելացվում են հիմնական գումարին, և հաջորդ հաշվարկներում արդեն հաշվարկվում են նաև նախորդ ժամանակաշրջանների տոկոսները, ինչը ապահովում է եկամտի արագ աճ։ Հաշվարկի հիմնական գործոններն են ավանդի գումարը, տոկոսադրույքը, ժամկետը և տոկոսների հաշվարկման հաճախականությունը (օրական, ամսական, տարեկան)։ Ավանդի եկամտաբերությունը նաև կարող է արտահայտվել տարեկան արդյունավետ տոկոսադրույքով, որը թույլ է տալիս համեմատել տարբեր բանկերի և ավանդային պայմանների շահավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ավանդները հանդիսանում են բանկային համակարգի կարևոր ռեսուրսային աղբյուր, իսկ տոկոսային հաշվարկները՝ ֆինանսական արդյունավետության գնահատման հիմնական գործիք։

Պատմություն

Այս աշխատությունը միջնադարյան պատմագրական կարևոր աղբյուր է, որը ներկայացնում է Աղվանքի (Կովկասյան Ալբանիայի) և նրան հարակից հայկական ու կովկասյան տարածքների պատմությունը։ Այն ունի համառոտ, բայց բովանդակալից բնույթ՝ ընդգրկելով քաղաքական, կրոնական և մշակութային զարգացումները։ Գրքում հեղինակը անդրադառնում է տարածաշրջանի պատմական անցյալին՝ սկսած վաղ ժամանակներից մինչև իր ապրած շրջանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեության տարածմանը, եկեղեցական կառույցների ձևավորմանը և տարածաշրջանի հոգևոր կյանքին։ Աշխատության մեջ ընդգծվում են հետևյալ հիմնական թեմաները․ Աղվանքի պատմական և քաղաքական զարգացումները քրիստոնեության տարածումը և եկեղեցու դերը տարածաշրջանի հարաբերությունները Հայաստանի և հարևան ժողովուրդների հետ իշխանական տների գործունեությունը և քաղաքական փոփոխությունները օտար տիրապետությունների ազդեցությունը տարածաշրջանի վրա Երեմիա Մովսեսի Հասան-Ջալալյանցը իր աշխատության մեջ համադրում է պատմական տեղեկությունները և եկեղեցական ավանդույթները՝ ստեղծելով արժեքավոր սկզբնաղբյուր, որը կարևոր է ինչպես հայկական, այնպես էլ կովկասյան պատմության ուսումնասիրության համար։

Մանկական

«Գունավորիր ջրով․ Չարի վերջը» (Հովհաննես Թումանյան) հեքիաթ-երգ է, որը մեծ սիրելի է երեխաների և մեծերի համար։ Թումանյանը այստեղ ներկայացնում է մի պարզ, բայց խորքային պատմություն՝ ուրախ և սովորական մի թեմայով՝ չարիության և բարության պայքարով։ Գիրքը (կամ հեքիաթը) պատմում է այն մասին, որ չարը երբեք չի հաղթում, որովհետև վերջում միշտ բացահայտվում է իր իսկանման բացասական կողմը։ Թումանյանի լեզուն այստեղ նույնպես պարզ է, երգ-like և շատ պատկերավոր՝ նման գունավոր նկարի, որ կարող է ջրով գունավորել։ Հեքիաթում հանդիպում են զվարճալի ու հիշվող կերպարներ, որոնց միջոցով արտահայտվում է մարդու բնության տարբեր կողմերը։ «Չարի վերջը» սովորեցնում է, որ բարիքը, ազնվությունը և իմաստությունը կարող են հաղթել ամեն տեսակ նենգությանը։ Պատմությունը հագեցած է հումորով, ինչը թույլ է տալիս փոքրիկներին կարդալու ընթացքում էլ սովորել բարոյական դասեր։ Թումանյանը հաճախ այս հեքիաթում օգտվում է կրկնությունների և ռիթմիկ տողերի՝ դարձնելով պատմությունը ավելի մատչելի։ Այս հեքիաթը նաև լավ օրինակ է այն մասին, թե ինչպես կարելի է ճիշտ ձևով պատկերել բարոյական գաղափարները։ «Գունավորիր ջրով․ Չարի վերջը» գրքի/հեքիաթի հիմնական խորհուրդը՝ «չարը չի ապրում, երբեք չի հաղթում»։ Այն հարմար է դպրոցականների համար՝ որպես ընթերցանության և արժեքների կրթության մաս։ Հրատարակիչ - Ջի Էս Էմ Ստուդիա Հրատ. տարեթիվ - 2020

Անգլերեն

Ձեռնարկը գրված է բուհական ոչ լեզվական մասնագիտությունների համար անգլերեն լեզվի ծրագրին համապատասխան :

Քաղաքագիտություն

Ռազմավարության և անվտանգության հարցեր գիրքը Արմեն Այվազյանի ուսումնասիրական աշխատանքներից է, որտեղ ներկայացվում են ազգային անվտանգության, ռազմավարական մտածողության և պետության պաշտպանության համակարգերի հիմնական սկզբունքները՝ թե՛ տեսական, թե՛ գործնական դիտանկյունից։ Ստեղծագործության մեջ հեղինակը վերլուծում է պետության անվտանգության բաղադրիչները՝ ներառելով ռազմական, քաղաքական, տնտեսական և տեղեկատվական գործոնները, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցված ազդեցությունը պետության կայունության վրա։ Գրքում քննարկվում են տարածաշրջանային անվտանգային խնդիրները, աշխարհաքաղաքական զարգացումները և փոքր պետությունների ռազմավարական վարքագծի առանձնահատկությունները՝ հատկապես ընդգծելով այն մարտահրավերները, որոնց բախվում է Հայաստանը իր պատմական և ժամանակակից միջավայրում։ Այվազյանը հատուկ ուշադրություն է դարձնում նաև ազգային անվտանգության գաղափարական հիմքերին՝ նշելով, որ պետական դիմադրողականությունը պայմանավորված է ոչ միայն ռազմական ուժով, այլ նաև հասարակության գիտակցությամբ, միասնականությամբ և ազգային նպատակների հստակ ձևակերպմամբ։ Ստեղծագործությունը միաժամանակ տեսական-վերլուծական և կիրառական բնույթի է, քանի որ այն փորձում է կապել ռազմավարական գիտելիքը իրական քաղաքական գործընթացների հետ և առաջարկել մոտեցումներ անվտանգության համակարգի արդյունավետության բարձրացման համար։ Գիրքը կարևոր է քաղաքագիտությամբ, ռազմավարական հետազոտություններով, անվտանգության ուսումնասիրություններով և պետական կառավարման հարցերով հետաքրքրվողների համար, քանի որ այն ներկայացնում է համապարփակ պատկերացում ժամանակակից անվտանգության խնդիրների և դրանց լուծման հնարավոր ուղիների մասին։