Մարքեթինգային ռազմավարություն

Մանկավարժություն

Աշխատանքը նվիրված է 1800-1920 թվականների ընթացքում հայ մանկավարժության մեջ բուսաբանության առարկայի բովանդակության ձևավորման և դրա դասավանդման մեթոդիկայի հիմնախնդիրների պատմական ու մանկավարժական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես է տվյալ ժամանակաշրջանում հայ կրթական միջավայրում ձևավորվել բնագիտական գիտելիքների, մասնավորապես բուսաբանական գիտելիքների ուսուցման անհրաժեշտությունը, ինչ բովանդակություն է ներառվել ուսումնական ծրագրերում և ինչ մեթոդներով է իրականացվել դրա փոխանցումը սովորողներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ մանկավարժական մտքի զարգացմանը՝ սկսած XIX դարի սկզբի կրթական գործընթացներից մինչև XX դարի առաջին տասնամյակները, երբ բնագիտական կրթությունը աստիճանաբար ձեռք էր բերում ավելի համակարգված բնույթ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հայ մանկավարժների և կրթական գործիչների հայացքները բնության ուսումնասիրման, բուսաբանության ուսուցման նպատակների և երեխաների գիտական աշխարհայացքի ձևավորման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բուսաբանական նյութի ընտրության և դասակարգման սկզբունքներին, ուսուցման հաջորդականությանը, տեսական գիտելիքների և գործնական գործունեության հարաբերակցությանը։ Կարևորվում են դիտարկումը, փորձը, բնության անմիջական ուսումնասիրությունը, հերբարիումների օգտագործումը, բույսերի ճանաչումը և այլ տեսակի գործնական աշխատանքները, որոնք կարող էին նպաստել սովորողների հետաքրքրության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության զարգացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև ուսուցման մեթոդների կապը տվյալ ժամանակաշրջանի մանկավարժական առաջադեմ գաղափարների հետ՝ հաշվի առնելով աշակերտակենտրոնության, տեսանելիության, մատչելիության և գիտականության սկզբունքների զարգացումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայալեզու դասագրքերի, ուսումնական ձեռնարկների և մեթոդական գրականության ձևավորմանը, դրանց բովանդակությանը և բուսաբանության դասավանդման գործընթացում ունեցած դերին։ Միաժամանակ դիտարկվում է այն խնդիրը, թե ինչպես են ազգային կրթական պահանջները, բնաշխարհի առանձնահատկությունները և հայերեն մասնագիտական բառապաշարի ձևավորումը ազդել բուսաբանական կրթության զարգացման վրա։ Ժամանակաշրջանի կրթական գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես ձեռքբերումները, այնպես էլ առկա դժվարությունները՝ ուսումնական նյութի մատչելիության, ուսուցիչների պատրաստվածության, դասագրքային ապահովվածության և գործնական ուսուցման կազմակերպման ոլորտներում։ Արդյունքում աշխատանքը ներկայացնում է բուսաբանության դասավանդման մեթոդիկայի պատմական զարգացման ամբողջական պատկերը և ցույց է տալիս դրա տեղը հայ մանկավարժական մտքի ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, բնագիտական կրթության զարգացմամբ, կենսաբանության դասավանդման մեթոդիկայով և XIX-XX դարերի հայկական կրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսուցիչների և ուսանողների համար։

Հոգեբանություն

Նյութում, ամենայն հավանականությամբ, քննարկվում են հետևյալ հիմնական գաղափարները․ Քաղաքական հոգեբանության էությունը – այն որպես գիտության ճյուղ ուսումնասիրում է մարդկանց քաղաքական վերաբերմունքները, համոզմունքները, արժեքները և վարքագիծը։ Անհատի դերակատարումը քաղաքականության մեջ – ինչպես են անձնական հատկանիշները (բնավորություն, հույզեր, վախեր, սպասումներ) ազդում քաղաքական ընտրությունների վրա։ Քաղաքական առաջնորդների հոգեբանությունը – առաջնորդների մտածողությունը, որոշումների կայացման առանձնահատկությունները և ազդեցությունը զանգվածների վրա։ Զանգվածային հոգեբանություն – ինչպես են մարդիկ խմբում փոխում իրենց վարքը, ինչպես են ձևավորվում հասարակական կարծիքները, և ինչ դեր ունի քարոզչությունը։ Քարոզչություն և մանիպուլյացիա – մեթոդներ, որոնց միջոցով քաղաքական ուժերը փորձում են ազդել մարդկանց գիտակցության վրա։ Զգացմունքների դերը քաղաքականության մեջ – վախ, հույս, վստահություն, որոնք հաճախ ավելի մեծ ազդեցություն ունեն, քան ռացիոնալ մտածողությունը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը բացատրում է, որ քաղաքական գործընթացները միայն ռացիոնալ որոշումների արդյունք չեն․ դրանք մեծապես պայմանավորված են մարդկանց հոգեբանական առանձնահատկություններով, սոցիալական ազդեցություններով և հուզական արձագանքներով։

