Психология самоотношения

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պաշտպանության ոլորտում ձևավորվող հասարակական հարաբերությունների սահմանադրական կարգավորման տեսական և իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում պաշտպանության կազմակերպման սահմանադրաիրավական հիմքերը, պետական իշխանության մարմինների լիազորությունների սահմանազատումը և պաշտպանության ոլորտում դրանց փոխգործակցության իրավական մեխանիզմները։ Վերլուծվում են պետության պաշտպանունակության ապահովման, զինված ուժերի կառավարման և քաղաքացիական վերահսկողության հետ կապված սահմանադրական սկզբունքները, ինչպես նաև համապատասխան իրավական նորմերի համակարգային փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պաշտպանության ոլորտում Հանրապետության նախագահի, կառավարության, Ազգային ժողովի և իրավասու պետական մարմինների սահմանադրական կարգավիճակի ու գործառույթների իրավական բնույթին՝ դրանք դիտարկելով համապատասխան ժամանակաշրջանի իրավակարգավորումների համատեքստում։ Քննարկվում են ռազմական և արտակարգ բնույթի հատուկ իրավական ռեժիմների սահմանադրական հիմքերը, պետական մարմինների լիազորությունների իրականացման սահմանները և մարդու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավաչափ սահմանափակումների հետ կապված ընդհանուր իրավական հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև զինվորական ծառայության սահմանադրաիրավական հիմքերին, քաղաքացիների պարտականությունների և պետական պաշտպանության գործառույթի փոխհարաբերությանը։ Կարևորվում են օրենսդրական կարգավորումների հստակությունը, իրավական նորմերի փոխհամաձայնեցվածությունը և պետական կառավարման տարբեր օղակների պատասխանատվության սահմանների որոշակիությունը։ Համեմատական և տեսական վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել գործող իրավակարգավորումների զարգացման օրինաչափությունները և պաշտպանության ոլորտի սահմանադրաիրավական մեխանիզմների կատարելագործման ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման և պաշտպանության ոլորտի իրավական կարգավորման մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Գրականություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման հիմնական միտումների և ժամանակակից հայագիտության առջև ծառացած խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակակից գրական գործընթացների փոփոխություններն են, դրանց ձևավորման հասարակական, մշակութային և պատմական նախադրյալները, ինչպես նաև այն մեթոդաբանական ու գիտական խնդիրները, որոնք առաջանում են նորագույն հայ գրականության ուսումնասիրության ընթացքում։ Աշխատանքում 21-րդ դարասկզբի գրական զարգացումները դիտարկվում են նախորդ ժամանակաշրջանների գրական ժառանգության շարունակականության և նոր գեղարվեստական որոնումների համատեքստում։ Ուշադրություն է դարձվում գրական մտածողության փոփոխությանը, թեմատիկ և ժանրային նոր միտումների ձևավորմանը, հեղինակային անհատականության դրսևորումներին և ժամանակակից գրականության՝ հասարակական իրականության հետ ունեցած կապերին։ Ժամանակակից հայ գրականությունը ներկայացվում է որպես բազմաշերտ և փոփոխվող համակարգ, որի վրա ազդեցություն են ունենում ինչպես ազգային պատմամշակութային փորձը, այնպես էլ համաշխարհային գրական գործընթացները, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացումը, գլոբալացման երևույթները և հասարակական արժեքների փոփոխությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ժամանակակից գրականության թեմատիկ շրջանակի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, պատերազմի և հետպատերազմյան իրականության, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, արտագաղթի, հայրենիքի և սփյուռքի, սոցիալական փոփոխությունների, սերունդների հարաբերությունների և ժամանակակից մարդու ներաշխարհի թեմաները։ Այս թեմաների միջոցով գրականությունը ոչ միայն արտացոլում է հասարակական իրականությունը, այլև ձևակերպում է դրա նկատմամբ վերաբերմունքի, գնահատման և վերաիմաստավորման տարբեր ձևեր։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժանրային զարգացումներին։ Ժամանակակից հայ գրականության մեջ նկատվում են արձակի, պոեզիայի, դրամատուրգիայի և այլ ձևերի փոխակերպումներ, ժանրային սահմանների առավել շարժուն դառնալու միտումներ և տարբեր գեղարվեստական