Ответ на рецензию на "Историческую грамматику современного армянского языка г. Тифлиса", помещенную г. Марром в V т., вып. II-IV Записок Восточного отделения Русского археологического обществ

Մաթեմատիկա

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է մեկուսացված գերխիտ երկնային մարմինների կողմից առաջացող գրավիտացիոն ճառագայթումը՝ կենտրոնանալով ընդհանուր հարաբերականության տեսության շրջանակում այս երևույթի ֆիզիկական բնույթի և ձևավորման մեխանիզմների վրա։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են զանգվածի արագ փոփոխությունները, ասիմետրիկ շարժումները կամ պտտական դինամիկան հանգեցնում տարածաժամանակի կորության տատանումների, որոնք տարածվում են գրավիտացիոն ալիքների տեսքով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գերխիտ օբյեկտներին, ինչպիսիք են նեյտրոնային աստղերը և սև խոռոչների համակարգերը, որոնց ուժեղ գրավիտացիոն դաշտերը և բարձր խտությունը պայմաններ են ստեղծում նկատելի ինտենսիվության գրավիտացիոն ճառագայթման առաջացման համար։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև ալիքների տարածման առանձնահատկությունները, էներգիայի կորստի մեխանիզմները և դրանց ազդեցությունը համակարգերի էվոլյուցիայի վրա, մասնավորապես՝ երկուական կոմպակտ օբյեկտների մոտեցման և միաձուլման գործընթացներում։ Միաժամանակ ներկայացվում են տեսական մոդելներ և թվային հաշվարկներ, որոնք օգտագործվում են գրավիտացիոն ալիքների կանխատեսման և դիտարկվող ազդանշանների վերլուծության համար՝ հիմնվելով ժամանակակից աստղաֆիզիկական դիտարկումների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ընդգծում է գրավիտացիոն ճառագայթման ուսումնասիրության կարևորությունը տիեզերքի ծայրահեղ ֆիզիկական պայմանների հասկացման և նոր աստղաֆիզիկական տեղեկատվության ստացման համար:

Հոգեբանություն

Психология самоотношения աշխատությունը հոգեբանության ոլորտի գիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է անձի ինքնաարժևորման, ինքնընկալման և ինքնահաստատման հոգեբանական մեխանիզմների վերլուծությանը, այն բացատրում է «սամոօթնոշենիե» (self-attitude) հասկացության կառուցվածքը՝ ներառելով ինքնագնահատականը, ինքնաընկալումը, հուզական վերաբերմունքը սեփական անձի նկատմամբ և վարքային դրսևորումները, գիրքը ուսումնասիրում է նաև անձի ինքնակարգավորման գործընթացները, ներքին կոնֆլիկտների ձևավորումը և դրանց ազդեցությունը հոգեկան առողջության վրա, միաժամանակ անդրադառնում է զարգացման հոգեբանությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է ինքնաառնչությունը ձևավորվում մանկությունից մինչև հասունություն սոցիալական միջավայրի ազդեցության ներքո, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր հոգեբանության, անձի զարգացման և կլինիկական հոգեբանության ոլորտների համար։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է 1683 թվականին հայերեն գրառմամբ պահպանված Վերսալի նկարագրության ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է բացառիկ արժեք ունեցող պատմամշակութային աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել XVII դարի վերջին Ֆրանսիայի արքունական միջավայրի, Վերսալի պալատական համալիրի և այնտեղ այցելած հայերի դիտարկումների մասին։ Աշխատության հիմքում ընկած նյութը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ այն ստեղծվել է ժամանակակից հայի կողմից և հայերենով՝ այն ժամանակաշրջանում, երբ Վերսալը դեռևս գտնվում էր իր ընդարձակման և արքունական կենտրոնի վերածվելու գործընթացում։ Հետազոտության առարկան հրապարակվել է Հովսեփ Օրբելու կողմից 1921 թվականին և ներառվել է «Известия Российской академии истории материальной культуры» պարբերականի առաջին հատորում, որտեղ այն զբաղեցնում է 391–399-րդ էջերը։ Աղբյուրը հատկապես հետաքրքիր է Ֆրանսիայի և հայերի պատմական կապերի տեսանկյունից։ 1683 թվականի փետրվարի 2-ին հայկական