Այլ առարկաներ

Մարգագետնաբուծություն նյութը գյուղատնտեսական-ագրոնոմիական ուղղվածության ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է մարգագետինների ձևավորման, օգտագործման և արդյունավետ կառավարման հիմնական սկզբունքները։ Այն նախատեսված է գյուղատնտեսության, կերարտադրության և անասնաբուծության ոլորտների ուսանողների, ինչպես նաև մասնագետների համար, ովքեր զբաղվում են բնական և ցանքածածկ կերահողերի կազմակերպմամբ։ Նյութում մանրամասն բացատրվում են մարգագետնային էկոհամակարգերի կառուցվածքը, բուսական կազմը և դրանց արտադրողականության վրա ազդող բնական ու ագրոտեխնիկական գործոնները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կերային խոտաբույսերի ընտրությանը, դրանց ցանքին, խնամքին և վերականգնմանը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել կերային զանգվածի որակը և քանակը։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև մարգագետինների բարելավման մեթոդները՝ պարարտացում, ոռոգում, վերացանք և մոլախոտերի վերահսկում։ Բացի այդ, քննարկվում են արոտավայրերի և մարգագետինների ճիշտ օգտագործման կազմակերպման սկզբունքները՝ կանխելով հողերի դեգրադացիան և պահպանելով դրանց երկարաժամկետ բերքատվությունը։ Նյութը ընդգրկում է նաև կերարտադրության տնտեսագիտական նշանակությունը անասնաբուծության զարգացման համար՝ շեշտադրելով բարձրորակ կերի ապահովման կարևորությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը համադրում է տեսական գիտելիքները և գործնական մոտեցումները՝ նպաստելով մարգագետնաբուծության արդյունավետ և կայուն զարգացմանը։

Պատմություն

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Պլուտարքոսի ստեղծագործություններից ընտրված երկերը՝ ընդգրկելով հատկապես նրա հայտնի «Զուգահեռ կենսագրությունները» և բարոյափիլիսոփայական էսսեները։ Պլուտարքոսը համադրում է հույն և հռոմեական պատմական գործիչների կյանքերը՝ բացահայտելով նրանց բնավորության գծերը, բարոյական ընտրությունները և քաղաքական գործունեության առանձնահատկությունները։ Նրա աշխատություններում կարևոր տեղ ունեն մարդու բարոյականության, առաջնորդության, առաքինության և պատասխանատվության խնդիրները։ Պլուտարքոսի մոտեցումը ոչ միայն պատմական է, այլև խորապես փիլիսոփայական՝ ուղղված մարդու ներաշխարհի և վարքագծի վերլուծությանը։ Այս ընտրանին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ անտիկ աշխարհի մտածողության կարևոր շերտերին և գնահատել Պլուտարքոսի ազդեցությունը եվրոպական պատմագրության և բարոյափիլիսոփայության զարգացման վրա։

Քիմիա

Գիրքը նվիրված է նոր քիրալ օժանդակ ռեագենտների և համալիրների սինթեզին, դրանց կառուցվածքային և ստերեոքիմիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ասիմետրիկ սինթեզի ռեակցիաներում կիրառման արդյունավետության գնահատմանը՝ հատկապես α-ամինաթթուների ստացման գործընթացներում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են քիրալության ձևավորման մեխանիզմները, օրգանական սինթեզի ժամանակ կիրառվող ուղղորդող գործոնները և ստերեոկառուցվածքի վերահսկման սկզբունքները։ Հեղինակը վերլուծում է նոր սինթեզված ռեագենտների ռեակտիվությունը, ընտրողականությունը և կատալիտիկ հատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը ասիմետրիկ ինդուկցիայի վրա՝ α-ամինաթթուների ստացման բարձր ստերեոսելեկտիվությամբ։ Գրքում քննարկվում են նաև փորձարարական մեթոդները, սպեկտրոսկոպիկ և անալիտիկ հետազոտությունների արդյունքները, ինչպես նաև քիմիական գործընթացների օպտիմալացման մոտեցումները։ Աշխատությունը համադրում է տեսական օրգանական քիմիայի հիմնարար սկզբունքները և փորձարարական սինթեզի արդյունքները՝ ներկայացնելով նոր հնարավորություններ դեղագործական և կենսաքիմիական նշանակություն ունեցող միացությունների ստացման համար։ Գիրքը նախատեսված է օրգանական քիմիկոսների, դեղագործ քիմիկոսների, գիտահետազոտողների, ասպիրանտների և համապատասխան բնագավառների ուսանողների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից ֆրանսերենի երկխոսություններում ժխտման արտահայտության միջոցների ուսումնասիրությանը, ներկայացնելով այն լեզվական ձևերն ու կառուցվածքները, որոնց միջոցով զրուցակիցները արտահայտում են բացասական նշանակություն, հերքում կամ հրաժարում։ Գրքում վերլուծվում են ժխտման ձևաբանական, սինտակսիկ և ինտոնացիոն առանձնահատկությունները, դրանց տարածվածությունը տարբեր խոսակցական իրավիճակներում, ինչպես նաև ժխտման համատեքստային կիրառման գործոնները։ Հեղինակը ներկայացնում է ժխտման ավանդական և ժամանակակից ձևերը, բացառությունների և նոր լексիկական միավորների դերը երկխոսությունում, ինչպես նաև միջամտող բառերի և զուգակցությունների ազդեցությունը խոսքի իմաստային նրբություններին։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալ-մակրոգիտակական գործոններին, այն է՝ տարիք, սեռ, ուսումնական և մասնագիտական միջավայրերի ազդեցությանը ժխտման ձևերի ընտրության վրա, ինչպես նաև այն, թե ինչպես ժխտումը համադրվում է վերլուծված խոսակցական նորմերի հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ժամանակակից ֆրանսերենի գիտելիք ունեցող լեզվաբանների, ուսուցիչների, թարգմանիչների և հետազոտողների համար՝ նպաստելով խոսքային վարքի, լեզվական նրբությունների և երկխոսության դինամիկայի ավելի խորքային ըմբռնմանը։