մեթոդների համադրում։ Նոր արտահայտչամիջոցների որոնումը կարող է դրսևորվել լեզվական, կառուցվածքային և կոմպոզիցիոն լուծումների բազմազանությամբ, ինչպես նաև ավանդական գրական ձևերի վերաիմաստավորմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև գրականության լեզվական և ոճական փոփոխությունների դիտարկումը։ Ժամանակակից հեղինակները կարող են համադրել գրական լեզվի տարբեր շերտեր, խոսակցական արտահայտություններ, բարբառային տարրեր և նորագույն բառապաշար՝ ստեղծելով ժամանակակից իրականությանը համապատասխան գեղարվեստական խոսք։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և գրականության փոխազդեցության նոր ձևերը և գնահատելու ժամանակակից գրական լեզվի զարգացման միտումները։ Աշխատանքի երկրորդ առանցքային ուղղությունը հայագիտության խնդիրների ուսումնասիրությունն է։ Ժամանակակից հայագիտությունը ներառում է ոչ միայն դասական և միջնադարյան ժառանգության ուսումնասիրություն, այլև նորագույն գրականության, մշակույթի և հասարակական գործընթացների գիտական վերլուծություն։ Այս ընդլայնվող հետազոտական դաշտը պահանջում է նոր մեթոդաբանությունների կիրառում, միջգիտակարգային մոտեցումների զարգացում և ժամանակակից գիտական գործիքների արդյունավետ օգտագործում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրական ժառանգության պահպանման և գիտական շրջանառության խնդիրը։ Թվային միջավայրի զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում գրական տեքստերի հավաքագրման, թվայնացման, պահպանման, համակարգման և հասանելիության ընդլայնման համար։ Միաժամանակ առաջանում են հեղինակային իրավունքի, աղբյուրների հավաստիության, թվային արխիվների պահպանման և գիտական տեղեկատվության որակի վերահսկման խնդիրներ։ Աշխատանքում հայագիտության զարգացման կարևոր նախապայմաններից է դիտարկվում Հայաստանի և սփյուռքի գիտական ու մշակութային ներուժի համատեղ օգտագործումը։ Սփյուռքի գրական և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը, տարբեր համայնքներում ստեղծված գրական նյութերի գիտական շրջանառության մեջ ներգրավումը և հայագիտական հետազոտությունների միջազգային համագործակցության ընդլայնումը կարող են նպաստել հայ գրականության ամբողջական պատկերի ձևավորմանը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ժամանակակից հայ գրականության թարգմանության և միջազգային ներկայացվածության խնդրին։ Հայ գրականության տարածումը այլալեզու ընթերցողների շրջանում կարևոր է ոչ միայն մշակութային ճանաչելիության բարձրացման, այլև համաշխարհային գրական գործընթացներում դրա տեղն ու առանձնահատկությունները ներկայացնելու տեսանկյունից։ Այս ուղղությամբ անհրաժեշտ են որակյալ թարգմանություններ, գիտական ուսումնասիրություններ և ժամանակակից գրականության համակարգված ներկայացում միջազգային մշակութային դաշտում։ Աշխատանքը նաև անդրադառնում է հայագիտության մեթոդաբանական մարտահրավերներին։ Ժամանակակից գրական երևույթների ուսումնասիրությունը պահանջում է համադրել ավանդական գրականագիտական մեթոդները նոր տեսական ուղղությունների, մշակութաբանական, սոցիոլոգիական, պատմական և միջգիտակարգային մոտեցումների հետ։ Այդպիսի համադրումը հնարավորություն է տալիս ժամանակակից գրականությունը դիտարկել ոչ միայն որպես գեղարվեստական տեքստերի ամբողջություն, այլև որպես հասարակական հիշողության, ինքնության և մշակութային փոփոխությունների արտահայտման կարևոր ձև։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի ներկայացնելու 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման բազմազան գործընթացները, բացահայտելու դրա հիմնական թեմատիկ, ժանրային, լեզվական և գեղարվեստական միտումները և միաժամանակ գնահատելու ժամանակակից հայագիտության զարգացման առաջնահերթ խնդիրները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, գրականության ուսուցիչներին, թարգմանիչներին և ժամանակակից հայ գրականության ու ազգային մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Մաթեմատիկա