պատվիրակություն է ընդունվել Վերսալի և Սեն-Կլու պալատներում, ինչը ցույց է տալիս, որ այդ ժամանակաշրջանում հայ գործիչներն արդեն կարող էին անմիջականորեն առնչվել Ֆրանսիայի արքունական միջավայրին։ Հայերեն գրառման առանձնահատկությունն այն է, որ այն պարզապես ճարտարապետական օբյեկտի չոր նկարագրություն չէ․ այն դիտողի հայացքով ներկայացված վկայություն է, որտեղ եվրոպական արքունական մշակույթը ընկալվում և նկարագրվում է հայերեն լեզվամշակութային միջավայրի շրջանակում։ Այդ պատճառով նյութը արժեքավոր է միաժամանակ մի քանի գիտակարգերի համար։ Պատմաբանի համար այն տեղեկություն է XVII դարի Ֆրանսիայի, Լյուդովիկոս XIV-ի ժամանակաշրջանի արքունական կյանքի և Վերսալի զարգացման վերաբերյալ, իսկ լեզվաբանի համար՝ վաղ աշխարհաբարին ու ժամանակի հայերեն գրավոր լեզվին առնչվող նյութ, որը կարող է ցույց տալ օտար իրականության, տեղանունների և մշակութային հասկացությունների հայերեն փոխանցման եղանակները։ Հովսեփ Օրբելու հրապարակումը հետագայում հենց այդ պատճառով գնահատվել է որպես կարևոր պատմական և լեզվաբանական նյութ պարունակող ուսումնասիրություն։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նկարագրության կառուցվածքի և բովանդակության վերլուծությունը։ Վերսալի պալատական միջավայրը XVII դարում եվրոպական միապետական մշակույթի ամենանշանավոր կենտրոններից էր, և դրա մասին հայերեն ժամանակակից վկայության առկայությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն պալատի ֆիզիկական տեսքը, այլև այն տպավորությունը, որ այն թողնում էր օտարազգի այցելուների վրա։ Նկարագրության մեջ արտացոլված մանրամասները կարող են վերաբերել շինությունների ճոխությանը, ներքին հարդարմանը, արքունական կենցաղին, պարտեզներին, հանդիսավոր միջավայրին և պալատական տարածքի կազմակերպմանը։ Այսպիսի տեղեկությունները հատկապես արժեքավոր են, քանի որ դրանք լրացնում են պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների շրջանակը՝ ներկայացնելով նույն երևույթը հայկական դիտորդի տեսանկյունից։ Լեզվաբանական առումով աղբյուրը հետաքրքիր է նաև օտար անունների ու հասկացությունների հայերենացման պատճառով։ XVII դարի հայերեն գրավոր լեզուն իր մեջ համադրում էր գրաբարյան ավանդույթը, միջին հայերենից ժառանգված տարրերը և կենդանի խոսակցական լեզվի ազդեցությունը։ Ֆրանսիական տեղանունների, անձնանունների և մշակութային հասկացությունների փոխանցումը կարող է ցույց տալ, թե հայ հեղինակներն ինչպիսի լեզվական միջոցներով էին նկարագրում եվրոպական իրականությունը։ Այդ պատճառով նյութը կարող է օգտագործվել հայերենի պատմական բառապաշարի, օտար բառերի փոխառության, տառադարձության և թարգմանական գործելակերպի ուսումնասիրության համար։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ նյութը պահպանվել և ուսումնասիրվել է մի քանի ձեռագրային կամ գրավոր օրինակների համադրման միջոցով։ Հրատարակության հիմքում ընկած հետազոտական աշխատանքը նախատեսում էր տարբեր օրինակների համեմատություն, լեզվական անկանոնությունների և աղավաղումների ուղղում, ինչպես նաև տարբեր ընթերցումների ներկայացում, ինչը թույլ է տալիս վերականգնել առավել վստահելի քննադատական բնագիր։ Այս մոտեցումը կարևոր է, քանի որ պատմական ձեռագրային աղբյուրներում հնարավոր են արտագրական սխալներ, լեզվական փոփոխություններ և հետագա միջամտություններ, իսկ դրանց համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ճշգրիտ վերականգնել սկզբնական տեքստը։ Աշխատության արժեքը մեծ է նաև հայկական սփյուռքի և եվրոպական մշակութային միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ XVII դարում հայ վաճառականները, հոգևորականները և մտավորականները ակտիվորեն ներգրավված էին եվրոպական տարբեր քաղաքների առևտրական և մշակութային կյանքում։ Ֆրանսիայի հետ հայկական կապերի մասին տեղեկությունները ցույց են տալիս, որ հայերի ներկայությունը այնտեղ միայն տնտեսական գործունեությամբ չէր