Նոր գրականություն հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու

Այլ առարկաներ

Գիրքը նվիրված է ճարտարապետ Ալեքսանդր Թամանյանի ստեղծագործության մեջ շենքերի ճակատային հարդարման գեղարվեստական և ճարտարապետական սկզբունքների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն վերլուծում է հեղինակի նախագծերում կիրառված կոմպոզիցիոն լուծումները, ծավալատարածական կառուցվածքը, համամասնությունների համակարգը, դեկորատիվ տարրերի օգտագործումը, ազգային ճարտարապետական ավանդույթների և դասական ճարտարապետության ազդեցությունը, ինչպես նաև ճակատների գեղագիտական արտահայտչամիջոցները։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնական քարերի կիրառմանը, ճարտարապետական ձևերի ներդաշնակությանը, քաղաքաշինական միջավայրի հետ շենքերի փոխկապակցվածությանը և այն սկզբունքներին, որոնց շնորհիվ ձևավորվել է Թամանյանի ինքնատիպ ստեղծագործական ձեռագիրը։ Գիրքը ներկայացնում է նաև նրա նախագծերի պատմամշակութային նշանակությունը, դրանց ազդեցությունը հայկական ճարտարապետության զարգացման վրա և դրանց տեղը 20-րդ դարի ճարտարապետական ժառանգության մեջ։ Այն արժեքավոր աղբյուր է ճարտարապետների, արվեստաբանների, պատմաբանների, քաղաքաշինության մասնագետների, ուսանողների և հայկական ճարտարապետական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս հաղորդագրությունը վերաբերում է European Parliament-ում քննարկված քաղաքական գնահատականներին, որտեղ անդրադարձ է կատարվում Azerbaijan-ի վերահսկողության տակ գտնվող Nagorno-Karabakh տարածաշրջանում տեղի ունեցած իրադարձություններին։ Համաձայն հրապարակված դիրքորոշումների՝ որոշ պատգամավորներ և քաղաքական խմբեր բարձրացրել են մտահոգություններ բնակչության զանգվածային տեղահանությունների, հումանիտար իրավիճակի վատթարացման և տարածաշրջանում էթնիկ բնակչության անվտանգության հարցերի վերաբերյալ՝ դրանք բնորոշելով որպես հնարավոր էթնիկ զտումների գործընթացի դրսևորումներ։ Նման հայտարարությունները տեղավորվում են ԵՄ կառույցներում վերջին շրջանում ակտիվացած քննարկումների շրջանակում, որոնք վերաբերում են Հարավային Կովկասում կայունությանը, մարդու իրավունքների պաշտպանությանը և հակամարտության հետևանքների գնահատմանը։ Միաժամանակ պետք է նշել, որ այս թեմայի շուրջ գոյություն ունեն տարբեր քաղաքական և իրավական մեկնաբանություններ, և կողմերը հաճախ ներկայացնում են իրարից տարբեր գնահատականներ՝ կախված իրենց դիվանագիտական դիրքորոշումներից։ Ընդհանուր առմամբ, հարցը շարունակում է մնալ միջազգային քաղաքական քննարկումների և դիվանագիտական օրակարգի զգայուն թեմաներից մեկը։

Պատմություն

ՍՍՀՄ և ՀՍՍՀ պետական մրցանակները 1965–1977 թվականներին հանդիսանում էին խորհրդային գիտական, մշակութային և տեխնիկական առաջընթացի ամենաբարձր պետական գնահատականներից մեկը, որոնք շնորհվում էին գիտության, արվեստի, գրականության, ճարտարագիտության և արտադրական ոլորտներում նշանակալի ձեռքբերումների համար։ Այս ժամանակաշրջանում մրցանակների համակարգը առանձնահատուկ կարևորություն ուներ Հայկական ՍՍՀ-ում, քանի որ այն նպաստում էր հանրապետության գիտական ներուժի զարգացմանը և ազգային մտավորականության միջազգային ճանաչմանը։ Մրցանակակիրների թվում կային ականավոր գիտնականներ, ինժեներներ, գրողներ, կոմպոզիտորներ, դերասաններ և հասարակական գործիչներ, որոնց աշխատանքները ոչ միայն բարձրացնում էին ՀՍՍՀ-ի հեղինակությունը, այլև ներդրվում էին համամիութենական գիտական և մշակութային գործընթացներում։ 1965–1977 թվականների ընթացքում պետական մրցանակները հաճախ շնորհվում էին նաև կոլեկտիվներին՝ գիտահետազոտական ինստիտուտներին, նախագծային բյուրոներին և արտադրական ձեռնարկություններին, որոնք մշակել էին նոր տեխնոլոգիաներ կամ իրականացրել էին կարևոր ինժեներական լուծումներ։ Այս մրցանակային համակարգը խթանում էր նորարարությունը, գիտական համագործակցությունը և ստեղծագործական մրցակցությունը, միաժամանակ ձևավորելով խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչը, որտեղ գիտական և արվեստային ձեռքբերումները դիտարկվում էին որպես պետության առաջընթացի ցուցիչ։