Այս թեման վերաբերում է ֆոտոնային ոչ-գծային դիսիպատիվ համակարգերի մոդելավորմանը, որտեղ ուսումնասիրվում են լույսի տարածման, փոխազդեցության և էներգիայի կորստի (դիսիպացիայի) գործընթացները ոչ-գծային օպտիկական միջավայրերում։ Նման համակարգերում լույսի վարքագիծը չի ենթարկվում պարզ գծային օրենքների, քանի որ ինտենսիվությունը կարող է ազդել միջավայրի բեկման ցուցիչի, փուլային կառուցվածքի և տարածման դինամիկայի վրա, ինչը հանգեցնում է բարդ երևույթների՝ սոլիտոնների ձևավորում, անկայունություններ, քաոսային վարք և ինքնակազմակերպվող կառուցվածքներ։ Դիսիպատիվ բաղադրիչը հաշվի է առնում էներգիայի կորուստները՝ կլանում, ցրումը և արտաքին պոմպավորման ազդեցությունը, որոնք միասին ձևավորում են բաց համակարգի դինամիկան։ Մոդելավորման գործընթացում լայնորեն կիրառվում են ոչ-գծային Շրեդինգերի հավասարումը, Գինզբուրգ–Լանդաուի մոդելները, ինչպես նաև թվային մեթոդներ՝ վերջավոր տարբերությունների, սպեկտրալ մեթոդների և ժամանակային ինտեգրման ալգորիթմների հիման վրա։ Այս մոտեցումները թույլ են տալիս ուսումնասիրել կայուն և անկայուն ռեժիմների սահմանները, էներգիայի հոսքերի բաշխումը և կառավարվող օպտիկական կառուցվածքների առաջացումը, ինչը կարևոր է լազերային տեխնոլոգիաների, օպտիկական կապի համակարգերի և ֆոտոնային հաշվարկային սարքերի զարգացման համար։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատությունը նվիրված է գյուղատնտեսական կոոպերացիայի տնտեսական էության, ձևավորման նախադրյալների և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը շուկայական հարաբերությունների անցման պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում գյուղատնտեսական արտադրողների կամավոր համագործակցության այն ձևերն են, որոնք հնարավորություն են տալիս համատեղ օգտագործել արտադրական ռեսուրսները, կազմակերպել մատակարարումը, վերամշակումը, պահեստավորումը, իրացումը և այլ տնտեսական գործընթացներ՝ պահպանելով մասնակիցների տնտեսական ինքնուրույնությունը։ Քննվում է կոոպերացիայի դերը մասնատված գյուղատնտեսական արտադրության պայմաններում, երբ առանձին տնտեսությունները կարող են ունենալ սահմանափակ ֆինանսական, տեխնիկական, տեղեկատվական և շուկայական հնարավորություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անցումային տնտեսությանը բնորոշ ինստիտուցիոնալ փոփոխություններին, սեփականության հարաբերությունների վերափոխմանը, գյուղատնտեսական կազմակերպությունների նոր ձևերի առաջացմանը և շուկայական ենթակառուցվածքների ձևավորմանը։ Վերլուծվում են արտադրական, սպասարկող, մատակարարման, վերամշակման, վարկային և իրացման կոոպերացիայի հնարավոր գործառույթները, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը գյուղացիական տնտեսությունների տնտեսական դիրքի ամրապնդման համար։ Կարևորվում է կոոպերատիվ կառավարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը՝ անդամների մասնակցության, ընդհանուր տնտեսական շահերի, պատասխանատվության, եկամուտների բաշխման և կառավարման ժողովրդավարական սկզբունքների տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննարկվել նաև կոոպերացիայի զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները՝ ֆինանսական միջոցների սահմանափակությունը, կազմակերպական փորձի պակասը, փոխադարձ վստահության խնդիրները, համապատասխան ենթակառուցվածքների թերզարգացածությունը և տնտեսական միջավայրի անկայունությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում է պետական քաղաքականության և իրավական կարգավորման նշանակությունը կոոպերատիվ շարժման համար բարենպաստ պայմանների ձևավորման գործում։ Գյուղատնտեսական կոոպերացիան ներկայացվում է նաև որպես արտադրողների շուկայական հնարավորությունների ընդլայնման, գործարքային ծախսերի նվազեցման, տեխնիկական միջոցների համատեղ օգտագործման և արտադրանքի իրացման կազմակերպման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր մեխանիզմ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կոոպերատիվների և գյուղատնտեսական արտադրանքի արժեշղթայի մյուս մասնակիցների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության և կազմակերպական կառավարման մոտեցումները՝ բացահայտելով գյուղատնտեսական կոոպերացիայի հնարավոր դերը անցումային տնտեսական համակարգում գյուղատնտեսության արդյունավետության, արտադրողների համագործակցության և գյուղական տնտեսության կայուն զարգացման ապահովման գործում։

Տեխնոլոգիա