սահմանափակվում, այլ կարող էր ներառել դիվանագիտական, մշակութային և հասարակական շփումներ։ Այս համատեքստում 1683 թվականի գրառումը կարող է դիտարկվել որպես հայ-ֆրանսիական վաղ հարաբերությունների անմիջական վկայություն։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ այն միավորում է պատմական աղբյուրագիտությունը, հայագիտությունը, լեզվաբանությունը և եվրոպական մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր XVII դարի հայ ընթերցողին կամ դիտորդին ներկայացվում Ֆրանսիայի արքունական աշխարհը, ինչպես էին հայերենում արտահայտվում նոր մշակութային երևույթները և ինչպիսի պատկերացում էր ձևավորվում եվրոպական քաղաքական ու մշակութային կենտրոնների մասին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XVII դարի հայ-եվրոպական մշակութային շփումների, հայերեն պատմագրական և ուղեգրական գրության, Վերսալի վաղ շրջանի պատմության և ժամանակի հայերեն լեզվի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։ Այն արժեքավոր է հատկապես այն պատճառով, որ եվրոպական արքունական իրականությունը ներկայացնում է ոչ թե միայն պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների, այլ հայկական գրավոր վկայության միջոցով։

Գրականություն

Այս վեպը ներկայացնում է ապագայի մռայլ և ամբողջատիրական հասարակություն, որտեղ պետությունը ձգտում է վերահսկել ոչ միայն մարդկանց գործողություններն ու վարքը, այլև նրանց մտքերը, հիշողությունները և իրականության ընկալումը։ Պատմության կենտրոնում հայտնվում է մի մարդ, որը աշխատում է պետական համակարգում և գաղտնի կասկածում է այն աշխարհի ճշմարտացիությանը, որում ապրում է։ Նրա առօրյան անցնում է մշտական վերահսկողության, վախի և գաղափարական ճնշման պայմաններում, իսկ անձնական ազատության, սիրո և սեփական կարծիքի որոնումը աստիճանաբար վերածվում է դիմադրության փորձի։ Վեպը խորությամբ ուսումնասիրում է իշխանության և անհատի հարաբերությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է իշխանությունը պահպանել իր գերակայությունը տեղեկատվության վերահսկման, պատմության վերաշարադրման, լեզվի սահմանափակման, քարոզչության և հասարակության մեջ վախի տարածման միջոցով։ Կարևոր թեմաներից է նաև ճշմարտության հարաբերականացումը․ երբ պետությունը կարողանում է վերահսկել անցյալի մասին տեղեկությունը, հասարակության համար գնալով դժվարանում է տարբերակել փաստը հորինվածքից։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև ազատ մտածողության արժեքին, անհատական ինքնությանը, մարդու ներքին ազատությանը և այն վտանգներին, որոնք առաջանում են, երբ քաղաքական իշխանությունը փորձում է ամբողջությամբ վերահսկել մարդու գիտակցությունը։ Վեպի մթնոլորտը լարված է և ծանր, իսկ հերոսի անձնական պայքարը աստիճանաբար վերածվում է ավելի լայն հարցադրումների՝ կապված ազատության, ճշմարտության, իշխանության և մարդկային արժանապատվության հետ։ Գիրքը առանձնահատուկ ազդեցիկ է նրանով, որ ներկայացված հասարակությունը ոչ միայն քաղաքական ճնշման պատկեր է, այլև նախազգուշացում այն մասին, թե ինչ կարող է տեղի ունենալ, երբ վերահսկողությունը, քարոզչությունը և իշխանության նկատմամբ անվերապահ հնազանդությունը դառնում են հասարակական կյանքի հիմնական սկզբունքները։ Այն ընթերցողին ստիպում է մտածել անձնական ազատության իրական արժեքի, տեղեկատվության նկատմամբ վերահսկողության վտանգների և այն մասին, թե որքան կարևոր է պահպանել սեփական կարծիքը, հիշողությունը և ճշմարտությունը նույնիսկ ճնշող համակարգի պայմաններում։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության վճռաբեկ դատարանի իրավական կարգավիճակի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ պատմաիրավական, տեսական և գործնական տեսանկյուններից։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են բարձրագույն դատական ատյանի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրա տեղն ու դերը Հայաստանի դատական իշխանության