Իրավաբանություն

Արդարության համագործակցությունը հասարակական և իրավական հարաբերություններում այն սկզբունքն է, որի համաձայն արդարության ապահովումը հնարավոր է միայն տարբեր սոցիալական, պետական և իրավական ինստիտուտների համատեղ ու համակարգված գործունեության միջոցով։ Արդարությունը, որպես իրավական պետության հիմնարար արժեք, չի կարող իրականացվել մեկ կառույցի կամ անհատի կողմից, այլ պահանջում է համագործակցություն օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների, ինչպես նաև հասարակության միջև։ Այս համագործակցության հիմնական նպատակն է ապահովել օրենքի գերակայությունը, մարդու իրավունքների պաշտպանությունը և հասարակական հավասարակշռությունը։ Օրենսդիր մարմինը ձևավորում է արդարության չափանիշները օրենքների միջոցով, գործադիր իշխանությունը ապահովում է դրանց գործադրումը, իսկ դատական իշխանությունը վերահսկում է դրանց ճիշտ կիրառումը և լուծում վեճերը՝ ապահովելով արդար դատաքննություն։ Արդարության համագործակցությունը ներառում է նաև միջազգային մակարդակ, որտեղ պետությունները համագործակցում են մարդու իրավունքների պաշտպանության, հանցագործությունների դեմ պայքարի և իրավական օգնության ոլորտներում։ Բացի պետական ինստիտուտներից, կարևոր դեր ունեն նաև հասարակական կազմակերպությունները, լրատվամիջոցները և քաղաքացիները, որոնք նպաստում են թափանցիկությանը և վերահսկողությանը։

Աշխարհագրություն

Գրքում քննարկվում են արտադրության տեղաբաշխման հիմնական սկզբունքները, բնական և սոցիալ-տնտեսական գործոնների դերը տնտեսության ձևավորման մեջ, ինչպես նաև տարբեր ոլորտների՝ արդյունաբերության, գյուղատնտեսության և տրանսպորտի տարածքային առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական շրջանների ձևավորմանը, երկրների և տարածաշրջանների զարգացման մակարդակների տարբերություններին, ինչպես նաև բնական ռեսուրսների ազդեցությանը տնտեսական գործունեության վրա։ Գիրքը ներառում է նաև օրինակներ և վերլուծություններ, որոնք օգնում են ավելի լավ հասկանալ տնտեսության և աշխարհագրական միջավայրի փոխկապակցվածությունը։ Այն նախատեսված է որպես հիմք հետագա, ավելի խորացված ուսումնասիրությունների համար։

Սոցիոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական մասնակցության դերի ուսումնասիրությանը ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևավորման և կայացման գործընթացում։ Գրքում վերլուծվում են այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով քաղաքացիները ներգրավվում են պետական կառավարման, հասարակական որոշումների ընդունման և հանրային կյանքի կազմակերպման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է քաղաքացիական ակտիվության նշանակությունը ժողովրդավարական համակարգի ամրապնդման, իրավական մշակույթի զարգացման և իշխանություն-հասարակություն փոխհարաբերությունների արդյունավետ ձևավորման տեսանկյունից։ Ներկայացվում են մասնակցության տարբեր ձևերը՝ սկսած ընտրական գործընթացներից և հանրային քննարկումներից մինչև քաղաքացիական նախաձեռնություններ, հասարակական կազմակերպությունների գործունեություն և վերահսկողական մեխանիզմներ։ Հեղինակը դիտարկում է, թե ինչպես է քաղաքացիների ներգրավվածությունը նպաստում թափանցիկ կառավարման, հաշվետվողականության և վստահության ձևավորմանը՝ միաժամանակ անդրադառնալով այն մարտահրավերներին, որոնք կարող են սահմանափակել ժողովրդավարական մասնակցությունը։ Աշխատանքը կարևոր ուսումնասիրություն է ժողովրդավարության զարգացման, քաղաքացիական հասարակության կայացման և ժամանակակից քաղաքական գործընթացների ըմբռնման համար։