Աշխատանքը նվիրված է խոշոր էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի հաստատված ռեժիմների մաթեմատիկական մոդելների կառուցման և գործնական իրականացման մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել և ներկայացնել այնպիսի մաթեմատիկական ու հաշվողական մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս նկարագրել էլեկտրաէներգետիկ համակարգի կայուն աշխատանքային վիճակը, հաշվարկել դրա հիմնական պարամետրերը և գնահատել տարբեր տարրերի փոխազդեցությունը։ Ուսումնասիրվում են էլեկտրակայանների, ենթակայանների, հաղորդման գծերի, տրանսֆորմատորների և այլ բաղադրիչների մաթեմատիկական ներկայացման սկզբունքները, ինչպես նաև դրանց միավորման եղանակները ընդհանուր հաշվարկային մոդելի մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաստատված ռեժիմի հավասարումների ձևավորմանը, հանգուցային լարումների, հզորությունների, հոսանքների և կորուստների հաշվարկին, ինչպես նաև էլեկտրաէներգետիկ ցանցի պարամետրերի միջև փոխկապակցվածության նկարագրությանը։ Աշխատանքում կարող են քննարկվել ոչ գծային հավասարումների համակարգերի լուծման թվային մեթոդները, դրանց ալգորիթմական իրականացման առանձնահատկությունները, հաշվարկների արագության և ճշգրտության բարձրացման հնարավորությունները և մեծ չափի համակարգերի դեպքում հաշվողական բարդության հաղթահարման մոտեցումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մաթեմատիկական մոդելների ծրագրային իրականացմանը, հաշվարկային գործընթացի ավտոմատացմանը և ստացված արդյունքների ստուգմանը։ Խոշոր էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի համար նման մոդելների կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատել ցանցի ընթացիկ վիճակը, հայտնաբերել գերբեռնված կամ անկայուն հատվածները, որոշել էներգիայի կորուստները և վերլուծել համակարգի աշխատանքի տարբեր սցենարներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև մոդելների կիրառումը էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի նախագծման, շահագործման, ռեժիմների օպտիմալացման և տեխնիկական վիճակի գնահատման խնդիրներում։ Աշխատանքի արդյունքները կարևոր նշանակություն ունեն էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի հուսալի և արդյունավետ կառավարման համար, քանի որ հաստատված ռեժիմների ճշգրիտ հաշվարկը համակարգի աշխատանքի վերլուծության և հետագա տեխնիկական որոշումների ընդունման հիմնական գործիքներից է։ Նյութը կարող է օգտակար լինել էլեկտրաէներգետիկայի, էներգետիկ համակարգերի, կիրառական մաթեմատիկայի և հաշվողական տեխնիկայի ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին, ինժեներներին և ուսանողներին՝ որպես խոշոր էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի մաթեմատիկական մոդելավորման և ռեժիմների հաշվարկման մեթոդների ուսումնասիրման հիմք։

Մենեջմենթ

Ղեկավարի դերերն ու գործառույթները կառավարման համակարգում կարևոր նշանակություն ունեն կազմակերպության արդյունավետ գործունեության ապահովման համար, քանի որ հենց ղեկավարն է համակարգում մարդկանց, ռեսուրսները և գործընթացները՝ ուղղված ընդհանուր նպատակների իրականացմանը։ Ժամանակակից կառավարման տեսության մեջ ղեկավարի դերերը հաճախ բաժանվում են մի քանի հիմնական խմբերի՝ միջանձնային, տեղեկատվական և որոշումային դերեր։ Միջանձնային դերում ղեկավարը հանդես է գալիս որպես առաջնորդ, թիմի համակարգող և կապող օղակ կազմակերպության տարբեր մակարդակների միջև՝ ապահովելով աշխատակիցների մոտիվացիան և համագործակցությունը։ Տեղեկատվական դերում նա հավաքում, մշակում և փոխանցում է անհրաժեշտ տեղեկատվությունը ինչպես ներսում, այնպես էլ արտաքին միջավայրի հետ հարաբերություններում՝ լինելով կազմակերպության «տեղեկատվական կենտրոն»։ Որոշումային դերում ղեկավարը ընդունում է ռազմավարական և օպերատիվ որոշումներ, լուծում խնդիրներ, բաշխում ռեսուրսներ և արձագանքում փոփոխություններին ու ռիսկերին։ Ղեկավարի գործառույթները սովորաբար ներառում են պլանավորում, կազմակերպում, մոտիվացում, վերահսկում և համակարգում։ Պլանավորման միջոցով սահմանվում են կազմակերպության նպատակները և դրանց հասնելու ուղիները, կազմակերպման միջոցով բաշխվում են աշխատանքները և պատասխանատվությունները, մոտիվացիայի միջոցով խթանվում է աշխատողների արդյունավետությունը, իսկ վերահսկողությունը թույլ է տալիս գնահատել արդյունքները և կատարել անհրաժեշտ ճշգրտումներ։ Ժամանակակից պայմաններում ղեկավարի դերը դարձել է ավելի բարդ, քանի որ նա պետք է հաշվի առնի արագ փոփոխվող տնտեսական միջավայրը, տեխնոլոգիական զարգացումները և մարդկային գործոնի կարևորությունը։