համակարգում, ինչպես նաև դատական պաշտպանության և արդարադատության արդյունավետ իրականացման գործում ունեցած նշանակությունը։ Պատմաիրավական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու վճռաբեկ ատյանի ինստիտուտի ձևավորման գործընթացին, դրա իրավական կարգավորման փոփոխություններին և տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցած գործառույթների զարգացմանը։ Տեսական հատվածում ուշադրություն է դարձվում վճռաբեկ դատարանի իրավական բնույթին, լիազորություններին, դատական ակտերի վերանայման սահմաններին, դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման և օրենքի միատեսակ կիրառության խնդիրներին։ Գործնական վերլուծության շրջանակում կարևորվում է վճռաբեկ վարույթի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ դատական ակտերի բողոքարկման հիմքերը, ընդունելիության չափանիշները, դատարանի կողմից իրավական հարցերի գնահատումը և կայացվող որոշումների ազդեցությունը ստորադաս դատարանների հետագա գործունեության վրա։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև դատական իշխանության անկախության, իրավական որոշակիության, արդար դատաքննության և անձի դատական պաշտպանության իրավունքի ապահովման հետ կապված խնդիրներին։ Վճռաբեկ դատարանի գործունեությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կոնկրետ գործերի վերանայման մեխանիզմ, այլև որպես իրավական համակարգում միասնական և կանխատեսելի դատական պրակտիկայի ձևավորման կարևոր գործիք։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և դատական համակարգի գործունեությամբ հետաքրքրվող մասնագետների համար՝ նպաստելով վճռաբեկ արդարադատության դերի և իրավական կարգավիճակի ավելի խորքային ընկալմանը։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ավագ դպրոցում ռուսերենի բայական նախածանցավոր բառակազմության ուսուցման տեսական և մեթոդական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ռուսերեն բայերի նախածանցավորման համակարգն է, նախածանցների միջոցով նոր բառերի և իմաստային տարբերակների ձևավորումը, ինչպես նաև այդ երևույթների յուրացման առանձնահատկությունները հայախոս սովորողների կողմից։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են ռուսերեն բայական նախածանցների իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները, դրանց միացումը տարբեր բայական հիմքերի հետ, բառիմաստի և բայի տեսակի փոփոխությունները, ինչպես նաև տարածական, ժամանակային, ուղղության, ավարտվածության և այլ իմաստների արտահայտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայախոս աշակերտների համար առաջացող դժվարություններին, որոնք կարող են պայմանավորված լինել հայերենի և ռուսերենի բառակազմական ու քերականական համակարգերի տարբերություններով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ուսուցման արդյունավետ մեթոդների և վարժությունների համակարգի մշակումը, որը կարող է նպաստել սովորողների կողմից նախածանցավոր բայերի ճիշտ ընկալմանը, կազմությանը և գործածությանը։ Դիտարկվում են բառային և համատեքստային վարժություններ, համեմատական մեթոդներ, բառակազմական վերլուծություն, բառապաշարի ակտիվացման և խոսքային հմտությունների զարգացման միջոցներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ուսուցման հաջորդականության, նյութի ընտրության և սովորողների լեզվական կարողություններին համապատասխան առաջադրանքների կառուցման սկզբունքներին։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել ռուսերենի դասավանդման մեթոդիկայի կատարելագործմանը հայկական ավագ դպրոցում՝ հատկապես բայական բառակազմության և բառապաշարի ուսուցման ոլորտում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ռուսաց լեզվի ուսուցիչներին, մեթոդիստներին, լեզվաբաններին, մանկավարժական բուհերի դասախոսներին, ուսանողներին և ռուսերենի՝ որպես օտար լեզվի ուսուցման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։